Geen Hijkerveld vandaag

 

Zwarte besjes aan de vuilboom

Dit jaar geen 40 graden maar een ouderwetse, koele, regenachtige zomer. We hadden voor vandaag een wandeling op het Hijkerveld, een groot natuurterrein in Drenthe gepland. Ik ben daar al vaker geweest onder andere met de tweelingbroer van vriend Ab, Dick vD die daar onderzoek doet aan de vrij veel voorkomende adder aldaar. Helaas was er zulk matig weer voorspeld dat we van de wandeling hebben afgezien en de ochtend maar een beetje verlummeld hebben. Uiteindelijk besloot ik om met de bus naar Windesheim te gaan en daar in het fraaie landgoed en omgeving te gaan wandelen. Maar helaas, de bus kwam niet en vervolgens besloot ik om dan maar naar Dalfsen te gaan en daar te gaan wandelen langs bekende wegen. Nu had Hugo gisteren op mijn verzoek wat opschoning van mijn smartphone gedaan en daarbij kennelijk iets gewist waardoor Komoot niet helemaal goed functioneerde zodat ik niet precies kon uitmaken waar ik nou precies was helaas. (kun je zien hoe afhankelijk je wordt van dat stomme apparaat, want ik ben al zo vaak in dit gebied geweest en wist het echt niet meer, ik liep zelfs ergens falikant verkeerd).
Uiteindelijk heb ik misschien maar een kilometertje of 7 gelopen waarbij ik onderweg een fotootje van een vuilboom, Stuurkenboom met besjes naar Roos stuurde. De besjes waren zwart en niet rood zoals we dachten. Ik was weer lekke bijtijds bij Roos aan de thee.

Eindelijk na 17 jaar

 

Alles in de huiskamer geplaatst

Aanstaande 1 augustus, overmorgen dus is het op de dag af 17 jaar geleden dat ik in mijn huidige flat ging wonen. Ik wilde per se op 1 augustus daar al echt intrekken en heb toen besloten om gewoon niets aan de flat te doen, geen nieuwe vloerbedekking, niks schilderen of witten, nee hup, bed plaatsen en direct de eerste dag al overnachten. Achteraf had ik daar al snel spijt van, een fors gat in het zeil in de keuken herinnerde me daar vanaf de eerste dag al aan en de versleten vloerbedekking in de grote kamer deed daar nog een schepje bovenop in de loop van de tijd. 
Het was Hugo duidelijk een doorn in het oog, maar velen met hem alleen mij deed het onvoldoende om stappen te ondernemen. Ik had ook nooit verwacht dat ik zo lang in deze flat zou blijven wonen, hooguit tot mijn zeventigste had ik gedacht, die trappen naar de derde verdieping verwachtte ik niet na die leeftijd nog makkelijk te kunnen nemen.

Hugo werkt het gat in de vloer bij

Maar daar is inmiddels verandering in gekomen, zoon Hugo heeft er met kracht op aangedrongen dat in ieder geval het zeil in de keuken vervangen moest worden en dat hij dat in een handomdraai zou weten te fiksen. En alzo zou heden een aanvang nemen. Vanmorgen kwam hij met allerlei spullen bij mij aan en verplaatsten we samen alles vanuit de keuken naar de huiskamer en het kleine kamertje naast de keuken. Ik werd er licht zenuwachtig van omdat ik als een kat in een vreemd pakhuis niets meer kon vinden of doen. Uiteindelijk kon ik nog wel koffie opwarmen gelukkig. Hugo verwijderde het zeil, verwijderde uit het gat een hoop gruis en constateerde dat we voor de opvulling van het gat nog cement moesten halen. De Hubo in het dorp voorzag ons daar van en Hugo maakte een deel daarvan aan, smeerde het gat vol en werkte het netjes af.Moest natuurlijk wel een weekje drogen. Stoel er overheen gezet om te voorkomen dat iemand er in kon gaan staan. In de huiskamer sneed Hugo uit het door hem op de fiets meegezeulde nieuwe zeil precies de contouren uit voor plaatsing. Hij zou volgende week terug komen voor de definitieve afwerking en plaatsing. Ik bof maar geweldig met zo'n zoon!
Ik vertrok na hem richting Wijhe om een week bij Roos te bivakkeren.

Die ouwe stronk is verdwenen

 

Ouwe deels verkoolde stronk

Inmiddels woon ik al 43 jaar in de gemeente de Bilt en kom ik al 43 jaar in het Houdringhebos, dat is langer dan mijn halve leven. Nu weet ik nog goed dat ik heel in het begin opmerkzaam werd op een stronk van een ooit, jaren eerder gevelde boom, die stronk was dus in 1980 al het restant van een beuk, nooit gerooid en eigenlijk niet bijzonder, maar hij viel mij op. In de loop der jaren heb ik hem zien veranderen, bron van leven voor schimmels en mossen, ieder voorjaar kwam er wel wat groeien uit die oude houtmassa die van de boom over was. De laatste jaren werd dat wel minder, het hout werd zwart, leek wel kool maar hij kreeg bij iedere passage mijn aandacht. Maar dit jaar was hij eigenlijk onverwacht plotseling verdwenen, geen spoor meer van terug te vinden. Daarom plaats ik deze foto die ik ergens in de afgelopen jaren van deze voor mij gedenkwaardige stronk maakte.

Een oude vriend kwam op bezoek

 Vandaag was het geen aantrekkelijk weer om aan de wandel te gaan zoals hij eigenlijk had voorgesteld, mijn oude vriend Peter C. die ik al ken vanaf de tijd dat we samen op het HLW, de middelbare school in Amsterdam zaten. Hij zou in de loop van de middag komen, bij mij eten en "dan maar" een praatje op de bank, omdat het weer niet aanlokkelijk was voor een wandelingetje. Maar dat was al met al een prima manier om weer eens lekker bij te praten en het eten smaakte ons beiden uitstekend. Ik had me uitgeslood, was vanmorgen al met de eerste trein om 6.30 uit Wijhe vertrokken, heel stil gedaan om Roos niet wakker te maken. Op het perron viel het mij op dat er al zo gepraat werd, en het ging alleen over vliegreizen, en de problemen dat het zo druk was op Schiphol en zo heet overal in Zuid Europa. Ik heb er best wel moeite mee dat niemand zich er ook maar een sikkepit van aantrekt dat het klimaat helemaal op hol gaat en dat niemand zich realiseert dat we er collectief voor gezorgd hebben dat het zo ver kwam en er ook collectief tegenaan zullen moeten om de verslechtering van het klimaat te remmen door minder auto te rijden, minder te vliegen, minder energie dus gebruiken. Maar ik merk daar niets van, in de straten is het nog drukker dan voor de Corona tijd en er wordt gevlogen als nooit tevoren. Ook daarover hebben Peter en ik van gedachten gewisseld, Peter maakte zich overigens over andere zaken druk dan ik, dat is wel grappig te constateren.

Van Hooghalen naar Grolloo

 Roos had een track in Drenthe bedacht en die zou niets tegenvallen. We waren met Intercity, stoptrein naar Beilen en de bus naar Hooghalen om half elf op het beginpunt en even later via een groot recreatieterrein met bungalows in de schoonheid van Drenthe. We liepen in het gebied van het sterren-observatorium Westerbork, dus heel rustig, geen auto's, zelfs onze telefoons moesten we op vliegtuigstand zetten om de observaties storingsvrij te kunnen verrichten zo gevoelig is dat geheel.
De natuur was hier en daar werkelijk weergaloos mooi, met moerasgebieden en bijzonder ruig terrein. Volgens mij konden we er echt niet door, maar Roos wist mij er terecht telkens weer toe over te halen om verder te gaan en daar had ik geen spijt van, mijn ervaring is inmiddels dat ze toch altijd wel gelijk heeft en echt geen onverantwoorde risico's zal nemen. 
Uiteindelijk kwamen we aan in Grolloo, de plaats van Harry Muskee, "Quby and the Blizzards" voor ouderen een bekende band uit de 70er jaren. Ik kon het niet laten om voor het "Alltogether" WhatsApp groepsadres een foto te maken van Roos en mij voor het bord van Grolloo en dat te versturen met "Groeten uit Grolloo", de naam van een LP van Cuby. Een lawine aan wederzijdse berichtjes schoot langs. 
In Grolloo op een gezellig zonnig terras nog wat genuttigd en met de bus naar Assen CS en door naar Wijhe. 

Jan Evertsenstraat

 Vandaag met broer Jan aan de wandel. Om 10.35 kwam zijn trein bij het perron aangerold en begon onze genoeglijke dag samen. Eerst met de metro naar halte Jan van Galenstraat, ons startpunt voor vandaag. Jan wilde graag de Jan Evertsenstraat terugzien, de plek waar onze grootmoeder, oma ten Brink had gewoond. Maar eerst de Jan van Galenstraat in, onherkenbaar de eerste kilometer totdat we bij het oude gedeelte aankwamen, daar herkende Jan de huizen. Vervolgens via de hoofdweg naar het Mercatorplein en de Jan Evertsenstraat, de plek waar veel van onze familie van moeders kant had gewoond, snackbar Marja vonden we en we zochten naar de plek waar het sportfondsenbad West had gestaan en "Westend", de bioscoop waar ik in het bijbehorend café met mijn dispuut de maandelijkse reünie had. Bij Marja waar ik samen met vriend Bram spijbelde van de jeugdkerk en het geld voor de collecte verbraste met een patatje en koffie ging drinken bij oma. Daarna hoefden we allebei niet meer van onze ouders. Door naar de kinkerstraat waar ik op de brug ook nog wat memoreerde over oude kennissen van m'n ouders en langs het portiek waar ik zelf 75 jaar ben geboren en waar mijn ouders hebben ingewoond bij oma. Jan wilde ook de plek zien waar vroeger de dierenspeciaalzaak "Seket" was gevestigd: "daar werden behalve honden ook krokodillen ena andere exotisch gedierte verkocht",  aldus Jan. Ik herinnerdeme slechts de hondjes in de etalage, maar later heb ik met vriend Bram daar ook de eerste grasparkieten gekocht. Door naar het Vondelpark waarvan ik Jan al had gezegd dat we daar als twee zwervers onze meegebrachte boterhammen zouden gaan zitten knagen. Ik had voor ons beiden boterhammen met boerenkaas gemaakt. Terwijl we zaten te eten trimden allemaal mooie meiden voorbij in hun zomerse kloffie, mooi gezicht voor twee ouwe mannen. Tot slot nog via de van Eeghenstraat naar station Zuid waar we afscheid namen, Jan ging met de metro terug naar Sloterdijk en ik nam de trein naar Zwolle om weer terug naar Roos te gaan. Om vier uur zaten we in de tuin aan de thee.  

Laag Zuthem

Courgettebloem uit Roos' tuin

Gisteravond ben ik nog naar Wijhe gereisd en lekker in de tuin van de stilte genoten bij Roos. Indrukwekkend hoe haar moestuin-activiteiten tot resultaat leiden, prachtig roodbloeiende pronkers, enorme courgette "struiken" met bloemen, boontjes, bieten, groenlof, alles staat er magnifiek bij. Koffie gedronken en toen het koud werd naar binnen en nog een glaasje wijn.
Vanmorgen om 9.00 uur zaten we al in de trein, op weg naar Dalfsen waar we aan een wandeling naar Laag Zuthem begonnen. Eerst door relatief bekend terrein, lag er mooi bij zo in de vroege zomer tijd. Verrassend hoe mooi de route was. Roos had dit al verkend en gelopen, voor mij waren enkele traject ook bekend, maar ach, dat doet er niet toe. We hebben heerlijk gelopen. In Zwolle namen we afscheid en ging ik terug naar de Bilt, morgen met broer Jan aan de wandel in Amsterdam.

VPRO

 Ik ben al vele jaren tientjeslid van de VPRO, niet zo gek natuurlijk want de VPRO is zeker niet de minste van de omroep verenigingen. Maar het is misschien wel een beetje raar tegen de achtergrond dat ik nooit TV kijk en ook nooit naar de radio luister, het is gewoon omdat ik die vereniging wil steunen vanwege hun kwaliteit. Maar ze sturen me wel steeds nieuwsbrieven en die maakten mij al zeker een jaar geleden attent op de zgn. podcasts die zij ter beschikking stellen en daar heb ik toen ook best van genoten, een podcast over hotel Schiller op het Rembrandtsplein herinner ik mij nog en later een podcast over de Franse revolutie en ook die activiteit ben ik financieel gaan ondersteunen, al met al een hele financiële stroom richting VPRO ha ha. Maar bij een laatste nieuwsbrief werd ik attent gemaakt op podcasts van "Zomergasten" van uitzendingen van de afgelopen jaren en daar ben ik naar gaan luisteren en nu ben ik daar behoorlijk van aan het genieten. Sommige ben ik snel klaar mee, maar de mij aansprekende gasten geven mij veel luisterplezier!
En vandaag heb ik daar echt van genoten.

Als Oblomov

 Ik heb weer eens een boek ter hand genomen waar ik niet mee wil en kan stoppen, "Het ijzig hart" van de pen van Almudena Grandes. ik las het al eerder maar had mij destijds al voorgenomen om deze 800 pagina's dikke pil nog eens te gaan lezen en dat begon hedenmorgen in bed. En uit de titel van deze blog kunt u opmaken dat ik dat lezen in bed heb gedaan. Oblomov, de hoofd figuur in een Russische roman is een onwaarschijnlijke luiaard die bij voorkeur vanuit bed acties onderneemt. Overigens heb ik niet alleen maar liggen lezen maar tussendoor ook een lekker pittige schotel gemaakt van het gemarineerde rundvlees dat in de koelkast lag te wachten op toebereiding. En tussendoor eveneens af en toe een pruimpje, boterhammetje en natuurlijk koffie en thee genuttigd. 
Bij het lezen van dit aangrijpend verhaal kwam ik helemaal terug in mijn herinneringen aan Spanje, wat ben ik eigenlijk ontzettend van dat land gaan houden en wat ben ik daar ontzettend vaak geweest met Roos maar ook in m'n eentje. De eerste keer Aracena, Madrid met 40 graden, maar later het hele land door en ontmoetingen met de bevolking. Dankzij het vloeiend spreken van Spaans door Roos en dankzij aandachtige studie het hakkelend spreken van mijzelf kon ik me in ieder geval heel goed thuis voelen in dat sfeertje. Terwijl Almudena Madrid beschreef kreeg ik gewoon heimwee naar die lawaaiige, drukke stad en vooral naar die kroegjes en die heerlijke koffie. En Sevilla, wat kwam ik daar graag, inktvis eten bij de puerto de carne als ik de naam goed heb onthouden en die eerste overnachtingen daar in de calle de canarias. Hou op, ik heb heimwee.

Grappig, maar gisteren toen ik terug fietste vanuit Bunnik naar huis kwam ik via het Biltse tunneltje bij de ijswinkel langs en besloot ik om eens een ijsje te nemen en ging daarbij in het zonnetje zitten. Daarbij kreeg ik precies het gevoel dat ik hier boven beschreef en dat ook ventileerde naar een echtpaar dat daar koffie zat te drinken en raakte we uitvoerig in gesprek over oud de Bilt. Het leek echt zo'n Spaans dorpspleintje zelfs zonder auto's.

Gewoon niet zo'n zin

 

Sambal oelek

Eigenlijk had ik ook voor vandaag een hele wandeling bedacht, een ouderwets "Zwart boertje", bushalte Ermelo en dan terug naar Nunspeet, lang niet gedaan en een beetje huiver voor dat onbekende roofdier, de wolf. Het bleek dat bus 104 niet meer rijdt, wel begrijpelijk want vaak had ik die bus voor mij alleen, maar nu moest je eerst bestellen en dat is niks voor mij, jammer, maar helaas. En zo werd het de fruitboer in Bunnik die dan misschien geen Hedelfingers, die bijzondere kersen had maar wel van die heerlijke pruimen en dat voor slechts 3 euro de kilo. Met twee kilo van dat lekkers en al smikkelend op de terugweg telkens een rijp pruimpje proevend peddelde ik weer naar huis. En in de loop van de middag naar boer Dirk voor de aanvulling van de zuivel. Verder zette ik een stuk van het rundvlees dat ik gisteren bij de boer had gekocht in een pan te marineren op de wijze die Hugo mij had geadviseerd voor een stuk rugspek van het varken, grof gesneden ui, lekker verse, sappige knoflook in stukjes, olijfolie, zout, flinke klodder sambal en een scheut sojasaus. Af en toe even omroeren en in de koelkast met de klein gesneden stukjes vlees.
In de loop van de middag begonnen de benen toch wel te kriebelen en besloot ik om nog even een speed wandeling te maken door het bos, dat werd 7 kilometer, afgepast op de stappenteller (best handig!) en was ik keurig om 20.30 present aan de virtuele bridgetafel op stepbridge, waar Roos al op me zat te wachten. Merkwaardig genoeg begin ik weer steeds meer plezier in het bridgen te krijgen. Dat komt doordat ik me niet meer opwindt als het niet goed gaat en we slecht scoren. Eindelijk, na 75 jaar hoef ik niet meer zo nodig "goed" te zijn in de dingen die ik denk te kunnen har har. En het is echt gezellig zo even vrijwel iedere dag even te bridgen; half negen is zo langzamerhand een vaste afspraak geworden, Soms hebben we niks afgesproken en dan kijk ik of Roos er al zit: "ben je daar p?", vraag ik dan aan RoosvdBu. 

Eerst appeltaart

 Voor vandaag bedacht ik mij om van Hollandse Rading naar Den Dolder te lopen, dat is eigenlijk een kort stuk en daarom breidde ik het met behulp van Komoot uit. Ik ben daar niet zo handig in, maar heb het desalniettemin redelijk voor elkaar gekregen en "das hat mir sehr gefreuet". Maar allereerst, aangekomen op het stationnetje van Holl. Rading bij de gelegenheid een koffie met appelgebak besteld en binnen opgegeten onder het mom, je bent de hele dag al buiten. Smaakte me zodanig dat ik besloot om ook zelf weer eens wat vaker appeltaart te gaan bakken en wel in een wat grotere vorm dan die ik heden gebruik. De allervriendelijkste jonge vrouw die mij van koffie en taart had voorzien gecomplimenteerd over de kwaliteit van de taart en daar ging ik welgemutst op weg en liep via een omweg door het Maartensdijkse en Splinterenburg bos naar de boerderijwinkel waar ik wat rundvlees van de Jersey stieren en een paar varkenskarbonades insloeg. In Splinterenburg op een bankje mijn meegenomen salade gegeten en een beetje uitgerust. Onderweg vastgesteld dat 10 kilometer wandelen ongeveer 15.000 stappen betekent.
Thuis aangekomen de fiets gepakt en wat boodschapjes gedaan waaronder een grotere appeltaartvorm. Vervolgens een smakelijke scherpe schotel gemaakt met de kippenvleugeltjes die ik nog gebakken en wel in de vriezer had liggen. 's-Avonds naar podcasts van de VPRO zitten luisteren, moet ik vaker doen.

Het liep anders

 

Waterscheerling

Ik was natuurlijk al vroeg op allereerst om zoon Hugo te feliciteren met zijn 39e verjaardag en zag toen direct ook een berichtje van Dick dat hij onverwacht ziek was geworden en dat onze logeerpartij niet door kon gaan: "geen Hedelfingers dus", maar daar had ik al snel het volgende op bedacht. Hier in de buurt is een kersenboomgaard en daar kun je om deze tijd van het jaar goed terecht voor een pondje lekkers. Natuurlijk eerst Dick beterschap gewenst en toen een plan bedacht en dat werd met de bus naar het Universiteitsterrein en dan langs de kromme Rijn. Zo gezegd zo gedaan en met bus 31 op weg, een onvervalste stortbui onderweg in de bus was gelukkig snel over en al snel was ik op weg door dit aangename coulissen landschap en het pad langs de kromme Rijn. Daar zag ik een uitbundig bloeiende schermbloemige waarvan ik vermoedde dat dat wel eens die "allergiftigste" waterscheerling zou kunnen zijn en inderdaad bleek dat het geval. Een prachtige grote plant die vooral in waterige biotoop voorkomt dus hier aan de oever van de kromme Rijn. En even verderop de kersenboomgaard waar ik een pondje insloeg, misschien geen Hedelfingers, maar wel van bijzondere kwaliteit en smakelijk en merkwaardig genoeg drie maal zo duur als in Vaals op de markt, maar daarom niet minder van smaak. Ik had mij voorgenomen om mezelf ook culinair te verwennen en naar het Chinese restaurant op Hoog Catharijne te gaan om een "Sechuan schotel" te gaan eten. Dus liep ik door naar station Lunetten en nam de trein naar Utrecht CS. Ik werd allervriendelijkst geholpen en heb lekker gegeten, een volgende keer Dum Sum hapjes, ik had nu een groot vleesgerecht besteld en zag dat twee heren aan een buurtafeltje allerlei hapjes hadden, wil ik ook een volgende keer en heb advies gevraagd. Mijn gerecht was best lekker, maar bestond inderdaad alleen maar uit vlees met kale rijst, precies wat op het menu stond har har.

Kersen uit Vaals

 

Hedelfinger kersen van de Vaolser markt

Vorige week was ik bij vriend Dick en had hij mij uitgebreid verteld over de heerlijke kersen die hij op de dinsdagmarkt in Vaals had ingeslagen en hadden we zo fijn gewandeld, ook al had ik daar, door bij Roos de verkeerde wandelschoenen mee te nemen (te kleine wel te verstaan) een blauwe nagel en zere voeten aan overgehouden, dat ik had voorgesteld dat we dat bezoek, kersen en wandeling deze week zouden herhalen. Vandaag kocht Dick dan ook op mijn "bestelling" flink Hedelfingertjes in en zou ik woensdag weer Vaalswaarts gaan, ondanks de geplande werkzaamheden aan het spoor zodat de reis nog langer zou gaan duren. Het zou overigens anders lopen.
Ik liep gezellig samen met Roos naar het station, dit keer met m'n eigen wandelschoenen die die lieve Roos voor mij had meegesjouwd toen ze hier afgelopen vrijdag kwam, ze had ook een heerlijk stukje gebraden lamsvlees speciaal voor me meegenomen. Ik zwaaide haar uit op station Den Dolder en ging zelf op stap naar station Hollandsche Rading, waar nog geen minuut later de trein aankwam, de OV-engel is weer helemaal paraat. Ik bedacht me nog dat een wandeling van Hollandse Rading weer eens wat anders is dan altijd maar dat Houdringhe bos en zo lekker dichtbij. Van Dick kreeg ik nog een berichtje dat hij de kersen had ingeslagen, het water liep in m'n mond.

Dr atomic

 

De imposante fabriekshal

Hij wordt wel "de vader van de atoombom" genoemd en zijn carrière is daar inderdaad wel heel erg door getekend, Robert Oppenheimer, de grote geleerde en manager naar wie de opera "Dr Atomic" verwijst. Roos en ik waren vandaag naar deze opera die werd gepresenteerd in een heel bijzonder gebouw in Utrecht, de Werkspoorkathedraal, een enorme fabriekshal die uitermate geschikt bleek voor dit doel, was met de trein goed te bereiken. Ik verheugde mij erg op het zien van dit gebouw met name, "Werkspoor" was in het verleden toch wel een groot begrip in ons land, vergelijkbaar met Philips en het tegenwoordige ASML, ik herinner mij dat er vooral rijdend materieel voor de treinen en trams in ons land werden gemaakt, maar dat ging kennelijk teloor in de internationale concurrentie, heeft me altijd verbaasd en nu kon ik naar dat monument van destijds gaan. En inderdaad bij de betreding van de enorme fabriekshal, waar de hangende ornamenten nog goed zichtbaar waren was ik behoorlijk onder de indruk. Overigens ook van de opera, de muziek was weergaloos en het verhaal bijzonder langdradig en aan het eind, bij de ontploffing van de proefexplosie klonk het onwaarschijnlijke leed van de korte tijd latere bombardementen op Hiroshima en Nagasaki al door met het kreunen van een Japanse moeder die om water voor haar kind vroeg. Wat doen we elkaar als mensen toch aan was het gevoel dat ik overhield aan deze grandioze manifestatie, waarvoor dank Roos!

Die oude knotsen

 

De oude knotsen op de naaidoos

Het lijkt hier in mijn flat wel een panopticum, een plek als een uitstalling met allemaal oude spullen. Toen enkele jaren mijn nicht Petra hier kwam merkte ze ook op dat ze een beetje het gevoel had dat ze in het huis van "opa en oma" kwam met de tafel en de stoelen nog van hen en de linnenkast. Maar ik heb nog veel meer, destijds heb ik gelukkig aan haar wat kleinere spullen meegegeven die nog van haar grootouders waren geweest, waaronder een koperen bord dat zij vaak met "oma" had gepoetst. Later heb ik nog "de klok" doorgegeven, zij wilde die graag hebben, maar mijn broer Henk, haar vader dus ook naar bleek en daar is hij heden en weer lopend. Maar ik heb hier ook nog de oude naaidoos van m'n moeder met daarin nog meer dingen die je toch niet "zomaar" weg gooit, althans ik heb daar nare gevoelens bij. Maar wat dan? Ik had even een last van opruimwoede en maakte die doos weer eens open, een paar houten knotsen waarvan ik wist dat mijn moeder die al die jaren zorgvuldig had bewaard en de trouwbijbel en nog een oude koperen kruik. Ik appte m'n twee dochters of zij die knotsen misschien wilden hebben en misschien zelfs wel die oude naaidoos. Joke gaf aan dat ze minder last van nostalgische gevoelens had en ook geen ruimte en stuurde me een overtuigende foto van haar opgetaste rommel, Arja reageerde zelfs niet, wat ze anders altijd doet, dus ja ik zit nog steeds met die ouwe troep en heb het maar weer in de hoek gezet.

Het oneindige plan

 

"Mens, wat kun je toch schrijven", met deze kreet sprong ik zojuist van mijn leesbed na het tweede deel van het boek zojuist te hebben uitgelezen. Die Isabel Allende met haar fantastische zuid Amerikaanse manier van schrijven kan mij toch iedere keer weer verrassen als ik een mij onbekend boek van haar lees. Ik heb dit boek of uit zo'n buurtbiebje gescoord of onlangs bij de boekenbeurs van de WVT, ik geloof dat laatste. Het gaat weer over een levensgeschiedenis met daarin opgenomen een trits van bijzondere sociale omgevingen waarin de hoofdpersonen worden ondergedompeld.
Mijn kennismaking met haar schrijfsels was "Het huis van de geesten", dat ik vervolgens vooral heb gebruikt om Spaans te leren. Naast de NLse versie had ik mij in Spanje ook een Spaans exemplaar aangeschaft dat begint met de aankomst van Barabas op witte donderdag, een hond die overdekt met z'n eigen stront en pis in een grote kooi arriveert. Hoe verzin je zo'n begin van een boek, net zoiets als Madame Bovary dat begint met een pesterij waarbij de pet van de latere dokter Bovary van z'm hoofd wordt gepakt en van hand tot hand wordt gegooid. De echt goede schrijvers weten altijd een goed begin aan hun werken te geven. Dit boek begint met de beschrijving van een bijzonder merkwaardig gezin dat in een grote wagen door Amerika trekt. Ben op de helft van het boek maar geef al graag een leesadvies, het is een oud boek en voor een habbekrats kun je het zelfs nieuw kopen, maar kijk hier en daar maar eens in zo'n buurtbiebje.

Hirodotos

 Door het boek van Ilya Pfeiffer ben ik weer helemaal in de klassieken. Uiteraard heb ik Thucydides' "de Peloponnesische oorlog weer ter hand genomen, maar ook Plato met Symposion en de dood van Socrates. Die figuur Socrates fascineert me ontzettend. In mijn ogen is hij een inspiratiebron geweest voor de schrijvers van het nieuwe testament in de Bijbel, althans die gedachte kwam sterk bij mij op toen ik las met wat voor een ontspannen gevoel hij zijn naderend Lot, de dood door de gifbeker tegemoet gaat. Maar goed, dat heeft niets met Herodotos te maken, zijn boek "Historiën" ontbrak in mijn grote stapel klassieke werken, ik heb het ooit wel in mijn bezit gehad maar ongetwijfeld uitgeleend en niet meer terug gezien, dus via Boekwinkeltjes een nieuw exemplaar besteld en vandaag in Amersfoort afgehaald.
Ik had met de allervriendelijkste boekenliefhebber afgesproken dat ik zo rond 10 uur bij het opgegeven adres zou zijn, maar was er al om half tien, geen enkel bezwaar, we waren duidelijk beiden uitgesproken lezers en hadden daarom aan gespreksstof geen gebrek. Uiteindelijk ging ik pas om 12 uur weer terug en was ik om 12.30 weer op station Bilthoven en nu in het bezit van een exemplaar van "Historiën" en na ongelooflijk leuke eerste kennismaking. 

En nu van Vaals naar Epen

 

Een vriendelijke voorbijganger maakte deze
foto van de twee "Wanderburschen"

Heerlijk uitgeslapen werd ik wakker op de bank bij vriend Dick in Vaals. Voor vandaag hadden we een wandeling vanuit huis naar Epen gepland, een wandeling van 13 kilometer die ons aan het eind langs de Geul zou voeren. Maar eerst genoeglijk ontbijten waarbij ik het niet kon laten om een banaantje te scoren, ik koop nooit bananen maar wanneer ik bij een van mijn dochters ben of zoals nu bij Dick dan biets ik er altijd eentje, ben best dol op bananen en "er zit veel Kalium in" aldus Dick en dat wist ik niet.
Via het bekende bruggetje langs het - inmiddels voormalige - politiebureau en een smal wandelpad dwars door een aardappelveld kwamen we bij het Holsetterbos waarover Dick interessant kon vertellen, een bos met een oud recht van de bewoners van Holset om hout te gebruiken waarvan nog steeds gebruik gemaakt wordt. Oversteek over de Epenerbaan en daarna een stevige afdaling in een weer verrassend mooie omgeving waarover we dan ook regelmatig ons genoegen uitspraken, we komen hier al zo lang, Dick woont hier inmiddels al vele jaren en het blijft voor beiden een favoriet wandelgebied. Net als enkele jaren geleden in het gebied van de IJzeren Rijn moest ik weer even testen of mij val-techniek, opgedaan tijdens de judolessen in mijn jeugd nog werkte, kortom ik ging even onderuit, maar kon nagenoeg ongeblesseerd weer verder. Ik geloof dat Dick meer schrok dan ik, maar er was gelukkig niets aan de hand. En daar kwam eindelijk de Geul, de fraaie beek die nog niet zo lang geleden na een enorme regenbui heel Valkenburg en omstreken onder water heeft gezet, nu een rustige beek waarin bloemetjes van de water ranonkel (denk ik). Ook passeerden we de Heimans groeve en daar lag Epen. Daar namen we afscheid, DIck ging richting Gulpen en ik naar Maastricht. Waren twee fijne dagen geweest!

Relaxed van huis

 

Daar gaat de stoomtrein

Vandaag wel naar Limburg, maar niet met de trein van 6.13 maar "zie maar hoe laat je vertrekt", aldus vriend Dick. We hadden afgesproken dat we twee dagen samen aan de wandel zouden gaan, de temperatuur is aangenaam onder de 25 graden zo is voorspeld en misschien een buitje gedurende die twee dagen. Uiteindelijk had ik de trein van 10.13 en was om 12.30 in Gulpen en ja hoor, daar stond Dick en maakte de eerste foto van onze wandeling voor vandaag die van busstation Gulpen naar Vaals zou gaan. Gezellig weer om met Dick op te trekken, hij had als gewoonlijk voor koffie en zelfs een croissantje gezorgd en verontschuldigde zich dat hij gisteren alle Hedelfingers, "de lekkerste kersen die er zijn", had opgegeten, maar hij had wel andere bij zich. Het is verbazingwekkend hoe enorm het prijsverschil is tussen de kersen hier in Vaals en bij mij in Bilt, scheelt een factor 3?!
Maar daar ging het niet om, we gingen lekker aan de wandel, eerst Gulpen uit langs de Gulp naar de samenloop van Gulp, Geul en Eyserbeek. Langs de bomen met de maretakken en over de Eysergraat, een verhevenheid in de buurt van Eys, we zagen zelfs het stoomtreintje over het oude miljoenenlijntje rijden. Dick kent hier uiteraard de weg op zijn duimpje en liet mij trots het fraaie landschap zien en bewandelen. Hij maakte foto's die ik op Komoot kan terug zien, best handig. 
Aangekomen op de flat lekker thee gedronken, ik was eigenlijk best moe en had waarschijnlijk de schoenen van Roos gedragen, iets aan de kleine kant en had daardoor ook zere tenen. Na de thee liepen we door Vaals naar "de Griek", waarvoor ik Dick had uitgenodigd. Heerlijk zitten nassen met z'n tweetjes waarbij ik niet alleen een ouzo dronk maar ook een halve liter bier. Bij het verlaten van het restaurant voelde ik hem dan ook een klein beetje zitten, maar met die alcohol weten de geactiveerde spieren wel raad, dus bij thuiskomst had ik nergens meer last van en bij het bekijken van een ontzettend lieve alle leeftijden film viel ik niet eens in slaap.
Dick maakte het bekende logeerbed op de bank gereed en we gingen bijtijds slapen, daar had ik geen probleem mee, geslapen als de bekende os. 

De strijd tegen de natuur

 

Grasbestrijding door verschroeien

Af en toe verbaas ik me zo ontzettend over wat ik op straat bezig zie om de natuur te bestrijden, en dan bedoel ik niet degenen die vol ijver snoeiwerk verrichten maar het vernietigen van de opslag op stoepen. Een zeer langzaam rijdend vehikel, geladen met gasflessen en voorop een brander van meer dan een vierkante meter die over de stoep rijdt waar hooguit enkele grassprietjes voorzichtig met hun uitgedroogde kopjes boven komen. Het wagentje hier op de foto reed langs de school tot hilariteit van de kinderen die natuurlijk geen idee hadden wat dit merkwaardig voertuig zo vlakbij het schoolhek aan het doen was. Toen ik van de slager terug kwam heb ik eens gekeken wat de acties met deze vuurspuger had uitgehaald en dat was nauwelijks te zien, de topjes van het stro waren zwart verbrand, maar ik weet zeker dat de wortels nog geheel in tact waren gebleven, kortom gas verbrand, CO2 geproduceerd alleen maar om iemand met veel kosten van de straat te houden. Enkele dagen later zag ik zelfs een mobiel stoomapparaat waarbij een persoon met een stoomspuit het nauwelijks zichtbare tegelstruweel te lijf ging. En dat in een groene gemeente als de Bilt, ik snap dit beleid niet.