Circus Renz in Bilthoven

Op het grasveld voor het gemeentehuis is deze week circus Renz neergestreken; een hele gebeurtenis voor ons toch wat saaie dorp. Tijgers bij het fietspad, enorme trucks met oplegger en natuurlijk een echte circustent.
Kent u misschien die Walt Disney tekenfilm over dat olifantje met die grote oren: Dombo. Dat was wat in de peuter- en kleutertijd van onze kinderen. De eerste keer dat onze oudste die film bekeek ben ik naast haar blijven zitten; groot verdriet toen Dombo's moeder "dol" werd en werd afgevoerd. Ik zou die prachtige tekenfilm nog wel eens willen zien. Dat stoomtreintje dat met de grootste moeite de berg op reed onder het zuchten van: "ik wist 't wel. ik wist 't wel" en dan weer in volle vaart naar beneden. Die kraaien, noem maar op, een meesterlijk stuk werk uit 1941 en zonder computers in elkaar gezet.

De enorme wiggen waarmee de tent wordt vast gezet

Een mooie en onvergetelijke scène was het opzetten van de tent in een regenbui (minuut 13 in het filmpje). Met veel geweld van reusachtige hamers en onder gezang dreven de olifanten de wiggen in de grond. Ik had met Joke afgesproken dat wij dat ook zouden doen, en ja hoor, er kwam op zeker moment een regenbui en toen hebben we onder gezamenlijk gezang onze oude tent op gezet. Misschien was ik wel een idiote vader, maar ik kan daar nog met veel plezier aan terug denken. Dat schoot door mij heen toen ik die grote tent van Circus Renz zag.

Buiten speel dag 2012

Huib en ik hebben deze week een wandeling gemaakt van station Hillegom naar station Sassenheim, een leuke wandeling langs de oude trekvaart van Leiden naar Amsterdam, langs het oude station van Lisse, inmiddels restaurant "de verloren koffer"  en door een moerasgebied, beheerd door het Zuid Hollands Landschap, langs de herstelde ruïne van kasteel Teylingen, laatste verblijf van Jacoba van Beieren (weet u nog, van de Hoeksche en Kabeljauwsche twisten). En ten slotte natuurlijk door Sassenheim. Daar was een hele heisa met een afgezette weg en een heleboel mensen op de been, vooral kinderen en ouders. Aan één van de moeders vroeg ik of het de laatste schooldag was of sportdag. Maar nee, het was de buitenspeeldag. Net als destijds bij de kinderactiviteiten op Strabrecht waren er meer ouders op de been dan kinderen. Het enige wat ik miste was een EHBO post of misschien zelfs wel een ambulance met draaiende motor (ironisch bedoeld har har). Helaas is het een bijzonderheid wanneer kinderen buiten kunnen spelen. Misschien was het zelfs voor hun ouders al vrij bijzonder om buiten te kunnen spelen. In mijn jeugd was iedere dag buitenspeeldag; overigens ook in de jeugd van mijn kinderen want wij hadden een heel grote tuin. Er is toch wel veel verdwenen door de huidige zeer prominente aanwezigheid van de auto. Voor kinderen is deze wereld toch wel erg zonderling geworden feitelijk.