Tijd om jam te maken

Dhr Westeneng had mij al verzekerd dat er vanaf 10 juli pruimen te koop zouden zijn en van Anna W. had ik al een WhatsApp bericht gekregen dat ze donderdag al pruimen had gekocht toen ze bij Fruitbedrijf Westeneng langsfietste vanuit haar werk. Ze wist dat ik zo gek ben op die pruimen.

Gisteren was het hondenweer, ik was echt uit m'n humeur totdat Roos me er terecht op wees dat ik, bewapend met regenjack en regenbroek, pet op m'n kop dat stuk kon fietsen, en zo geschiedde. Beetje erg enthousiast kocht ik 3 kilo pruimen om jam te maken. De eerste kilo pruimenmoes heb ik direct tot jam verwerkt, de rest van de pruimen moeten nog wat geduld betonen, maar zullen er ook aan moeten geloven. 

Grappig toeval

Ook heden lees ik vier boeken tegen elkaar in, vanuit de klassieke hoek de Ilias van Homeros naast van Livius de eerste decade van zijn Ab Urbe Condita, in het Nederlands verschenen onder de titel "Zonen van Mars", plus "Duizend zielen" van Pisemski, een 19e eeuwse Russische schrijver en natuurlijk toch nog "Bloemblad van zee", van Isabel Allende. Ik kon toch niet stoppen na dat gruwel hoofdstuk over wat die Spaanse vluchtelingen werd aangedaan door Hitlers' luchtmacht op oefening voor WOII en de weinig humane opvang door de Franse regering in 1938. Het boek ging zelfs over in romantiek.

Het is een grappige bevinding dat je vaak parallellen vindt tussen boeken die je door elkaar leest en ook hier, een passage over Romeo en Juliette van de grote Engelse dichter en toneelschrijver Shakespeare, die ik overigens ook uitvoerig tegenkwam in "Rebelse genieen" van Andrea Wulf.

Die eeuwige tweespalt

Een virtuoos begin, ik schreef dat gisteren al, het boek " Bloemblad van zee", maar al in het tweede hoofdstuk geen Schubert meer maar die verschrikking van de Spaanse burgeroorlog, de opmaat voor WOII, waarin het Condor legioen met generalissimo Franco de democratisch tot stand gekomen republikeinse staat van Spanje vernietigden. Lang heb ik mij - inmiddels jaren geleden - afgevraagd waar die Spaanse burgeroorlog om draaide, dat is mij inmiddels wel duidelijk geworden; de rijke bezitters, samen met de machtige kerk en het leger tegen de werkende massa die arm en dom gehouden werd. Maar Allende beschrijft op micro niveau wat er gebeurt binnen een gezin, ik herken de situaties en kan het niet of nauwelijks opbrengen om verder te lezen.

Maar mijn gedachten dwalen dan wat rond en ontmoeten die onrustige tijden die heden binnen Europa maar ook in ons geliefde NL spelen. Het rumoer en de onvrede vindt haar uiting tot in het voorheen toch best keurige huis van onze democratie, het parlement. En hier gaat het over het probleem rond de asielzoekers, ontheemden, net als in 1938 toen de republikeinse mensen na de overwinning van Franco naar Frankrijk wilden vluchten en een gesloten grens vonden. De ellende weet Isabel bijzonder goed te beschrijven. 

Het lezen van dit boek zou ik eenieder willen aanraden teneinde wat nuance aan te brengen in de gedachten rond de hedendaagse problematiek.

Quintet in C van Schubert

Isabel Allende is wel een van mijn favoriete schrijvers. Vanmorgen viel mijn oog op de titel van dit boek, staat vast al langere tijd in m'n boekenkast en ik heb het vast al gelezen. Desalniettemin sloeg ik het direct open en was als vanouds direct gefascineerd door haar schrijfkunst. Het eerste hoofdstuk kwam me licht bekend voor maar ik las het uit. Het hoofdstuk eindigt met de begrafenis van de vader van de hoofdfiguur en daarbij wordt dan het tweede deel van bovengenoemd quintet gespeeld, reden voor mij om dat op te zoeken op YouTube en te beluisteren, inderdaad mooie, plechtige en gedragen muziek. Wat leven we toch in een informatiemaatschappij, vind ik toch wel heel bijzonder. 

Code oranje

Even scheef kijken en erbij denken dat de donkere wolken in de verte aanzienlijk donkerder waren; de hele dag werd gewaarschuwd voor vreselijk weer met onweer, veel regen en wind en hagelstenen tot 4 cm groot. Ik had er dan ook wel voor gezorgd dat ik bijtijds binnen was voordat de hel los zou barsten. En inderdaad begon het volgens buienradar al in Zeeland te spoken en enkele uren later hoorde ik hier in de Bilt de donder en ging het weer keihard waaien net als enkele dagen geleden. Het viel mij wel mee maar ik was blij dat ik er niet op uit hoefde.

50 jaar geleden

Cruyff aan de bal 1974

Vaak beweer ik ten onrechte dat ik niets heb met voetballen en inderdaad doet deze "tak van sport" mij al zeker 3 decennia vrij weinig tot niets. Zo zou ik heden geen enkele naam van een speler kennen van welk elftal dan ook dat strijdt om de Europese beker. En toch moest ik eraan denken dat "we" bijna wereld kampioen werden in die ongehoord mooie competitie van 50 jaar geleden met de ongekend behendige Johan Cruyff en zijn ploeggenoten waarvan ik nu nog de namen herken en zelfs ken als Neeskens, van Hanegem, Rensenbrink en noem maar op, niet te vergeten Jan Jongbloed die de sigarenwinkel dreef in de Jan Hanzen straat waar ik toen met Lien woonde.

De finale van de enkele weken durende afvalrace waarin Cruyff c.s. telkens weer op weergaloze wijze triomfeerden. Grandioos! Binnen een minuut stond het NLse elftal met 1 - 0 voor.

We zaten met z'n vieren te kijken, gekluisterd aan het TV toestel, onze vrienden Kick en Renée waren bij ons om te eten en de wedstrijd te zien. Het eindigde uiteindelijk met een overwinning voor het Duitse team. Teleurgesteld namen we de auto en reden naar Zandvoort waar de Duitse toeristen heel stilletjes en bescheiden ongetwijfeld zaten te genieten van "hun" overwinning. Ach, achteraf was het hun gegund hoor. Maar 1974 heeft voor mij een magische klank gehouden.

Een stoere hulp in de tuin

Zoon Peter heeft in de voortuin van hun nieuwe huis de tegels verwijderd om o.a. een kleine moestuin aan te leggen. Daarbij ondervond hij stevige hulp van zijn oudste zoon Joris. Inmiddels heeft deze minimoestuin al wat opgeleverd; een stel behoorlijk uit de kluiten gewassen radijzen. De familieleden waren er helaas niet enthousiast over, maar met een snufje zout of fijn gesneden door de salade zijn ze toch wel heel goed "binnen te houden", dunkt mij, ik had er wel eens van willen proeven. Maar ik vond het vooral een enig gezicht zoals vader en zoon samen aan het oogsten waren.

Housewarming

Ondanks dat het af en toe een heel klein beetje regende konden we in de tuin zitten om verwend te worden met eten en drinken. Douwe en Ana hadden vandaag de house warming party gepland in de vorm van een grondlegging door het inmiddels fraai ingerichte en zelfs van een nieuwe afscheidingsmuur voorziene huis. Douwe beschikt nu over een prima kantoor waarvanuit hij vanaf heden in zijn nieuwe werk kan functioneren. 

Was weer gezellig met de Braziliaanse schoonfamilie en broer en zwangere schoonzus Gonnie. Fijn om Roos zo met haar vier (schoon)kinderen te zien stralen.

En natuurlijk was het geen vegetarisch, laat staan veganistisch gebeuren. Heerlijk op de barbecue gebakken vlees dat door Douwe vakkundig in stukken werd gesneden. Werd een gezellige middag!

Schijt waar je eet!

Mijn moeder zwoer bij Dulcolax daar waar het proces van de stoelgang wat gestimuleerd moest worden, ikzelf geef al sinds jaar en dag de voorkeur aan die ouderwetse Türkendrank zoals die in de 18e eeuw werd gemunt, een lekker bakkie koffie. En vaak schiet dan de scherpe tong van mijn eerste hoofdanaliste in de gedachten?! In die beginjaren 70, wanneer ik, nauwelijks het lab betreden had, na de eerste kop koffie naar "de pot" moest: "Schijt waar je eet" klonk het snerpend, bijna verwijtend, of zou het jaloezie zijn geweest?

Welnu, 2 koppen is veelal genoeg en soms zelfs de geur van vers gezette koffie, maar een enkele keer moet ik het ingewand zelfs dreigen met een vierde kop, maar die gaat strijk en zet terug in de pot, de koffiepot wel te verstaan.

Zo die moest er ff uit, deze blog dus har har.