Wat een verschil

Besneeuwd bos onderweg

Toen Roos gisteren midden in de nacht thuis kwam vertelde ze dat ze op weg naar huis door een lichte sneeuwbui had gereden vanaf het station. En inderdaad lag er een beetje sneeuw toen ik vanmorgen opweg ging naar het station Wijhe voor een wandeling van Dalfsen naar de Vennerij en weer terug. Maar in de trein gezeten zag ik dat het landschap er gewoon echt winters uitzag, ik hoorde zelfs dat er geschaatst zou zijn op natuurijs. Niet te geloven met een week geleden toen het buiten aanvoelde of het lente was met een graadje of 18. 
Maar nu liep ik lekker door de kou ofschoon de dooi zich licht manifesteerde met druppelende bomen en vallende stukjes ijs uit de bomen. Maar de sneeuw op de velden en in de bomen gaven het geheel een fraai winters aspect. Een eikenboom nog niet helemaal kaal maar wel met een flard van sneeuw op de takken deed mij sterk aan Barend Cornelis Koekkoek denken met zijn fraaie eiken in de winter.
Mijn plan was om in ieder geval eieren in te slaan bij de Vennerij en mocht er boerenkool zijn dan ook deze heerlijke wintergroente uit de moestuin aldaar. En na 5 kilometer kwam ik bij dat leuke plekje en er stonden zat eieren op me te wachten. Maar eerst een bammetje want het was al over twaalven. Toen 32 eieren, een bos prei en een zoete aardappel ingeslagen en afgerekend. De rugzak was een stuk zwaarder maar ik legde de terugweg naar Dalfsen zonder moeite af. En met de trein en de e-reader was ik snel weer op de flat.

VvhL in Zwolle

 

Helaas ontbreekt de pianist op de foto

We hadden afgesproken om vanmiddag naar het recital te gaan van "de vriend", d.w.z. van de VvhL, de vereniging Vrienden van het Lied waar wij al jaren lid van zijn. Maarten Koningsbergen zou zingen met Bas Verheijden aan de vleugel. Op het laatst moest door verkoudheid van de zanger een invaller worden gevonden en dat was de ons bekende Hans Pieter Herman, ook niet de minste onder Neerlands' baritons. Hij trad ook op bij het concert dat Roos ter ere van haar 70e verjaardag had georganiseerd met door haar zelf gecomponeerde liederen. Het nu gepresenteerde duo zong een programma dat Roos al enkele weken geleden had beluisterd, ze besloot dan ook om niet te gaan en had dat ook al aan de organisatie doorgegeven. Dat kwam ook wel goed uit want ze moest anders zeer gehaast weggegaan zijn om op tijd in de opera in Amsterdam te zijn voor de opera "Blue". Dus een gelukje bij een ongelukje.
Ik ging dus in m'n eentje naar Zwolle voor het recital. Door vertraging van 10 minuten kwam ik op het laatste moment binnen in het prachtige huis waar het concert plaats zou vinden; een echt huisconcert zoals de bedoeling van de uitvoering bij de VvhL. Afgezien van een landelijk bestuurslid van de vereniging, Annet O. kende ik niemand van de aanwezigen.
Na een inleiding door een van de gastheren begonnen Hans Pieter en Bas aan hun programma dat voor de pauze bestond uit een Serie Franse liederen waarvan ik even de componist kwijt ben en daarna Russische liederen van Rachmaninoff, die ik eigenlijk alleen maar ken van zijn 3e pianoconcert en van zijn veel stemmige madrigalen. Na de pauze prachtige liederen van Richard Strauss en van Gustav Mahler de cyclus Lieder des fahrenden Gesellen. Indringend gezongen maar ook erg mooi begeleid door Bas Verheijden.
Toen ik op de terugweg in de trein zat appte Roos dat ze haar sleutels had vergeten en vroeg of ik wel de sleutel bij me had. Aanvankelijk was het plan dat ze zou overnachten in de flat, is veel makkelijker bereikbaar vanuit de stopera dan Wijhe. Maar nee, ze zou tegen half twaalf in Wijhe zijn door in de pauze van de opera weg te gaan. En inderdaad precies op de genoemde tijd kwam zij ook op honk.

Jupiter in Drenthe

 

Jupiter met de hoorns

Gisteravond laat kwam ik aan op station Wijhe; Roos had mij naar mijn eventuele wandelplannen voor vandaag gevraagd en zo kwamen we tot het idee om vandaag eindelijk naar - wat Roos noemt - "het noorden te gaan, een wandeling van station Dalen naar station Nieuw Amsterdam. Gezien de verwachte en ook gevoelde wind uit het Noordoosten had ik de richting van de wandeling al omgekeerd en zo vertrokken we hedenmorgen naar de wereldstad Nieuw Amsterdam in Oost Drenthe, een oud veengebied waar destijds nieuwe plaatsen met oude namen werden gesticht.
We waren snel op weg en kwamen na pakweg een kilometer een bord tegen bij een boerderij met "geitenkaas te koop". Daar kunnen wij nooit aan voorbijgaan en dus gingen we het erf op. Aanvankelijk was er niemand te zien, maar uiteindelijk bleken twee zoons en hun moeder aanwezig te zijn en even later sloot de vader zich ook aan bij het gezelschap. Een ontzettend genoeglijk gesprek ontrolde zich. Eerst natuurlijk omtrent de kaas. Er waren nog twee stukken kaas aanwezig die wij dan ook beide aankochten, maar natuurlijk spraken we over de geiten en bekeken we de stallen. Honderden geiten en ook een tweetal bokken waarvan de grootste met de prachtige naam"Jupiter". Een enorm beest met fraaie hoorns en een grote sik en pas drie jaar oud.
We liepen verder over de track die Roos had geconstrueerd en als altijd was het een afwisselende wandeling die ze had uitgezet. De paar snippers bos had ze uiteraard geïncorporeerd maar ook prachtige beukenlanen en smalle zandpaadjes. De temperatuur was uitstekend, zij het wel aanzienlijk kouder dan vorige week maar daar hadden we ons op gekleed. Muts op en een dikke jas en dan was het goed te hebben. Was wel goed dat ik de richting had omgedraaid want de wind was guur en daar hadden we nu niets van te duchten.
Uiteindelijk kwam het kleine Dalen in beeld en kwamen we op het station. Zo'n dertien kilometer hadden we afgelegd. Was een fijne wandeldag geweest. 

Drebbel in Alkmaar

 

Een ets van Drebbel

Voor vandaag had ik een programma met museumbezoek in gedachte. Na het marktbezoek liep ik naar het station en liet het daar afhangen hoe ik naar Leiden zou gaan, dat werd via Amsterdam dus nam ik de Intercity naar Amsterdam, die was echter zo vol dat ik moest staan tot Amsterdam Amstel. Ik besloot toen maar om te blijven zitten tot Alkmaar want naast het RMO stond ook het stedelijk museum van Alkmaar op mijn "to do lijstje" en wel vanwege een kleine tentoonstelling over Drebbel, een kunstenaar op de graveerpen maar tevens de ontwerper van een onderwaterboot ergens in de 17e eeuw. 
Bij entree van het museum vroeg ik naar deze tentoonstelling en dat bleek nog niet zo eenvoudig vindbaar te zijn maar op de eerste verdieping vroeg ik het opnieuw aan de suppoost aldaar en die wees mij de weg en we hadden een heel gesprek over deze kunstenaar waarvan ik al voorproefjes had gezien in de Kunstkrant. Ook vertelde deze suppoost over prachtig werk van een zekere Kruseman van Elten die tijdens zijn leven een groot aantal werken aan het Alkmaars museum had geschonken. Ik kom relatief vaak in dit museum en vind het altijd weer een genoegen om de werken van de Bergense school te bekijken met Charly Toorop en Leo van Gestel als belangrijke vertegenwoordigers. Na afloop liep ik door de binnenstad van Alkmaar op zoek naar een ambachtelijke bakkerij met Noord Hollandse taai taai en daar slaagde ik gelukkig ook in en wel bij bakker Koning, schrepel 19 in De Goorn. Koningklijke kwaliteit zoals ik van hun winkel in Obdam ook wel eens heb gezien. www.bakkerkoning.nl

Op de terugweg kreeg ik een appie van Roos wat mijn plannen voor zaterdag waren en de afspraak was snel gemaakt dat ik na het eten richting Wijhe zou komen en dat we zaterdag in "het Noorden" zouden gaan wandelen.
Adres in Alkmaar: Magdalenenstraat 13

1811 JR Alkmaar

Tel: 072 515 1935

De klimaat conferentie

 Heden vindt een uitermate cruciale conferentie plaats omtrent de maatregelen die al dan niet genomen worden op wereldschaal. De mensheid heeft in de afgelopen 10.000 jaar in toenemende mate invloed gehad op haar leefomgeving en wel zodanig dat die heden in gevaar is. Sinds de industriële revolutie is het gebruik van fossiele brandstoffen, kolen, gas en olie  sterk toegenomen en daarmee de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer u regelmatige lezer van dit blog ongetwijfeld bekend. Als we daar collectief als wereldbevolking niets aan doen loopt het falikant mis en zullen hittegolven, reusachtige stormen, overstromingen en andere ellende het voortbestaan van de mensheid bedreigen. Maar hoe komen we daar uit, dat is de grote vraag die in de conferentie beantwoord moet worden.

DNA liegt niet

 

Ik moest vandaag lachen

Ik loop al de hele ochtend te grinniken en zie dan al die genealogen - vooral mannen denk ik - die in stoffige kerkarchieven en oeroude stadsarchieven snuffelen op zoek naar de namen en eventuele gegevens van voorouders tot in de ik weet niet hoeveelste graad. En dan natuurlijk in de manlijke lijn want die familienaam moet ergens op gefundeerd zijn. En hoe sterk hechten mannen er ook aan dat het hùn naam is die aan hun nageslacht wordt gegeven. 
Door de DNA analyses die ik regelmatig ontvang in het kader van mijn spermadonorschap (mooi scrabblewoord!) word ik een doodenkele keer met een donorzoon of donordochter geconfronteerd, maar zeer regelmatig met namen van mensen die ik helemaal niet ken maar heel in de verte (myheritage spreekt van 3e tot 5e graad neef of nicht) ergens nog een familieband hebben . Daar ben ik onlangs zelfs enkele keren ingedoken en één keer vonden de betreffende dame en ik deze band; we hadden een gemeenschappelijke betovergrootvader en moeder. Een mij onbekende zus van één van mijn overgrootvaders was de overgrootmoeder van deze mevrouw. Ach leuk, maar wat doe je ermee. Ook vond ik enige tijd geleden op basis van de naam en de verwantschap een mij goed bekende achternicht die haar oorspronkelijke achternaam had gebruikt; wij kenden elkaar dus ook zonder DNA onderzoek. Maar zeer onlangs nam ik contact op met een leeftijdgenoot die net als ik over alle achternamen van zijn voorouders beschikte tot in de betovergrootouders en daar bleek geen overlap te zijn; dus wèl genetische verwantschap maar niet vastgelegd in die oeroude archieven. Mijn conclusie was dat een van onze voorvaderen, waarschijnlijk een betovergrootvader een zaadje had laten zwemmen bij een van onze betovergrootmoeders. Toen ik daar langer over nadacht zag ik al die zwoegers in die archieven op zoek naar verwantschap. Ik denk nu toch vooral: "What's in the name", ze hadden beter kunnen zoeken naar de namen van hun voormoeders, die zijn zonder twijfel verwant afgezien van verwisseling van babies in het ziekenhuis o.i.d.
Ik weet nog hoe mijn moeder mijn vader kon plagen - en hij werd er inderdaad boos om - wanneer ze aangaf dat zij wèl zeker wist van wie mijn broers en ik afkomstig waren, maar dat hij er nooit zeker van kon zijn. Het is dus voor mannen wel een dingetje. Wellicht ook daar om dat het vaak niet aan kinderen werd verteld dat zij van een donorvader waren. 

Dat was een heerlijk weekend

 

Prins Maurits

Na een grondige nachtrust een paar koppen koffie en een boterham vertrok ik vanmorgen weer naar de flat. Roos had mij een goed advies gegeven om de terugweg via Zutphen af te leggen en wel via de musea van Zutphen èn de beroemde theewinkel "de Pelikaan" aldaar. Dus eerst maar 2 kilogram thee volgens recept "Oudemans" besteld per telefoon; dat heeft deze ouderwetse theewinkel graag omdat het behoorlijk wat werk vereist om alle ingrediënten van dit recept uit te wegen, te mengen en uit te vullen. Daar moet even tijd voor beschikbaar zijn. 
Roos zwaaide me uit en daar ging ik lekker uitgerust en vol energie op weg naar station Wijhe en met de trein naar Zutphen. Was alweer een paar jaar geleden dat we in dit leuke museum complex waren; het stedelijk museum alsmede het museum voor modern-realistische kunst, het Henriëtte Polak museum zijn hier gehuisvest. Bij zonder interessant om de geschiedenis van dit stukje Nederland zo overzichtelijk te zien. Het begint al met de vondst van mammoet botten van 50.000 jaar geleden. Daar stond ik bij te peinzen en bedacht mij: "waar maak je je toch zo druk over?", 50.000 jaar geleden en toen leefden er ook mensen. Ik merk dat ik nogal gebukt ga onder de ontwikkelingen met betrekking tot de klimaatproblematiek. Zo'n oeroud bot met de beschrijving van de Néanderthalers die toen hier leefden deed mij even naar de realiteit terugkeren. Maar ook de ontwikkeling van de stad vanaf het jaar 800, de Franse tijd, het rampjaar 1672 waarin de afgunstige grote landen het kleine, maar economisch razendsterke landje aan de zee onder de voet probeerden te lopen. Er zijn wat rampen gebeurd en telkens kwam men er toch kennelijk weer bovenop. 
En dan het Henriëtte Polak museum; altijd mooi wat hier te zien is; ik kom er al jaren. Ik zag dat de voorzitter van de VvhL een kleinzoon is van deze mecenas; Henriëtte heeft met haar museum een podium doen ontstaan voor kunstenaars die realistisch werk wilden exposeren en minder voelden voor de destijds omarmde niet-realistische kunst die ook ik niet erg weet te appreciëren maar waarmee vele musea vol hangen. 

En weer naar Rotterdam

Aan de roti

We zaten vanmorgen al vroeg aan het ontbijt; ik deed het heel rustig aan en beperkte me tot een bruin broodje met ham en worst. Nog een beetje yoghurt met muesli en gedroogd fruit en dat was het. Al met al de kleinste maaltijd die ik me hier bij Schaepkens van St Fijth heb genuttigd. Na drie dagen heb ik het gevoel van een gestopte worst; wat heb ik ontzettend lekker en (te) veel gegeten. Waarschijnlijk wel het meest omgezet in wandelenergie denk ik. Want we hebben al met al heel wat kilometers afgelegd.
Vandaag een heel ander doel, we gaan nu met z'n tweetjes met Asbjörn op stap en een hapje eten. Met de trein van 9.10 naar Maastricht en in Eindhoven overstappen op de IC naar Rotterdam. Asbjörn appte nog om te vragen hoe laat we zouden arriveren en net als afgelopen woensdag ontmoetten we elkaar precies op het afgesproken tijdstip. Roos en Asbjörn omhelsden elkaar hartelijk en daar gingen we op weg, wandelen door Rotterdam en op weg naar een restaurantje om wat te gaan eten. Het werd opnieuw het restaurantje waar we inmiddels habitué zijn, dat gezellige Surinaamse tentje met die uitstekende roti en broodjes. Roos en Asbjörn namen de roti lamsvlees en ik opnieuw het broodje lamsvlees. Smaakte weer uitstekend en intussen praatten we wat af. Leuk om zo te praten over onderwerpen waar ik verdraaid weinig kennis van heb, geldhandel, economie e.d. Wèl heb ik zo mijn gedachten over maatschappelijke aangelegenheden als eerlijke verdeling en kansen voor eenieder. Maar vooral ook over de toekomst waarbij we mijns inziens slechts kunnen voortbestaan als maatschappij wanneer we aanzienlijk gaan

Nog een kopje koffie

minderen; ik noemde even terloops de noodzaak van stoppen met de groei van de economie en zelfs terugdraaien van de economie. Poeh, dat zal niet vanzelf gebeuren zo verliep het gesprek. Die vrees ben ik ook toegedaan. Ik heb het niet uitgesproken maar ben toch vooral van mening dat uiteindelijk de wal het schip zal keren oftewel dat de economie met een keiharde klap in elkaar zal storten indien de natuurkrachten de overhand zullen nemen. Hopelijk zal het zo ver niet komen. In ieder geval hebben we heerlijk gegeten en zetten we onze wandeling en het gesprek voort al stappend door Rotterdam. Deze stad begint meer en meer vertrouwd te worden voor mij. Zo zag ik nu het Noorse kerkje van dichtbij en kwamen we bij het Natuur-historisch museum door de kleinkinderen "het bottenmuseum" genoemd. En ja, uiteindelijk moesten we toch weer afscheid nemen voor ongetwijfeld langere tijd. Eerst nog een koffie en daarna namen we afscheid op het CS en gingen Roos en ik met de Intercity direct naar Zwolle. Enkele uren later zou Asbjörn weer terug treinen naar Londen.
Lekker om weer thuis te zijn. We hebben zelfs nog even gestept, bridgen op de computer en vervolgens als rozen geslapen.

Leek wel Luxemburg

 

Samenloop Gulp en Geul

Roos had zich weer eens uitgeleefd op Komoot en een verrassende track geconstrueerd; via allemaal lussen liep de wandeling voor vandaag van Gulpen naar Wijlre, een gebied waar ik al vele jaren met Roos heb gewandeld en dat ik dacht goed te kennen. Nou, dat was zeker niet het geval. Wèl kwam ik bij een tunnel onder het oude spoortje langs de Eijserbeek waarvan ik mij herinner dat ik er wel eens met Dick ben geweest en ook de samenloop van de Gulp en de Geul, maar verder kwam het mij grotendeels onbekend voor. Op zeker moment dook Roos een "zijpaadje" in dat er zo verborgen uitzag dat ik vroeg of het een voortzetting van de wandeling was of dat ze moest plassen en een verscholen plekje zocht. Maar met enig gezoek vond ik haar terug en dat was verrassend, een paadje zoals ik ze me herinner uit Luxemburg. Werkelijk prachtig.Hoe vaak ik ook in Zuid Limburg wandel, het blijft verrassend zeker op van die mooie dagen als we vandaag hadden. Natuurlijk is het raar en ervaar ik het als griezelig dat het zo warm is deze dagen, maar om te wandelen was het heerlijk.
En 's-avonds weer lekker gegeten en gebridged. Eén van de deelnemers was gemeen gevallen vandaag en had een dik oog overgehouden aan de val maar ze bridgete of er niets aan de hand was.

Het beloofde paadje

We passeren de grens

Ik had de afgelopen maand een wandeling gemaakt van Eijsden naar Slenaken en daarbij een fraai paadje gewandeld langs de grens met België dat ik graag aan Roos wilde laten zien. Daarom had ik voorgesteld om die wandeling vandaag te maken, dus van Eijsden naar Slenaken of Noorbeek. Maar beginnen in Eijsden is niet echt leuk en daarom besloot Roos om aan die oude "track" van mij te gaan sleutelen en zo werd het van Mheer naar Noorbeek via kronkels en dat was zoals steeds "niet verkeerd". Roos heeft echt talent om op geleide van de kaart op Komoot de fraaiste tracks te construeren. Ik was alleen bevreesd dat daarbij "mijn paadje" zou worden vermeden zodat ik het haar niet kon doen beleven.
We begonnen met de wandeling in een appelboomgaard. Ik kreeg al snel het unheimische gevoel dat het niet klopte, dat onze vrijpostige wandeling door die boomgaard niet gewenst was. Op zeker moment zag Roos dat ik wat dat betreft gelijk had en dat het paadje vlak naast het hek van de boomgaard liep. We waren al een poosje op weg en daarom zochten we een oplossing om over het hek te klimmen. Ik vond het maar niks, maar dan kent u lezer mijn Roos niet, natuurlijk gingen we er over heen. Roos met enige bijstand van mij, en ik met veel hulp van Roos omdat ik mijn oude stramme benen niet hoog genoeg kreeg. Uiteindelijk heb ik er een flinke bloeduitstorting op m'n billebeen, m'n hamstring aan overgehouden, maar die ontdekte ik pas de volgende dag en deed geen pijn en was ook niet gezwollen. De wandeling was prachtig, maar geen paadje. Totdat ik op enig moment realiseerde dat we het wel degelijk hadden gevonden maar via een andere aanloop: "Roos, dit is het paadje" en inderdaad, het steile modderige paadje van de vorige keer dat eindigde bij dat verstilde brede kiezelpad. Ik stelde voor dat we het in stilte, ver achter elkaar zouden lopen zodat we optimaal van de sfeer konden genieten van dit bijzondere pad. Aan het eind gingen we weer samen verder en liepen uiteindelijk tegen een fraai gebouw aan dat inmiddels was ingericht als vakantiecentrum voor gegoeden. Even later liepen we Noorbeek binnen via een pad langs de kerk met een ambachtelijke slager. Daar moet ik eens inkopen gaan doen als ik hier weer ben. We liepen naar de bushalte en waren weer snel in Maastricht en Valkenburg.
Als gebruikelijk lekker en (te) veel gegeten en natuurlijk gebridged. We doen het best aardig, gemiddeld vierde in een veld van 14 geloof ik.

Onrustige darmen

We hoefden vanmorgen eigenlijk niet zo vroeg op pad te gaan. We gaan weer een weekend bridgen met Dekker Bridge in Valkenburg bij hotel Schaepkens van St Fyth. Was maar goed ook want Roos' ongedarmte was flink van slag door het scherpe en vezelrijke mengsel dat ik haar gisteravond had voorgezet. "Geen haast hoor", moedigde ik haar aan om toch vooral met zo rustig mogelijk darmstelsel op weg te gaan. En uiteindelijk na een flinke aanslag op de WC rol gingen we op weg; ze heeft gelukkig verder geen last gehad. Ik train mijn darmstelsel kennelijk wel erg grondig met eeuwig en altijd dat vezelrijke mengsel dat ik vrijwel dagelijks tot mij neem want ik heb nooit ergens last van. Juist zo'n vezelrijk en liefst scherp mengsel doet mij goed. Nou ja, beetje matigen als mijn Roosje komt eten. Ze was gisteravond onverwacht komen eten en daarom had ik het een en ander moeten ontdooien en daar zathet hem in. 
Dus op weg met de bus naar Utecht en door naar Maastricht. Daar namen we de bus naar Mechelen. Deze keer had ik een 13 km track geconstrueerd van Mechelen naar Valkenburg. En hoewel ik daar niet zo handig mee ben als Roos was het al met al een aardige wandeling met stukken die we niet eerder hadden gelopen. Helaas hebben we geen foto's gemaakt.
We waren pas om half vijf in het hotel en moesten al snel naar de kennismakingsbijeenkomst voor het bridgen. Daar bleek dat de wedstrijdleider, c.q. organisator Wilma een oude bekende van ons was met haar partner Rinus. Leuk om hen weer te ontmoeten. Zouden ook leuke bridgeavonden worden. Het gezelschap bestond uit twee groepen uit resp. België en Drenthe en nog enkele losse paren zoals Roos en ik.  om zes uur lekker aan tafel en als vanouds zitten bunkeren, onverstandig, maar ach, flink wandelen maar weer.
We werden 4e en hadden ontzettend lekker zitten spelen.  

Eigenlijk Eilandspolder

 Het was vandaag de tweede donderdag van de maand en dat is altijd de werkdag in de Eilandspolder, maar gezien het late uur dat ik gisteravond thuis kwam had ik op de voorhand al gemeld dat ik er niet zou zijn. Was uiteindelijk maar goed ook want toen ik later het verslag las zag ik dat het een waterballet was geweest aldaar, maar dat was niet de reden van mijn afwezigheid. Ik was gisteravond behoorlijk uitgewoond en had het niet gered om dan om 5 uur weer op te staan en een dag hard te werken in de buitenlucht.
Lekker laat opgestaan en wat huishoudelijk werk gedaan. De was gedaan en de keuken opgeruimd. Roos vroeg of het uitkwam dat ze zou komen eten. Had ik niet op gerekend maar in de vriezer stonden nog wat bakjes en het kwam ook wel goed uit want er stonden nogal wat restjes die op moesten. Dus uiteindelijk hadden we een afwisselend maal met wat scherpe hutspot op z'n Indonesisch en soep van Hugo vooraf en als toetje een restant uit het restaurant waar m'n buurvrouw vrijwilligerswerk doet. Kwam allemaal goed voor elkaar.

Precies om 11.30 uur

 

Asbjörn, Francisca en ik op de bank

Misschien 2 weken geleden had donorzoon Asbjörn gemeld dat hij enkele dagen naar NL zou komen en wel vandaag. Ik zou hem als eerste ontmoeten op station Rotterdam CS waar de Eurostar uit London stopt. Uiteraard was ik vroeg op het station en vroeg aan een conducteur of hij wist op welk perron de trein uit Londen zou stoppen. Hij wist mij te vertellen dat die trein was uitgevallen maar anders op perron 13 zou aankomen. Dat deze trein niet zou rijden was onzin want ik had vlak tevoren met Asbjörn geappt en daarbij merkte hij op dat ik erg vroeg was en dat hij nog maar in Antwerpen was. Het wkam dus helemaal goed. Alle TGV's komen aan op perron 13 dus ook de trein uit Londen, een onwaarschijnlijk grote trein, van begin tot eind van het eindeloze perron. Met m'n onscherpe blik zag ik niet zo direct waar hij was uitgestapt, maar uiteindelijk herkenden we elkaar direct en gaven een wederzijdse hug; fijn om hem weer te zien. Meet rolkoffer resp. rugzak liepen we Rotterdam in en namen de metro richting het huis van zijn moeder waar hij zijn bagage zou dumpen. Ze was thuis en verwelkomde haar zoon maar ook mij alsof ze me al jaren kende, dat vond ik wel bijzonder. Lekker koffie gedronken en nader kennis gemaakt. Ze had ook een lunch voor ons en daarna gingen we op pad, een wandeling maken door Kralingen. Met moeder Francisca sprak Asbjörn een tijd van ontmoeting af zodat we in de stad zouden gaan eten in een restaurant dat hij had gereserveerd.
Was ontzettend fijn om met hem door de stad te wandelen. Ondanks de matige weersvoorspelling bleef het een vrijwel droge dag en konden we zonder problemen de wandeling door het Kralingse bos doen. Uiteindelijk kwamen we in de stad en liet hij me plekken zien waar hij vroeger had gewoond en waar hij biertjes had gedronken en de student had uitgehangen. Kostelijk om hem te zien nagenieten van dat studentenverleden hier in de binnenstad. Zo tegen vieren kregen we allebei toch wel trek en scoorden een heerlijk knapperig broodje bij het Surinaams restaurant waar Roos en ik al eens eerder waren met de moeder van Martijn, het bleek ook een favoriet van Asbjörn te zijn. We liepen nog wat richting Blaak waar Francisca ons al stond op te wachten. We liepen naar voorheen zwembad Tropicana waar nu een bijonder restaurant is gevestigd en waar wee ontzettend lekker hebben gegeten. Verrassende hapjes passeerden ons gehemelte. Leuk was het concept dat je alle gerechten deelde met de tafelgenoten waardoor het geheel bijzonder afwisselend was. We hebben duidelijk met veel smaak gegeten aldaar. Uiteindelijk liepen we naar de metro in Blaak en reden naar station Alexander waar ik overstapte naar de trein en naar Bilthoven reed. Daar stond mijn trouwe ros op me te wachten en ik reed door het donker maar gelukkig zonder regen naar de flat. Ik was ontzettend moe maar had een geweldig fijne dag achter de rug.

Het lijkt wel oorlog

 Misschien komt het doordat de Bilt relatief dichtbij het UMC ligt, maar feitelijk hoor ik het overal in het land: de niet aflatende stroom van sirenes, vooral ambulances met sirenes en blauw zwaailicht. Maar ook de politiewagens zie je zelden op andere wijze rijden, kennelijk is patrouilleren niet meer zo gebruikelijk maar komt politie vooral in actie als er meldingen zijn en acuut moet worden ingegrepen. Maar bij mij wekt het in zeker mate het gevoel van onveiligheid op, net of er voortdurend iets mis gaat. Wellicht werkt hier ook de oorlog in het Oosten van Europa daaraan mee en de politieke onrust overal in de wereld. Of misschien komt het wel door het krankzinnige aantal personenauto's op de weg overal en moeten ambulances als ze überhaupt ergens naartoe moeten wel met zwaailicht werken en minder omdat er werkelijk iets ernstigs aan de hand is. Maar af en toe heb ik echt dat gevoel van"het lijkt wel oorlog". 

Steeds sneller

 

Mooie illustratie voor dit blog.

Natuurlijk komt het door de leeftijd, ik voel me niet meer op m'n gemak op de fiets. Vooral hier op de Hessenweg zijn de fietspaden erg smal maar het rijwielverkeer is nogal veranderd de afgelopen decennia. De e-bike is met een enorme snelheid ingeburgerd en de bakfiets, vaak eveneens voorzien van accu en geruisloze motor. De scooter rijdt ook vaak op het fietspad met z'n brede kont, ik vind het moeilijk om in die drukke melée in rust te fietsen. Ik heb overigens zelf de snelheid van een slak en word voortdurend opzijgebeld. Heb ik dus wel begrip voor maar het is erg onprettig en ik voel me behoorlijk onzeker op het fietspad.

Onderschatting van m'n loopvermogen

 

Prachtig pad met herfstbladeren

Dankzij de oorhygiënische behandeling van gisteren in de huisartsenpraktijk heb ik mijn ouwe energie niveau weer aardig bereikt dus ook vandaag weer aan de wandel. Daar had ik de laatste weken eigenlijk de puf niet meer voor en nu weer wel gelukkig. Was ik eerst van plan geweest om dan maar weer naar Zuid Limburg te gaan bedacht ik mij dat ik ook wel een 12 km wandeling hier in de buurt kon maken en wel van Hilversum Mediapark naar Baarn. De weersverwachting was best goed, wèl besloot ik om van west naar Oost te gaan wandelen vanwege de wind, dus beginnen in Hilversum. 
Dat blijft ook een fijne afwisselende wandeling; je hebt er dan wel geen heuvels als in Limburg maar het is lekker dichtbij en de uitzichten zijn best aardig en zeker nu in de herfst zijn de bossen en de wandelwegen bedekt met bladeren bijzonder om te zien.
Ik probeerde ook vandaag om met behulp van Komoot en de reisplanner zodanig af te stemmen dat ik de trein in Baarn precies zou halen. Maar dat liep vandaag helaas mis. Op ongeveer een uur afstand van Baarn moest ik echt zeker 4,8 km/hr lopen om de trein te halen. Ik probeerde tevergeefs wat af te snijden en verloor daar dus tijd mee en besloot dan ook maar m'n bammetje op een boomstam zittend naar binnen te slokken. Maar toen ik weer op weg ging bleek dat ik die trein werkelijk op enkele minuten zou missen. Had ik de afsnijding niet uitgeprobeerd laat staan het boterhammetje opgegeten dan had ik die trein makkelijk gehaald en in de trein kun je uitstekend zittend eten is mijn uitgebreide ervaring.
Maar ook nu niet getreurd hoor, de nieuwe maatregelen van NS hebben de dienstregeling van Baarn naar Utrecht gehalveerd in het weekend naar 1 keer per uur dus had ik een uur moeten wachten op de volgende terwijl dat "vroegig" slechts een half uur was. Maar door de trein in Baarn te nemen naar Amersfoort en daar op de stoptrein naar Bilthoven kostte het me geen uur, maar slechts 45 minuten. NS is zo slecht nog niet hoor zoals ik nu velen hoor zeiken. Ik ben dik en dik tevreden met de dienstverlening.

Brokken uit m'n oor

 Zo langzamerhand begon ik toch echt aan mezelf te twijfelen; voortdurend moest ik me: "wat zeg je", laten ontvallen. Roos had me al meermalen gezegd dat ik m'n oren moest laten uitspuiten, maar eigenwijs dacht ik dat het gewoon een ouderdomsverschijnsel was die doofheid. Maar afgelopen week hoorde ik werkelijk met mijn linkeroor helemaal niets meer; het werd gewoon gevaarlijk om te fietsen en een gesprek voeren werd een steeds groter probleem, dus enkele dagen geleden maakte ik een afspraak met de assistente van de huisartsenpraktijk zodat vandaag mijn oren uitgespoten zouden worden. Vanaf woensdag had ik regelmatig wat olijfolie in m'n beide oren gegoten met een lepeltje en een stukje keukenpapier in plaats van een wattenprop om te voorkomen dat de olie er direct weer uit zou lopen. En vanmorgen om kwart over negen was het zo ver. De uitvoerend assistente vroeg of ik olie had gedruppeld en maakte de spuit gereed met lekker warm water. Eerst keek ze met een oorspiegel in beide oren. Ze zei direct: "O, ik zie het zo al" en inderdaad in een mum van tijd was het euvel verholpen en terwijl ze de spuit uit m'n oor haalde hoorde ik al dat de doofheid was verdwenen. In de schaal lag een onsmakelijk brok oorvuil, bij het andere oor, zelfde verhaal. Opgelucht en bijzonder dankbaar fietste ik naar huis en bereidde me voor op de wandeling van Cuyp naar Baarn. Bij het wandelen voelde ik dat zelfs m'n lichte duizeligheid van de laatste tijd over was. Ik bedacht me wel wat een klootzak ik eigenlijk was en niet eerder naar Roos had geluisterd. De assistente had al gezegd dat ik dit regelmatig moest laten doen; ik heb het inmiddels als herinnering in m'n elektronische agenda gezet zodat ik het niet meer kan vergeten.
Ondertussen wandelde ik door de bossen en daar ging de telefoon, Joke die ook even de tijd van wandelen gebruikte om haar ouwe vader te vervelen ha ha. Ik vertelde over de "ingreep" van hedenmorgen en vertelde dat er een enorm brok uit m'n oor was gekomen, zo groot dat ik er nauwelijks overheen kon kijken. Dat vond ze kennelijk zo hilarisch dat ze er bijna in bleef van het lachen; zo ken ik haar helemaal niet. We lulden wat af al wandelend, terwijl Truus van Komoot tussendoor meldde hoe ik van links naar rechts moest lopen. Was reuze gezellig en we spraken af dat ik 's-avonds bij hen zou komen eten. Doe ik graag want Joke kan ontzettend lekker koken!
Prachtig afgestemd kwam ik enkele minuten voor vertrek van de trein op station Baarn en was snel weer op de flat. Even later ging ik naar de bazar van de WVT (de gebeurtenis "Bilthoven koopt elkaars ouwe rotzooi"); ik koop daar altijd een paar kilo boeken. Maar het was er net zo druk als op een zaterdagmiddag bij Ikea, kortom ik ben gevlucht en was dientengevolge een uur vroeger op weg naar Joke die me dan ook vroeg of ik haar en Bram dan kon ontmoeten ergens bij het huis van een vriendje van Bram waar hij speelde. En zo geschiedde inderdaad waar ik opmerkte dat de moeders van tegenwoordig verdomd weinig overwicht hebben op hun kinderen. Een hele onderhandeling om Bram mee naar huis te krijgen, maar uiteindelijk lukte dat. En bij hen aangekomen het voorlezen; vind ik heel gezellig hoor, een Jip en Janneke boekje van Annie M.G. onze grote kinderboekenschrijfster. Volslagen onzin allemaal wat ze heeft geproduceerd maar iedereen, inclusief de kinderen vindt het geweldig.
En uiteraard bijzonder smakelijk gegeten. Leuk hoor dat kabaal tijdens het eten in zo'n gezin met kinderen.  

De folly van Sandwijck

 

Hier staat zij dan vanaf 1788

Nu het wandelen er een beetje bij inschiet fiets ik regelmatig richting Sandwijck en Oostbroek, twee voormalige "buitens". Oostbroek is van oorsprong de plek waar een klooster stond, eigenlijk de plek vanwaaruit de Bilt tot stand is gekomen. Daar loop ik dan een rondje en ga op het bankje van mijn vader zitten peinzen en van de omgeving genieten. Het was enkele decennia geleden een behoorlijk verwaarloosd landgoed met een oud en verlaten groot landhuis. Maar een voortvarend aantal bewoners van de Bilt/Bilthoven heeft destijds de koppen bij elkaar gestoken, en zo kwam de werkgroep Sandwijck tot stand die tot op de dag van vandaag het landgoed in beheer heeft genomen. Het huis is "gekraakt" en wordt nu tot ieders tevredenheid bewoond, zo te zien door een woongroep.
De geschiedenis van het landgoed wordt min of meer dendrologisch getoond aan de hand van een boomschijf met daarin spelden die de betreffende jaren aangeven waarop iets ingrijpends in dit gebied is gebeurd. De boom is in 2007 door een storm geveld maar de jaarringen gaan terug naar tijden dat er waarschijnlijk nog geen sprake was van een landgoed. Op het landgoed staat een heel karakteristiek gebouwtje, in 1788 werd het gebouwd als duiventoren; dat kun je nog enigszins zien aan de vlieggaten die nog steeds in de bovenrand zichtbaar zijn. In 1833 werd de duiventil omgebouwd tot een schijnkapel, een folly en als zodanig heeft zij haar jaren gesleten, tot zij letterlijk sleets als een bouwval de vorige eeuw in ging. Na die tijd is er wel herstel, althans restauratie gepleegd en sinds deze week is het houtwerk weer in de verf gezet; ziet er weer keurig uit. Het wordt nu als piepklein atelier door een kunstenaar, een schilder gebruikt. Ik vind het een leuke gedachte dat dit bouwwerkje vlak voor de Franse revolutie werd gebouwd en er nu nog staat zij het wat deerniswekkend, want het stenen deel is ook aan grondige restauratie toe, maar het staat er nog. Ik heb het vandaag dan ook bewonderd.

Weer anderhalf uur Bach gespeeld

 

Met leesbril achter de piano

Roos moest vanochtend relatief vroeg de deur uit; ze ging met de moeder van Ana aan de wandel bij Arnhem. Leuk om met de moeder van haar schoondochter nader kennis te maken ondanks de taalbarrière. Komt ongetwijfeld helemaal goed.Ik hielp haar op weg en zwaaide haar uit. Daarna opnieuw achter de piano en de partita's te lijf gaan. Na anderhalf uur had ik het wel gehoord; zelfs mij begon het gepingel wat tegen te staan. Ik moest wel lachen bij partita nr 3 meen ik bij een bepaald eindeloos stuk gepingel waar Anneke vroeger naar me toe kwam met het dringend verzoek om te stoppen met Bach. Ze kreeg de zenuwen en kon zich niet meer concentreren; ik kon er me best iets bij voorstellen, ik vond het zelf heerlijk om bij weg te dromen, maar het is soms wel eindeloos gepingel ja. Ik herinner mij nog dat misschien wel 30 jaar geleden de drogisterij keten "het Kruidvat" het hele werk van Bach op CD bijzonder goedkoop aanbood. Een niet nader te noemen kennis van mij had gewoon vanwege de lage prijs een handgreep CD's aangeschaft met allemaal klavecimbel muziek; hij kon het niet verdragen. Ik moest toch lachen. Kan wel uren luisteren naar klavecimbel. Op Youtube staan schitterende uitvoeringen van Bachs' werken voor klavecimbel. Klavecinist Rondeau speelt ronduit schitterend de Goldbergvariationen. Ik kan de lezer adviseren om dit prachtige werk te beluisteren en nadrukkelijk variation nr 25 waar op bijzondere wijze immens verdriet muzikaal wordt vorm gegeven (vanaf 1.08). Daar heb ik vanmorgen ook m'n tanden in gezet; is zo ontzettend mooi en je kunt er veel emotie in kwijt als pianist ook.Na de anderhalf uur lekker door het zonnetje naar het station gewandeld en thuis een kop thee gedronken op het balkon en uitvoerig met dochter Joke aan de telefoon gehangen, gezellig zo even onverwacht, ze belde zomaar. Maar er was nog tijd voor een wandeling in het bos achter voordat het donker werd.
Overigens lag hier thuis op de salontafel de partituur van de Toccata en Fuga van Bach, die wil ik ook proberen te spelen op het orgel zij het zonder gebruik te kunnen maken van de voetpedalen, want die kunst beheers ik niet. Dat heb ik al eens eerder kunnen doen op het orgel van Maassluis toen ik daar met een bevriende organist de gelegenheid toe kreeg. 

Piano oefenen

 

De Lebuiniskerk in Deventer

Gisteravond ben ik uiteindelijk na het bezoek van de onderburen nog naar Wijhe getreind. Onderweg nog genoeglijk gesproken met de conductrice van de trein die vroeg of ik gewandeld had; ik had een rugzak vol met van alles voor Roos en leg eierdozen voor de Vennerij. Uiteraard hebben we nog even gebridged voor het slapengaan. 
Vanmorgen was het heerlijk weer en de zon scheen volop de kamer binnen. Dat kwam heel goed uit want een belangrijke reden voor mijn bezoek was het oefenen op de Partita's van Bach. Roos heeft een verrassend geschenk in gedachten voor mijn 75e verjaardag en wel een uur vrij spelen op een antiek kerkorgel ergens in Groningen/Drenthe. Dus net als bij de bruiloft van Martijn en Margot moet ik weer aan de bak, althans als ik het weer redelijk in de vingers kan krijgen. Mijn grootste probleem bij het piano spelen is minder de vingers maar meer de ogen. Je moet scherp en snel kunnen kijken om de partituur a tempo te lezen; vraagt best veel van het gezichtsvermogen. Maar die partita's heb ik tot vervelens toe - vooral Anneke kon het soms niet vaker verdragen - gespeeld dus de vingers kunnen zich best veel automatisch herinneren en met goede belichting gaat het bijhouden van de partituur ook makkelijker. Vanmorgen was het helemaal in orde en ik ging aan de gang. Het leuke van spelen op een orgel is natuurlijk dat de lang aangehouden noten ook lang klinken; bij de piano is dat niet het geval en bij het klavecimbel al helemaal niet. Aan de partituur van de partita's kun je afleiden dat enkele onderdelen beter zullen klinken op het orgel, zijn misschien wel geschreven voor orgel. Ik ben erg benieuwd hoe dat zal klinken. Na een dik uur studeren was ik het wel een beetje zat; ging aardig maar ik zal er nog veel tijd in moeten steken wil het wat worden.
's-Middags hebben we een stadswandeling gemaakt in Deventer en heb ik de prachtige Lebuiniskerk van deze stad bewonderd. Al wandelend kwamen we op verrassend leuke plekjes die we nooit eerder hadden ontdekt terwijl we best vaak in Deventer zijn geweest in de afgelopen jaren. Ook kwamen we langs de kaaswinkel waar Roos haar superieure schapenkaas en andere kazen inslaat. Nog niet zo lang geleden is deze zaak door brand bij de buren zodanig beschadigd dat zij moest verkassen. Uiteraard heb ik een lekker stukje Gorgonzola ingeslagen. Hebben we 's-avonds lekker van gesnoept.

Vanavond visite

 De onderburen gaan verhuizen en komen vanavond afscheid nemen. Daarom wil ik de flat opruimen en alles aan kant maken. En dat heb ik gedaan; afwassen, was opruimen, de kamer helemaal aan kant en rommel opruimen. Daarbij kwam ik nog een bloemenvaas van de buurvrouw tegen die zij, gevuld met een bosje bloemen op 4 oktober voor Roos had gebracht tijdens de koffie. En opnieuw nodigde ik haar uit om koffie te komen drinken. We spraken over aspecten van het ouder worden, over het in je eentje wonen ook met een relatie op afstand, aan de betrekkelijkheid van het leven als je oud wordt en ook gewoon over het afscheid van onze onderburen. Ze komen vanavond eerst bij haar en daarna bij mij.
Gisteravond had ik voor de gelegenheid een rozijnen-notenbrood gebakken. Ik wil gewoon wat doen bij zo'n afscheid; ik vond hen erg prettige buren. Hun twee dochtertjes van resp.  7 en 1 jaar oud komen ook. Voor de oudste, Ronika wilde ik het boek "de wortelkindertjes" kopen en na iets voorgelezen te hebben aan haar meegeven. Maar helaas was dat in herdruk en heden niet verkrijgbaar. Maar ik heb een mini exemplaar en daaruit heb ik inderdaad een halve bladzijde voorgelezen en beloofd dat ik het grote exemplaar een keer bij een bezoek aan hun nieuwe huis zal geven; tot zo lang mag ze dat kleine exemplaar meenemen. Ze bleek inmiddels zelf al te kunnen lezen en inderdaad ging ze door het verhaaltje van de wortelkindertjes die in het voorjaar onder de grond de voorbereidingen voor de lente verrichten. Leuk boekje dat ik tot vervelens toe heb voorgelezen aan mijn viertal.
We gingen rond de tafel zitten en ik sneed het rozijnenbrood aan; ging er voortreffelijk in, ook bij de eenjarige die inmiddels niet meer verlegen is voor mij en me vriendelijk toelacht. Voor Ronika had ik uitgeperst sinaasappelsap, maar dat lustte Sophie ook wel en liet dat luid en duidelijk merken. Heerlijk dat kleine grut. Met enige gevoelens van spijt gingen we uit elkaar na natuurlijk wel onze 06 nummers te hebben uitgewisseld.

Beetje rondgefietst

 

De gingo in herfsttooi

Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje moe en doe heel rustig aan. Ik had ook geen zin om voor de zoveelste keer in het Houdringhebos de wind stuk te gaan lopen en daarom besloot ik om maar eens op de fiets te stappen en naar zowel landgoed Sandwijck als Oostbroek te gaan en op beide plaatsen het rondje te lopen. Niet veel, maar voor nu gewoon even genoeg. In Sandwijck liep ik tegen de richting in en kwam langs het bankje waarop ik in 2003 regelmatig met mijn vader heb gebeld in zijn laatste levensweken; in de weekenden ging ik dan zondags langs en door de week belde ik hem dan. Ik zat daar wat te peinzen op dat bankje en keek naar die zelfde bomen in de verte.
Nu in de herfst staan de bomen daar in verschillende kleuren, vooral de grote gingo aan het begin van de wandeling viel me op; bij eerste blik stopte ik gewoon vanzelf zo sterk was ik geïmponeerd door de schoonheid van deze boom met haar knalgele herfst bladeren; wat een pracht!

Het bankje van m'n vader

Vervolgens door naar Oostbroek, daar was het zelfs behoorlijk druk met wandelaars en gezinnen met jonge kinderen. Er zaten mensen te picknicken, het was ook zulk ongewoon mooi nazomerweer en dat eind oktober. Ik griezel er een beetje van dat het dit jaar zo vaak zo ongewoon warm is. Ook dezer dagen worden er temperatuur records vastgesteld, meer dan 20 graden in de Bilt. Waar moet dat heen? Terwijl ik langs de snelweg liep in Oostbroek kon ik goed waarnemen waardoor het wordt veroorzaakt, een niet aflatende stroom auto's, het wordt helemaal niet minder druk op de wegen, in tegendeel.

Alleen maar naar de boer

De puf komt nog niet erg terug in m'n donder; ik stelde Roos voor dat zij vandaag terug naar Wijhe zou gaan en dat ik gewoon voorlopig nog rustig aan zou doen. Aanvankelijk liep ik met het plan om zondagmiddag weer naar Wijhe te gaan, dan maandag aan de wandel en bij de Vennerij langs en dan weer door naar de Bilt. Maar intussen had ik de buurman gesproken en die wilde maandagavond met het hele gezin afscheid komen nemen. Dat werd me dan ook wat te veel met al dat reizen en zo vielen zaterdag, zondag en maandag vrij in m'n agenda; vond ik wel zo prettig even.
Uiteindelijk ben ik alleen maar naar boer Dirk geweest voor het bekende rijtje melk, yoghurt en kwark, de boter was helaas op.
Verder heb ik genoten van de reis van de Argonauten, het meer dan 2300 jaar geleden geschreven boek over de reis van Jason et. al. om het gulden vlies te veroveren van koning Aietes. Prachtig spannend boek. Ik blijf dol op die oude verhalen en heb mezelf verwend met de aanschaf van genoemd boek van Apollonius van Rhodos maar ook de Anabasis van Xenofon en de Peleponnesische oorlog van Thucidides. Die boeken lees ik naast de Ilias en de eerste decade van Livius om het boek Mythos van Stephen Fry niet te vergeten. In die oude boeken vind ik het zelfde genoegen als kinderen in sprookjes en jonge kerels in hun games. 

Bezoek van Jessy

 

Jessy en Joke

Keurig op koffietijd kwam Jessy aangereden; fijn om haar weer te zien. Al snel zaten we aan de koffie en vertelde ze op mijn vraag daaromtrent hoe het met haar ging, of het verdriet over het verlies van Jack al een beetje zijn plek kreeg. Zwaar onderwerp, maar dat moest wel even gebeuren; is ook belangrijk om dat als naaste verwanten met elkaar uit te spreken. Ook hoe anderen op het gebeuren hebben gereageerd moest duidelijk aan de orde komen.
Roos schoof wat later aan; zij had gisteravond koor gehad en was met de eerste mogelijkheid binnen ons abonnement in de trein gestapt. Was gezellig om met z'n drietjes over van alles te praten, uiteraard ook weer over het concert waar Jessy ook bij aanwezig was. Ze had duidelijk van de muziek genoten en was vol bewondering dat Roos dat componeren in de vingers heeft. Verder natuurlijk het bijzondere van Lenneke Ruiten de diva van het concert, wat een stem. Maar ook de ontmoeting met haar halfzus Joke. Daar heb ik nog een foto van die deze blog gaat sieren, want bij de ontmoeting van vandaag heb ik geen moment aan het maken van een foto gedacht. Ach, daar leent zo'n dag in conversatie zich ook minder voor. Natuurlijk kwam al hetgeen we zo op het gebied van lezen presteren aan de orde. Ik met m'n passie voor de klassieken en Jessy van alles waaronder biologie en psychologie en zelfs filosofie. Ze heeft meer met de boeken die Roos haar adviseert dan met mijn adviezen. Ze had nu een boek voor ons meegenomen van Yalom, ze had het in zo'n buurtbiebje gescoord. Daar haal je soms inderdaad verrassend leesvoer vandaan.
In de loop van de middag ging ze er weer vandoor; was een fijne dag geweest.

Ready Player One en de Ilias

 Met mijn donorzoon Asbjörn heb ik regelmatig een intensieve correspondentie over WhatsApp en wel over nogal wisselende onderwerpen. De wereld van de virtual reality kwam onlangs aan de orde. Dat is een wereld die erg ver bij mijn beleving vandaan is. Asbjörn adviseerde mij om een film te bekijken en wel de film "Ready player one", handelend over een uitgebreide wedstrijd die speelt in de niet eens zo gek verre toekomst iets van 2050 of daaromtrent. Ik heb op youtube gekeken wat er over deze film voorhanden was aan beeld en dat was best nogal wat. Voor mij echter zo onwezenlijk en met zo snel wisselend beeld dat ik het niet kon opbrengen om ernaar te kijken. De film is gebaseerd op het boek van Ernest Cline met de zelfde titel en een boek kun je zo snel lezen als je zelf wilt en aankunt en dat heb ik gedaan; er is zelfs een NLse versie van! Het handelt over een complexe competitie die om een uiteindelijke beloning van een enorm bedrag gaat dat wordt gevormd door de erfenis van de architect van een onwaarschijnlijk virtuele wereld en daarin speelt het boek zich voornamelijk af hoewel gewoon aardse lieden de deelnemers zijn die achter avatars elkaar te lijf gaan. Ik vond het zodanig fascinerend dat ik het boek in 1 keer heb doorgewerkt, ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles gedétailleerd heb hoeven lezen zonder de lijn van het verhaal kwijt te raken. Ik heb na lezing wel het gevoel dat ik veel en veel beter begrijp wat jonge mensen in de games vinden; dat is inderdaad een virtuele wereld waarop je invloed kunt uitoefenen en niet een of ander lullig spel zoals ik altijd heb gedacht. 
Volgens Asbjörn zal de wereld meer en meer die richting opgaan en hij kon wel eens gelijk gaan krijgen. Wat mij minder aardig maar zeker realistisch voorkwam was de situatie van wat "de werkelijke wereld" betrof, armoede en verval door de maatschappelijke destructie ten gevolge van de ingrijpende klimaatverandering. Hoe daarnaast dan een virtuele wereld kan voortbestaan is mij niet duidelijk geworden.
Wat mij het meest trof was de merkwaardige gelijkenis met mijn lievelingsboeken van Homeros, de Ilias en de Odysseia waar strijd en de invloed van het ongrijpbare, bij Homeros de invloed van de goden en bij "Player One" de algorithmen van de virtuele wereld zo'n essentiële rol spelen. Opgemerkt moet toch wel worden dat beide een grote aandacht oproepen van de mensheid; na 3800 jaar worden de Ilias en Odysseia nog steeds gelezen terwijl de games de aandacht van een hele generatie jongeren heeft verworven; het virtuele en magische "boeit" dus wel en mij zeker.

Schoorl met Henk

 Expres een lange nacht gemaakt om uitgerust aan de dag met broer Henk te kunnen beginnen. Met de stoptrein van 9.13 en de Intercity naar Alkmaar was ik om half elf in Castricum en daar stond Henk op het bekende plekje op me te wachten in zijn enorme Mercedes waarmee we naar Schoorl reden. Daar hebben we heel genoeglijk als twee oudere heren - ook Henk, mijn jongste broer is al 64 en niet zo jong meer - rustig gewandeld en vooral genoeglijk met z'n tweetjes zitten praten op een bankje. Ik vond het een heerlijke dag zo vertrouwd samen met m'n "kleine" broertje. Hoewel we erg verschillend zijn kunnen we het goed met elkaar vinden!
Na afloop van de wandeling gingen we nog bij de bakker langs om taai taai in te slaan, maar tot onze teleurstelling was er ook deze keer geen taai taai. Henk heeft mij vervolgens naar het station van Hoorn gebracht. Ik heb helaas helemaal niet aan een foto gedacht, dus blijft deze blog zonder een onsie van de twee broers.

Afscheid van m'n vaste behandelaar

 

Amsterdam Zuid

Onlangs hoorde ik van Roos dat Marieke O. eind van deze maand zal stoppen met haar tandartsenpraktijk in Amsterdam. Dat wilde ik niet ongemerkt voorbij laten gaan. Ik kom niet zo gek vaak bij de praktijk; heb eigenlijk zelden een aanleiding en de controles vergeet ik vaak. Klopte want toen ik de afspraak voor vandaag maakte bleek dat ik in 2019 voor het laatst was geweest; time flies! Maar ik wilde in ieder geval afscheid nemen na zeker tien jaar in behandeling te zijn geweest; haar zorgvuldigheid en aandacht waren mij niet ontgaan.
Ik ging vroeg van huis om niet het risico te nemen dat ik te laat zou komen. Was maar goed ook , want bus 77 werd nogal geplaagd door vertraging in stad Utrecht vanwege herstelwerkzaamheden van de weg naar het station. Ik had beter uit kunnen stappen en het laatste stuk lopen, maar uiteindelijk was ik gelukkig ruim op tijd. Wel merkte ik dat ik nogal zware benen had door het vele wandelen van de laatste week. De praktijk was helemaal veranderd met een nieuwe inrichting. Marieke kwam me ophalen en deed op de bekende zorgvuldige wijze de controle en zag in eerste instantie geen aanleiding tot verder handelen. Wèl maakte ze zoals bij de laatste behandeling in 2019 was toegevoegd aan het dossier dat er fotoś moesten worden gemaakt. Daarop zag zij tòch een gaatje en bij nadere beschouwing met het scherpe pennetje vond ze dat ook. Ik heb haar niet gezegd dat ik dat plekje met het bewerken met de tandenstokers ook al had opgemerkt. Daar zat een gaatje onder de hals van de kroon. Dus verdere behandeling, zij het door een andere tandarts in de praktijk is nodig. Na het afscheid van Marieke, dus zonder "tot ziens", maakte ik de afspraak en ging er vandoor.
Aanvankelijk wilde ik nog wel naar het Rijksmuseum, maar al wandelend merkte ik dat de wandelingen van de laatste tijd mij toch wel erg opbraken; ik was hardstikke moe en nam in de Leidse straat gewoon de tram naar het station. Zelfs het stukje door het bos naar huis viel me zwaar. Ben maar vroeg naar bed gegaan. Morgen afgesproken met broer Henk voor een wandeling in Schoorl; dat zal wel gaan, Henk is niet zo'n uitgesproken wandelaar, dus dat wordt geen 15 km. Ook voor donderdag geen wandel-afspraak gemaakt met Roos; ff bijkomen.

Precies op tijd

 

Echt in het buitenland

En ook vanmorgen was ik weer zonder wekker op tijd wakker voor m'n wekelijkse wandeling in Zuid Limburg. De wandeling van Eijsden naar Slenaken stond al een tijdje bovenaan m'n bucketlist. Deze keer liep het allemaal als een fluitje zodat ik om 9.00 uur aan de wandeling begon op station Eijsden. dat station waar ooit in 1918 keizer Wilhelm II stond te wachten op toestemming om in NL asiel aan te vragen. Moet ik toch altijd even bij stilstaan op dit stationnetje van niks; heeft niet eens een kraan om je waterflesje bij te vullen. Vroeger gingen Roos en ik hier wel bij het Chinese restaurant nassen voordat we terug gingen naar Utrecht.
Het eerste stuk was overbekende koek maar daarna stukken die ik niet vaak heb gelopen, waaronder dat prachtige diep gelegen pad bij de grens. De wandeling loopt voor een fors deel door Belgisch gebied dus het was zelfs een beetje buitenland deze keer. Overigens ga ik naar Zuid Limburg juist voor dat buitenland gevoel; die heuvels zijn toch wel behoorlijk specifiek voor dit gebied en doen denken aan gebieden die ik in vroeger tijden in buitenlandse dreven heb belopen. Onverharde paden, rust en de heuvels, de natuur met dassen holen en de holle wegen, de boomgaarden en dan nu in herfsttooi; was weer een dag genieten. Komoot wees mij middels de spraak app de weg; ik noem haar altijd Truus en bedank haar ook regelmatig voor de mooie route die ze me wijst. "Ga hier rechtsaf! ". zegt ze dan dwingend terwijl ik geen weg zie, maar bij beter kijken is er altijd een paadje van niks, dat Komoot dan dicteert; vind ik een geweldige aanvulling van dit programma.

Ook dat je kunt zien hoeveel je al hebt gelopen en hoeveel je nog moet lopen gezien de lengte van de track. En dan het onvolprezen internet waarop je precies kunt zien hoe laat je de bus kunt halen. Die combinatie heb ik deze keer heel nauwkeurig toegepast. Om juist op tijd de bus in Slenaken te halen moest ik een halte of twee eerder eindigen en dat was uitgesproken mazzel want wat 9292.nl kennelijk niet wist, was dat de halte in Slenaken deze dag was komen te vervallen. Op de halte bij het bruggetje over de Gulp had ik willen instappen maar toen zag ik de bus naar Maastricht op een zijweg staan wachten. Ik kon dus direct instappen en vernam van de chauffeur dat de halte in Slenaken was vervallen deze dag. Daardoor was ik lekker vroeg weer thuis. Veel puf had ik niet meer dus heb ik het makkelijk aan gedaan met eten; beetje grazen en op tijd naar bed; ik was uitgevloerd; heb deze week wel erg veel van mezelf gevergd. Morgen weer bijtijds op voor de tandarts.

 

Naar Hoevelaken

 

Verrassend doorkijkje op Sligtenhorst

Het is deze dagen wonderlijk mooi herfstweer; hebben we vrijdag heerlijk door Overijssel gewandeld daar wilde ik vandaag wel eens door Gelderland en wel door landgoed Sligtenhorst, de plek waar ooit mijn overgrootmoeder Heintje Mondfrans werd geboren. Roos had een mooie track geconstrueerd en die heb ik uiteraard tot de laatste meters afgelopen. En inderdaad was Sligtenhorst het pareltje op deze wandeling, verder best lekker rustig en de afronding door het plaatsje Hoevelaken liep verrassend over een groen paadje dwars door de woonbuurt.

Heerlijk Braziliaans gegeten

 

Was verrassend en heerlijk maar vooral heek gezellig

Voor vandaag waren we uitgenodigd om bij de verloofde van Douwe, de oudste zoon van Roos te komen om kennis te maken met haar moeder en grootmoeder en om echt Braziliaans te komen eten;volgens Douwe betekent dat lekker en veel. En verder was het ontzettend gezellig. We hoefden heen niet met de trein want Douwe kwam ons ophalen met de Tezla en heel chique gingen we op weg naar Rotterdam. Roos herkende in Rotterdam  een aantal karakteristieke dingen nog uit de tijd dat ze hier als kind woonachtig was. Maar de verrassing was de ontzettend leuke straat waar Ana woonde.
We werden allerhartelijkst ontvangen door de drie generaties dames. Ana kennen we inmiddels van een aantal ontmoetingen die plaatsgevonden hebben maar haar moeder en grootmoeder natuurlijk niet; zij waren onlangs uit Brazilië aangekomen in Europa en uiteraard op bezoek bij Ana.
Een gecompliceerde manier van communiceren, gezien alle taalverschillen stond de gezelligheid niet in de weg. Allereerst een allerlekkerste cocktail die Ana voor ons had klaargemaakt; verrukkelijk. En al snel aan tafel waar een hele serie gerechten werd gepresenteerd door moeder Ana Lucia toebereid die daar het meeste aan had gedaan. Ik smulde en kon het niet laten om te gaan staan en gastvrouw en kokkin te bedanken. Aan de verbaasde, geamuseerde gezichten merkte ik pas dat ik als taal de enige had gebruikt die door de betrokkenen niet werd verstaan, mijn moedertaal. Ik moest er zelf om lachen, maar men had uit mijn gebaren wel de intentie begrepen. Het was reuze gezellig geweest en na een fotosessie met "onsies" voelden Roos en ik tegelijkertijd dat het tijd was om afscheid te nemen. We liepen door Rotterdam naar het centraal station en namen de trein naar Wijhe. Thuis gekomen hoefden we echt niet meer te eten. We hebben de dag afgesloten met een spelletje bridge.

Andijvie van de Vennerij

Andijvie van de Vennerij

De wandeling van Ommen naar Dalfsen is een goede favoriet voor mij geworden, niet in de laatste plaats vanwege het lunchplekje, de Vennerij, een paardentrailer die is ingericht om met z'n tweeën als wandelaars te kunnen uitrusten en een boterhammetje naar binnen te werken. maar je kunt er ook kakelverse eieren en diverse dingen uit de moestuin inslaan zoals een favoriete groente van mij: andijvie, door Anneke vroeger benoemd als"oud wijffie", moest ik altijd zo om lachen, zij hield er niet van en vond het net tabak; ik ben er dol op in combinatie met een balletje gehakt. Dus sloegen we vandaag opnieuw andijvie in; een krop van een kilo schat ik, dus thuis direct in tweeën gedeeld.
Verder de schoonheid van het herfstbos alom, zij het dat veel van de paddenstoelen aan het verwelken waren. Het seizoen loopt af; het zij zo. Wij komen terug voor de eieren en zoals al werd beloofd voor de komende tijd, prei en boerenkool.

Hugo had gelijk

 Gisteren had ik mijn fiets naar de fietsenmaker C. van Weelden, bij het station gebracht omdat de ketting in de kettingkast aanliep. Hugo had onlangs mijn fiets gebruikt en gezegd dat de ketting moest worden gespannen en daar had hij gelijk in. 
Ik had met Roos afgesproken om morgen te gaan wandelen en daarom vanavond al te komen. Aangezien het regende ging ik met de bus naar het station en eerst even mijn fiets ophalen bij de fietsenmaker, overigens een puike fietsenmaker met leuke kerels aan het roer. Ik kreeg uitgebreid te horen wat er met mijn fiets aan de hand was geweest en dat het was verholpen. Hugo had gelijk, de ketting moest worden gespannen en is direct ook gesmeerd. Toen ik wegreed was ik dan ook in eerste instantie verrast dat ik het geluid niet meer hoorde. Hij liep ook een stuk lichter.

Monteverdi

 De Orfeo van Monteverdi vind ik zo ongelooflijk mooi; deze prachtige muziek wordt algemeen beschouwd als de eerste Opera ooit, maar volgens Roos was er nog eentje eerder. Is verder niet van belang, de indringende klaagzang is zo mooi. Eigenlijk had ik verder nooit de moeite genomen om me verder te verdiepen in zijn muziek, maar soms moet je iets besluiten en zo ben ik begonnen met zijn beroemde madrigalen, uiteraard in uitvoering met Jordi Saval een uitvoerder van renaissance muziek bij uitstek. En ik kan niet anders constateren dan dat ik mezelf tekort heb gedaan door dezemuziek niet eerder tot me door te laten dringen. Kennelijk moet de tijd daar zijn want de muziek is nog net zo melig als in vroeger tijden, maar ik geniet er nu wel degelijk van!

Ik zeg niks

 

Foto genomen bij het Hulshorster zand

Flexibel met OV

 

Perenboom met Bredero stoofperen

Vanmorgen ondanks enig gevoel van tegenzin toch weer om kwart voor zes van huis gegaan om de trein van 6.13 te halen voor een goede aansluiting met de trein naar Maastricht en vervolgens naar Eijsden, althans dat was het plan. Toen ik m'n fiets op slot zette hoorde ik de stoptrein van 6 uur wegrijden, kortom ik was al altijd aan de vroege kant. Aangekomen op het perron wachtte mij een tweetal vervelende gebeurtenissen, ten eerste had ik pijn met lopen, m'n linkervoet deed zeer bij iedere stap, iets in de middenvoetsbeentjes denk ik en ten tweede was de trein van 6.13 uitde dienst gehaald. Mijn eerste impuls was om dan maar weer terug te gaan met zo'n zere voet en ik checkte inderdaad weer uit. Maar dat duurde niet lang: "je bent toch niet gek om voor niets zo vroeg op stap te gaan", bedacht ik mij en een pijntje - zo is mijn ervaring - loop je er wel uit. Dus het plan omgooien want Eijsden zat er niet meer in. Eerst dacht ik nog om dan maar in Slenaken te beginnen en naar Eijsden toe te lopen maar al verder nadenkend realiseerde ik mij dat een half uur later in Maastricht betekende dat het omchecken naar Arriva binnen de voorwaarden van het DalVrij abonnement valt en dus naar Schin op Geul en naar Noorbeek, de wandeling die ik enkele weken geleden met Roos heb gedaan en waarbij we van die heerlijke Bredero stoofperen hebben kunnen rapen in een verlaten boomgaardje. En zo zou geschieden.
Om kwart over negen stond ik op station Schin en liep ik zonder noemenswaardige klachten met mijn linkervoet richting Geul en verder richting Noorbeek. Onderweg at ik een bammetje en een flinke kop gulyas die ik in een plastic receptaculum had meegenomen. De wandeling was bekend maar ik heb in navolging van mijn wandelvriend Dick voor mijn doen veel foto's gemaakt en de wandeling op Komoot gepubliceerd. Inderdaad waren er nog steeds Bredero peren te rapen en te plukken. Volgens mijn lieve schoonmoeder Geertje waren dat de lekkerste stoofperen en daar heeft ze gewoon gelijk in, je kunt deze peren echter nergens meer krijgen afgezien van een enkele keer bij een kraampje aan de weg of zoals hier bij een verlaten boomgaard.
Uiteindelijk in Noorbeek geland en op de halte gesproken met een echtpaar uit Den Haag dat sterk overweegt om na hun pensionering in Zuid Limburg neer te strijken. Ik heb hen Schin als vestigingsplaatsje geadviseerd en bleek al de tweede persoon die dat hen had aangeraden. Ze gaan morgen eens kijken.
In de Intercity heb ik wat zitten lezen in Entangled life van Merlin Sheldrake, heerlijk boek, maar ik had moeite om wakker te blijven. 

Verlaat op kraamvisite

 

Marijn bij mij op schoot

Inmiddels is Marijn bijna drie weken oud, maar vandaag was er een gaatje in de agenda van de kraamouders zodat wij welkom waren. Neemt niet weg dat we al veel eerder hadden gewild maar toen waren er andere prioriteiten qua bezoekers. Maar vanmorgen was het dus zo ver en keken wij na het ontbijt hoe we het beste met het OV naar de bestemming konden reizen. Dat bleek met de bekende bus met vertrek om 10.46 vanaf onze standaard bushalte en aankomst anderhalf uur later. Dat klopte precies zij het dat we er met een omweg uiteindelijk naartoe liepen. We werden begroet door vader Peter en zoon Joris; die laatste keek wat onwennig naar die opa en oma die hij wel heel weinig frequent te zien krijgt kennelijk. Hij had duidelijk andere opa en oma verwacht hij heeft tenslotte drie stel grootouders. Het ijs was weer snel gebroken en daar kwam ook moeder Jessica de trap afgelopen met de boreling in de armen. Nog een heel kleine baby met van die roze wangetjes; lief gezicht. Even later hadden wij de eer om de kleine Marijn op de arm te mogen houden; voelde weer heel vertrouwd zo'n warm kleintje tegen je aan. Toen hij begon te schreeuwen legde ik hem tegen me aan en klopte heel zachtjes op z; n rugje, daar werd hij snel tevreden en rustig van. Daarna mocht Roos hem weer op de arm nemen. Uiteindelijk nam moeder Jessica hem over en werd hij volkomen tevreden gesteld met het lekkerste dat zo'n pasgeboren kindje moet hebben om groot te groeien; zo'n ontzettend lief gezicht zo'n moeder met kind beeld.

Marijn bij Roos op schoot

Ach en verder keutelden we wat aan; beetje kletsen, foto's van de geboorte bekijkend op de TV, plaatjesboekje met Joris doornemen en een boterham voor de trek.
Uiteindelijk was het weer tijd om te gaan, een kraambezoek moet ook niet te lang duren voor moeder en kind. Nu gingen we met de trein vanaf Dordrecht terug en namen in Utrecht CS afscheid van elkaar. 
In de stoptrein naar Bilthoven ontmoette ik voormalig buurman Sjoerd met zijn zoontje Inyan van 18 maanden, dus opnieuw een kleintje dat overigens rap in slaap viel terwijl Sjoerd en ik een flinke wandeling maakten door het Houdringebos. We trokken de wagen samen door de zandpaden en over boomwortels en spraken ondertussen over van alles zoals het DNA onderzoek van Sjoerd, het klimaatprobleem en de chaos op bestuurlijk nivo en de aanzwellende anarchie binnen de NLse bevolking. Toen we de hele politieke situatie hadden doorgenomen namen we afscheid. Bij de flat aangekomen kwamen daar tegelijk Hugo en Marjorie ook aan voor de douche en een kop thee. Ik had grote trek en slobberde eerst maar twee koppen gulyas naar binnen. Merkwaardig genoeg voelde ik een behoorlijke vermoeidheid terwijl ik feitelijk niets had uitgevoerd vandaag: ouderdom!
Tot slot jam gemaakt, brood gesmeerd voor morgen om eventueel direct naar Zuid Limburg te kunnen vertrekken als ik op tijd wakker word.

Sleutel brengen

 

Hoog Catharijne op zaterdag is bepaald
niet mijn habitat en ervaar ik als een nachtmerrie

Gisteravond had Anna de sleutel meegenomen en die wilde ik vandaag wel even overdragen aan Hugo en Marjorie. Ik had geen idee hoe de rest van het weekend zou gaan verlopen, wellicht zou ik met Roos meegaan naar Wijhe om maandag samen te gaan wandelen. Aanvankelijk had ik met Jessica afgesproken om dinsdag langs te komen voor een verlaat kraambezoek, ik had de kleine Marijn nog steeds niet gezien en dat werd toch wel tijd, Roos zou later ook in haar eentje op kraambezoek gaan, dus helaas niet samen. Zou achteraf niet nodig blijken want toen ik terugkwam hoorde ik van Roos dat er een gat in de agenda was gevallen van de boreling en dat we daarom samen al op zondag, morgen dus langs konden komen. Maar dat was wel de reden waarom ik de sleutel wilde overdragen.
Ze moesten naar een bedrijfsuitje met Hugo's werk en zouden met de trein van 12.25 op Utrecht CS zijn; daar droeg ik de sleutel inderdaad aan Hugo over en liep snel terug naar mijn eigen perron om daar te constateren dat ik bijna een half uur moest wachten omdat de trein naar Baarn in het weekend nog maar 1 keer per uur rijdt. Nou ja, dan maar even een rondje door Hoog Catharijne. Dat heb ik geweten, dat is voor mij werkelijk een belevenis als een nachtmerrie wanneer je daar op de zaterdag door de mensenmassa loopt. Het heet ook niet voor niets een "mall", ik heb daar helemaal niets mee en was er na 10 minuten dan ook helemaal klaar mee en kon gelukkig al in de trein naar Bilthoven plaats nemen.
Even later ging vlakbij mij een jonge vrouw zitten met een jong kind in de buggy. Terwijl moeder op haar telefoon moest kijken zat het twee-jarige kind zich duidelijk te vervelen. Ze keek verveeld voor zich uit maar vertrok direct haar gezichtje in een glimlach toen ik stiekem een beetje naar haar zwaaide. Ze brabbelde wat en probeerde zich met succes wat los te maken uit het tuigje waarmee ze aan het wagentje was geketend, ze wees naar achteren en ik zei: "ja, daar zit mamma druk met de telefoon", de moeder pakte een boekje en gaf dat aan het kindje en even later zat ik als ervaren opa het kindje te wijzen op de plaatjes in het boekje. Vond ze duidelijk leuk. De moeder vond het kennelijk aandoenlijk en ik geloof dat ze zelfs foto's maakte van die vreemde oude man met haar dochtertje. We spraken wat met elkaar waarop ik haar vertelde van mijn 12 kleinkinderen van 3 weken tot 12 jaar oud; ervaren opa, net wat u zegt.
Ik moest er al snel uit en drukte de moeder nog op het hart dat ze veel moest voorlezen; ach waar bemoei ik me mee, maar zo'n moeder met kind en telefoon vind ik zo'n laakbare combinatie; geef toch aandacht aan je kind!
Ik nam een haring en fietste in alle rust terug naar de flat waar Roos al klaar zat met de thee en vertelde dat we morgen al naar Papendrecht konden gaan, dus gelukkig toch samen.

Rondje Eilandspolder

 

En toen waren we klaar

Het viel me niet mee om vanmorgen weer zo vroeg actief te worden; de Eilandspolder wachtte en ik had geen enkel excuus om aan de oproep geen gehoor te geven. Hoopvol voelde ik nog of er sprake was van regen want als dat het geval zou zijn is het onverstandig om naar het station te fietsen vanwege het toch al niet beste zicht in het donker dat in dat geval ook nog eens wordt gehinderd door spetters op de bril. KNMI voorspelde wel wat kleine regenbuitjes maar toch vooral miezer en dat zou het ook worden.
Dus weer vroeg uit de veren, boterhammetje met jam en kwark en de rugzak ingepakt. 
Aangekomen in Amsterdam merkte ik dat het daar toch wel degelijk flink regende en geregend had. In Edam stonden Ab en Dick me al op te wachten. We pikten Ben nog op in Purmerend en waren keurig om 8.30 uur bij de werkschuur. We waren nog nauwelijks binnen of de anderen kwamen ook aangetuft dus al snel waren we compleet en zaten we aan de koffie. Intussen begon het ook hier te regenen en omineuze beelden op weeronline lieten dreigende bewolking zien. "Dat heb ik weer", dacht ik want zo'n regenbui is voor mij echt vreselijk; je zit na afloop nat en koud in de trein en bent nog iets van twee uur onderweg voordat je thuis bent. Maar het zou allemaal heel erg meevallen, precies zoals KNMI had voorspeld af en toe een miezerig buitje. 
Ik had mij voorgenomen om deze keer een hele opname van de rietruimdag op te nemen in Komoot, dus de vaarroute en de eilandjes waarop we gewerkt hadden met foto's.
Uiteindelijk hebben we iets van vier eilanden geruimd en heb ik heerlijk gewerkt, de plastic regenjas kon gewoon uit blijven. Na afloop kon ik weer meerijden tot station Zaandam en daar snel door naar huis. Met een rooie kop van de hele dag buiten zijn geweest nog lekker uitgebreid gekookt met een karbonade van de boerderij van gisteren.