Met Craig de diepte in

Zoon Peter en donordochter Mariska na de reddingsactie
van station Den Bosch

Gisteravond, na de slotscène van Tristan und Isolde ben ik in bed gekropen en heb het laatste hoofdstuk van Craig Venter gelezen. En daar kwam ik tot mijn grote opwinding een bevinding van deze geweldenaar tegen die helemaal aansluit bij mijn hypothese over het ontstaan van het leven. Samen met een olie-industrie heeft hij bodemmonsters tot op buitengewoon grote diepte op microörganismen, op DNA wel te verstaan heeft onderzocht; DNA dat hij - uiteraard - heeft "gesequenst". En overal konden organismen en hun DNA worden aangetoond en gekarakteriseerd.
De verscheidenheid aan soorten bleek aanzienlijk lager dan in de oceanen; opmerkelijk vond hij dat er soorten bij waren die erg leken op die van een archea die voorkwam bij de black smokers diep in de stille oceaan waar de continentale platen uit elkaar schuiven. Deze informatie was mij ontgaan maar ga ik inpassen in mijn verhaal.
Ik vreesde dat ik van de opwinding hieromtrent de slaap niet zou kunnen vatten, maar dat bleek niet het geval. Vanmorgen moest ik zelfs door de wekker om 7 uur worden gewekt.
Een Whatsapp-je van zoon Peter meldde dat hij bij Mariska had overnacht die zo lief was geweest om hem van station Den Bosch op te halen. Hij was daar gestrand na de storm die het treinverkeer volledig had ontregeld. Via Facebook had hij een noodoproep gedaan en Mariska was zo lief geweest om aan die oproep gehoor te geven.
Ik heb direct Whatsapp contact opgenomen met Mariska om haar te bedanken voor deze lieve reddingsactie van haar halfbroer die na een werkdag gestrand was en daar - aldus haar woorden - op een koud perron stond te kleumen. Broodjes en warme soep en een lief welkom vielen hem ten deel. Doet m'n vaderhart goed!

Tristan und Isolde

Richard Wagner

Vanmorgen stak de al enige dagen tevoren voorspelde storm in alle heftigheid op. Na mijn verkoudheid van de afgelopen dagen had ik juist vannacht weer eens heerlijk geslapen; om half negen gingen de luikjes pas weer open: "de wind gaat al behoorlijk tekeer", was zo'n beetje het eerste dat ik uitbracht. Roos maakte een lekker ontbijtje klaar, met eitje en thee. Beneden nog een koppie thee en koffie gedronken. Inmiddels zette de wind door tot een keiharde storm. Het was geen kinderspel; er zijn zelfs enkele dodelijke ongevallen gebeurd door de vreselijke storm; boom op auto en iemand werd geraakt door een vallende tak; een dak van een huis gewaaid en verder veel materiële schade. Het OV, inclusief het treinverkeer werd nagenoeg volledig stilgelegd. Veel schade ook aan de infrastructuur.
Wij zouden vanavond naar de opera gaan; Tristan und Isolde, de beroemde opera van Richard Wagner gebaseerd op een verhaal uit de middeleeuwen. We zouden niet alleen van de muziek gaan genieten maar ook van het diner dat gedurende de pauzes en voorafgaand aan de voorstelling wordt geserveerd; al met al een forse duit investering die teloor ging vanwege de storm; Amsterdam was voor ons onbereikbaar.
Mijn frustratietolerantie werd krachtig overschreden; maar internet biedt een surrogaat dat achteraf niet zo slecht bleek te zijn; op youtube staat een volledige en perfecte uitvoering van deze wel wat heel erg lang durende opera; meer dan vier uren; dat zou ik op zaal niet hebben kunnen verdragen denk ik.
De muziek is weergaloos, maar de scenes gaan zo langzaam als dikke stroop en dat houd ik op de lange duur niet vol. Waarschijnlijk was ik na de tweede acte naar huis gegaan net als bij Parsifal een jaar geleden.
We zijn maar gaan chinezen op mijn voorstel; was gezellig om nu eens te gaan eten bij het chinese restaurant waar we normaliter slechts komen om loempia's in te slaan die we dan thuis consumeren. Biertje erbij en alles was weer goed. En tussen de bedrijven door heb ik Tristan und Isolde ook kunnen beluisteren en bekijken. Af en toe een uurtje houd ik wel vol; vriend Dick stelde al voor om een dagelijkse portie van 1 acte te beluisteren; goed idee want de muziek van Wagner is wel wat "veul van het goede". Ik ga misschien wel de Ring van Wagner op die manier consumeren.
Overigens vind ik het bijna onmenselijk wat er van de artiesten wordt geëist in deze opera's van Wagner. Vooral de hoofdrolspelers, de dirigent en de mensen in het orkest moeten na zo'n voorstelling de uitputting nabij zijn. Maar wat een prachtige muziek! Ben inmiddels aan de derde acte begonnen te luisteren; volgens Dick de mooiste. De beginklanken komen me heel bekend voor! Ben benieuwd. De stem van koning Marke en van Isolde vind ik zo prachtig; het is meer dan fantastische muziek. En wat een schitterende enscenering; vooral het einde vind ik zo indrukwekkend. Deze uitvoering moet u beslist bekijken/beluisteren lezer!

Wat een kolerezooi op straat

Excusez le mot, maar het was zo'n rotzooitje op straat vanmorgen met die storm dat ik het slechts op deze puur Amsterdamse wijze kan omschrijven. Overal in de straten waar ik doorheen liep vanaf het huis van Roos waaide het plastic rond; bakjes, dozen, eierdozen, plastic verpakkingen van alles draaide rond in de storm. De bosjes lagen bezaaid met allerlei zooi; de moderne bakken met de opvallende oranje deksels waren voor een groot deel omver gewaaid; deksels open en het plastic afval kon vrij ontsnappen; dat was de oorzaak van deze chaos. Begint de troep van "oud en nieuw" dankzij de regen langzaam te verdwijnen daar krijgen we nu kennelijk het fenomeen van de plastic rommel in de bosjes. Daar heeft waarschijnlijk niemand bij stil gestaan. Grappig genoeg was de straat waarin ik woon, met haar flats gevrijwaard van de oranje deksels en dus ook van de rotzooi in de bosjes. "Wij" krijgen grote ondergrondse containers waar we het verpakkingsafval kunnen dumpen. Heden hebben we daarvoor ook een container staan; daar gooien Roos en ik ook ons plastic afval in weg. Ondanks dat wij ons best doen om daarvan zo weinig mogelijk te gebruiken door bij "de boer" en "Theo" zonder verpakkingsplastic te kopen hebben we toch een verbazingwekkende hoeveelheid daarvan.
In de boeken van Craig Venter las ik over zijn tocht over de oceanen; daarin spreekt hij ook zijn zorg uit over de plastic zooi in de zeeën; er was geen mijl op de enorme oceaanvlakte waarin je geen plastic afval kon waarnemen. Een filmpje op Youtube liet een tropisch eilandje zien, ver van alle continenten verwijderd, waar een zeeschildpad haar eieren legt op een strand dat bezaaid is met plastic rotzooi; de piepkleine zeeschildpadjes die over de plastic doppen en ander afval hun weg naar zee proberen te vinden.
Het is ontluisterend waar wij mensen de aarde mee opschepen.
Ondertussen waait het enorm hier buiten; wordt deels bepaald door de toegenomen en nog steeds toenemende concentratie CO2 in de atmosfeer, ook al veroorzaakt door de moderne mens door het verstoken van fossiele brandstof.
Waar moet dat heen en hoe zal het gaan? Waar die rotzooi vandaan komt, dat weten we inmiddels, maar ja, we doen er collectief geen donder aan.

Life at the speed of light

Dit is de naam van een tweede boek dat ik van Craig Venter lees; een geweldenaar op wetenschappelijk gebied en nog veel meer; een "Macher" die precies weet waar hij naar toe wil en daarbij fondsen en mensen om zich heen weet te verzamelen zodat hij het ook nog eens voor elkaar krijgt. Gaat allemaal bepaald niet vanzelf.
Dit boek draait vooral om de eerste schepping van synthetisch leven; leven dat overigens uit een levende cel wordt geperst door deze te voorzien van synthetisch DNA. Of je hier nu echt moet spreken over synthetisch leven beschouwt Craig zelf ook als een punt van discussie. De overeenkomst met een computer en programmatuur wordt snel gemaakt; DNA als programmatuur waarmee je een computer voedt; zonder operating system doet een computer niets met software dunkt mij. Blijft voor mij overeind dat ik het een biochemisch kunststukje van de hoogste orde vind. De problemen die Venter met zijn team met een jarenlange inzet het hoofd heeft geboden hebben uiteindelijk tot een bijzondere set van gereedschap geleid en een enorme vergroting van het inzicht in DNA en de cel. Ik ervoer het als een revelatie wat ik allemaal las in dit boek.
Bij de discussie over of dit nu echt synthetisch leven genoemd mocht worden kwam ook de biogenese, het ontstaan van leven aan de orde. Ook Venter spreekt hier feitelijk over een mysterie en sluit niet uit dat het leven vanuit het heelal is aan komen waaien. Wat zou ik hem graag kennis willen laten nemen van mijn bloggie hieromtrent omdat in mijn visie de levenssoep met alle enzymatische precursors hier al in worden gepostuleerd, daarbij de plaats voor een informatiedrager scheppend. Mijn hypothese lijkt zo beschouwd wel een beetje op zijn experiment waarbij synthetisch DNA werd ingebouwd in een functionerende cel zonder functionerend DNA. Leuke zijsprong.

Twee enorme tongen

Zeetongen wel te verstaan. Roos was afgelopen vrijdag naar de "boerenmarkt" in Utrecht geweest en had "hem er eens flink uit laten hangen", oftewel ze had eens stevig "in de bus geblazen", en bij Jan, de eerlijke visser twee enorme tongen ingeslagen.
Een poos geleden leefde ik in de veronderstelling dat deze lekkernij niet meer verkrijgbaar was; ik meende dat door de overbevissing die enorme en smakelijke vissen er gewoon niet meer waren totdat ik ergens las dat je in Amsterdam ,bij Piet de Leeuw nog wel degelijk van die reuzen kon bestellen en dat hebben we destijds ook een keer gedaan.
Maar ook op de markt bij de eerlijke visser kun je ze nog steeds inslaan. Ik wist niet wat ik zag toen Roos ze uitpakte: "één lijkt me wel genoeg met z'n tweeën", en zo aten we er maandag samen eentje en gisteravond de tweede. Roos heeft ze hier bij mij in de keuken gebakken; ik ben niet zo'n held met vis bakken; doe het te weinig. Stoven gaat me prima af, maar bakken lukt me niet goed. Overigens zag ik dat het niet echt moeilijk is; Roos deed het in een handomdraai en we hebben er opnieuw smakelijk van gegeten.

Wat een weersverandering

Het einde van de Kwinkelier?

Eerst wilde ik deze blog benoemen als "wat een rot weer". Maar wat voor de een rot weer is kan voor de ander juist noodzaak zijn. Daarom is het ook maar goed dat niemand het weer kan beïnvloeden; wat zouden daar een ruzies over ontstaan. Ik verwonderde mij er wel eens over dat boer Dirk, die ik inmiddels al enkele decennia ken over werkelijk van alles liep te mopperen om niet het "k-woord"  te gebruiken; niets deugde van de politiek of andere zaken, maar over het weer hoorde je hem nooit; kennelijk omdat niemand daar iets aan kon doen of veranderen. Maar laten we wel wezen; ik ben niet erg ingelaten met dit weer; word er somberig en rillerig van. Heb de CV ook maar stevig aangezet.
Dan zit ik hier mijn achterstallige blog bij te werken en intussen naar de prachtige orgelmuziek van Bach te luisteren.
Ik heb de blog van vandaag voorzien van een foto die ik vorige week heb gemaakt van de afbraak van het winkelcentrum "De Kwinkelier" in Bilthoven. Toen we hier net waren neergestreken was op deze plek sprake van een open terrein. Niet veel later werd er stevig gebouwd; pilaren met grappige vormen werden geplaatst en bleken later de fundering van het winkelcentrum te vertegenwoordigen. Heel modern onder het centrum met een enorme Albert Heijn zelfbediening een grote parkeerplaats. Met een lift kon je zo van de zaak in de parkeerkelder komen. Het was er zaterdags altijd ontzettend druk; wij maakten er ook altijd gebruik van ook toen we geen auto meer reden. Maar het verviel eigenlijk al snel; werd niet meer geverfdl het plaveisel barstte; er lagen plassen die met vorst voor gemene gladdigheid zorgden. Sinds een jaar of tien ging de loop er ook uit; er vertrokken winkels, te beginnen met de bakker. En nu is het niet meer te houden; een slager heeft het nog geprobeerd maar is vrij snel toch weer vertrokken; de juwelier is weg; de opticien strijdt moedig voort evenals de Spakenburgse vishandel die ook nog eens een stevige concurrent heeft gekregen uit Volendam. Het is gebeurd met de Kwinkelier vrees ik, alle goede bedoelingen van nieuwe vestigingen ten spijt. Mijn gevoelen dienaangaande passen wel bij het vreselijke weer van vandaag.

Nu wel langs de Steinbach

Enorme pollen (veen?)mos. Zie je slechts af en toe.
De meeste vegetatie betreft gras

Net als enkele weken geleden gingen we met de bus naar Eupen en door naar Ternell. Ook nu langs de Getzbach tot het koffiebankje. Er lag geen sneeuw dit keer, maar toch fraai en fijn om hier weer te zijn. Doodstil, maar wel veel fietsers en enkele wandelaars die van dit fraaie landschap genoten. We staken na het koffiebankje over de Getzbach in de andere richting dan de laatste keer, dus niet langs het Janssenkreuz maar richting het open Venn. Ik kon het malle boompje niet meer onderscheiden; het was fijn om hier weer door de drek te zwoegen; door de verdwenen vorst was de grond waarop we liepen gewoon veerkrachtig geworden; voelde grappig aan. Uiteindelijk kwamen we aan bij de bekende vijfsprong; Dick wist precies hoe we moesten lopen; een overzichtskaart hielp daar bij. Zo bereikten we de Steinbach; deze keer konden we deze wel volgen; er was geen jacht dit keer.

Anderhalf jaar geleden heb ik deze fraaie route, die ik ooit samen met Anneke heb ontdekt, nog gelopen met een jonge vent die aan een soort overlevingstocht bezig was en die ik kon wijzen op de pracht van deze omgeving.

Dick bestudeert de overzichtskaart

Ik kom hier al zo lang en vind het iedere keer weer schitterend om langs dit stuk van de beek te ploeteren; op bepaalde plekken is het altijd drekkerig en moet je uitkijken om niet met je achterste in de modder terecht te komen. Langs "die Rote Stein". met daarin de goot waardoor het water al die jaren stroomt en die daar nauwelijks zichtbaar van is uitgesleten; Kupfermühle waarvan Dick en ik ooit dachten dat daar een zijbeek in de Helle stroomde; we zaten er helemaal naast!? Langs de inlaat van de Weser, die in België is omgelegd; langs de resten van een watermolen, ploeterend door de modder.
Dick had het lijstje met vertrektijden van de bus; we haalden de zelfde bus als een paar weken geleden; in totaal een 15 kilometer gelopen. Was weer een fijne wandeldag.
Bij Dick nog thee gedronken en de tas ingepakt; met bus en trein naar huis. Om negen uur nog bij Roos wat geborreld en heerlijk geslapen.
Hier de wandeling als vastgelegd door Dick (na beginscherm even scrollen).

Bordje met nog enigszins leesbaar: Steinbach

Restanten van de watermolen die hier ooit functioneerde
in deze nu in België omgeleide Weser

Overloop van de Weser naar de Steinbach

Niet zichtbaar verder uitgesleten goot in "die rote Stein"

Plek met de naam "Kupfermühle"; ooit dachten Dick en ik
deze plek bij de Helle

Veld met verdorde varens

Een patatje bij An en Piet

Zandsteenblokken

Met de bus van half tien naar Utrecht CS; op weg naar vriend Dick in Vaals; we wilden dit weekend lekker aan de wandel; vandaag van Gulpen via een geologische route naar Vaals en morgen naar de Hoge Venen met een Euregioticket.
Nog maar nauwelijks op weg had ik al ruim anderhalf uur vertraging; nog op het perron van Utrecht CS kon ik Dick melden dat ik wegens een aanrijding met een persoon op het traject naar Den Bosch moest omrijden over Rotterdam. De waarschijnlijke wanhoopsdaad van de persoon blijft dan lange tijd in mijn gedachten; de wintermaanden zijn voor wanhopigen erg moeilijk.
Via Rotterdam, Breda en Tilburg kwam ik in Eindhoven en daar verder "normaal" naar Maastricht. Wachtend op de halte van bus 350 naar Aachen werden de wachtenden, waaronder ik, aangesproken door een meneer die een dagkaartje voor de bus had voor degene die dat wilde; merkwaardig genoeg was ik de enige en stonden de anderen te kijken of ze water zagen branden. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat ik op de halte mijn voor mij overbodig geworden Euregiokaartje aan wachtenden wilde geven; ook toen stonden de wachtenden me stompzinnig aan te kijken alsof ik heb een onwaardig voorstel deed?! Maar ik kon nu zonder kosten zelfs doorrijden naar Gulpen, waar volgens afspraak vriend Dick zat te wachten met twee bakjes frites. Nu moet u weten lezer, dat volgens mij de lekkerste friet van NL, iig voor zover ik die ken hier in Gulpen door Piet en An wordt gebakken. En ook nu ging het er weer in als "gods woord in een weduwvrouw"!

De zandsteenblokken verklaard; door Dick de kiezen
van een reus genoemd met een heel
sprookjesverhaal eromheen

Dick had een route uitgestippeld die ons voerde langs allerlei geologische bezienswaardigheden met name een vuursteengroeve, grindgroeve en enorme stenen die hij had omgedoopt tot kiezen van reuzen of trollen?!
Dick heeft van onze tocht door Limburgs dreven een hele fotoserie gemaakt die je via deze link kunt bekijken. (In de openingspagina even naar beneden scrollen).
'sAvonds met veel moeite wakker gebleven bij het bekijken van een BBC documentaire die best interessant was maar die het uiteindelijk qua herinneringsvermogen bij mij niet gered heeft. Kathedralen, Frankrijk en bouwkunst staan mij nog bij. Maar ik heb heerlijk geslapen op de slaapbank bij Dick.

Romantische kunst uit het noorden

Detail uit een schilderij

Voordat wij gisteren bij Nathalie op bezoek gingen bezochten we in het Gronings museum de tentoonstelling van Romantische kunst uit het noorden. Lollig dat museum Groningen zich zo afficheert met haar noordelijke ligging; nog niet zo gek lang geleden was er ook een TT van kunst uit Scandinavië en ook nu weer. Kennelijk bestaan er goede banden tussen dit museum en de Scandinavische tegenhangers.
De natuur aldaar is natuurlijk een bron van inspiratie voor de schilderkunst; met name de romantiek liet zich inspireren door de natuur; daarbij denk ik natuurlijk aan Barend Cornelis Koekkoek; daar hing hier ook werk van. De namen van de Scandinavische schilders heb ik aan mij voorbij laten gaan; hun schilderijen echter maakten een diepe indruk op me. Waterpartijen tegen de achtergrond van ruige natuur met rotsen en omgevallen bomen; ijsschotsen in een grote beek. De moeite van een bezoek aan het noorden waard! Kan ik echt eenieder aanbevelen. Die noordelijke musea in NL hebben verrassend mooie tentoonstellingen zoals ik al eerder meldde.

Ruige waterpartij

IJsschotsen in een beek

Op bezoek bij Nathalie

Nathalie met haar twee katten.

Nathalie had ons uitgenodigd om eens van haar kookkunst te komen genieten en om haar woning te zien. We hadden afgesproken om zo rond drie uur bij haar te zijn. Aangezien Groningen een fraai museum bezit waar je toch niet zo snel "zomaar" naar toe gaat stelde ik Roos voor om vroeg naar het noorden te vertrekken en eerst naar het Gronings museum te gaan. Daarna liepen we naar het adres waar Nathalie en haar Kees inmiddels alweer een paar maanden wonen.
We konden het eigenlijk vrij makkelijk vinden mede dankzij de smartphone waar Roos sinds enkele dagen over beschikt; hulde!
Even over drieën waren we bij haar; gezellig met elkaar gebabbeld en thee gedronken en natuurlijk hun forse woning bewonderd; perfecte plek om zo met z'n tweetjes te wonen. Er liepen ook al twee katten rond; nauwelijks van elkaar te onderscheiden; bleken dan ook broer en zus te zijn en beiden "geholpen", dus geen katerstank en geen drachtige poes in de toekomst.
Nathalie had zich behoorlijk uitgesloofd en een uitgebreid maal geserveerd met courgettesoep vooraf, een risottoschotel waarbij ik haar nog mocht helpen bij de bereiding, groene salade en kaas voor dessert. Gezellig om zo bij onze nieuwe dochter te eten. Kees kon niet van de partij zijn; had iets laats van de school waar hij werkzaam is, althans een stage doet ter afronding van zijn studie en daarna een activiteit van zijn studentenvereniging.
Voor het vertrek bedacht ik mij nog dat er een foto gemaakt moest worden "voor de blog"; werd een foto met katten en een klein randje "Roos". Had beter gekund; so sorry.
Wij gingen zo rond acht uur naar het station en waren uiteindelijk pas om half twaalf thuis; is een hele rit zo naar het hoge Noorden, maar reuze gezellig.

Een drietje met Huib

Huib stelde voor om deze week weer een wandeling te gaan maken. Gezien mijn drukke week stelde ik voor om dat dan bij mij in de buurt te doen; gewoon een rondje door het Houdringhebos; een drietje zoals ik regelmatig doe. Ik merk zo langzamerhand toch de jaartjes die gaan tellen; zo'n drukke week met allemaal afspraken hakt er aanzienlijk meer in dan "vroeger".
Dus lekker laat opgestaan, ontbeten en koffie gezet. Ik had maandagavond nog een spektaart gebakken omdat dit zo langzamerhand traditie begint te worden; wandelen met spektaart. Ik had nog vulling staan in de vriezer en hoefde nog slechts de bodem te maken en de zaak af te bakken. Was vrij snel gebeurd.
In de loop van de ochtend kwam Huib; eerst koffie gedronken met het onvermijdelijke stuk taart; smaakte weer best! Dat recept heb ik zo langzamerhand goed in de vingers; oefening baart kunst! En lekker op weg; het bleef gelukkig nagenoeg droog. Ik had voor de zekerheid een extra paraplu voor Huib; was niet echt nodig achteraf.
Huib had eigenlijk met de fiets vanaf station Utrecht CS naar Bilthoven willen rijden; hij heeft hier vroeger ook gewoond en wilde natuurlijk langs zijn ouwe plekkies rijden. Helaas kon hij in Utrecht de fietsenstalling voor een huurfiets niet vinden en ook niemand kon hem de weg wijzen. Maar in het Houdringhebos vond hij toch ook weer bekende plekjes.
Huib en ik raken ook nooit uitgepraat met elkaar; was weer een gezellige dag geweest.

Het klimduin op

Jonge duinen van de Hondsbossche zeewering

Een poos geleden had ik met broer Jan het klimduin in Schoorl beklommen. Jan was toen veel zwaarder en hijgde halverwege zijn longen uit zijn lijf, maar hij kwam ondanks zijn gewicht een heel eind. We spraken toen af dat we later opnieuw een poging zouden doen en dat was vandaag.
Keurig op tijd was ik op station Enkhuizen en daar kwam Jan al aangereden in een chique witte auto.

Aan de voet van het klimduin

Gezellig koutend reden we door de kop van Noord-Holland om te eindigen bij de Hondsbossche zeewering. Jan was niet op de hoogte van de versterking van deze zeewering met zandsuppletie en was bij een eerder bezoek aan deze plek in verwarring en dacht dat hij verkeerd zat. Was ook wel een enorme verandering. Ik was wel op de hoogte maar had ook niet verwacht dat het effect zo groot was; een compleet nieuw strand met een duinenrij met helmgras om het zand vast te houden; zag er zo mooi uit; leek wel op de natuurlijke duinen van Schiermonnikoog en het strand was geheel verlaten. Als natuurliefhebber genoot ik er echt van.

Bovenop het klimduin, behoorlijk vermoeiend

En vervolgens door naar Schoorl. Deze keer geen bezoek aan "de Rustende Jager", de plek waar onze ouders altijd neerstreken en die zij uit hun begintijd kenden. Schoorl blijft altijd een soort bedevaartplaats voor mij en m'n broers; onze ouders hebben elkaar daar tijdens de oorlog leren kennen, vandaar. Zonder die ontmoeting waren wij er niet geweest.

Het is ook een hele hoogte!!

Maar nu gingen we niet voor de herinnering maar voor de krachttoer; de beklimming van het klimduin. Twee jonge kerels stonden beneden te wachten en een van hen maakte de foto voordat we startten. Daarna liepen we met stevige pas naar boven; halverwege voelde ik toch wel de wandeling van gisteren in m'n kuiten en boven gekomen stonden we beiden flink te hijgen, maar .........  we hadden het in één keer gered! Toevallig liep ons een mevrouw met hond tegemoet en die maakte ook een foto van ons beiden; trots en tevreden. Met onze mutsen op zagen we er natuurlijk niet uit, maar daar hebben "wij Elverens" volstrekt maling aan.

Jan aan het werk voor de fraaie auto

Toen we later in die chique auto van m'n broer terug reden merkte ik nog op dat we misschien wel aangehouden zouden worden; twee van die shabby kerels in zo'n dure auto; Jan moest lachen.
Maar boven gekomen hebben we een mooie wandeling gemaakt door de duinen; doordat we nu wel de GPS bij ons hadden konden we niet verkeerd lopen en dan probeer je gewoon wat en zo kwamen we door mooie stukken stuifduin en een duinmeertje, het vogelmeer; had ik nog niet eerder gezien en ik kom zo vaak in dit duingebied?!

Even tussendoor op een bankje wat zitten eten

Daarna terug; nicht Janneke kwam ook eten en nu ook Ingeborg met alle kleindochters; Tess en Fleur van Janneke had ik een paar weken al gezien maar van de kinderen van Ingeborg had ik alleen Nicky jaren geleden een keer gezien; was nu een hele meid van 7, vergezeld van haar twee zusjes Lizzy en Mily. Ook Frank kwam nog en Till, de moeder van Thea; een hele tafel vol. Lekker Chinees gegeten; was reuze gezellig.

Met de jongste telg, Fleur op schoot

Als kindervriend kreeg ik de kleine Fleur op schoot en heb ik aan tafel het vlees voor Nicky gesneden en met haar gesproken over school en zo. Had het reuze naar m'n zin. Jan bracht me naar de trein; thuis gekomen was ik zo moe als een hond; de jaartjes beginnen toch wel te tellen merkte ik, maar het was een fijne dag geweest.

Een gezellige tafel vol. Ik heb zelfs een keer "Aboe" gedaan met Jan tot grote
hilariteit van Janneke en Ingeborg

De voorlaatste etappe

Een antieke begraafplaats onderweg

Het beloofde vandaag mooi, droog maar wel koud weer te worden; ons wachtten nog twee etappes van het Maarten van Rossempad. Van mij had de voorlaatste wel gestolen mogen worden, maar Roos, puriste van ons tweeën stond erop om deze weinig uitdagende etappe te doen. Zit wat in, en met z'n tweetjes is het altijd gezellig. Was trouwens wel een tijd geleden dat we een echte etappe samen deden.
En zo ontmoetten we elkaar op de bushalte voor de bus van 5.55 uur naar Utrecht CS. Daar haalden we een Intercity trein die we volgens 9292.nl helemaal niet hadden kunnen halen, maar in de ochtendvroegte was de bus in no-time op het station. Overgestapt in Zwolle voor de stoptrein naar Meppel en daar koffie gedronken en me grondig ontlast alvorens op weg te gaan naar de wereldplaats De Wijk of eerlijk gezegd een metropool iets verderop waar me de naam niet van te binnen wil schieten.
Tot mijn grote opluchting functioneerde de GPS naar wens en konden we de route makkelijk vinden. Het was nog een beetje schemerig toen we rond half negen op pad gingen. Lekkere vrieskou, NoordOostelijke wind, zonsopgang met mooie rode hemelkleur, later knetterblauwe winterlucht. De omgeving was zo saai als maar kan, maar dat maakte ons niet uit; we lieten kilometer na kilometer achter onze hielen; gezellig koutend vooral over onze wederwaardigheden van afgelopen zaterdag.
Was weinig te zien dat de moeite waard was om te fotograferen voor deze blog; een brandende fakkel van een gasboring vermoed ik en een oud kerkhofje waren feitelijk het enige. Uiteindelijk kwamen we nog onverwacht snel aan in Havelte en twintig minuten later hadden we de bus met daarin de zelfde chauffeur die ons 'smorgens op de startplek had gebracht.
Roos moest snel naar huis en nam de bus. Ik ging naar de visboer en genoot van een heerlijke portie kibbeling en nam wat zalmsnippers mee. Was een fijne wandeldag geweest. 's-Avonds hebben we het laatste staartje van de Sancerre gedronken, met heerlijke zalmsnippers.

Moedervlekken en kleine handen

Op het besloten facebook forum voor donoren en donorkinderen zag ik een jonge vrouw die nieuw was op het forum en via dit medium op zoek was naar haar donorvader. Toen ik haar posting las was ik gefrappeerd door de overeenkomsten in haar karakter en mijzelf; het gevoel bekroop mij sterk dat ik wel eens degene kon zijn waarnaar ze op zoek was. Roos had via mijn facebook account ook op het forum gekeken en dezelfde conclusie getrokken en speurneus die ze is, had ze nog een aantal kenmerkende overeenkomsten vastgesteld. Fysiek op elkaar lijken door de foto's te bekijken zegt heel weinig kan ik inmiddels wel concluderen, dus dat gaf nauwelijks houvast.
De volgende dag hadden Roos en ik de afspraak met Nathalie in het Stedelijk Museum en ongevraagd deed Nathalie eveneens de suggestie dat deze jonge vrouw er weleens "eentje van ons" zou kunnen zijn.
Nu bleek Jantine, degene om wie het ging in de VS te wonen en slechts voor de kerstdagen in NL zou zijn en dat gaf voor mij de doorslag; ik heb via Facebook voorgesteld om elkaar te ontmoeten, zou ik zonder dit feit nooit van z'n leven gedaan hebben, maar gewoon rustig afgewacht hebben tot de ftDNA uitslag er zou zijn. Jantine reageerde direct enthousiast; bleek ook een jongere zus, Marieke te hebben, eveneens donorkind en zo zaten Roos en ik vanmorgen even voor elven volgens afspraak te wachten in een lunchroom in Leiden. En daar kwamen de twee dames aan; hoogrode kleur, maar de spanning was er direct af. Vriendelijke, afwachtende begroeting en we kwamen in gesprek.
Inmiddels heb ik enige ervaring in welke kenmerken ik aan mijn dochters doorgeef; heel specifiek zijn de moedervlekken, met name op de armen en de kleine handen. En inderdaad, dat was bij beiden het geval! Voor mij is de kous af, maar we wachten de uitslag van ftDNA rustig af. En we hebben zo fantastisch met elkaar gesproken over belangwekkende zaken; het was een heel warme ontmoeting waar Roos en ik het hele weekend verder van onder de indruk zijn gebleven.
Ik vond het best heel spannend omdat ik het een wel erg brutale actie van mezelf vond om een ontmoeting voor te stellen, maar ben achteraf verdraaid blij dat ik dat gedaan heb. Want Jantine blijkt meestal slechts 1 keer per jaar richting Europa te komen. Met Marieke zullen we zonder twijfel meer contact hebben. Maar met de moderne communicatiemiddelen is het heel goed mogelijk om elkaar virtueel te ontmoeten. Beter dan af en toe een luchtpostbrief met van die dunne velletjes vol te moeten schrijven zoals "vroeger".

Alle kleinkinderen gezien

Bram bij de kerstboom

Gezellig op de koffie bij Arja en haar Tovertuin; gastoudergezin. Als ik me ergens opa kan voelen dan is het wel hier; niet alleen de kleinkinderen maar ook de gastkinderen vormen een decor waartegen een oudere zich grootouder kan voelen. En dochterlief houdt het allemaal in de gaten. Het was nog vakantietijd en dus was niet alleen Sjoerd van de kleinkinderen aanwezig maar ook de twee schoolgaanden, Gijs en Evi. Ik moet dat meer in de gaten houden wanneer het vakantietijd is want anders zie ik die schoolgaande kleinkinderen nauwelijks meer en dat is niet de bedoeling.
Arja en Walter betrekken binnenkort hun nieuwe huis, even verderop in Den Haag en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken. Een hele karavaan met Evi en Gijs op de loopfiets; zij hielden keurig telkens halt wanneer er sprake was van een oversteek; Sjoerd bij mij in de buggie en Arja met de twee gastkindertjes in een tweekinderbuggie. Roos had haar handen vrij.
Het was inderdaad dichtbij en ze gaan er geweldig op vooruit qua ruimte; moest ook echt want over een half jaartje komt nummer vier en met het groter worden van de kinderen is het huidige huis echt te klein. Prachtig huis in een rustige buurt met weinig doorgaand verkeer; leek wel een voormalig park waarin huizen zijn geplaatst; er staan bomen van zeker 40 jaar oud en slootjes; ziet er erg leuk uit.

Op weg naar het nieuwe huis

Weer terug met het hele spul en vervolgens gingen Roos en ik door naar Gouda. Ik ging naar Joke; het plan was om te gaan fietsen rondom Gouda maar gezien het weer hebben we daar maar van afgezien. Joke is hoogzwanger; lopen gaat haar minder goed af dan fietsen, vandaar haar voorstel. Bram en ik kunnen het goed vinden; lachend kroop hij vooruit; hij kan best lopen maar kruipen gaat sneller. Gezellig met hem gespeeld en gebabbeld; net als z'n moeder heel vroeger is hij een klessebes. Verder leert Joke hem nu ook bepaalde gebaren zoals dat iets klaar, of genoeg is. En dat werkt echt! Verder geeft hij al tijden aan als hij moet poepen. Ging vandaag minder goed; hij huilde met dikke tranen; ik dacht dat hij buikpijn had en moeite had om zich te ontlasten. Hij werd op de WC gezet met een verloopstuk en Joke ging op de grond bij hem zitten; aandoenlijk gezicht en ik moest er sterk denken aan de tijd dat zij nog zo klein was; lijkt voor mij nog maar zo kort geleden merkwaardig genoeg.
Toen ik al onderweg naar de trein was kreeg ik het verlossende bericht: "hij heeft gepoept". Zo kunnen de problemen van een baby liggen, van opa's soms ook trouwens.
Lekker bij Joke pompoensoep gegeten; moet ik ook eens zelf gaan maken.

puppet on a string

Mijn privé bibliotheek waar e-reader, boeken en woordenboek
voor het grijpen liggen. 

In 1971 studeerde ik af als biochemicus, 18 jaar na de ontdekking van de structuur van DNA. Tijdens de studie kregen we college over het transcriptie en translatie proces, het aflezen van DNA en de vorming van mRNA resp. het aflezen van mRNA en het produceren van proteïnen, eiwitten; een schitterend proces, product van miljarden jaren evolutie.
Dat is inmiddels wel 47 jaar geleden en in die tijd is er ongelooflijk veel gebeurd in de wetenschap; met steeds geavanceerder technieken zijn de wonderen van de levensprocessen verder en verder ontrafeld. Daarbij doet de natuur de onderzoekers overigens wel steeds voor nieuwe raadsels stellen; naarmate er meer bekend is lijkt het erop of er ook steeds meer raadsels opgelost moeten worden.
Met het lezen van Rutherford, Dawkins en laatstelijk nu Craig Venter, maar ook in gesprek met mijn buurman Sjoerd, blijkt toch wel hoe geavanceerd de techniek en de kennis is geworden. Soms trek ik wel eens mijn wenkbrauwen op wanneer er gemakkelijk - zoals nog niet zo lang geleden op TV door de voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Wetenschap meen ik - wordt gezegd dat we "alleen nog maar" en dan noemt hij het veranderen van het DNA van patiënten met taai slijm ziekte "en dan kunnen we het genezen". Zo makkelijk ligt het helaas allemaal niet zo blijkt uit Chinees onderzoek..
Ik kan vooral smullen van alle feitelijkheden, alle vondsten, de "wonderen" in de biologie.
Dat ervoer ik ook in mijn eigen wetenschappelijke tijd; onderzoek naar de pathogenese van SLE en immuunsuppressie (zou nu AIDS genoemd worden denk ik, maar die ziekte "bestond" toen nog niet, was althans niet bekend als zodanig).
Het fantastische van de huidige tijd is vooral ook dat er zo veel en zo begrijpelijk over geschreven wordt; ik lig dan ook (veel te veel?) uren in mijn privé bibliotheek te lezen in boeken die via de openbare bibliotheek, UB maar vooral via e-Books tot mij komen.
Overigens bekruipt mij steeds meer het gevoel dat wij mensen, net als alle andere organismen "puppets on a string" zijn, marionetten; we hangen aan de draden van het DNA. Gedrag, lichamelijke en andere kenmerken, het wordt op de een of andere manier door ons DNA bepaald en dat is van individu tot individu verschillend. Zet mij aan het denken; tijd voor een wandeling!!

Wat een kerel?!

Ongelooflijk wat deze man heeft gepresteerd; J. Craig Venter, degene die als eerste onderzoeker erin is geslaagd om het menselijk genoom te ontrafelen. In dit boek schetst hij in de vorm van een autobiografie hoe hij zo ver is gekomen. Hij is slechts twee jaar ouder dan ik maar heeft een heel wat ruiger leven achter de rug; militaire dienst in Vietnam en daar de meest afgrijselijke verwondingen gezien. Hij was werkzaam in zo'n veldhospitaal dat onder vuur liggend de zwaaar gewonden van het slagveld de eerste hulp moest geven.
Hoe hij het normale leven weer oppakte en een geniaal wetenschapper werd. Doorzettingsvermogen, een ongebreidelde energie, en ondanks tegenslagen en tegenwerking toch boven komen in de rat-race die de wetenschap is. Hoewel ik onvergelijkbaar veel minder heb gepresteerd herken ik veel daar waar het om het wetenschappelijk wereldje gaat; creatieve gedachten van iemand stelen, kinnesinne, het is niet allemaal even fris. Hoe hij de grote man achter de DNA-structuur, Jim Watson neerzet als een scrupuleus baasje vind ik meesterlijk.
Ben al halverwege gekomen en ga nu snel weer verder lezen voordat Roos het boek weer claimt.

Er ff stevig tegenaan

Voor de jaarwisseling liep ik Debbie tegen het lijf in de sportschool; zij geeft de groepsles Pilates; een verdraaid goede vorm van grondgymnastiek maar eigenlijk te zwaar voor mij. Ik vertelde haar dat het me eigenlijk te zwaar was: "dan doe je toch gewoon wat je op kunt brengen", was haar laconieke antwoord. Ze vindt het niet vervelend als je de oefeningen niet allemaal op kunt brengen en dus heb ik vandaag weer eens meegedaan.
Het was rustig in de zaal en met de vrolijke Debbie aan de leiding werden alle rompspieren grondig aan het werk gezet. Maar ook de benen zo zou ik 'smiddags merken. Want ik wilde na de natte dagen op deze droge middag wel eens een stevige wandeling maken; Roos had andere bezigheden en zo heb ik boodschapjes en een stevige boswandeling gecombineerd; bij elkaar zo'n 2.30 uur en dat voelde ik merkwaardig genoeg toch in m'n benen. Toen ik dat met Roos besprak toonde ze me welke beenspieroefeningen we bij Debbie gedaan hadden; had ik me niet gerealiseerd; ze doet eens soort krachttraining met de benen en dat voelde ik.
Nog even bij Roos thee gedronken en gesproken over het boek dat zij van de UB heeft geleend over het fenomeen J. Craig Venter; een autobiografie; wat ze vertelde over deze bijzonder wetenschapper intrigeerde mij nog meer dan wat ik al over hem las in het boek "Life". Roos leende mij het boek even door want ze had de komende tijd andere dingen te doen. En zo heb ik de avond en een belangrijk deel van de nacht - ik kon toch niet slapen -  aan dit boek besteed. 'sNachts begon het krankzinnig hard te waaien; het leek wel of er een straaljagermotor boven de flat stond te draaien.

Eén glaasje prosecco

Voor de 70e keer een oudejaarsavond; 't is me wat. Kon je als kind de spanning niet aan en was er voorpret met rotjes. Daar deed ik als kind al niet aan mee, braaf en gierig als ik was daar waren buurjongens druk in de weer met rotjes. Ik weet nog dat ze een keer in de hondendrollen rotjes deden en de dan aanstaken; één van die jongens kreeg door de explosie de stront in z'n gezicht; wat moesten we lachen. Later zaten we de hele oudejaarsavond te zuipen; de nieuwjaarsafwas kan ik me nog wel herinneren met een stekende pijn in m'n kop, maar ook in de zeventiger jaren als gehuwd man in mijn ouderlijk huis en dat je dan in het geweld van de rotjes nog door het ouwe buurtje liep met al die herinneringen.
Ik had nog een tiental oliebollen gebakken; paar schepjes bloem, wat gist, goed mengen en dan melk erdoorheen tot de juiste dikte, een kwart van een goudreinet erdoorheen geraspt, een klontje boter, wat suiker, rozijnen en rijzen maar. Als ieder jaar een paar voor de buurvrouw en tussendoor had ik er al een paar soldaat gemaakt; is lekker, maar je wordt er snel misselijk van. Uiteindelijk heeft Roos er twee van gegeten en ik zes?!
Zo rond een uur of acht gisteravond slofte ik naar Roos' huis met de aangebroken flessen rode wijn en het staartje prosecco dat Ab op tweede kerstdag had meegenomen. We zaten wat katterig bij elkaar en besloten om wat te gaan bridgen, dus slofte ik weer terug naar de flat en hebben we tot elf uur gebridged met andere ouderen; er viel geen woord over de viering van het oude jaar; ouderen geloven het wel die zogenaamde feestdagen. En inderdaad, na dit ritueel zo vaak te hebben meegemaakt is het welletjes.
Tegen elf uur liep ik voorzichtig terug naar Roos' huis en hebben we de rode wijn en het glaasje prosecco gedronken; ook dit jaar heb ik het glaasje "Everts' roem" helemaal vergeten. Het vuurwerk barstte om twaalf uur pas echt goed los; het is allemaal prachtig siervuurwerk dat de klok slaat; best mooi om te zien. Om half één gingen we op één oor; niks dronkenschap.

Longevity en oliebollen

In het boek Life, handelend over de hedendaagse ontwikkelingen op het gebied van de moleculaire biologie wordt ook gesproken over ontwikkelingen met betrekking tot het verder doen opschuiven van de maximale leeftijd die je als mens zou kunnen bereiken; dat heet longevity. Nu heb ik daar vorig jaar ook al eens een giechelende hoogleraar uit Australië over horen speculeren tijdens "Zomergasten"; volgens haar zouden we nog wel eens de 130 gaan halen?!
Nu hoop ik zelf komend jaar mijn 7e decennium vol te gaan maken, tevens hebben we Roos' hoogbejaarde moeder afgelopen week naar haar laatste rustplaats mogen begeleiden, op een haar na 100 jaar oud; honderd jaar worden is in het algemeen niet iets om naar uit te zien, laat staan 130.
Gisteravond, op weg naar Roos kwam ik Albert tegen; hij liet de honden uit en we maakten natuurlijk even een praatje waarbij het "alweer een jaar om" natuurlijk de haag onzer tanden passeerde. "Het gaat ook steeds sneller",  was mijn antwoord en merkwaardig genoeg lijkt dat ook echt zo, zelfs wanneer je dat jaar als een ei zo vol hebt gepropt als Roos en ik dit jaar hebben gedaan; 10 keer minstens op stap geweest en nog drie "nieuwe dochters", het was me het jaartje wel, en toch is het omgevlogen voor je gevoel. Hoe dat gevoel nou zo komt heb ik me afgevraagd; waarschijnlijk omdat je zo'n jaar relateert aan de jaren die je al hebt gehad; wanneer je 10 bent betekent een jaar 10% van je hele leven, voorwaar een fors deel, maar wanneer je 70 bent is dat nog maar iets van 1,4%; je hebt het allemaal al eens gezien en een zekere verveling begint zichtbaar te worden.
Gezond eten, veel lichaamsbeweging en je niet al te veel zorgen maken; dat zijn factoren die de kwaliteit van het leven positief beïnvloeden. En hoe lang het dan al met al duurt? het gaat toch vooral om de kwaliteit, En een leven duurt precies een leven en uiteindelijk zal het altijd eindigen. Dus maak er wat van en vraag je niet te veel af hoe lang het nog zal kunnen gaan duren.

En wat betreft de oliebollen; ik had er eigenlijk geen zin in om te gaan bakken; toch gedaan omdat je dit soort tradities in stand moet houden. Een paar lepels bloem, wat gist, zout, suiker en een klontje boter; toevoeging van Willem van Heertum, een stukje geraspte goudreinet; melk tot het de juiste dikte had, laten rijzen, en afbakken. In totaal had ik tien oliebollen, waarvan twee voor buurvrouw Kaat; heb er intussen 3 opgesmikkeld dus nog vijf voor vanavond, als ze de avond halen har har. Roos houdt er niet van; heeft genoeg aan één oliebol voor de traditie.

DNA als toolbox van de natuur

Conjugatie, waarbij DNA van de ene naar de andere
bacterie overgaat.
Plaatje overgenomen van micropia.nl

Eigenlijk ben ik een rommelaar. In mijn jonge jaren maakte ik overigens met keurig uitgemeten latten en platen mooie constructies; ik denk daarbij aan mijn voliëre kooi ooit gebouwd toen ik een jaar of vijftien was en later, toen ik al met Lien getrouwd was heb ik een meubel gemaakt voor onze geluidsinstallatie met daarin een kastje dat met pianoscharnier gewoon "zuigend" sloot; was echt kastenmakerswerk. Heb er helaas geen foto van en waar het is gebleven is me een raadsel. Ook in Amstelveen heb ik nog e.e.a. in elkaar gezet en natuurlijk later met Anneke het echtelijk bed en de bedden van de kinderen. Maar eigenlijk ben ik, als gezegd een rommelaar en werk ik het liefst met een stapel planken en latten en kijk ik wel hoe ik het in elkaar zal zetten. Toen ik in de Hoflaan een stapel onderdelen van een bestaand kippenhok kreeg van de overburen was ik dan ook van plan om eens te kijken hoe ik daar iets van kon maken in plaats van te vragen hoe ik het kon reconstrueren. Gelukkig greep buurman Laszlo in en hebben we met drie buurmannen in een zaterdagmiddag het schitterende hok weer op poten gezet; heb er nog jaren plezier van gehad.
Vanuit het huisartsenlab had ik een zootje oud hout meegenomen en daarmee had ik een aquariumkastje in elkaar gezet; beetje zagen, passen en meten, afwerken en schilderen; Joke, in haar jonge jaren "yoghi bear" genoemd, speelde er altijd in en daarom noemden we het ook wel het Yogibear huisje; staat nog steeds in mijn hal met daarop de keukenmachine om deeg te kneden; een leuk rommelig in elkaar gezet kastje.
In het boek van Ed Yong over "ons microbioom"  las ik voor het eerst eigenlijk hoe flexibel bacteriën omgaan met hun DNA; zo was er een normale darmbacterie geïsoleerd uit faeces van Japanners - eters van zeewier - die een gen bevatte afkomstig van een volledig andere bacterie die in staat was om de bijzondere bestanddelen van zeewier voor te verteren, waardoor de gastheer er profijt van had. Nu had ik in mijn studententijd ook het verschijnsel conjugatie - waarbij DNA van de ene naar de andere bacterie wordt overgedragen - bestudeerd bij Pseudomonas aeruginosa, maar ja, dat was een laboratoriumsituatie en binnen de zelfde bacteriestam. Maar bacteriën vormen met z'n allen een soort mega organisme waarbij de genen makkelijk kunnen worden uitgewisseld als een soort toolbox. Dat lees ik nog veel duidelijker in het boek "Life"  dat ik onlangs van Dick heb gekregen. Fascinerend! Het deed me sterk denken aan hoe ik bij voorkeur iets in elkaar knutselde; een kippenren maakte ik gewoon van wat er voorhanden was. Zo had ik een keer een stevige paal, afkomstig van een oude ligusterstruik en die liep later gewoon uit tot een nieuwe struik. Maar ook andere palen uit de tuin gebruikte ik. Hokken voor de cavia's van Joke maakte ik van die ouwe latten en platen nog afkomstig van het huisartsenlab en daar moest nogal eens iets aan opgelapt worden omdat die rotbeesten ontsnapten. Ik krijg sterk de indruk dat de natuur ook zo haar evolutieproces heeft doorlopen; als het maar een beetje beter werkte en dan kon het langzaam aan verbeteren of voor iets anders gebruikt worden. Het DNA was de toolbox en werd eventueel van de buren verkregen.
De bijzonder interessante site van micropia, waarvan ik het plaatje heb geplukt geeft veel informatie over de microbiologische wereld en wordt ook besproken in het boek van Ed Yong. 

Gerookte ossenworst uit de Wakkerstraat

Heerlijke ossenworst te koop. Origineel gerookt volgens
Joods recept. Wakkerstraat 13 Amsterdam Oost

Uit de Elsevier van vorig jaar oktober had ik een artikeltje gescheurd over de originele ossenworst. In Amsterdam Oost, Watergraafsmeer is nog een zelfslachtende slager, slagerij de Wit die ossenworst maakt op de juiste manier. Aldus het artikeltje heeft hij zich laten corrigeren door een klant van joodse afkomst die hem erop attent maakte dat de echte ossenworst - dit was een op en top joods product - in natuurdarm en licht gerookt moet zijn. En dat is nu het product waar deze slager zich dan ook terecht afficheert op zijn website.
Het was vanmorgen droog en ik had uitgezocht hoe ik bij de Wakkerstraat moest komen. Hoewel ik een echte Amsterdammer ben (geweest?) ken ik "Oost" nauwelijks en de Watergraafsmeer alleen van horen zeggen. Uitgestapt bij het Amstelstation en naar de Wakkerstraat gelopen; geen erg mooi stuk Amsterdam eerlijk gezegd; een paar moderne flats waar ik door de ramen veel kinderboxen zag; er bekroop mij echt zo'n gevoel van "hier wil je toch geen kinderen groot laten worden?!", maar dat ligt voor iedereen verschillend kennelijk want ik zag ook best moeders met kleine kinderen op de fiets. En dat terwijl het weer eigenlijk steeds minder aangenaam begon te worden. Het waaide hier in Amsterdam veel meer en het begon ook wat te regenen, wat later over zou gaan in natte sneeuw. Uiteindelijk werd het een natte, grijze rotdag.
Ik kwam aan bij de slagerij; ik was de enige klant en vroeg naar de beroemde ossenworst; een worstje van een pond was snel gescoord. Nog maar een lekkere entrecôte voor de zekerheid en toen weer terug. De Middenweg kende ik nog wel maar allengs kwam ik in een mij volstrekt onbekend gebied, maar toen weer op de Ceintuurbaan waar de oude vriend van mijn vader, Theo van Gaalen vroeger zijn brillenwinkel had; daar kwam dan ook mijn allereerste bril vandaan en later mijn contactlenzen.
Het werd steeds rotter weer en ik heb bij het Weesperplein dan ook maar de metro genomen. In Bilthoven even mijn OVchipkaart opgeladen en een harinkie gescoord. Thuis gekomen dacht ik: "mij krijg je de deur niet meer uit", en dat terwijl ik graag nog even naar de fitness was gegaan.
Ossenworst en entrecôte smaakten tadelos lekker!

Begrafenis van Roos' moeder

Rie van der Burg-Boot, moeder van
Roos (1918-2017)

Ze was meer dan dertig jaar ouder dan ik; op een paar weken na honderd jaar; Rie van der Burg-Boot, de moeder van Roos; vorige week woensdag is ze in alle rust overleden. Vanwege de kerstdagen vond de begrafenis nu pas plaats.
De teraardebestelling vond plaats in Breda. We moesten de bus hebben van kwart voor tien. Als vanouds was ik natuurlijk ruim op tijd en daar kwam Roos ook al aangestapt. Kennelijk had ze iets vergeten en galoppeerde ze terug naar huis en kwam met een grote graftak met bloemen weer aangelopen; dat had ze snel gefixt want we hadden nog ruim de tijd om de geplande bus te halen. Al met al waren we veel te vroeg in de aula. Het grafstuk had Roos namens haar tante Karin uit Zweden, even oud als zij, de tweede vrouw van haar lievelingsoom Simon, besteld bij onze plaatselijke bloemist; het was voorzien van een kaartje met opschrift.

Aangekomen bij de plek waar de plechtigheid zou plaatsvinden bleek dat we onderweg het kaartje, dat kennelijk los lag op het boeket waren kwijt geraakt. Gelukkig kon Roos een ander kaartje bemachtigen via het bloemenwinkeltje om de hoek. We waren de eerste bezoekers; even later kwamen de andere directe familieleden; zusters en zwagers van Roos en nog een zwager met echtgenote van Rie en later alle kinderen, de kleinkinderen van Rie. De familiekamer was gezellig vol en iedereen zat vrij geanimeerd met elkaar te praten. Wanneer de overledene zo ontzettend oud is geworden dan is de stemming niet meer bedrukt maar opgelucht, zo bleek.

Tijdens de plechtigheid zaten de drie zussen naast elkaar

De plechtigheid was prima; Roos beet de spits af en hield een voortreffelijk praatje. Daarna haar zus Thobias en tot slot zus Anneke, die ontzettend veel van de zorgtaak op zich heeft genomen. De plechtigheid eindigde met het Air van Bach en ik kon er niks aan doen maar dat ontroerde me echt heel erg; dat stuk is zo'n evidente muzikale weergave van het levenseinde en dat deed me wat, zeker in deze context ook al waren de geluidsboxen miserabel.
De daadwerkelijke teraardebestelling vond plaats op een begraafplaats in Ginneken. De kist werd door de drie dochters met hun mannen op de dwarsbalken boven het geopende graf geplaatst; ik mocht dus ook meedoen. Viel me tegen hoe zwaar het was, maar ik liep dan ook aan het hoofdeinde en dat was, aldus de vakman het zwaarste deel.

Roos in gepeins verzonken

En tot slot de borrel; was een vrolijke boel; Roos zat zeer geanimeerd met haar neven en nichten, een hele tafel vol te praten; de kleinkinderen zaten aan een andere tafel ook bij elkaar. Ik had echt zo het gevoel dat we een generatie waren opgeschoven en kon het ook niet laten om tegen Roos te zeggen: "nu zijn wij aan de beurt". Na het lezen van Dawkins over onze afstamming met miljoenen voorouders realiseer ik me ook steeds vaker de relativiteit van het leven; alle reden om er vreselijk van te genieten in die korte tijd dat je bestaat.
Ik heb nog aangenaam met deze en gene staan praten en uiteindelijk gingen we met Douwe en Tycho met bus en trein naar huis; was een genoeglijk einde van een emotionele dag; een hoofdstuk gesloten.

En tot slot fijn bijpraten met alle neven en nichten

Overbodige rotzooi

Geen commentaar

Toen ik vanmorgen mijn schillen en koffiezakjes weg wilde gooien in de enige van de twee vuilcontainers bij onze flat waarvan de deksel nog niet open stond vanwege de enorme hoeveelheid afval die de kerstdagen hadden veroorzaakt, werd ik geconfronteerd met een in mijn ogen nogal stuitend tafereel; er lag een nog niet eens open gemaakt bledje met daarop keurig gesneden en gesorteerde vleeswaren; dus gewoon weggegooid goed voedsel. Ik ben niet zo ver gegaan dat ik het er uit heb gevist om zelf op te eten - hetgeen ik jaren geleden overigens wel eens heb gedaan toen ik tussen de "lege flessen" van mijn onderbuurman een nauwelijks gebruikte fles witte wijn vond - maar gooide mijn afval tussen de enorme vuilniszakken van mijn medeflatbewoners.
Toen ik terugkwam stond er een zak met spulletjes van mijn buurvrouw Kaat; ondanks dat zij er steeds op aandringt om met Sinterklaas en de kerstdagen - die zij bij familie doorbrengt - geen kadootjes te willen, krijgt ze altijd "voor de gezelligheid" toch allerlei dingen die ze totaal niet nodig heeft. Sinds afgelopen Sinterklaas krijg ìk die dan om resp. op te nuttigen of door te geven. Met Sinterklaas had ik allerlei crêmpjes en andere damesartikelen gekregen die ik aan m'n schoondochter kwijt kon en wat jamsoorten die ik aan Roos heb opgevoerd en zelf heb gegeten.Maar nu stond er weer een doos met spulletjes die ik niet eens allemaal thuis kon brengen; een boek dat ik met Sinterklaas ook al had gekregen van haar, een toilettasje en nog wat van die "damesdingen". Met al die dochters kan ik e.e.a. vast wel weer kwijt; voor die bloemenboekjes heb ik al een tweetal op het oog en die crêmpjes kan ik ook vast wel kwijt. Maar van een tweetal zaken heb ik geen idee zelfs wat het voorstelt. Ik moest toch lachen om het briefje dat erbij zat; deed me denken aan die scetch van Wim Sonneveld waar hij opperstalmeester van hare majesteit de konnegin speelde: "goedbedoelde rotzooi", want dat is het. Je hebt tegenwoordig allemaal van die zgn.  cadeauwinkels waar je allerlei troep kunt kopen; allemaal milieuvervuiling.

Een hut uit de ijzertijd

Reconstructie van een boerderij uit de ijzertijd

Inderdaad, om kwart voor acht vanmorgen vroeg ging de bel; Ab stond voor de deur als afgesproken. Hij had een fles prosecco voor bij het avondmaal. Waarom hij per se zo vroeg kwam voor een wandeling over het Wekeromse zand werd me eigenlijk pas in de loop van de ochtend duidelijk: mouflons, een geheimzinnige schapensoort die mij al sinds mijn jeugdjaren bekend is maar die ik nog nooit heb gezien. Ze werden door lieden met een groot jachtterrein ingevoerd uit Corsica meen ik; ruige beesten, schuw en na al die decennia als soort nog steeds aanwezig op de Veluwe en zeker op het Wekeromse zand.
Na de thee en het ochtendgebed vertrokken we; Tommy gaf merkwaardige aanwijzingen zodat we via Zeist uiteindelijk op de voor de hand liggende snelweg terecht kwamen. Vanaf de parkeerplaats konden we een merkwaardig construct zien liggen; bleek na afloop van de wandeling een reconstructie van een boerderij uit de ijzertijd te zijn.

Een akkertje op de celtic fields

Maar nu gingen we eerst naar de germaanse put, eveneens een gereconstrueerd bouwwerk uit de ijzertijd. Het was een gegraven verdieping in de grond en daarin een gegraven put die voorzien was van een holle boomstam tegen het instorten. Daaruit konden de mensen in die tijd schoon water tappen.
Ab wilde graag naar het Wekeromse zand omdat het een voor hem onbekend stuk Veluwe betreft. Overal op de Veluwe heeft hij wel rondgezworven met zijn tweelingbroer Dick, maar het Wekeromse zand wachtte nog op hem voor een eerste bezoek. Roos en ik kennen het wel; ook met Cyria ben ik hier een keer geweest. Overigens herkende ik pas iets specifieks van dit gebied bij de picknickbank; daar heb ik met Roos wel vaker gezeten om wat te nuttigen; zo ook deze keer; de gebakken kippenvleugeltjes gingen er weer in als het evangelie in een weduwvrouw zal ik maar zeggen.
We liepen in totaal zo'n 12 kilometer; kwam me wel zo goed uit dat het niet zo veel was want ik moest het kerstmaal nog afmaken en opdienen. Maar eerst nog de informatieve expositie van de ijzertijd. Het bouwsel bestond uit een mooie beschutting met een rieten dak en ruimten voor stallen en wellicht ook voor mensen. Verder stonden er nog wat schuurtjes, spiekers genaamd. Rondom was een stel van de kleine akkertjes, de celtic fields gereconstrueerd. Ik was er van onder de indruk. Maar ja, we hadden natuurlijk geen mouflon gezien?!
Terug naar de flat en een biertje gedronken. Zo tegen half vijf kwam Roos ook en kon ik Ab verder aan haar overlaten en de keuken. in gaan. Best leuk; zo vaak krijg ik geen gasten. Ik had drie voorgerechtjes. Eerst een pasteibakje met ragout van wildzwijn; vervolgens een stukje foie gras, opgediend met walnoten en een scheutje olijfolie; daarna zwezerik in lobjes gebakken met knoflook; al met al een goed begin. Daarna het hoofdgerecht bestaande uit spruitjes en gekruid knapperig gebakken varkensgehakt, gekookte aardappelen en kaassaus.Lekkere combinatie, ging er tenminste goed in. Tot slot het kunststukje, de chipolatapudding; ik was er weer best trots op zo goed als deze was gelukt. Tevreden achteroverzittend genoot ik van de door Roos opgediende koffie.

Een rustige kerstdag

Voorbereiding chipolatapudding

Eerste kerstdag; ik was de ochtend toch vooral erg druk met het voorbereiden van het diner voor morgen; ik heb drie voorgerechtjes gepland: wildpasteitje, foie gras en gebakken zwezerik, hoofdgerecht varkensgehakt op z'n Grieks met spruitjes en kaassaus en als stuk van de weerstand, het meeste aandacht eisende nagerecht: chipolatapudding. Was daar de hele ochtend mee bezig geweest; daarna lekker door het bos gewandeld met Roos en nog even langs de kerststal op Beerschoten geweest; was lang geleden dat ik die had gezien.
Het is deze december toch vooral grijs; ik word daar sommige dagen wel erg door beïnvloed; voel me dan wat somber en kom ook tot niks. Dat was vandaag gelukkig niet het geval. Gisteravond kon je het vrolijke klokgelui van de kerk voor de kerstdienst horen. Deed me denken aan de laatste keer dat ik zo'n dienst bijwoonde; misschien was het ook wel mijn eerste overigens; was in Noorbeek in een RK kerk. De mensen liepen maar in en uit alsof het een kroeg was en de deur sloeg steeds met een harde klap dicht. Voor "ons gewezen protestanten" klonk dat wat oneerbiedig, maar ach wat doet dat er ook toe.
Roos en ik hebben die feestdagen nu al zo vaak meegemaakt dat je hooguit denkt: "alweer een jaar"; dat gevoel krijg je nog wat sterker met 31 december; dan denk ik ook: "hoeveel jaren nog zal ik dit meemaken?". Geen gesomber hoor, maar relativerend denken.
De laatste weken heb ik ontzettend veel gelezen over evolutionaire processen, over genen, over DNA, over de ontwikkeling van de mens, teruggaand tot de allereerste levensprocessen en organismen. Dat doet je in toenemende mate relativerend kijken naar je eigen bestaan en ook naar het bestaan van de mens als soort, over onze invloed als soort op het ecosysteem. En als je dan tot de slotsom komt dat "de mens(heid)" slechts een muggepoepje in de eeuwigheid en het omniversum is realiseer je je ook dat je eigen bestaan en je eigen leven toch vooral ook door jezelf moet worden ingevuld en genoten; geen egoïsme, maar relativisme.
En nu is het grappige dat vanavond na het tweede kerstdiner, nu met z'n drietjes want Douwe was er bij, een gesprek ontspon waarin door Douwe de nadruk werd gelegd op het onwenselijk zijn van relativisme, maar dan gedacht in de tijdspanne die van een wat meer aards, hedendaags aspect was en hij doelde op de politiek.
Weer lekker konijn gegeten; zo tegen tienen heb ik moeder en zoon alleen gelaten en naar de flat gegaan; morgen komt vriend Ab voor een kerstwandeling en daarna het diner.