Douwe en Ana bij Roos

Nog ter gelegenheid van Roos' verjaardag kwamen haar zoon en schoondochter op bezoek. Roos had lekker gekookt met pompoensoep vooraf, uitgebreid snijbiet met procureur en tutti frutti als "Beilage". Als toetje een stuk wel zo schaamteloos lekkere vruchtenslof.

Bij de koffie wel zo genoeglijk met elkaar gesproken.

Had ik vanmorgen Mariska op bezoek en vanavond de kinderen bij Roos daar voelde ik deze dag als een heerlijk kinderdag! We boffen maar.

Mariska op bezoek

Het zat al een poosje in de pen dat Mariska bij mij op bezoek zou komen. Dus vanmorgen eerst naar de slager voor lekker vleesbeleg bij de lunch en naar de banketbakker voor "iets lekkers" bij de koffie. Kon nog net want de ouwe vertrouwde winkel van de bakker gaat op de schop, tja, een nieuwe eigenaar.

Vlug weer naar huis, nog even wat opruimen, koffie gezet en daar ging de bel. 

Gezellig met elkaar over van alles zitten praten, was weer fijn om bij te praten, afgewisseld met koffie en lunch. Natuurlijk moest ik vanaf het balkon haar nieuwe auto bewonderen. Ze vertelde over de ontwikkeling van de kinderen. De oudste, Lieva staat voor de schoolkeuze en heeft inmiddels duidelijk gekozen, prima! Goed als kinderen duidelijk hun wens omtrent de een opleiding uitspreken.

Zo kabbelde ons bijeenzijn genoeglijk voort. Ik zwaaide haar vanaf het balkon uit, daar ging ze stoer in haar BMW.

Finale IVC

Vanmiddag met de fiets naar bushalte KNMI. Vanwege de jaarmarkt op de Hessenweg reed bus 77 niet en we moesten voor het bijwonen van de finale van her International Vocalisten Concours naar den Bosch. Was voor mij de derde keer dat ik dit meemaakte en de eerste keer met orkest i.p.v.  piano. 

En het begon al direct met een heerlijke ouverture waar het hele orkest haar kunnen kon vertonen. Daarna de deelnemers, een achttal voor de competitie, waarvan 2 ook nog optraden met het verplichte lied voor een sub competitie die iets met Amersfoort van doen had.

Om en om werden opera en oratorium liederen gezongen en de uitzondering was de laatste, een uitvoering van een mij bekend operettelied van Frans Lehaar.

Het nivo lag uiteraars erg hoog, het leek me dan ook een hele klus om een "beste" te kiezen, taak voor de deskundige juryleden. Wij wachtten de uitslag niet af en gingen vlot naar huis, was toch al middernacht voor we het glas hieven na een fijne dag vol muziek.

Boskap

Natuurlijk hoort her bij cultuurbos maar toch verzet zich iets in de waarnemer wanneer hij/zij ziet dat bomen in een bekend bos worden omgezaagd. We liepen door het ons zo bekende bos.

Dan zie ik de vingers van m'n moeder

Regelmatig draai en bak ik op ouderwetse wijze gehaktballen. In de grote emaille bak maak ik dan eerst twee beschuiten fijn en daarbij moet ik strijk en zet aan m'n ouwe moeder denken. Eerst die twee tussen je handen wrijven tot paneermeel. Daarbij ontstaan onvermijdelijk brokstukjes die wat fijner gemaakt moeten worden en dan zie ik altijd die pikvingers van m'n moeder, wijsvinger en duim. 

Ik stond graag bij m'n moeder in de keuken en feitelijk heb ik daar nog best profijt van, vooral bij het braden van vlees en gehaktballen.

Een zieke ekster

Al enkele weken waart deze ekster hier rond, echt flink op de vleugels kan huj al lang niet meer. Hij hipt wat in de struikjes op zoek naar voedsel. Ik zag laatst een van de flatgenoten die de vogel brood voerde. Ik verbaas me erover dat hij nog leeft en vooral dat hij niet, zoals dat in de natuur normaliter gaat, door een praedator is opgevroten. Maar hij leeft nog en nu was ik erbij om nog een foto te nemen. Heb met hem te doen, hij was beter af met een snelle dood door een kat of roofvogel, nu moet hij in weer en wind doorscharrelen tot de dood hem uiteindelijk toch komt opzoeken.

Wandelen in het Leudal

Is Berg en Dal van een ongehoorde wandelkwaliteit, daar is ook het Leudal van een heel bijzondere schoonheid. Roos had de wandeling voor vandaag weer perfect voorbereid. Met de bus vanuit Weert naar het beginpunt en direct liepen we door het beekdal van de Leubeek. Blijft voor westerlingen toch wel heel bijzonder, ik genoot van begin tot eind dat voortdurend langs beken voerde. Onderweg een molen. Natuurlijk kon ik het niet laten om te zingen: "eine Mühle seh Ich blinken, Aus den Erlen heraus". Wat hebben Roos en ik dat vaak samen gezongen, ik achter de piano en Roos zingen. Wat een vreugde was dat. Maar nu ook bij deze krachtig draaiende watermolen. We konden ook binnen kijken. Een enorme molensteen om olie of graan te bewerken stond nu werkeloos stil voor de foto.

Wij liepen verder langs de beek naar Roggel, de plaats in NL met de meest onsmakelijke naam. Maar het busje kwam zo en bracht ons direct terug naar Weert waar we zeer smakelijk hebben gegeten en vreselijk slecht hebben gebridged.

Bij het schenken van de koffie had ik mij stiekem laten ontvallen dat Roos vandaag jarig was in de hoop dat iemand dat op zou pakken. En ja hoor, daar stond ze in het middelpunt tijdens een welgemeend "lang zal ze leven" dat door het vriendelijke gezelschap werd gezongen.

Na afloop van het bridgen zijn we mee gaan borrelen in de bar, was ontzettend gezellig geweest.

PRIAMOS in Houten bijeen

Enkele jaren geleden hebben we met een zestal donoren besloten tot een samenwerkingsverband om andere KID donoren bij te kunnen staan met advies en wat verder in het veld van de Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad speelt. En dat is nogal wat gebleken. Vandaag was alweer de derde bijeenkomst die het genootschap jaarlijks zal organiseren. Deze keer op kantoor bij FIOM in Houten.

Ik had ons bridgeweekend in Weert deze dag dus onderbroken en al redelijk vroeg richting Houten vertrokken. Inmiddels hoor ik niet meer tot de kerngroep maar ik heb me wel aangesloten bij de mij bekende mannen die al zaten te vergaderen. Helaas ontbrak Willem, hij was grieperig naar later bleek.

De opkomst was goed en de problematiek rond de KID kwam aan de orde. Helaas lijkt de zo goed bedoelde, meestal vooral altruïstische inzet van donoren om wensouders te helpen inmiddels verworden is door allerlei veranderingen. Allereerst de wensgroep bestaat heden veel minder uit wensouders maar vooral uit alleenstaande wensmoeders. Vanuit de donorkinderen zijn nogal wat veranderingswensen gehonoreerd zoals het verval van anonimiteit en het sterk verlagen van de leeftijd waarop het donorkind de donor mag ontmoeten. 

Daarmee samenhangend is het aantal NLse donoren bepaald onvoldoende geworden om aan de behoefte te voldoen. De commercie is daar op ingesprongen, een technisch perfect aandoende Deense organisatie levert over de hele wereld. Wordt ook weer niet goed ontvangen. Zgn. massadonoren "helpen" tientallen moeders, eveneens ongewenst.

Wat blijft is de biodrang. Kortom, een hele puzzel en daar spraken wij over en over nog meer schrijnende punten die ik niet uit de doeken doe. Maar gelukkig ook vreugdevolle ontwikkelingen.

Op tijd vertrok ik weer en miste daarmee het tweede deel van de vergadering maar was wel op tijd voor het diner in Weert. 'sAvonds weer lekker gebridged. Ging best goed.

Brugje over de Tungel

Vanmorgen zijn we vertrokken voor een lang weekend Noord Limburg, Weert e.o. wel te verstaan, een bekende combinatie van dagelijks een wandeling en 's-avonds bridgen en verblijf in het Fletscher hotel aldaar, kortom bridgen met Boon-a-Part. Bevalt ons prima.

Roos had de wandeling voor vandaag goed bepaald. We haalden de buurtbus naar Tungelrooi op het nippertje. Vrijwel direct na het uitstappen "ergens" stonden we in fraai en vooral doodstil landschap. We liepen langs een beekje met de naam Tungel. Ons pad voerde langs of over een reconstructie van een Romeinse brug, gebaseerd op antieke resten die hier ooit zijn gevonden. Dendrlogisch onderzoek had vastgesteld dat het hout van destijds in de Romeinse tijd was gekapt. 

Wij genoten van het landschap langs de beek. Bij een rustplek met tafel keerden we en vervolgden onze wandeling aan gene zijde van de beek. We liepen over een zandwal in de buurt van waar ooit een werkkamp was geweest waar na de oorlog Ambonezen tijdelijk waren ondergebracht. Slechts een herinneringsbord deed daarvan nog getuigenis, verder was er geen spaan meer. Ik maakte een foto van de mensen die daar waren ondergebracht.

We eindigden bij een bushalte waar al spoedig de bus naar Weert ons naar het hotel voerde. Kennis gemaakt met de andere bridgers en lekker gegeten.

Lekker gebridged.

Boek ophalen in Amsterdam

Ik had via boekwinkeltjes.nl een boeknbesteld en kon het ophalen in Amsterdam in de buurt van halte Nieuwmarkt. Met trein en metro was ik er zo. Bij het Antiquariaat in de Oude Hoogstraat, middenin het centrum van de stad. Best leuk om weer eens door het centrum te lopen. Het boek, "Bonobo, de vergeten mensaap" van Frans de Waal. Uitgebreid verhaal over zijn ervaringen met deze vriendelijke mensaap die qua afkomst als onze meest naaste genetische verwant wordt genoemd.

Het gedrag is van een onder primaten ongekende vreedzaamheid waarin sex een plaats heeft waar "neef" chimpansee eerder macht en agressie gebruikt.

Droogte in 1959

Eindelijk heb ik de onderbouwing gezien van een oeroude herinnering. Het betreft een jaar dat het record droog was geweest. Zojuist las ik in de berichtgeving van het KNMI dat 1959 in de lijst van 5 droogste jaren bekend was. Ik was toen 11 jaar oud, dat jaar moet het zijn geweest. Of het een warm jaar is geweest, dat weet ik niet, dat valt je als kind waarschijnlijk niet zo op, maar ik weet nog wel - en dat is ook het enige dat ik heb vastgehouden - dat het gras in de perken helemaal verdroogd en bruin was geworden. Dat heb ik overigens dit jaar in onze volkstuin niet gezien.

Een ander warm jaar dat ik me goed herinner was 1969, dat was een zomer waar geen einde aan leek te komen. Met vakantie op Texel, begin september was er een ongehoorde overvloed van rijpe bramen weet ik nog, kennelijk was die zomer wel zonnig, maar niet te droog geweest. 

En in de 70er jaren hebben we een stel warme zomers gekend, maar zo heet als dit jaar niet eerder in mijn leven. 

Een legendarische zomer was 1947, maar daar heb ik niets van meegekregen afgezien van de levensvonk die mijn jonge ouders zich en mij gunden.

En wéér 12 kilometer

Had ik er gisteren in m'n eentje lopend 12 km uitgeperst en daarna zelfs nog in de tuin gewerkt en 's avonds nog stepbridge gedaan, daar was ik vandaag, samen met Roos na 10 km wel toe aan rust.

Ze had een verrassende track aangemaakt in de omgeving van Amsterdam. We begonnen bij station Rai en liepen via het voormalig Floriade terrein, inmiddels al decennia "Amstelpark" genaamd, richting Amstelveen. 

Een verrassend, onmiskenbaar Noord Hollands polderlandschap rolde zich voor ons uit, maar tot ons genoegen zonder de mega schuren en boerderijen die in veel landbouwgebieden het zicht overdadig bepalen. Het werden uiteindelijk toch 12,5 km. Via de Amstel liepen we richting station Bijlmer Arena dat je reeds van verre kon ontwaren. Een roerende mega uitvergroting van een jonge Johan Cruijf deed mij wat als herinnering aan vroeger tijden en uiteindelijk, tot mijn opluchting, het station.

Het was heel zonnig dus bij tthuiskomst de wasmachine gevuld en de was gedaan. Roos kwam nog even langs voor een koppie thee.

van H'sum Sportpark naar Den Dolder

Ik hoefde niet zo vroeg te vertrekken, de verbinding was vier keer per uur. Ik had voor vandaag voor de afwisseling "zelf"  een track van 12 km gemaakt; howel zelf?! Ik had Truus, oftewel Komoot, opdracht gegeven een track te maken tussen de stations Hilversum Sportpark en Den Dolder en dat bleek goed uit te pakken. Vooral het mij wat onbekende stuk door het bos langs de spoorbaan Hilversum-Utrecht vond ik verrassend mooi. Halverwege dat stuk bos was inmiddels het tunneltje onder het spoor, speciaal voor wandelaars en fietsers, klaar. Daar vlakbij was een herdenkingsmonumentje ingericht voor een jonge vrouw die daar  bij een ongeluk om het leven was gekomen, waarschijnlijk toen dit nog een onbewaakte overweg was. Moest er in stilte bij gedenken en een foto maken die inmiddels de blog siert. Doet me best veel als ik tijdens een wandeling zo'n gedenkteken vind; betreft meestal jonge mensen die bij een ongeluk zijn overleden, auto ongelukken met name.

Verder gelopen langs het spoor en bij een bruggetje over spoor en snelweg het Hilversumse woud in. Was er zo rustig. Uiteindelijk herkende ik het landschap, kwam nog een fraaie heksenkring tegen. Die fotografeerde ik om niet slechts deze blog te sieren maar ook naar kleinzoon Joris te sturen. Hij bedankte me daar heel lief voor via WhatsApp van vader Peter.

Lunch bij de vrienden van het IVC

Roos en ik zijn beiden vriend van het IVC, het Internationaal Vocalisten Concours. We gaan jaarlijks naar de finale van de zangers die na uitgebreide voorselectie zijn uitverkoren om van hun kunst en kunde te getuigen. Altijd uiterst hoge kwaliteit. Binnenkort gaan we weer luisteren. Roos gaat tevens naar masterclasses. Vanmiddag was er lunch om als vrienden met elkaar nader kennis te maken en een voorproefje van de zangers. 

Een bariton en een sopraan zongen enkele liederen, daarbij begeleid met piano, maar ook duetten, waaronder het geestige en door het tweetal ook als actief opera gespeelde duet van papageno en papagena uit de opera "Zauberflöte".

We spraken tijdens de maaltijd wat over muziek met deze en gene en gingen weer tevreden terug naar Bilt.

Angst en bevers bij Kekerdom

Eerst met de trein naar Nijmegen en vervolgens met de bus naar Kekerdom, een dorp langs de Waal in de buurt van Millingen. We hadden hier enkele jaren eerder gewandeld tijdens een bridgeweekend. Roos had een track gemaakt die voerde door dit bijzondere landschap waarin de ongekende droogte van de lastste tijd en de talloze bevers alhier hun sporen hadden achtergelaten.

Hoogtepunten in deze wandeling waren een "paadje", wel zo wild overwoekerd dat ik m'n hart vasthield, maar we hebben het gehaald gelukkig: "dat nooit meer!", dacht ik bij mezelf. De 8000 jaar oude versteende bomen, maar ook het nu droog gevallen pad, c.q. dijk dat we destijds hebben  overgestoken terwijl het onder water stond.

Uiteindelijk de feërieke theetuin en toen weer terug naar Kekerdom waar binnen 5 minuten de bus naar Nijmegen kwam. Fijne, stoere wandeldag geweest.

Naar de Eilandspolder

Dankjewel Herman dat je deze foto hebt gemaakt; ik zag je wel met je telefoon bezig en deed net of ik het niet merkte, maar hij geeft goed weer hoe verheugd ik deze dag ben geweest om weer in de Eilandspolder temidden van "onze werkgroep" aanwezig mocht zijn. In de boot met uitzicht op het fraaie landschap waar al eeuwenlang de mens heeft geploeterd voor zijn bestaan, niet beseffend hoe uniek het biologisch/ecologisch was. En nu, aangezet door Ab, die mij vanochtend om half acht opwachtte bij busstation Edam en met zijn enthousiasme en kennis de hele werkgroep stimuleert om met weer en wind een deel van het ecologisch wonder in stand te houden alhier.

Neemt niet weg dat de kameraadschap en de sfeer in ons groepje van vooral oudere mannen niet de minste inspirator vormen. Bij mij is het tevens de nostalgische bewondering voor het oorspronkelijk Noord Hollandse landschap, overgenomen van mijn oude vader, dat mij hier al peinzend op de foto inspireert.

Nadat Ab mij oppikte en we ons naar Grootschermer spoedden gingen we eerst langs in de Rijp om de taarten op te halen voor bij de koffie. Aangekomen bij de werkschuur zette Ab koffie en ik de stoelen buiten in een kring. Ondertussen druppelde het hele gezelschap binnen. 

Genoeglijk begin van de werkdag. Vervolgens in de boot en op weg naar het eerste eiland waar we direct stevig aan de gang gingen.

Zo werkten we vier eilandjes af. Tot slot weer terug gevaren naar de werkschuur. Ik kon meerijden met Herman die mij afzette bij station Zaandam. Vergeefs vechtend tegen de slaap was ik snel weer in Utrecht. Was een buitengewone dag geweest.

Joris en de paddenstoelen

Altijd leuk wanneer kinderen een interesse tonen in aspecten van de natuur. Van zoon Peter kreeg ik een hele serie foto's van een kleine excursie die hij bij hun in de buurt deed met zijn twee zoons. Joris, gewapend met een boekje, vol illustraties van paddenstoelen deed z'n best om de gevonden zwammen op naam te brengen daarbij geassisteerd door vader Peter. Ik dacht nog: "goed bezig zeun", ik vind het zo belangrijk dat kinderen jong in aanraking met de natuur komen.

Peter doet dat volop, heeft ook een groentetuin en leert hun dingen over de natuur, hij gaat ook vaak met hen wandelen.

In de Ooijpolder

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje: een wandeling in de Ooijpolder, bij Nijmegen. Ik hoefde deze wens nauwelijks uit te spreken of Roos had al een track gemaakt en die hebben we vandaag gelopen.

Begon al mooi met goed gemaaide paden langs rietkragen. Met een zelf te bedienen pontje moesten we een water oversteken en liepen door landbouwgebied richting Ooij. Daar vonden we een fijne plek om de appeltaart te keuren.

We liepen verder. We waren net over de helft van het geplande traject van 13 km. Ik voelde het in m'n benen. Na een fraai stuk tussen wild opgroeisel en betonnen restanten uit WO II, kwamen we bij een uitzichttoren. Natuurlijk wilde Roos die beklimmen: "geef mij je rugzak maar", wilde ik zeggen, maar direct al: "waar is je rugzak?". Had ze laten staan bij de uitspanning van de appeltaart met de grappige naam "Oortjeshekken".

We keerden snel om en liepen in gezwinde pas terug. Tot mijn stomme verbazing bleek ik van de zgn. vermoeidheid helemaal geen last te hebben. Kennelijk een kwestie van doorzetten. Natuurlijk was de rugzak veilig bij de receptie ingeleverd, maar we voelden de opluchting, wat een schrik! 

We liepen nu naar een bushalte in Ooij en waren vlot weer in Nijmegen. Was een heerlijke wandeldag geweest in een voor ons minder bekende wandelomgeving; gaan we verder exploreren.

En toen waren er zes!

Waren we al blij toen bleek dat één van de kikkertjes de hete zomer had overlerfd bleek al spoedig dat het er meer waren. Nummer drie en vandaag zelfs 4,5 en 6. En in alle pais en vree klauteren ze aan land, springen ijverig naar insecten om te eten. Als ze zo'n eng groot mens zien bewegen dan springen ze in het water.

We zijn maar wat blij met onze groene springertjes.

Odin alweer 2 jaar oud

Vanmorgen vroeg op stap naar de jarige Odin, kleinzoon van Roos. Het ventje was aan zijn tweede levensjaar begonnen. Werd gevierd met koffie en appeltaart. Ook Anita, schoonzus van Tycho was van de partij. Natuurlijk zat baby Veor bij oma Roos op schoot. 

Na afscheid besloten we nog even naar Tiel te gaan en hebben daar het bloemencorso kunnen aanschouwen en hebben op het marktplein geluncht.