Komkommerkruid voor de hommels

Vandaag even kort in de tuin gewerkt; de toestand van de bomen bekeken na de hagel en regen van de afgelopen dagen, nog wat nazorg aan de gepote piepers en een klein polletje komkommerkruid bij een perenboom geplaatst als eerste voeding voor de zo gewenste bestuivers: bijen en hommels.

Een echte "Houellebecq"

Vanuit de bibliotheek geleend, opnieuw een boek van Michel Houellebeck, cultuurfilosoof en een bijzonder auteur van wonderlijk werk. Ook dit werk dat de levensloop van een behoorlijk ernstig depressie patiënt beschrijft tegen een achtergrond van maatschappelijk verval; sterk aberrant sexueel gedrag, als bekend overmatig gebruikt ingrediënt van zijn schrijfsels, maar ook dierenleed in de bio-industrie, geweld, antifeministische trekjes maar vooral het scheuren van het maatschappelijk weefsel. 

Zijn zicht op de toekomst van Frankrijk, als voorbeeld van Europa staat mij niet aan tegen de huidige ontwikkeling in Europa en de wereld.

Maar toch wel een leesadvies hoor.

Hakselen in de volkstuin

Het was vandaag een zeer regenachtige dag. Bij vertrek uit Wijhe regende het stevig. Ik ging naar de markt in Zutphen om plantuitjes en pootaardappelen te kopen voor in de moestuin. Nog een lekker saucijzenbroodje gescoord en terug naar Bilthoven waar mijn stalen ros trouw op me stond te wachten. Terwijl het in Overvecht nog hoosde van de regen was het in Bilthoven redelijk droog. 

Thuisgekomen eerst overleg met de nieuwe buren over de problemen met het boren in het beton van het dak en de schade die dat heeft berokkend aan de electriciteit. Daarna door naar de tuin en zowel uitjes als piepers in de grond gedaan. Leuk werk! Natuurlijk ook m'n neus laten zien bij het verhakselen van snoeihout.

Coïncidentie

Een merkwaardige schrijver die Michel Houellebecq, met zijn vaak onverzorgde uiterlijk, argwanend kijkend is hij afgebeeld op internet; zijn boeken liegen er niet om, steeds met in mijn beleving walgelijke sex beschrijvingen, een apocalyptische wereldbeschouwing waarin de Islam een belangrijke rol speelt, het kan niet op.

Maar juist dit boek, dat als schemerige verhaallijn feitelijk een anti feministische trend heeft is juist sprake van een kanteling juist richting Islamitische maatschappij, die het voor mannen met polygamie en macht wel heel aantrekkelijk maakt. De verhaallijn speelt zich af tegen een achtergrond van straatgeweld, de al eerder aangekondigde burgeroorlog. Griezelig trouwens, terwijl ik dit boek las speelde ook de rel waarbij hier in Overvecht rechtshandhavers, politie agenten een autobus hadden moeten vorderen als schutsmuur tegen geweld.

Yalom en zijn echtgenote

Terwijl ik afgelopen week in de bieb was om het boek over Alexander von Humbold op te halen liep ik langs een speciaal ingerichte tafel met boeken over het stervensproces en het daarbij optredend proces van verwerking, voor bejaarden als ik toch wel een item waar je veel mee bezig bent.

Nu is Yalom een gevierd schrijver die vanuit zijn psychiatrische ervaring en zijn eruditie heeft gepubliceerd. Ik heb dan ook veel van zijn boeken gelezen. Maar dit boek, dat hij samen met zijn terminaal zieke vrouw heeft geschreven toont een andere Yalom. Het bevat een enorme stroom gedachten en associaties. Een belangrijk onderdeel van het menselijk denken is bezig met dat onvermijdelijk einde van elk leven. En zeker op hoge leeftijd, zeg maar vanaf 75 houdt het de meesten bezig. Angst speelt de boventoon, ook daar schrijft hij over. Een goede remedie , aldus Irw betreft het op jonge leeftijd realiseren dat het eindig is, dan komt dat proces niet als een angstig makende verrassing.

Eveneens een leesadvies.

Von Siebold

Onverwacht kreeg ik bericht van de bibluotheek dat er een gereserveerd boek voor me klaarlag, een boek over von Humbold van de pen van niemand minder dan Annejet van der Zijl.

Natuurlijk kende ik het Japan museum in Leiden, gevestigd in zijn voormalig woonhuis en waarin een deel van zijn collectie wordt gepresenteerd. Ik heb dat meermaals bezocht en was behoorlijk onder de indruk van deze geleerde, verzamelaar die daar tegen de verdrukking in vanuit Deshima veel heeft kunnen betekenen.

Annejet beschrijft op haar bekende wijze zowel verdienste als minder positieve elementen over haar onderwerpen en langzaam maar zeker verdrong het beeld van rücksichtlose egocentrische zelfoverschatting dat van een bijzonder kundige medicus, de vlag waaronder hij was binnengehaald.

Natuurlijk weer een zeer lezenswaardig boekwerk van deze inmiddels befaamde schrijfster! Kortom, dringend leesadvies.

Hommel van dienst

Ik zag vorige week een eerste hommel in onze moestuin, wanhopig op zoek naar "iets te eten", bloeiende planten voor de nectar. Er bloeide nog niets, de perenbomen staan op springen, maar niks te snacken voor de bestuivers. Enkele dagen later liep ik door het gebied van Sandwijck en daar zag ik de hier afgebeelde plant, volop in bloei en tal van snoepende hommels. De hier getoonde foto stuurde ik naar Roos en volgens haar was dit komkommerkruid! Daar moet ik wat mee, uitscheppen en naar de volkstuin verhyizen of kujken bij Ranzijn of deze vroegbloeier te koop is. 

Wat een lieve lach

Roos stuurde mij dit fotootje, gemaakt van een zwart-wit fotootje vanuit haar prille jeugd, een jaar of twee schat ik. Ze krijgt van mij als naam "Marjoleintje", naar het dochtertje dat we niet gekend hebben, maar waar Roos wel een allerliefst gedicht over heeft geschreven.

IJs maken met sneeuw

Hier de foto uit m'n oude album, de klassefoto van de zesde klas lagere school met "meester" Buisman. Eén van de vele dingen die hij ons leerlingen onderwees was het fysisch proces van vriespunt verlaging door zout te mengen met bevroren water, c.q. sneeuw. Vond ik fascinerend, daarbij vertelde hij ook dat je met dit proces in staat was om zelf ijs te maken! Een bak met sneeuw, zout erbij, dan in die bak een tweede bak waarin gewoon fabrieksvla en die blijven roeren. De smeltende sneeuw met zout verversen en doorgaan tot de vla was bevroren tot ijs!

Mijn ouwe moeder vond het prima als ik dat ging proberen en ja hoor, een grote aluminiumpan met ijs, zout erop, een kleinere aluminium pan erin geplaatst en roeren maar. En het lukte! 

Dat lijkt mij een veel aardiger manier van ijs zien maken, moeder Joke, omringd door haar drietal en eventueel "opa" op de achtergrond als publiek.

De ijsmachine op reis

Aangestoken door voorjaar, of wat dan ook ben ik al een tijd bezig met het opruimen, c.q. afstoten van dingen waar ik toch niks meer mee zal gaan doen. Zo heb ik al lange tijd een ijsmachientje staan van koeling en al voorzien, maar heb er gewoon geen zin meer in om ermee aan de gang te gaan. Heb er enkele jaren geleden wel mee geëxperimenteerd, maar het resultaat viel me tegen, was zeker niet zo lekker, met name qua structuur als ijs van de professie, misschien qua smaak redelijk, maar hield ook niet over.

Dus aan m'n viertal gevraagd of zij belangstelling hadden. In eerste instantie dochter Arja, maar die had er bij nader inzien geen ruimte voor. Vervolgens dochter Joke, die wilde dat haar kids "opa" wel eens aan het werk met de machine "heel leuk" zouden vinden, maar ook zij had in haar huis geen ruimte. Tot slot zoon Peter, die wilde wel, zal hem vragen wanneer hij het apparaat op komt halen en laat hij het ook afweten dan gaat het naar de jaarlijkse bazar van de WVT.

Voor Joke heb ik inmiddels een andere optie. Die beschrijf ik in m'n blog van morgen.

Gesprek over Terwolde

Vanmorgen - het was vandaag vrijdag - op naar de markt van Deventer om kaas te kopen. Er is daar een kaaskraam die kwalitatief maar tevens in prijsstelling alle andere de loef afsteekt en bovendien ook een buitengewoon vriendelijke bediening kent. Ik sloot dan ook welgemoed aan bij de rechtse rij waar al een vriendelijke leeftijdsgenoot mij stond op te wachten voor een praatje. Natuurlijk eerst over deze uitmuntende kaaskraam maar al snel ook over voormalig werkzaam leven en "van hoever we wel niet kwamen om hier kaas te kopen". Deze meneer kwam uit Terwolde en grappig genoeg wist ik twee dingen te noemen over dit piepkleine plaatsje, de flebologiepraktijk aldaar.  https://www.voorsternieuws.nl/algemeen/dokter-j.vriezen-gaat-wat-anders-doen-internationaal-befaamde-flebologiekli

Op internet vond ik in een krant een fraai artikel over deze kliniek waarvan de deur ongeveer 10 jaar geleden werd gesloten. Grappig genoeg heeft de eigenaar van deze beroemde kliniek zich uiteindelijk - net als ik heden - terug getrokken in z'n tuinwerk, het schept zo veel genoegen na een druk werkzaam leven!

Improvisatie talent

Dat het vandaag een wandeldag zou worden mag geen verbazing wekken; stralend mooi weer. Ik stelde Dalfsen of Ommen voor: "en dan kijken we wel", en zo zou geschieden. We stapten in Ommen uit en keken voor de mogelijkheden met de bus, en ja hoor, het busje naar Dalfsen vertrok binnen een paar mjnuten: "Lemele?", stamelde ik nog aarzelend terwijl Roos op haar handy zat te pielen met Komoot: "mogen we er hier uit?", vroeg ze aan de vriendelijke chauffeur en direct zaten we op een prachtige route die Roos al improviserend had geconstrueerd, voerde door het fraaie heuvelgebied met de Archemerberg. Uiteindelijk eindigden we weer in Ommen na een heerlijke wandeling van ongeveer 11 km, inmiddels wel ons max.

Een enorme hoop werk

Voor vandaag had ik een heel programma bedacht; eerst maar naar de tuin, daartoe noodde dan ook het prachtige weer. Bij aankomst kon ik het dan ook niet laten om eerst een foto te maken van dit voor mij inmiddels zo dierbare plekje, volop in het zonnetje. Voor mijn gevoel kom ik hier vrijwel dagelijks en doe dan een uurtje wat onderhoud en kijk telkens hoe de fruitboompjes het doen. De knoppen van de peren staan echt op springen.

Daarna ging ik nog even langs huis om papier op te halen voor de papierbak bij de kerk. Zo nam ik afscheid van "de strijd van het geslacht Palsson", het boek dat ik in mijn kinderjaren bij logeerpartijen bij m'n grootouders las. Mijn jonge ouders gaven dat op 31 december 1946, 80 jaar geleden aan mijn jarige grootvader. In mijn opruimwoede nu dus defenitief weg. 

Tot slot lekker gewandeld in het bos, langs de inmiddels alweer enige jaren verlaten ruïne van "Mount Mierennest", een enorm koepelnest van de bosdieren, zandkorrel voor korrel verplaatst, wat een hoop werk voor zo'n hoop.

Tot slot een appie van Roos; ze miste me, ze is ook zo druk bezig, dus snel wat eten en op tijd voor de trein gezellig naar Roos. Was na een paar rondjes stepbridge een volle dag geweest! 

De mieren komen op gang

Ik vermoedde al dat de mieren, d.w.z. de bosmieren, die met de prachtige hopen van bij elkaar gesleept bosmateriaal, bij de voorjaarstemperatuur van vandaag tevoorschijn zouden komen. Op mijn wandeling door het bos visiteerde ik dan ook de mij bekende hopen. En ja hoor, twee van de drie toonden activiteit, wat de meeste mensen beschouwen als opwarmen jn de zon, maar wat feitelijk een proces is waarbij het volk weer één organisme wordt. Ik noem dat een multicorpusculair organisme, maar groter geesten noemen het een "super organisme".

De mate van activiteit hing vooral samen met de ligging van het nest, in de schaduw vrijwel geen activiteit, maar het nest met volop zon vertoonde die grote donkere plakken van druk met elkaar interacterende werksters. Pracht gezicht vind ik ieder jaar weer.