Graffiti in de Hoflaan

Deze nauwelijks te lezen teksten staan op een muur in de voorkamer van ons oude huis in de Hoflaan. Daar staat op dat Anneke en ik daar op 1 augustus 1980 gingen wonen en dat onze kinderen er geboren werden. Enkele maanden nadat de verkoop had plaats gevonden gingen Huib en ik een wandeling maken en kwamen we langs mijn oude huis. Er werd druk gekotterd en geboord en we vroegen of we even mochten kijken hoe de (onvermijdelijke) verbouwing opschoot. En daar vonden we diverse in potlood geschreven notities die bij het verwijderen van het behang tevoorschijn waren gekomen. Dat was ook de reden waarvoor ik die jaren geleden had geplaatst.

Ik had zelf altijd actief gezocht naar tekenen van vorige bewoners; slechts doodenkele in potlood genoteerde woorden was ik ooit wel eens tegen gekomen. De nieuwe bewoner van het huis verbaasde zich erover dat er overal op de muren was geschreven.

Ooit las ik ergens in een Duits huis een spreuk, een gedachte:

Wem gehört dieses Haus?

En dan kwam een overpeinzing of het de huidige eigenaar was, of het de oorspronkelijke bouwer was geweest of iemand anders. Misschien was dat wel de reden dat ik iets in de vorm van een boodschap wilde achterlaten.

Huib had gelukkig een fototoestel bij zich om deze foto te maken voordat de tekst weer (definitief?) zou verdwijnen.

Mijn oude overall

Bij zo'n echtscheiding worden de spullen verdeeld. Het moge duidelijk zijn dat ik erg, te erg, aan oude spullen hecht. Zo heb ik mij de afgelopen 4 jaar inderdaad afgevraagd waar mijn oude overall was gebleven. Niet dat ik hem weer wilde gaan dragen. Allereerst heb ik in de loop van mijn leven steeds minder affiniteit met knutselen gekregen en verder vraag ik mij af of ik er überhaupt nog wel in pas. Ik kreeg deze overall namelijk van mijn grootouders toen ik zestien werd, dus 47 jaar geleden.

Toen we ons prachtige huis aan de Hoflaan in Bilthoven verkochten hebben de nieuwe bewoners er een ongelooflijk grote serie foto's gemaakt en die heb ik onlangs door zitten kijken. En wat zag ik daar aan de deur van de schuurdeur hangen, u raadt het al, mijn oude overall. Het laatste wat ik ervan heb overgehouden. Hij is ongetwijfeld en terecht in de vullus (Amsterdams voor vuilnis) gegaan inclusief de oude vlekken die er bij het schilderen van voliëres in de jaren 60 op terecht zijn gekomen. Die oude overall had zijn eigen geschiedenis door de vlekken met verschillende kleuren en natuurlijk het geschenk van mijn al heel lang geleden overleden grootouders.

Mozart en Joke

Enkele jaren geleden hebben we het huis aan de Hoflaan verkocht. We hadden er ruim 25 jaar gewoond en alle vier kinderen waren in het huis opgegroeid. Een grappige gewoonte die we hadden overgenomen van Kommer, een goede vriend van ons, was het tekenen op de muur voordat deze werd behangen. Nadat we het huis hadden verkocht gingen de nieuwe bewoners direct aan het opknappen. Toevallig kwam ik op een ochtend dat ik met Huib aan het wandelen was langs het huis terwijl het nog volop werd opgeknapt. We mochten even kijken hoe de werkzaamheden vlotten. En daar vond ik o.a. deze tekening die tevoorschijn was gekomen van achter het behang.

Ik weet nog waarom Joke deze zoveel jaren geleden had gemaakt. Zij was naar een voorstelling geweest van een stuk van Mozart waarbij een marionettenspel werd opgevoerd. Ome Dick, mijn vriend Dick dus, gek op klassieke muziek had een aantal voorstellingen voor de kinderen gekocht om ook eens kennis te maken met de klassieke muziek. 

Leuk om die herinnering op te kunnen halen van achter het behang.