Einde jaar 2025

Natuurlijk sloten wij het jaar af met een fraaie wandeling door de duinen, gewoon van- en terug naar het hotel, maar nu zonder een eersteklas frietje op het centrale plein.

De omgeving van Bergen is echt prachtig. Vanouds toeristisch gebied waar mijn familie al bijna 100 jaar komt.

Terug in het hotel, waar we de bruidsuite hebben gereserveerd genoten van de luxe, lekker douchen, schone kleren en om 17.00 uur eerste ronde bridgen.

Daarna weer even uitbuiken in de suite en daarna het feestmaal! De koks hadden hun best gedaan, heerlijk gegeten!

Om half acht de tweede ronde bridge. We speelden zo goed dat we eerste werden voor vandaag en tweede in de algemene competitie over drie dagen.

Zo tegen twaalven mengden we ons weer onder het gezelschap en de toast op het nieuwe jaar. Nog ontzettend gezellig nagepraat. Een echtpaar bood aan om ons morgen naar Alkmaar te rijden met de auto, lief aanbod waar we graag op ingingen. 

Bergen (NH)

De kop van Noord Holland vormt al generaties lang de bakermat van de familie van Elven. Grootmoeder stamt uit vele generaties Oostzaners, mijn vader groeide op in Zaandam, mijn ouders hebben elkaar ontmoet in Schoorl en familie bijeenkomsten vonden steeds plaats in Schoorl bij de rustende jager, Johanna's hof in Castricum of het Rode hert ergens bij Hoorn. Mijn twee broers wonen al een eeuwigheid in West Friesland. Ik ben de uitzondering met 45 jaar Bilthoven, maar voel me nog zeer verbonden met de streek boven Zaandam. Ik vond het dan ook fijn om "de ruïne kerk" in Bergen te zien en het huis met de pilaren. Verder vond ik het plaatsje Bergen verworden tot een toeristenkermis voor automobilisten. Geen vrije ruimte, geen stoepen, overal geparkeerde auto's en autoverkeer. Geen autovrij centrum zoals Ootmarsum, een heel vergelijkbaar plaatsje.

We maakten een wandeling door de duinen en eindigden bij museum Kranenburgh. We gingen voor de expositie van Filarski, lid van de Bergense groep schilders. Vooral zijn portretten vond ik fijn om te zien, beetje de stijl van Vincent van Gogh.

Net als de vorige avond goed gegeten en lekker gebridged. We eindigden op de derde plaats en dronken na afloop ons glaasje wijn weer in de suite.

Bridgen in Bergen

Het had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk arriveerden we in Egmond-binnen en begonnen we aan de track die Roos enthousiast had uitgezet, een track die zo te zien door fraai duinlandschap zou leiden. Nou, dat viel de eerste kilometers zwaar tegen, niet door de mooie duinen maar door de detonerende bebouwing die dit voormalig stuk natuurgebied grondig had verpest. Gelukkig kwam daar op enig moment een eind aan en kwamen we in fraai duingebied.

De lucht was hier zo schoon, overal tekenen van korstmossen, een teken van schone lucht.

We moesten op het laatst nogwat afsnijden om op tijd het buurtbusje naar Bergen te kunnen halen. Daarbij kwamen we uit het bos pal voor het restaurant dat door mijn ouders altijd "de kaarsen" werd genoemd, restaurant 't Woud.

De bushalte was daar vlakbij.

We kwamen in Bergen en namen intrek in hotel marijke. In een jolige bui hadden we besloten voor een suite te gaan, kortom riante ruimtes waarvan we goed gebruik hebben gemaakt.

En natuurlijk gebridged en riant,  iets boven het gemiddelde geëindigd. Gezellige en behoorlijk grote groep.

Na afloop in ons sjiek verblijf een wijntje gedaan.

Op tijd, want daar is de vorst

Roos stuurde mij een foto, gemaakt vanaf een bruggetje van kinderen die zich al op het ijs hadden gewaagd. Het gaat voor schaatsliefhebbers de goede kant op. Ik heb in de tuin nog wat proberen te spitten maar de grond was al te hard bevroren.

De volgende dag kreeg ik van Joke ook foto's van ijsliefhebbers, zowel Ronja als Joke zelf waren aan het schaatsen. 

Daar staat mijn stoere kleindochter, net als haar moeder Joke niet bang voor een beetje kou.

Allemaal foto's

Als ik mijn telefoon zo eens doorkijk zie ik tot mijn genoegen al die foto's van m'n kinderen, kleinkinderen en veel meer intimi. Het lijkt net zo'n elektronisch fotoboek. Hier boven Arja met haar vijftal voor de kerstboom, enig gezicht voor mij als opa en vader. En zo heb ik er vele.

Ik heb deze dag besteed om de watertanks op de tuin te legen, het gaat vriezen en dat vertrouw ik niet. Er zaten weer heel wat emmers in, terwijl het toch niet vaak had geregend sinds ik de kraan na de vorige vorstperiode weer had dicht gedraaid.

Ziekenboeg in Oss

Vandaag, tweede kerstdag viel in het water, vader Gideon was als eerste ziek geworden, gevolgd door Guusje en in de loop van de dag ook moeder Mariska zelf. Kan gebeuren. We hadden ons erop verheugd om hen weer te zien; Mariska verzekerde ons dat dat zeker zal gaan gebeuren, eerst allen beter worden.

Roos besloot om bijtijds terug naar Wijhe te gaan.

Eerste kerstdag bij Marjorie en Hugo

Natuurlijk een "onsy", een selfie van ons vieren op eerste kerstdag. Het was schitterend weer en we waren voor 15.00 uur "besteld". We wilden echter graag nog even door het bos wandelen, het stuk naar het station. Dat appte ik naar Huug en dat stiet niet op bezwaar. Ach, hij is ook wel gewend aan een Braziliaans kwartiertje. Maar vlak voor het moment dat we arriveerden en wilden aanbellen ging de phone weer. Ze zaten klaar met wat voor te knagen en zo zaten we even later gezellig aan de thee. Hugo maakte de beloofde zalmsoep af en moest zelfs nog even snel naar AH voor crème fraiche meen ik. 

En die soep was toch lekker! De bijdrage van Marjorie aan het maal bestond uit een taart naar Amerikaans recept, met pompoen als ik het goed heb onthouden. Ik had voor haar een bakje boerenkool meegenomen, daar is ze zo gek op. Ik kreeg nog twee stukken van die heerlijke taart mee voor later.

Verzadigd en na een genoeglijk samenzijn gingen we met trein en bus terug. Morgen naar Oss was de planning.

PS Een week later vond ik op nieuwjaarsdag nog zo'n punt van die taart van schoondochter. Leek of hij door de rijping nog lekkerder was geworden!

Een wisser en afscheid

Mijn balkons, zowel voor als achter zijn afgelopen weken van een nieuwe coating voorzien. Deze wil ik graag optimaal schoon houden en daarvoor heb ik consult gevraagd aan buurman Maarten die al meermaals en terecht aanmerkingen maakte op mijn gebrek aan activiteit in deze. Hij gaf aan hoe e.e.a. optimaal uitgevoerd kon worden en had zelfs voor mij een handige rubber wisser met steel gekocht bij dorpswjnkel "de Neut" in Groenekan.

Vandaag werd receptie gehouden door Bobby vanwege zijn afscheid van de flat, hij gaat verhuizen. Ik was uitgenodigd en Maarten had de wisser meegenomen en aan mij overhandigd. Deze foto ter herinnering.

Dat was decennia geleden

Zit ik rustig wat te peinzen op het bankje bij "mijn" heideveldje of daar wordt de rust verstoord door het geluid van moeizaam zwoegende vliegtuigjes, kennelijk opgestegen vanuit vliegveld Hilversum. Ik keek ernaar en zag tot mijn verbazing dat beide een reclamevlag voortsleepten. Dat zag je "vroegig" altijd wanneer het een zomerse stranddag was, reclame voor ijs denk ik. Het fenomeen ken ik nog goed, maar waarvoor reclame werd gemaakt is mij inmiddels ontschoten. Ook nu kon ik met geen mogelijkheid zien hoe de boodschap luidde, vast niet voor ijs vermoed ik.

Ik maakte van grote afstand een foto en sneed daar bovenstaand stuk uit voor deze blog.

Zo begon het

Uit het bijzondere boek "Entangled life", van de hand van Merlin Sheldrake komt de essentiële rol van korstmossen bij de bestorming van de rotsige aarde naar voren. Het leven toonde zich de eerste miljarden van haar bestaan uitsluitend in zee. Slechts bacteriën konden zich enigszins staande houden op de rotsige, droge vaste grond, er was nog geen vruchtbare aardbodem. Die ontstond pas toen de korstmossen zich vestigden op de rotsen. 

Sinds ik dat weet ben ik behoorlijk geobsedeerd door deze samengestelde organismen. Op de foto een mooie mat van korstmossen, gevestigd op de duingrond bij Bergen (NH).

De kortste dag

Afgelopen nacht was de langste nacht van deze winter en derhalve de dag van 21 december de kortste. In pré christelijke tijden de dag van de terugkeer van het licht, de zon, kortom het midwinterfeest waarbij herrie werd gemaakt om de boze geesten, die deze terugkeer wilden verstoren, te verjagen.

"De kerk" plaatste daarom de viering van Christus geboorte op deze jaarlijks terugkerende feestdag.

Daar moest ik vanmiddag aan denken toen ik deze plek op de foto bezocht, hier stond een kerststal met wat beesten en twee jonge mensen, verkleed als Jozef en Maria bij een brandend vuur met een pop als babietje. Deze oude traditie is al enkele jaren niet meer daar, maar met mijn nostalgisch karakter dacht ik eraan terug en verheugde mij op de terugkeer van het licht.

De markt in Zutphen

Op mijn voorstel gingen we vandaag naar de markt in Zutphen. De belangrijkste reden was dat ik bij de kraam van degene die mij kon voorzien van plantgoed voor de volkstuin hier op zaterdag staat. Daar had ik dit jaar boerenkool plantjes gekocht en die hebben het uitstekend gedaan. Vanaf eind februari heeft hij plantgoed maar verkoopt ook zaaigoed.

We liepen door de markt en gingen eerst naar "Dat Bolwerck", een vrij toegankelijke plek voor de kunsten. Telkens kleine tentoonstellingen van onbekende kunstenaars. We werden uiterst vriendelijk te woord gestaan door een dame vrijwilliger die ons vertelde over de kunstenaar en zijn achtergrond. Het hier tentoongestelde was van Bas Kosters. Met de toelichting en de diversiteit aan kunstwerken rees voor Roos en mij de gedrevenheid van de kunstenaar naar voren. Heel bijzonder.

Ook in de tuin van het Bolwerck stonden kunstwerken.

Wij gingen vervolgens naar de markt en kochten voor 5 euro een verrassingspakket bij de visboer. Dat werd weer smikkelen.

Even naar de fabriek

Met de bus naar Utrecht CS en met de directe IC naar Hoorn, daar stond broer Jan me met de auto op te wachten. Hij was zo druk met z'n telefoon dat hij gewoon verbaasd opkeek toen ik de autodeur opende. Fijn om elkaar weer te zien. 

We reden eerst naar hun huis voor de koffie met schoonzus Thea en dan heb je veel te bespreken over dat Jan zelfs in het ziekenhuis heeft gelegen, over kleinkinderen en over nog veel meer. Ik wilde ook graag weer eens naar de fabriek waar inmiddels schoonzoon Frank, echtgenoot van nichtje Janneke de scepter zwaait. Zo netjes altijd die fabriek, mooi om te zien.

 Ook de werkplaats waar dingen gerepareerd of in elkaar gezet kunnen worden, ordelijk met veel gereedschap.

We dronken koffie in de verder lege kantine en vertrokken naar het bekende bos voor een wandeling.

Op de parkeerplaats was een dame die een foto van ons tweeën maakte.

Na de wandeling bracht Jan mij weer naar station Hoorn waar de intercity precies voor mn neus vertrok. Dom, dom, dom, gewoon van tevoren even kijken. Nou ja, het flegma van vele jaren treinen deed haar werk en zo kwam ik weer in alle rust thuis in mn flatje.

Vlees voor Arja brengen

Vandaag vonden we een dag dat het ons allebei schikte, Arja maakte zelfs ruimte voor mij op haar vrije dag. Ik had al enkele weken geleden twee stukken van dat super rundvlees van de Hanos voor haar gekocht maar steeds geen gelegenheid om dat te komen brengen.

Heerlijk zo "zonder gerammel", in alle rust met elkaar te kunnen praten. Alleen hond "Do" was aanwezig en aangezien ik op "haar plek" op de bank zat kroop ze in m'n nek.

Ook Gijs zag ik heel even, hij moest naar de orthodontist. Arja had op zeker moment echt andere zaken en daar ging "opa" weer met z'n wandelstok, lekker vissie scoren bij de kraam naast het gebouw van de tweede kamer en voor Roos een stuk maanzaad gebak bij de Wiener Konditorei.

Rondje Dalfsen

Wie wel eens met de trein op station Dalfsen is geweest zal deze karakteristieke steen in evenwicht niet zijn ontgaan.

Voor vandaag besloten wij een wandeling te maken rond Dalfsen, lekker dichtbij, een half uurtje treinen vanuit Wijhe  dus direct na het ontbijt met de fiets naar het station. Km half elfliepen wij in de rust van het Overijsselse landschap, door een van de fraaie open gestelde particuliere eigendommen, langs water met een fraai boothuis.

Het is na vijf jaar Wijhe een overbekend stuk voor ons geworden en desalniettemin wist Roos weer een verrassende wandeling uit haar Komoot-hoed te toveren. We kwamen qua tijd wat ongelukkig uit voor de trein naar Zwolle, daardoor alle gelegenheid om die fraaie steen te bekijken waarbij Roos, naar achteraf bleek, haar handschoenen helaas had achtergelaten.

Op Zwolle namen we afscheid.

Vroege verjaardag

Een bierpul, pakweg 25 jaar geleden meegesleept in de rugzak tijdens een wandeling door Beieren met Roos. Heeft jaren bovenop de kast gestaan, ik had hem al voor zoon Peter bestemd en die vierde zijn verjaardag vandaag. 

Na een ingewikkelde reis met vier overstappen kwamen we bij de nog niet jarige aan. Hij wist wel van dit geschenk. Snel aan de koffie en de heerlijke appeltaart, gebakken door Bea, schoonmoeder van Peter. Er was meer lekkers en een stel kinderen. Ook Tycho was er dus een leuke familie reünie.

Ik zat op de bank wat met het feestvarken te kletsen en keek het gezelschap wat rond.

Maar na een paar uur was het ook wel genoeg en gingen wij met de stroom ook terug naar huis. Uiteindelijk met de trein naar Wijhe, Roos bestelde heel handig wat bij de Chinees en toen ik uitgewisseld was vanaf het station konden we direct aanschuiven.

13 graden in december

Bij haar laatste bezoek aan onze tuin had Roos een thermometer opgehangen. Vandaag was het prachtig weer, echt weer om in de tuin te gaan werken. Het perk dat ik heden bewerk heb ik verder ontdaan van onkruid wortels en met bladeren en meststoffen bewerkt. Langzaam maar zeker vordert het. Ik kwam rond het middaguur weer even in het schuurtje om uit te puffen en zag dat het 13 graden was en dat midden december. Ik kan er niet om treuren, vind het een heerlijke compensatie voor die zomerse snoeihitte van de laatste jaren. Nog wat boodschappen gedaan, 2 broden aangezet en nassi gemaakt voor de avondmaaltijd straks met Roos. 

A je striekiezer

Gekke Limburgse naam voor een bushalte, maar bij nader inzien heeft dit huisje wel de vorm van zo'n ouderwetse strijkijzer. Dick wist mij zelfs te vertellen hoe dit huisje haar gekke vorm kreeg door een verkeerde plaatsing binnen een kavel.

Het was het begin van een genoeglijke wandeling met mijn oude wandelkameraad Dick, RiMo voor intimi. Hij had een mooie cirkel wandeling in petto voor vandaag. Ik had al een aanloopreis van 3 uur achter de rug toen we op weg gingen door het altijd fraaie Zuid Limburgse landschap. Dick had weer voor koek en zopie gezorgd, ik had gisteravond nog een rozijnenbrood gebakken omdat hij dat zo lekker vindt. We sleepten ons van bankje naar bankje en dronken telkens koffie en aten een bammetje. Al kletsend kwamen we de ochtend wel door. Sneller dan ik had verwacht hadden we de uitgangspositie alweer bereikt en ik vroeg Dick om een extra stuk, ik wilde nog wel een paar kilometer van de schoonheid genieten. En zo liepen we samen nog een stuk naar een volgende bushalte waar we afscheid namen en elk ons weegs gingen. Was weer een fijne dag geweest.

Waar hep dat voor nodig?!

Na een stevige middagwandeling door het Houdringhebos wilde ik op het bankje bij de rotonde even uitrusten voor het laatste stukje. Tot mijn stomme verbazing bleek het veelgebruikte stukje straatmeubilair metingen van veel geweld vakkundig vernield; het betonnen skelet was zelfs gebroken. 

Paoskeerels in Ootmarsum

In Ootmarsum wordt vanouds rond de Paasdagen een meerdaagse folklore in stand gehouden waarin het overgaan van jonge mannen naar de volwassenheid vorm wordt gegeven. Op het kerkplein staat een groep van altijd! acht mannen als kunstwerk opgesteld. Wanneer ik in Ootmarsum ben moet ik altijd even kijken. Het is nogal grof afgewerkt maar zeker karakteristiek. Voor de aardigheid vroeg ik Roos om deze foto voor de blog te maken op onze aankomstdag voor een weekendje bridge met Dekker alhier.

Stromend water

Vanouds houd ik erg van het gerinkel van stromend water door beekjes. Is lang niet overal aanwezig in ons land maar wel in Twenthe en natuurlijk in Limburg. Voor vandaag had Roos een fraaie wandeling bedacht waar we onverwacht bij zo'n tinkelend waterdingetje langs kwamen. Voor de geluidsbeleving heb ik er een videootje van gemaakt, deze blog wordt gesierd door de foto.

Rijksmuseum Twenthe

Het weer werd uiteindelijk droger dan was voorspeld, maar toch was het een goede beslissing om vandaag naar het Rijksmuseum Twenthe in Enschede te gaan. Is wel een heel gedoe vanuit Ootmarsum, eerst langdurig met de bus terug naar Almelo en met de trein naar Enschede. Maar uiteindelijk liepen we door een alleraardigste TT van relatief moderne werken van kunstenaars die oorspronkelijk uit Twenthe kwamen, waaronder Jan Cremer met duimendik met verf bedekt stuk linnen als kunstwerk. Van het figuratieve werk was ik redelijk onder de indruk. 

Werk van Cremer

Van Borne naar Weerselo

Tot mijn verbazing ging de wekker om half acht en stond Roos direct naast het bed. Ze is nooit zo snel maar nu wel, we zouden een lang weekend gaan bridgen in Ootmarsum. Dat was ons enkele weken geleden zo goed bevallen, met name het hotel en de gezelligheid bij het bridgen dat we nu alweer gingen. Een hele onderneming die we steeds combineren met onze andere sportieve activiteit: wandelen. En zo had Roos voor vandaag een wandeling bedacht, intensief geklemd tussen OV-voorzieningen. Eerst met de trein naar Borne, dan met een buurtbusje tot de rand van Borne. Daar begon de wandeling naar Weerselo en van daar weer met het buurtbusje naar onze bestemming, stadshotel Ootmarsum.

Was een aangename wandeling waarin Roos alle kleine stukjes natuur die te bekennen waren in deze intensief door landbouw gedomineerde streek, Twenthe, had opgenomen. 

Uiteindelijk in Weerselo aangekomen vonden we de bushalte tussen de vrijdagse marktkramen. Vlotjes met het busje naar Ootmarsum waar we ons direct lieten verwennen: warme appeltaart met slagroom en kaneel ijs.

Het hotel stelde ons niet teleur, fijne kamer en lekker gedineerd. Het bridgen was weer even wennen met kaarten, maar het resultaat en het plezier in het spel stemden tot tevredenheid.

Heb je Ovidius Metamorphosen voor me?

Vanmorgen vroeg, ik lag nog in bed het NOS nieuws op de phone te lezen, kreeg ik een WhatsApp bericht van Cyria met de vraag of ik voor haar de Metamorphosen van Ovidius te leen had. Nou die had ik, verder had ik een afspraak vanmorgen vroeg bij de tandarts in Amsterdam. Cyria woont in Haarlem en dat viel allemaal goed te combineren. Zo zaten we rond de middag ergens in de buurt van het station Haarlem heerlijk te lunchen en te praten over o.a. kunstgeschiedenis. Ik gaf haar mijn oude "Ovidius" ten geschenke; op mijn leeftijd begin je wat af te bouwen en is het fijn als je iets dat je altijd dierbaar was kunt doorgeven. Cyria doet sinds kort een cursus kunstgeschiedenis en had nu een thema over de invloed van dit prachtige klassieke werk van Ovidius in de (schilder)kunst. 

Ik moest weer snel door, zou nog naar Wijhe gaan. Zij had voor mij ook een boek, waarvan ze dacht dat het mij zou interesseren, "de glans van oud ijzer" van Cornelis Verhoeven. Dat nam ik natuurlijk mee, ik lees graag boeken die mij geadviseerd worden.

Onderweg in de trein appte ik nog uitgebreid met haar over de prachtige verhalen van Ovidius.

Ik had geweldige pech met de aansluiting en vertraging zodat ik een uur langer over de vertrouwde rit naar Wijhe deed dan andere keren. Ach, na zo'n gezellige dag en met mijn door vele jaren treinreizen tot flegmatisch geslepen karakter kwam ik opgewekt bij Roos aan. Nog wat nageborreld zelfs.

De oude stoel gaat eruit

Dit is nog de oude stoel van m'n moeder, inmiddels vast al 45 jaar oud. Sinds ik op de flat woon staat deze versleten zetel op deze plek, maar nu heb ik besloten dat hij op mag krassen. Maar eerst eens onderzoeken of er in het gezin van broer Henk misschien nog belangstelling is voor "de stoel van oma". Toen ik enkele jaren geleden de oeroude klok van m'n ouders wilde doorgeven aan nichtje Petra, bleek dat broer Henk daar had ingegrepen en de klok niet slechts had opgeknapt maar ook zichzelf had toegeëigend. Maar zo niet de stoel, daarvoor was geen plaats in herberg of stal, zal uiteindelijk op "de werf" eindigen vrees ik. Noch Petra, noch Henk had enige belangstelling. Tja, zo vergaat het uiteindelijk alles.

Zo ongelooflijk lenig

Vandaag gingen we bijtijds op weg naar Heesch, kijken naar de jaarlijkse uitvoering van de dans organisatie waarin Lieva en Guusje lid van zijn en intensief trainen. Van hun kunsten worden we regelmatig op de hoogte gebracht met videootjes via WhatsApp die moeder Mariska regelmatig stuurt. Maar vandaag uitvoering, wedstrijd zelfs geloof ik.

Gewapend met m'n Swarovski verrekijker op stap. Mariska had met enige moeite een tweetal plaatsen voor ons bezet gehouden en we vulden de groep oma's en opa's, vader en moeder en nog meer familie aan. Gezellig wat zitten kosten voordat het spektakel begon.

En ja hoor, net als vorig jaar, knappe dansen als een soort dansante akrobatiek werd door verschillende groepen en individuele meiden uitgevoerd. Ook de twee kleindochters in groepen en Guusje zelfs solo. Knap hoor hoe goed alles werd uitgevoerd. Op verzoek van de organisatie en vanwege de privacy van de deelnemers werden geen foto's gemaakt, maar geloof me, ze waren allen prachtig gecostumeerd.

Wij gingen naar de bus, snackten een frietje met kroket en namen de trein naar Wijhe.

De twee broers aan de wandel

Leuk hoor voor een vader die jarenlang het goede voorbeeld heeft gegeven, mijn zoons Peter en Hugo gaan tegenwoordig af en toe met z'n tweetjes stevig aan de wandel. Ook vandaag weer en opnieuw door dat mij overbekende gebied tussen Driebergen en Maarn, zo'n ruime 30 kilometer. 

Winterse beelden uit de Hoge Venen

Van vriend Dick kreeg ik een video van zijn wandeling met z'n Duitse wandelgroep over de Hoge Venen op de grens van Duitsland en België. M'n hart ging ervan open, wat heb ik in vroeger jaren ongelooflijk genoten van die natuurlijke schoonheid en dan vooral in de winter met sneeuw en ijs. Gelukkig had Dick wat foto's voor mij die ik in m'n blog mocht opnemen, het heerlijke geluid van zo'n sprankelend beekje moet u lezer er maar bij bedenken. Mij klinkt het tintelend in de oren.

Een lift terug

Voor vandaag had ik besloten om mijn oude schoolvriend Peter C. op te zoeken. Na een lange tocht met bussen en trein en uiteindelijk met hulp van enkele voetgangers (de telefoon gaf het halverwege op) kwam ik op het adres. Toen ik uit de lift kwam stapte hij net in, op weg naar de eetzaal waar de lunch verzorgd werd. 

Hij zag er prima uit, had wel moeite met spreken maar we waren beiden blij elkaar weer te zien. Na de maaltijd (ik at mijn meegenomen broodje kaas) gingen we naar zijn appartement en tonijn verrassing was daar ook een van zijn dochters. Fijn om haar weer te zien. We zaten genoeglijk met z'n drieën wat te praten. Uiteindelijk namen we afscheid en beloofde ik om een volgende keer met m'n oude vriend een ommetje te maken. Ik kon met z'n dochter meerijden met de auto.

Singer museum

Hiertoe aangetrokken door de nieuwsbrief ging ik vandaag naar het Singer museum vanwege de tentoonstelling van werken uit de periode vlak voor WO I. Het hier boven getoonde "de zaaister", van Herman Gouwe trof mij, maar daarnaast ook Jan Sluijters en Leo Gestel met dat prachtige vrouwenkopje met hoed. 

Jan Sluijters met een kleurexplosie, inspirerend mooi werk. En van Gestel een van mijn favorieten:

Ik genoot volop en heb nog een werk gefotografeerd waarvan ik de maker niet ken maar dat mij zodanig frappeerde dat ik ervoor terug ben gelopen.

Museum MORE en Ruurlo

Op mijn voorstel gingen we vandaag naar Ruurlo, wat mij betrof eigenlijk voor het Willink museum aldaar in kasteel Ruurlo met haar bijzondere verzameling schilderijen en heden een uitgebreide collectie jurken van Mathilde en Fook Leng. Maar natuurlijk breidde Roos onze dagindeling uit met een prachtige, rustige wandeling daar in de buurt van het museum. Was inderdaad wonderschoon met goede paden zodat ik zonder stok, maar ook zonder te struikelen heb kunnen genieten. Sloot prachtig aan bij het betreden van het kasteelterrein.

Natuurlijk het bijzondere magisch realisme van Willink op de beneden verdieping.

Het interieur van het kasteel is op zich al zo schitterend dat het museaal genoemd mag worden; ingelegde houten vloeren waarvan ik verbaasd was dat het bezoek die mocht betreden. Bleken bij de inrichting van het museum, dus vrij kort geleden te zijn aangelegd, dus naar oude stijl gerestaureerd, aldus de vriendelijke suppoost (V).

Op de bovenverdieping de jurken van Mathilde, volstrekt niet mijn goesting, maar Roos en wat later bleek, ook dochter Joke waren zeer gecharmeerd van deze uitbundige, maar vooral ook peperdure mode uitingen.

Tot slot bleek ons dat er helemaal verstopt bij de ingang nog een prachtige zaal was met stoelen voor publiek. Leek mij een bijzonder sfeervolle ambiance voor muziek uitvoeringen, heden "de trouwzaal" genoemd.