Niet te geloven

Toen ik gisteren het bestelde boek "Hierna" van Kurt Tucholsky had gepakt en wilde inchecken, liep ik langs het uitgestalde rijtje boeken waaruit ik regelmatig een aansprekende titel meepak. Zo deze keer het boek "Meer dan mooi". Nu ik dat zo zit door te bladeren en wat lees bespringt mij een gevoel van verbijstering. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe met name vrouwen vanuit gevoelens van onzekerheid altijd maar bezig zijn met uiterlijk, figuur e.d. Dat is mij ook nooit gebleken uit gedrag van mijn partners, best een smeersels en "make up", maar geen obsessies, laat staan operaties of implantatie. 

Dames, laat je niets aanpraten, zelfvertrouwen is kennelijk het beste schoonheidsmiddel. Ga wat meer lezen en dan niet zo'n verstand ondermijnend boek als hier boven genoemd.

Vergelijkbaar?

Bij de bibliotheek Bilthoven staat een rits boeken, een stuk of twintig waaruit ik af en toe probeer een mij  keuze te doen. Zo kwam ik afgelopen week het hierboven getoonde boek onder ogen, handelend over "de honingbij", een van oorsprong wilde insectensoort die al eeuwenlang en toenemende mate is gedomesticeerd, lees: aangepast aan de behoefte van de mens.

Een belangrijk effect daarvan is primair dat de opbrengst aan honing spectaculair is toegenomen, de agressiviteit is afgenomen. Daarentegen is de gevoeligheid voor ziektes en parasieten even spectaculair toegenomen met afhankelijkheid van bestrijdingsmiddelen, lees farmaceutische middelen.

De parallel met de medische afhankelijkheid van onze hedendaagse maatschappij dringt zich bij me op.

Essentieel in domesticatie betreft het in toenemende mate uitsluiten van de "natuurlijke selectie", dat wordt wel heel duidelijk gemeld door Jacques van Alphen. Overigens ook ruim honderd jaar geleden door een zekere Charles Darwin.

Alfa en Omega

Mijn werkzaam leven kent een aantal fasen, de eerste, van 1971 tot 1979 was het de wetenschap en vanaf 1979 management in de huisartsen wereld.

Die laatst genoemde fase begon hier in dit huis in de Reigerstraat in Utrecht. Daar werd ik door een bekende van mij uitgenodigd om hem op te volgen als hoofd van het huisartsen laboratorium, de Stichting Artsen Laboratorium. Was een leuke wending, leiding geven aan een forse club. 

Was een bijzondere werkomgeving, erg vooroplopend waar het de ICT betreft. Beschikte over een zelfontworpen automatiseringssysteem en daar zag ik zelfs de eerste elektronische communicatie; een akoestisch modem waarover het uitslagen rapport naar de aanvragen arts gezonden kon worden. In mijn volgende job in Delft heb ik in samenwerking met het ziekenfonds DSW en Medimatica die communicatie kunnen uitbouwen.

Vanmorgen moest ik bij m'n huisartsenpraktijk zijn en door naar het lab met een urine monster en daar zag ik hoe e.e.a. nu na pakweg 45 jaar heeft uitgepakt. Alles is binnen een netwerk geïntegreerd. Ben trots dat ik in dat proces heb kunnen bijdragen. Dat het zo zou uitwerken kon ik mij nauwelijks voorstellen destijds. Maar hier begon het ooit allemaal, gestimuleerd door de buitengewone inspiratie van de toenmalige eigenaar/directeur Joep Jansen.

Een oud boek

Ik kende dit boek al vanuit m'n jeugdjaren. Mijn grootouders hadden dit boek staan en samen met "De strijd van het geslacht Palsson" en een klassiek Sjors en Sjimmie boek waren dit de boeken van mijn logeerpartijen. De titel van het boek "Ik leefde met gorilla's" is er dan ook naar en de inhoud des te meer. Het is van de pen van Jéuan du Berrie, een naam die ik niet op internet terug kan vinden. Het beschrijft het avontuur dat mij er zelfs na zoveel jaren, ongetwijfeld gestimuleerd door nostalgische gevoelens om het boek via "Boekwinkeltjes" opnieuw aan te schaffen, het oude heb ik enkele decennia geleden opgeruimd. Was fijn om weer te lezen en komt mij, gezien de huidige ontmoetingen tussen dier en mens in Gabon ook niet meer onwaarschijnlijk voor.

Fotoboek van m'n tante

Vandaag kwam nicht Margreeth een dag bij me op bezoek om bij te kletsen en vooral om ouwe foto's te bekijken. Zij had een fotoboek van haar moeder meegenomen, mijn tante Alda, slechts 15 jaar ouder dan ik, mijn enige tante. 

We vorderden langzaam maar zeker en verwonderden ons over de ondernemingszin van onze gezamenlijke grootouders, zij reisden al flink door Europa in die 40er 50er jaren, met de auto. Leuk om te zien. Op de foto houdt Margreeth een ansichtkaart op met een foto van een gebied in Zwitserland waar zij zelf ook graag komt.

We kwamen zelfs foto's tegen van mijn ouderlijk gezin met mij en m'n broer Jan erop.

Op de bekende bank in de tuin van onze grootouders in Zaandam.

Margreeth en ik hadden veel plezier met die oude foto's. We besloten de dag met een korte wandeling in het bos, het lag er prachtig bij in dat prachtige lenteweer. We namen afscheid.

Een zonnige dag!

Vanmorgen vroeg scheen de zon al vrolijk de flat binnen. Dat brengt mij altijd tot activiteit. Natuurlijk wilde ik eigenlijk wandelen, maar ook in de flat e.e.a. doen. Eerst maar eens de keuken aan kant maken; alles afgewassen, tot zelfs de eierdopjes. De was laten draaien, met volle zon is er meer groene stroom! En in de loop van de dag een ouderwets "drietje" gelopen, tegenwoordig de gele route, alweer 20 jaar. 

Veel van de paaltjes zijn inmiddels verrot waar vroeger de met verf aangebrachte cijfers het langer uithielden. Ik heb van twee van die omgerotte paaltjes een foto gemaakt. Maar uiteindelijk bijna drie uur buiten geweest, c.q. gewandeld, zo'n 10 km schat ik, heerlijk gewoon.

En een opera beluisterd en bekeken op YouTube, Tosca van Puccini. Ik heb van de bieb het boek "Schandalig mooie opera" van de pen van Francis van Broekhuizen geleend en dat stimuleert. Gisteren Aïda van Verdi, schitterend. En ook het requiem van Verdi, poeh, wat een muziek.

De weg weer ijsvrij

Gelukkig was al die gladdigheid op de weg door de regen van afgelopen nacht verdwenen. Lekker op de fiets naar de tuin. Ach, wat betekent die plek inmiddels toch veel voor me. Ik vrolijke er helemaal van op.

Ik zag dat de "huismol" intussen stevig aan de gang was geweest, is z'n goed recht vinden Roos en ik. Nog een stuk tuin voorbereid op het nieuwe seizoen, gespit, en bemest en terug naar de flat.

Na de lunch lekker aan de wandel, wel voor de zekerheid met 1 wandelstick. 

Van de sneeuwpop was niet veel over, hij stond op z'n laatste poten; toen ik anderhalf uur later terugliep was hij inderdaad omgevallen.

In het bos lag nog best veel verijste, vastgetrapte, halfontdooide sneeuw. Heerlijk anderhalf uur gelopen.

Fikkie stoken

De eerste weken van het nieuwe jaar zie je veel afgedankte kerstbomen liggen. Ik zag ze soms met vier tegelijk, gewoon liggen, niemand die er naar omkeek. Dat was in mijn jeugd, begin jaren zestig wel anders, waren ook andere kerstbomen, zijn ze heden meestal van een kluit voorzien en nog enigszins vitaal, daar waren ze vroeger afgezaagd en op een houten kruis vastgemaakt en na de feestdagen gortdroog en dus uitstekend om fikkie te stoken. Dat was onze lol destijds, als jongens liepen we de hele dag te struinen, op zoek naar zo'n kerstboom en savonds stonk je als een gerookte makreel van de rook. Moet er altijd aan denken deze tijd van het jaar, zie je niet meer, mag vast ook niet meer.

Gelijkenis?

Ik ben er best trots op dat ik nog in m'n twintiger jaren een overgrootvader had, een kwieke hoog bejaarde man, hier op de foto terug gelegenheid van het huwelijk van z'n kleindochter, mijn tante, zus van m'n vader.

Volgens Roos lijk ik op m'n overgrootvader, deze uitsnede met ons beiden in 1 beeld is me dierbaar.

Zijn overgrootvader was "Hendrik de Kozak", degene die met Napoleon en het grande armée in Rusland heeft gevochten en tot de gelukkigen behoorde die nog levend terugkwamen.

Een enorm pak sneeuw

Vanmorgen bij zonsopkomst keek ik uit het raam, het had behoorlijk gesneeuwd en het sneeuwdek nog met een flinke wind erbij. Nu na een paar dagen wennen ben ik eigenlijk best blij met dit winterweer; heerlijk die frisse kou op m'n wangen en ook een heerlijke sensatie om door een hoge sneeuwlaag te lopen. Daar waar mogelijk loop ik door de ongerepte sneeuw op de grasvelden en tussen de heesters. Bij het boodschappen doen ben ik heel voorzichtig om maar niet te vallen; gladde, verijste stukken vermijd ik. Maar in het bos geniet ik volop. Vandaag helemaal met die wind en sneeuwvlagen. Ik heb geen foto's gemaakt, maar de foto.hierboven kreeg ik van Peter. Daarop kun je zien hoe hoog de sneeuwlaag is na die paar dagen. 

Vind je dat goed?

Roos vertelde zondag dat ze erg veel kledingstukken bij mij in de wasmand had gedropt en of ik dat wel goed vond; ach natuurlijk vond ik dat goed. Vandaag was een mooie dag om de was te laten draaien, mooi zonnig weer, goed voor de groene stroom. Toen ik terug kwam van boodschappen doen was de was uitgedraaid en kon ik alles ophangen. Het was behoorlijk veel, vooral ondergoed en overhemden van mij, geen echt grote dingen als lakens; het wasrek hing helemaal vol. Toen ik dat zo aankeek dacht ik aan die vraag van Roos. Ik moest echt lachen die paar piepkleine ondergoedjes vielen volstrekt in het niet bij al die zooi van mijzelf.

Ik maakte een kleine boswandeling en zag daarbij een hoefafdruk van een ree. Wat fijn dat ze hier nog zitten ondanks al die bezoekers en honden. Je ziet heel zelden wel eens een ree lopen. Afgelopen zomer een keer bij mijn favoriete paadje.

En verderop een naaldbomen, vol sneeuw en van die afhangende takken zoals dergelijke bomen in mijn kinderjaren werden getekend in het weekblad "Donald Duck". Als kind begreep ik niet waarom die bomen er zo bij stonden. Ach ja, Amsterdamse jeugd, kwam nooit in de winter in een bos. Dasnuwelaors.

Mazzel met de trein

Roos wilde per se weer terug naar Wijhe. Ik had er een hard hoofd in of de NS dat wel zou redden, maar Roos was overtuigd dat het zou lukken. We gingen na de koffie op stap en liepen doodgemoedereerd naar het station Bilthoven. Op tijd keken we hoe laat het precies was?! We konden door even flink aan te zetten precies om half elf op het station zijn; daar bleek dat Roos precies de vertraagde trein van 10.00 uur kon halen. En die bleek ook nog prima aan te sluiten op haar trein naar Wijhe. Precies op tijd, "dankzij onze OV engel" zeg ik dan altijd. Toen ik op 9292.nl keek bleek haar rit de enige te zijn geweest zonder storing en zonder vertraging; "schijtmazl" benoemde ik dat.

Ik sjokte via het bos en ons ouwe buurtje naar huis. Maakte nog wat foto's van ons ouwe huis in de sneeuw.

Ik had Joke een foto gestuurd van de ingang van ons bos in de sneeuw en kreeg direct een foto terug van schoonzoon Pieter met kleinzoon Mees op de slee.

Ik ging naar Albert Heijn om koffie in te slaan; huismerk was in de bonus, 2 voor 1 prijs. Ik gaf dat ook direct door aan Roos.

Met deze foto van m'n mandje met boodschappen.

Sneeuwpret alom

Niet alleen Joke stuurde foto's van kinderen met sneeuwpret, maar ook Peter. Ze waren met het hele gezin naar de Efteling geweest, duidelijk een favoriet van alle kinderen en kleinkinderen. Anneke ging destijds met hen en Lien naar de Efteling. Ik heb dat ook wel eens georganiseerd als bedrijfsuitje, maar vind er zelf weinig aan. Dus nooit meer geweest.

Sneeuwpret

Het was rond 9 uur hedenmorgen, ik lag nog lekker warm, met de elektrische deken op stand 1 te lezen in Boelgakovs' meesterwerk toen de telefoon ging; dochter Joke, ze overwoog om met haar drietal van de sneeuwpracht in het haar nog zo dierbare Houdringhebos te komen genieten. In Gouda mist ze het bos zo. Intussen begon het al te dooien. Ik raadde haar aan om met de slee en de kinderen gewoon bij haar in de buurt van de sneeuw te gaan genieten en ...... ze nam dat advies van haar oude vader aan!

Om 11 uur begon de video-vergadering van het genootschap Priamos. Onder voorzitterschap van Michiel bespraken we de voortgang daar waar het KID-donoren betreft. Maximum aantal donorkinderen, leeftijd van kennismaking. Ook de ontwikkelingen rond FIOM kwamen aan de orde. Om 12.30 werd de meeting afgesloten. Fijn om elkaar weer te zien.

Vervolgens ging ik de erwtensoep maken, Roos appte dat ze onverwacht vanavond naar de flat zou komen. Ik maakte nog een fijne sneeuwwandeling door het bos, door de inmiddels wat kledderige papsneeuw. Bij thuiskomst bleek de soep uitstekend gelukt te zijn. Meestal is ze pas goed op smaak na een nacht afkoelen, maar ze is nu reeds "heel goed binnen te houden" har har.

Het hek was dicht

Het was glad, glibberig, het had gesneeuwd. Maar het vroor vandaag nog niet. Ik wilde naar de tuin om de tanks weer leeg te laten lopen; het gaat de komende dagen weer vriezen. Aangekomen bij de tuin zag ik dat het hek op slot zat. Met hulp van WhatsApp kon ik uiteindelijk over een sleutel beschikken en kon ik over het maagdelijk sneeuwdek naar de tuin. 

Leuk gezicht die sneeuw op de boerenkool planten.

Alle bomen kregen een emmer water. Je kunt de knoppen voor het nieuwe seizoen al zien. Nu maar hopen dat de snoeibeurt goed uitwerkt, onder het motto:"snoeien doet bloeien". Als er dan genoeg insecten zijn moet het weer goed komen.

Toen ik vertrok zag ik nog een tuinder op de fiets op de tuin. Heb het hek maar niet weer afgesloten.

Terug gesloft door de sneeuw smurrie, boodschappen gedaan, bij de bibliotheek de twee gereserveerde boeken opgehaald waaronder een verzamelwerk van een bij nader inzien fantastische Russische schrijver, Boelgakov, advies van Roos!

Het hek was dicht

Het had afgelopen nacht wat gesneeuwd, ik wilde per se naar de tuin om de tonnen weer te legen. Toen ik aankwam bij de tuin bleek het hek te zijn gesloten. Had ik nooit aan gedacht, maar via via kon ik toch naar binnen en beschik ik nu over een sleutel van het grote toegangshek. M'n ding gedaan en terug via "de Koopman" om inkopen te doen voor erwtensoep, prei, uien, wortel, selderij, de rest had ik in huis, vlees en worst. Even binnen gezet en door naar de bibliotheek. Tot m'n verrassing was er markt, snel een stukje gebakken vis gescoord, stuk geitenkaas gekocht en de twee gereserveerde boeken opgehaald, waaronder een verzamelwerk van Michail Boelgakov, een leesadvies van Roos vanwege "de meester en Margarita". Thuis gekomen begon ik aan het eerste verhaal en kon gewoon niet stoppen! Wat een meester-verteller. Net als Tolstoj, fantastische schrijver. Ga de dikke pil (1600 pagina's) hoogstwaarschijnlijk verslinden!

Om half elf bij de bar

Na een gezellige avond, een goede nachtrust en ontbijt was het tijd voor vertrek. Ik maakte nog een paar foto's van ons luxe onderkomen (waarvan we overigens noch de Jacuzi, noch de sauna konden gebruiken) voordat we vertrokke. Het allervriendelijkste echtpaar J. en M. bood ons aan om elkaar bij de bar te ontmoeten voor de lift naar Alkmaar CS. Daar stond de trein naar Utrecht op ons te wachten. In Utrecht CS namen we afscheid en gingen elk onsweegs. Ik liep via het bos naar de koude flat, daar stond nog wat bonen voor me klaar dus een eenvoudig avondmaal was snel bereid. Onwennig hoor zo weer in m'n eentje.

We hadden beiden even geen zin in bridge, dus met een boek onder de wol.