Niet te geloven

Toen ik gisteren het bestelde boek "Hierna" van Kurt Tucholsky had gepakt en wilde inchecken, liep ik langs het uitgestalde rijtje boeken waaruit ik regelmatig een aansprekende titel meepak. Zo deze keer het boek "Meer dan mooi". Nu ik dat zo zit door te bladeren en wat lees bespringt mij een gevoel van verbijstering. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe met name vrouwen vanuit gevoelens van onzekerheid altijd maar bezig zijn met uiterlijk, figuur e.d. Dat is mij ook nooit gebleken uit gedrag van mijn partners, best een smeersels en "make up", maar geen obsessies, laat staan operaties of implantatie. 

Dames, laat je niets aanpraten, zelfvertrouwen is kennelijk het beste schoonheidsmiddel. Ga wat meer lezen en dan niet zo'n verstand ondermijnend boek als hier boven genoemd.

Vergelijkbaar?

Bij de bibliotheek Bilthoven staat een rits boeken, een stuk of twintig waaruit ik af en toe probeer een mij  keuze te doen. Zo kwam ik afgelopen week het hierboven getoonde boek onder ogen, handelend over "de honingbij", een van oorsprong wilde insectensoort die al eeuwenlang en toenemende mate is gedomesticeerd, lees: aangepast aan de behoefte van de mens.

Een belangrijk effect daarvan is primair dat de opbrengst aan honing spectaculair is toegenomen, de agressiviteit is afgenomen. Daarentegen is de gevoeligheid voor ziektes en parasieten even spectaculair toegenomen met afhankelijkheid van bestrijdingsmiddelen, lees farmaceutische middelen.

De parallel met de medische afhankelijkheid van onze hedendaagse maatschappij dringt zich bij me op.

Essentieel in domesticatie betreft het in toenemende mate uitsluiten van de "natuurlijke selectie", dat wordt wel heel duidelijk gemeld door Jacques van Alphen. Overigens ook ruim honderd jaar geleden door een zekere Charles Darwin.

Alfa en Omega

Mijn werkzaam leven kent een aantal fasen, de eerste, van 1971 tot 1979 was het de wetenschap en vanaf 1979 management in de huisartsen wereld.

Die laatst genoemde fase begon hier in dit huis in de Reigerstraat in Utrecht. Daar werd ik door een bekende van mij uitgenodigd om hem op te volgen als hoofd van het huisartsen laboratorium, de Stichting Artsen Laboratorium. Was een leuke wending, leiding geven aan een forse club. 

Was een bijzondere werkomgeving, erg vooroplopend waar het de ICT betreft. Beschikte over een zelfontworpen automatiseringssysteem en daar zag ik zelfs de eerste elektronische communicatie; een akoestisch modem waarover het uitslagen rapport naar de aanvragen arts gezonden kon worden. In mijn volgende job in Delft heb ik in samenwerking met het ziekenfonds DSW en Medimatica die communicatie kunnen uitbouwen.

Vanmorgen moest ik bij m'n huisartsenpraktijk zijn en door naar het lab met een urine monster en daar zag ik hoe e.e.a. nu na pakweg 45 jaar heeft uitgepakt. Alles is binnen een netwerk geïntegreerd. Ben trots dat ik in dat proces heb kunnen bijdragen. Dat het zo zou uitwerken kon ik mij nauwelijks voorstellen destijds. Maar hier begon het ooit allemaal, gestimuleerd door de buitengewone inspiratie van de toenmalige eigenaar/directeur Joep Jansen.

Een oud boek

Ik kende dit boek al vanuit m'n jeugdjaren. Mijn grootouders hadden dit boek staan en samen met "De strijd van het geslacht Palsson" en een klassiek Sjors en Sjimmie boek waren dit de boeken van mijn logeerpartijen. De titel van het boek "Ik leefde met gorilla's" is er dan ook naar en de inhoud des te meer. Het is van de pen van Jéuan du Berrie, een naam die ik niet op internet terug kan vinden. Het beschrijft het avontuur dat mij er zelfs na zoveel jaren, ongetwijfeld gestimuleerd door nostalgische gevoelens om het boek via "Boekwinkeltjes" opnieuw aan te schaffen, het oude heb ik enkele decennia geleden opgeruimd. Was fijn om weer te lezen en komt mij, gezien de huidige ontmoetingen tussen dier en mens in Gabon ook niet meer onwaarschijnlijk voor.

Fotoboek van m'n tante

Vandaag kwam nicht Margreeth een dag bij me op bezoek om bij te kletsen en vooral om ouwe foto's te bekijken. Zij had een fotoboek van haar moeder meegenomen, mijn tante Alda, slechts 15 jaar ouder dan ik, mijn enige tante. 

We vorderden langzaam maar zeker en verwonderden ons over de ondernemingszin van onze gezamenlijke grootouders, zij reisden al flink door Europa in die 40er 50er jaren, met de auto. Leuk om te zien. Op de foto houdt Margreeth een ansichtkaart op met een foto van een gebied in Zwitserland waar zij zelf ook graag komt.

We kwamen zelfs foto's tegen van mijn ouderlijk gezin met mij en m'n broer Jan erop.

Op de bekende bank in de tuin van onze grootouders in Zaandam.

Margreeth en ik hadden veel plezier met die oude foto's. We besloten de dag met een korte wandeling in het bos, het lag er prachtig bij in dat prachtige lenteweer. We namen afscheid.

Een zonnige dag!

Vanmorgen vroeg scheen de zon al vrolijk de flat binnen. Dat brengt mij altijd tot activiteit. Natuurlijk wilde ik eigenlijk wandelen, maar ook in de flat e.e.a. doen. Eerst maar eens de keuken aan kant maken; alles afgewassen, tot zelfs de eierdopjes. De was laten draaien, met volle zon is er meer groene stroom! En in de loop van de dag een ouderwets "drietje" gelopen, tegenwoordig de gele route, alweer 20 jaar. 

Veel van de paaltjes zijn inmiddels verrot waar vroeger de met verf aangebrachte cijfers het langer uithielden. Ik heb van twee van die omgerotte paaltjes een foto gemaakt. Maar uiteindelijk bijna drie uur buiten geweest, c.q. gewandeld, zo'n 10 km schat ik, heerlijk gewoon.

En een opera beluisterd en bekeken op YouTube, Tosca van Puccini. Ik heb van de bieb het boek "Schandalig mooie opera" van de pen van Francis van Broekhuizen geleend en dat stimuleert. Gisteren Aïda van Verdi, schitterend. En ook het requiem van Verdi, poeh, wat een muziek.

De weg weer ijsvrij

Gelukkig was al die gladdigheid op de weg door de regen van afgelopen nacht verdwenen. Lekker op de fiets naar de tuin. Ach, wat betekent die plek inmiddels toch veel voor me. Ik vrolijke er helemaal van op.

Ik zag dat de "huismol" intussen stevig aan de gang was geweest, is z'n goed recht vinden Roos en ik. Nog een stuk tuin voorbereid op het nieuwe seizoen, gespit, en bemest en terug naar de flat.

Na de lunch lekker aan de wandel, wel voor de zekerheid met 1 wandelstick. 

Van de sneeuwpop was niet veel over, hij stond op z'n laatste poten; toen ik anderhalf uur later terugliep was hij inderdaad omgevallen.

In het bos lag nog best veel verijste, vastgetrapte, halfontdooide sneeuw. Heerlijk anderhalf uur gelopen.