Voor het eerst een echte "Kwak" gedronken

Een reusachtige camera op rails

Gisteren had ik al geopperd dat we best twee nachten zouden kunnen blijven; had er ook al rekening mee gehouden en extra ondergoed meegenomen. Echter naar bleek was het hotelletje helemaal volgeboekt voor de zaterdagavond. Was ook helemaal niet nodig want ook Martijn en Margot vroegen ons of we niet bij hen wilden blijven logeren en zo gebeurde het.
Roos werd pas over negenen wakker en ik appte dat het wel wat later zou worden, hetgeen als wenselijk werd ervaren aan de andere kant. Maar toch zaten we om een uur of half elf weer lekker aan de koffie. Margot wist een gezellig ontbijtrestaurantje en daar schoven we er een smakelijk broodje in, overgoten met koffie en melk. Als echte stadsgidsen loodsten ze ons door de stad op weg naar het fotomuseum van Antwerpen. Verrassende exposities waar iets van blijft hangen. Fotografie als kunstuiting begint echt voor me te leven na wat ik hier heb gezien. Zou wel eens willen weten of Nathalie ook in die richting denkt; voor mij waren kunst en fotografie toch feitelijk twee verschillende domeinen maar nu heb ik toch beide in één werk mogen aanschouwen.
Een aantal portretseries van zwarte mensen vond ik erg imposant en misschien ook wel confronterend. Maar er was ook een uitstalling van technieken uit de begintijd van de fotografie: Daguerrotypes en camera's; leuk om te zien.

En toen was het toch echt weer tijd om iets te nuttigen; ze wisten een gelegenheid waar kroketten werden geserveerd; helemaal mijn goesting, vooral die kleintjes waar relatief veel korst omheen zit. Nou, als rechtgeaarde Hollanders waren Mar&Mar hier heel bekend en werden door "Sandra" als vrienden begroet. Was duidelijk zo familiair dat Margot gevraagd werd of ze misschien om de hoek een boodschap kon doen.Vond ik wel heel aandoenlijk. Het was onverwacht ontzettend druk in het uiterst gezellige tentje en ik heb toch weer gesmuld. Ik durf voorlopig niet op de weegschaal te gaan staan.
Intussen begon het al donker te worden en kregen we een hele sight-seeing tour door Antwerpen. Op een eiland in de Schelde stond een weergaloos mooi stukje architectuur; een museum dat gezien de tijd nu gesloten was. We konden echter de negen verdiepingen omhoog met de roltrappen en bovenop genieten van het uitzicht over de stad. Was heel imposant met de lichtjes van de industrie en de haven en bovenal de schitterende kathedraal.
We liepen langs de kade van de Schelde met de extra kademuur tegen hoog water met z'n doorlaat-sluizen. De verrassing was een echte havenkroeg met "Kwak" uit de tap, aldus bierkenner Martijn. Dat is dat bier dat in een soort buikvaasje wordt geserveerd in een houten stellage. Wilde ik eigenlijk altijd al eens drinken. Was een heerlijk rond bier. Het zou de naam Kwak hebben gekregen omdat je wanneer je het te schielijk drinkt in je gezicht gegutst krijgt door de vorm van het drinkvaasje. Ik dronk het voorzichtig op en genoot van de smaak. Volgens overlevering zou de vorm van het glaasje zijn uitgevonden door een koetsier die op de bok wilde drinken en zo'n glaasje veilig kon ophangen aan zijn koets.
Daarna terug naar het appartement; ook buurvrouw Becks kwam gezellig langs. We zaten tot middernacht met elkaar te drinken, te snacken en vooral te praten; reuze genoeglijk.

Een heel bijzonder bier

Deel van ons sfeervol onderkomen

We hadden ons er ontzettend op verheugd; we gingen vandaag naar Martijn en Margot in Antwerpen. Gisteravond had ik nog uitgevonden dat we veel beter met de Flixbus vanuit Eindhoven konden vertrekken dan vanuit Breda met de lijnbus. Rustig aan wakker geworden en op weg naar Eindhoven; daar zouden we gaan ontbijten in het tentje tegenover de halte van de Flixbus. Echter, de halte was verdwenen, althans verplaatst en voordat we de nieuwe halte hadden gevonden was het te laat om nog wat te gaan ontbijten. Stiekum vond ik dat helemaal niet erg want dan kon ik heerlijke Vlaamse frietjes eten bij het tentje bij het Centraal Station in Antwerpen waar we dat ook deden op de terugweg van Parijs met de Flixbus.

Een portret van Rubens' grootmoeder in het Rubenshuis

Wat ik toch vooral even kwijt wil is het gemak van het scoren van een ticket met de Flixbus. Op mijn smartphone heb ik inmiddels een "app" van Flixbus en een "app" van de Rabobank. Een ticket van Eindhoven naar Antwerpen was zeer snel geregeld en bij het afrekenen werd ik direct naar de Rabo-app gestuurd en ook het afrekenen ging als een fluitje. Het gemak is werkelijk maximaal.
Na de friet liepen we de Keizerley af richting Rubens huis dat we met een bezoek vereerden. Niet zo gek veel van zijn werk te zien en zeker niet de topstukken die elders in de grote musea en kerken hangen maar het huis zelf is zo verschrikkelijk mooi en een sfeertje van jewelste. Dat bezoek hebben we afgesloten in het museumrestaurant met koffie en een appeltaartje waarvan de ober zei: "dat duurt wel een
kwartiertje hoor"; vonden we helemaal niet erg, zeker achteraf niet want daar kwam toch weer een Belgische lekkernij aangeschoven. Wat een culinair feest is zo'n bezoek aan België toch en het zou nog een vervolg krijgen want we gingen een gezellig weekend tegemoet bij Martijn en Margot.

Voor de gelegenheid werd een heel bijzonder
bier opengetrokken

Bij de kathedraal aangekomen gingen we ons onderkomen voor die nacht opzoeken; bleek een idyllisch plekje te zijn; een oeroud huis, tegen de kerk aan gebouwd; een muur van ons toilet/douche deel was buitenmuur van de kerk. En een gezellige slaapkamer met dubbelglas.
Martijn zou om vijf uur thuis zijn om ons te ontvangen en ja hoor, Roos zei het al: "hij staat ons vast op het balkon op te wachten", en inderdaad hij zwaaide ons toe vanaf het balkon; hij had de hakken van Roos horen tikken.
Een warm weerzien met mijn donorzoon; we kunnen het erg goed met elkaar vinden. We zaten direct weer met z'n drieën te babbelen. Al snel kwam Margot ook thuis met iets lekkers voor bij de thee. Het lijkt me werkelijk een Herculesklus om in dit land van culinaria op gewicht te blijven; Martijn sport dan ook flink en zou ons later zijn "hardlooprondje" tonen.
Voor de gelegenheid trok Martijn een heel bijzonder bier open; met kurk en enkele jaren op vaten gerijpt. Dat kon je dan ook wel proeven!

Tot slot een "onsie" op de grote markt

Daarna gingen we lekker uit eten; Martijn had gereserveerd in een restaurant met een echte Belgische kaart. Het was niet zo moeilijk om te kiezen toen ik zag dat er varkenswangen op het menu stonden en ook de anderen hadden weinig moeite om iets heerlijks te kiezen. Een heel gezellige plek en verdraaid lekker eten. Als nagerecht zag ik bij de anderen tiramisu verschijnen waar ik geen klachten over hoorde en ik boog mij over een kaasplankje dat zo vol was dat ik ook de anderen wat kon gunnen; glaasje rode wijn erbij maakte het geheel af. Daarna hebben we de wandeling naar ons onderkomen opnieuw gemaakt en laten zien wat een lollig huis het was. Geslapen als een os.

Zacht gegaard

Uitreiking van de Nederlandse Muziekprijs 2018
aan Peter Gijsbertsen

Alweer naar den Bosch; de laatste tijd ben ik hier vaker geweest dan alle afgelopen jaren bij elkaar: niet alleen FIOM maar ook naar het muziektheater voor de IVC finale en vanavond voor een recital van Peter Gijsbertsen, tenor in het kader van de uitreiking van de Nederlandse Muziekprijs 2018; niet zomaar een prijs maar de hoogste prijs die van overheidswege wordt uitgereikt. De minister was gedurende het gehele recital aanwezig!
Wij waren bijtijds vertrokken naar den Bosch en meldden ons zo rond vier uur bij ons onderkomen voor die nacht; een bed&breakfast zonder breakfast; eigenlijk middenin het centrum en met een reusachtig bed, nog groter dan het mijne! Lekker rustig; we dronken er rustig een koppie thee voordat we op pad gingen om de stad nog wat te verkennen en om een plekje te zoeken om wat te eten. Op weg naar het B-B hadden we wel wat restaurantjes gezien, waaronder eentje met een vernederlandste Franse uitdrukking, zoiets als bonsjoer. Ik was die piepkleine peperdure porties spuugzat en wilde gewoon lekker plat een bord vol eten. Toen we op de menukaart dan ook de uitdrukking "zacht gegaard" zagn staan wekte dat de lachlust en liet ik het volgen door:  met gelakte zeeduivel en een bonbon van bietenloof, overgoten met een licht gebonden saus van bouillon getrokken uit de kleren van de keizer. We moesten allebei ontzettend lachen en schoven een Surinaams eethuis binnen. Nou, dat was niet alleen heerlijk eten, maar ook ruimschoots genoeg en kostte een kwart van wat we anders kwijt zouden zijn geweest! Geen "kleren van de keizer" dus. We waren nog zo vroeg dat we ons nog even konden verpozen op de kamer en daarna op naar het concert van hedenavond: het optreden van Peter Gijsbertsen.
Hij begon met een serie liederen van de componist Bart Visman, een wereld première nota bene! Ik werd getroffen door het heldere stemgeluid en de precisie waarmee alles werd uitgesproken. Modern, maar bijzonder plezierig om naar te luisteren; razend moeilijk voor de begeleidend pianist.
Helaas viel de zaal nogal tegen qua akoestiek waar de organisator zich overigens ook na afloop voor excuseerde. Het ware beter geweest als deze uitreiking in het concertgebouw in Amsterdam had plaatsgevonden.
Liederen van Duparc en heel bijzonder vond ik het lied in het Latijn waarmee Peter in 2012 tijdens het IVC de muziekprijs had gewonnen. Dat was na de pauze met strijkorkest begeleiding. Het lied staat op youtube met een volledige orkestbegeleiding en dat is nog mooier.
Tot slot de uitreiking van de prijs door de minister. Na afloop hadden we nog de gelegenheid om onze waardering tegen de prijswinnaar uit te spreken en nog even met de pianist van gedachten te wisselen over "het lied" in het algemeen. En vervolgens naar ons tijdelijk appartement en heerlijk geslapen.

Het wonder van Woerden

Zou toch zomaar een van Gogh kunnen zijn?

Gisteravond lekker wijntje gedronken bij Roos; vanmorgen werd ik met een wat suf hoofd wakker; niet meer dan één glas is tegenwoordig toch wel verstandig merk ik.Maar daarom niet getreurd. Na de koffie naar de flat en heerlijk een restje van de boerenkool opgebakken; wat zijn die groenten van Theo toch lekker!
Voor vandaag stond de tentoonstelling Gestel&Gestel in het museum van Woerden op het programma; een klein museum met een verrukkelijke sfeer. Bij binnenkomst kreeg ik een uitgebreid verhaal over het beleg van Woerden tijdens de 80-jarige oorlog. Tijdens dit beleg werd de bevolking door de Spanjaarden uitgehonderd. Dankzij het behoud van een vestingwerk dat aan het geïnnundeerd gebied lag kon er nog van enige bevoorrading sprake

Werk van oom Dimmen

zijn maar toen de nood het hoogst was was daar: "het wonder van Woerden"; een wonderlijke vloed van vissen, veroorzaakt door een bijzondere stroom in de Rijn die toen nog door Woerden stroomde; de vissen konden zonder veel moeite in grote getale door de inwoners gevangen worden zodat er weer eens flink gegeten werd. Van dit beleg was een schilderij aanwezig waarvan men door "fundraising" het herstel wilde financieren. Ik maakte de mogelijkheid van melding bij de Vereniging Rembrandt bekend maar gaf ook ruim voor de collectebus.
En vervolgens waar ik voor gekomen was: "Gestel&Gestel", een expositie van werken van Leo Gestel, maar tevens van een oom van hem, Dimmen Gestel. Leo Gestel werd in zijn tijd als een trendsetter in de schilderkunst beschouwd; hij werkte inderdaad in een fors aantal verschillende stijlen en was voorloper in de ontwikkeling van de schilderkunst destijds. Hij was de grootste binnen de Bergense school waarvan we gisteren ook e.e.a. zagen, maar er hing werk waarvan ik dacht: "zo, dat zou zomaar een van Gogh kunnen zijn" en naar bleek had van Gogh intensieve contacten met Dimmen Gestel. De familie Gestel dreef ook een technisch

De aardappeleters in spiegelbeeld omdat Vincent het
verdomde om in spiegelbeeld te tekenen. Originele litho

vooroplopende drukkerij in Eindhoven; litho was toen nog de techniek en grappig genoeg heeft Vincent van Gogh daar ook - op verzoek van zijn broer Theo - een litho versie van "de aardappeleters" gemaakt; de steen, of een facsimile daarvan ligt ook in de tentoonstelling alsmede een afdruk van de originele steen.
Beide Gestels hadden veel talent en verdienen feitelijk - net als Vincent - een eigen museum, maar zo heeft het niet mogen zijn. Bij een brand zijn honderden werken van Leo teloor gegaan. Nou ja, ook van Fabritius is het meeste werk verloren gegaan; zo gaat dat, althans zo ging dat nog wel eens.
Boven in het museum is ook de oude raadszaal; ook daar een paar fraaie werken van andere schilders overigens. Echt een plek om weg te dromen in het verleden; er was ook verder niemand dus

In de raadszaal; leek wel een Koekoek.
Schilder ff vergeten

kon ik alle rust genieten van de sfeer. Boven op zolder nog wat zaken uit de Romeinse tijd die waren opgegraven; Woerden maakte deel uit van de  limes, de noordgrens van het Romeinse rijk.
Toen ik thuis kwam lag daar de DVD die Jeen - staffunctionaris van FIOM - gemaakt had van mijn interview in het kader van "donorportret"; een talking head van mijzelf; ik heb het portret met veel genoegen bekeken; schoot daarbij af en toe in de lach maar was toch ook best weer geroerd aan het slot.
En daarna uitgesloofd bij de fitness; was ik er enkele maanden uit geweest, daar begint mijn conditie zich eigenlijk razendsnel te herstellen; kennelijk gaat dat inderdaad goed, zelfs - zoals Roos al ergens had gelezen - nog op gevorderde leeftijd. Ben wel trots op mijn "Alter Adam".
Ach en tot slot van deze heerlijke dag nog een keer uit Theo's tuin gegeten; dit keer een onbekende groente, groenlof; smaakt als ouderwetse andijvie, nog een beetje bitter en een stevige beet; met een balletje gehakt, aardappeltje en vette jus: mmmmmmmm

Lessen anatomie in museum Kranenburgh

De kinderen van de familie Boendermaker
Geschilderd door Leo Gestel

Mijn belangstelling voor dit museumbezoek was getrokken door een bericht ergens dat er werk van de Bergense school werd getoond. Daarvan ken ik een en ander; vooral museum Alkmaar heeft veel van dit werk in haar vaste collectie. Leo Gestel is wel de voorman van dit illuster gezelschap en zijn werk waardeer ik bijzonder. Later zag ik dat er ook een tentoonstelling was met als thema "bloot"; mijn aandacht werd getrokken door een foto met twee aantrekkelijke jonge vrouwen waarvan de billen overduidelijk in beeld waren gebracht. De podcast die bij deze tentoonstelling van museum Kranenburgh hoort heb ik met aandacht beluisterd; het thema "bloot" wordt op bijzondere wijze door kunstenaars en door degenen die de TT vorm hebben gegeven neergezet. Dat wilde ik wel zien en ik porde Roos op om met mij mee te gaan.
Roos wilde eigenlijk graag eerst naar Sportcity voor de Pilatesles bij Debbie. We namen de Intercity van iets voor 11.00 uur en waren rond lunchtijd in Bergen. Daar wilde ik graag eens naar restaurant "Het huis met de pilaren", dat ik slechts van buiten en van horen zeggen kende. Daar hebben we heerlijk geluncht; ik bestelde een geitenkaas salade met honing en die was zo enorm dat Roos me echt moest helpen om hem op te krijgen. Zij had een broodje warm vlees.

Mevrouw Boendermaker-Schoenmaker

Museum Kranenburgh was snel gevonden; deed me enigszins denken aan museum Belvédère in Heerenveen en museum Furtwang in Essen; mooi, modern gebouw in een bosachtige omgeving. Dit was wel een stuk kleiner.
We gingen eerst de Bergense school bekijken; mooi werk van Sluijters en Gestel en anderen. Enkele schilderijen met als onderwerp de familie Boendermaker, verzamelaar en mecenas van de Bergense school schilders.
Ook een aantal naakten, een onderwerp dat in die tijd eigenlijk niet kon en dan ook met Bijbels verhulde titels waren gesierd; de dame die door de ouderlingen werd begluurd.
En vervolgens naar de expositie met "Bloot" als thema. Het begon heel toepasselijk met het VPRO filmpje waarin Phil Bloom als eerste vrouw bloot poseerde waarbij je overigens alleen haar bovenste helft kon bewonderen. Kwam daar later maar eens om met die andere werken van Wim T.Schippers. Kon snel veranderen destijds. Maar ook een manshoog anatomisch beeld van de vagina en de inwendige geslachtsdelen; vond ik wel illustratief eigenlijk maar heeft toch niet zo gek veel met bloot van doen. Ook wat glazen penissen die me deed glimlachen en wat onduidelijk materiaal waarvan me eerlijk gezegd de betekenis volstrekt ontging. Maar ook een zaal

Alyssa Bertram wilde ook best voor ons
op de foto die zij zelf had doen produceren
voor haar firma die handelt in menstruatie-
artikelen

met naar bleek de menstruatie als een soort extra dimensie aan het bloot zijn. En daar hoorde ook de foto met de blote billen bij. Nogal prominent kon je bij de achterste billen het touwtje van een tampon zien hangen en daar ging het blijkbaar om. Heel erg toevallig was degene die verantwoordelijk was voor deze foto hier aanwezig; speciaal daarvoor overgekomen uit Canada; zij had voor haar firma die handelt in hygiëne artikelen voor menstruatie deze foto doen produceren en wilde dat zien en ook inspiratie opdoen bij deze tentoonstelling. Ze vroeg mij of ik haar wilde fotograferen naast deze foto op de tentoonstelling. Ze vertelde ook dat haar firma een deel van de winst ter beschikking stelt aan Kenyaanse vrouwen; daar schijnt problematiek te bestaan rondom het thema menstruatie. Roos had het daar ook wel eens over gehad, maar ik weet daar zeker niet het fijne van, maar het is ongetwijfeld een goed doel.
In de tuin stond een enorm anatomisch model van het manlijk geslachtsorgaan met alle kermis die daarbij hoort als de testikels, zwellichamen, prostaat en alle buiswerk, maar ook een tweetal kleine orgaantjes waarvan ik het bestaan absoluut niet kende. Zal ik eens opzoeken.
Ook was er een ruimte met preparaten van delen van visskeletten en de magen van een koe; was me niet erg duidelijk wat daarvan de bedoeling was. In de laatste zaal in de benedenverdieping was vooral kunst te zien; abstracte sculpturen en de verbeelding van de etnische samenstelling van verschillende landen. Imposant en direct gerelateerd aan het thema "Bloot" was het korte aangrijpende filmpje waarmee de SP het onderwerp Thuiszorg aan de kaak stelde en waarbij een hoog bejaarde dame uit de kleren ging en uiteindelijk opmerkte: "dan kan ik me net zo goed voor iedereen uitkleden". Ik had al op de podcast gehoord over dit onderdeel en dat was inderdaad heel indringend.
Was zeker de moeite waard om hier heen te gaan ondanks het schitterende weer dat bepaald meer geschikt was voor een dag wandelen in de duinen.

Herennius' oordeel

Hier sta ik in Wenen naast een beeltenis van de door
mij zo bewonderde Titus Livius

Ongetwijfeld heb ik al meerdere keren in deze Blog over mijn entree naar "de klassieken" geschreven; hoe ik ooit besloot om HBS-B te gaan doen; hoe ik eigenlijk altijd het gevoel had dat ik iets had gemist; hoe ik in 2003 - wat aan de late kant - uiteindelijk begon te lezen, met als eerste Machiavelli's Discorsi, een zeer uitgebreid traktaat met politieke conclusies over zijn eigen tijd, gebaseerd op de eerste decade van Livius werk:  Ab urbe condita, over het begin van de stad. Tot mijn schande moet ik erkennen dat ik al op mijn 47e verjaardag het pareltje uit de klassieke literatuur als cadeau kreeg van Roos, in 1995 dus, 8 jaar eerder dan 2003. Had het gewoon ongelezen laten liggen?! en ben ik nu dol op; lees het vrijwel ieder jaar een keer.

De drie delen met het resterend werk van de grote historicus Titus Livius lagen gewoon bij ons in Bilthoven in de bibliotheek; in uitstekende vertaling. Die drie enorme pillen heb ik met veel plezier gelezen en later nog eens gelezen. Het derde boek "Vrijheid voor de Grieken" genoemd was in de boekhandel beschikbaar en heb ik gekocht. Ik raakte vooral verknocht aan het eerste boek: "Zonen van Mars", met de allereerste jaren van de fameuze stad Rome; de Sabijnse maagdenroof, Remus en Romulus en daarna al die oorlogen met naburige volken; maar ook de onderlinge twisten van patriciërs en plebejers; samenzweringen, gifmoorden, verraad.

Maar vooral ook veel wijze beslissingen, individuele moed, kortom een keur aan intermenselijke interacties die al dan niet tot wijze beslissingen leidden en dat op boeiende wijze verteld en voortreffelijk vertaald.

Toen ik "Zonen van Mars" ook wilde aanschaffen bleek het te zijn uitverkocht; de uitgever kon me ook niet helpen en het zou ook niet herdrukt worden was de verwachting. In de bibliotheek Bilthoven was het ook niet meer beschikbaar; werd kennelijk nooit uitgeleend behalve aan mij dan. Als ik het goed heb onthouden dan was er een oplage van slechts duizend exemplaren gedrukt; zoveel belangstelling is er niet voor deze klassieke wijsheden. Vergelijk dat eens met "50 tinten grijs"?!

Uiteindelijk slaagde ik erin om voor veel geld de hele serie van drie boeken bij "Boekwinkeltjes.nl" aan te schaffen. Daarna heb ik het eerste boek weer gelezen en nu met m'n macula-degeneratieve ogen lees ik het misschien wel voor de laatste keer. En zo kwam ik vanmorgen, al lezend in bed de bijzondere beslissing bij de Caudijnse passen weer eens tegen. De Romeinen waren met een gigantisch leger in een hinderlaag gelokt en zaten feitelijk opgesloten in een ravijn. De Samnitische hoofdman wist niet goed wat hij met deze overwinning aanmoest en vroeg zijn bejaarde vader, Herennius Pontius om raad. Deze adviseerde om het hele leger van de Romeinen zo snel mogelijk vrij te laten. Dat vond de bevelhebber een onwenselijk voorstel en vroeg om een alternatief; dat was nogal verrassend: tot de laatste man doden van het hele Romeinse leger. Ook dat werd als onwenselijk beschouwd en uiteindelijk werd het Romeinse leger "onder het juk door gejaagd" met elk slechts 1 kledingstuk vrij gelaten met een verdrag en gijzelaars. 

Nou dat hebben de Samnieten geweten; uiteindelijk is dit toen nog reusachtige bergvolk van de aardbodem verdwenen. Hadden ze naar Herennius geluisterd dan hadden ze een eeuwig durende vriendschap opgebouwd met de Romeinen die een dergelijke geste op waarde wisten te schatten. 

Ach, zo zijn er nog meer van die verrassende uitkomsten; het verraad van de schoolmeester bij het beleg van Falerii en nog veel meer. 

Maar het is wel moelijke kost zo'n dik boek.

Gewoon, biologisch; logisch toch?!

Oorlogsherinnering. Het Auschwitz monument.
Dat nooit meer 

Onlangs nog luisterde ik naar een college van Bas Haring over evolutie; niet dat evolutie een voor mij onbekend thema is - in tegendeel zou ik denken - maar gewoon uit interesse. Hij noemde drie basisonderdelen van de evolutie theorie van Darwin: variatie, nakomelingen lijken op de ouders en "het bestaan" is vol gevaren. Denk maar eens aan konijnen; moeten altijd op hun hoede zijn dat ze niet opgevreten worden. Niet alle konijnen hebben even lange oren; degene die het beste kunnen horen en zien zijn in het voordeel en zullen minder snel ten prooi vallen aan roofdieren en zich derhalve kunnen voortplanten. Is er daarentegen te weinig voedsel dan zullen juist de kleinere dieren daar voordeel van hebben en zo zijn er vele invloeden die uiteindelijk bepalen hoe een soort zich kan handhaven. Weet dat meer dan 99% van alle organismen die ooit op aarde hebben geleefd zijn verdwenen omdat ze het niet redden in deze levensgevaarlijke mallemolen van soorten.
De moderne mens heeft zich ten dele losgemaakt van deze levensgevaarlijke mallemolen; vijanden, d.w.z. roofdieren zijn nagenoeg uitgeroeid; besmettelijke ziekten zijn grotendeels onder controle; honger is door achtereenvolgens landbouw, groene revolutie (kunstmest) en genetische manipulatie voorlopig uit beeld.
Maar ja, we blijven natuurlijk een biologische soort en dus planten we ons ongebreideld voort; voedsel lijkt nu geen beperkende factor, maar of dat zo blijft is maar de vraag.
Was Livius met zijn eerste decade een inspiratiebron voor Machiavelli om zijn politiek document "de Discorsi" te schrijven daar zie ik in die zelfde decade, verschenen onder de titel "Zonen van Mars" ook een voorbeeld van hoe de onderlinge strijd van groepen mensen om de schaarse voedselbronnen plaatsvond. Net als wolvenroedels hun territorium hebben en dat beschermen tegen indringers zo deden de volkeren in Italië dat ook. Het belangrijke verschil is dat de gebeurtenissen hier prachtig zijn vastgelegd en uiteindelijk door de grote historicus Titus Livius in samenhang zijn gebracht.
Wanneer het Romeinse volk is uitgegroeid tot een militair kundig geheel wordt zij in toenemende mate door de andere volkeren als bedreiging ervaren. Eerst de nabije volkeren als de Sabijnen die zij van hun dochters hebben beroofd in de beroemde Sabijnse maagdenroof; daarmee wordt uiteindelijk een blijvend verbond gesloten en de twee volkeren gaan in elkaar op. Iets vergelijkbaars gebeurt aanvankelijk met de Latijnen, maar daarna begint het gedonder dat uiteindelijk leidt tot een 800 jaar van vrijwel voortdurend oorlog voeren. De Samnieten zijn een fraai voorbeeld. Ik noemde al hun stommiteit bij de Caudijnse passen. Ooit waren de Samnieten binnen getrokken in de laars van Italië als een van de Indo-Europese volkeren in het kader van een van de volksverhuizingen denk ik. Zij breidden zich uit en zolang er ruimte was ontstonden er geen problemen. Maar je, de andere volkeren deden dat ook en met name de militante Romeinen. Na een aantal stevige oorlogen - lees de beschrijving in Livius' verslagen en de rillingen lopen je over de rug - waarbij vele duizenden soldaten om het leven kwamen overwonnen de Romeinen en van de Samnieten is niets over gebleven.
De Romeinen werden militair steeds geraffineerder; tactiek, bewapening, aantal mensen en namen het uiteindelijk op tegen een nog veel grotere grootmacht dan de Samnieten: Carthago. Staat niet in "Zonen van Mars" maar in een volgende decade; ook prachtig.
In onze tijd zijn veroveringsoorlogen ouderwets geworden; gebeurt niet meer gelukkig. Maar wat moeten we nu aan met de toenemende bevolkingsaantallen?! Zouden we doorgaan totdat opnieuw voedseltekort zal optreden? En wat dan? Of zou een collectief verstand plotseling de overhand gaan krijgen als het water ons allen tot aan de lippen is gestegen?
Ook hier kan de eerste decade van Livius misschien een inspiratiebron zijn. Wanneer de nood het hoogst was, met name wanneer er een invasie van een groot leger werd verwacht, of wanneer om andere redenen een noodsituatie was ontstaan dan legde men een onvoorwaardelijke macht in handen van een dictator voor beperkte tijd. Die had werkelijk alle bevoegdheden die maar denkbaar waren en dat viel eigenlijk altijd heel goed uit; men wist natuurlijk wel wie daarvoor werd benoemd. Cincinnatus is een prachtig voorbeeld, maar ook Titus Manlius Torquatus en vele anderen.
Misschien moet er uiteindelijk op het niveau van gaia uiteindelijk toch maar eens een wereldregering worden gekozen die zonder tegenspraak uitmaakt hoe we collectief verder moeten gaan.
Maar ziet u dat gebeuren lezer? We kunnen op Europees niveau niet eens tot eendracht komen; ik ben dan ook erg benieuwd hoe een toekomstige Livius in het jaar 3000 terug zal kijken op deze eeuw. Wat ik met elke vezel in m'n lijf hoop is dat er inderdaad in het jaar 3000 nog sprake zal zijn van een leefbare aarde met daarop nog steeds een mensheid en bij voorkeur een mensheid die zich wat bescheidener op zal stellen naar gaia, moeder aarde met al haar bewoners. De toekomst zal het leren.

Dineren in het Rijks

Beetje donkere foto. Duidelijk is de spiegelwand

Als "vriend van het Rijksmuseum" kreeg ik enkele weken geleden een uitnodiging om deel te nemen aan een speciaal diner in het sterrenrestaurant van het Rijks; niet alleen de eigen kok van het restaurant maar ook de sterrenkok van het beroemde Guggenheim museum van Bilbao zou in de keuken staan. Ik had Roos voorgesteld om alvast voor twee personen te reserveren en aldus geschiedde.
En zo waren we vanavond om 18.10 de eerste gasten die zich meldden voor dit diner; kennelijk te vroeg, want we moesten tot klokslag 18.30 aan de bar wachten met een biertje tot we aan tafel mochten. En daar begon het feest direct al met een fors aantal - piepkleine - amuses. Klein maar fijn, dat is het motto van al die sterrengelegenheden. Het negen-gangen menu dat ons uiteindelijk geserveerd zou worden met lekkere wijntjes erbij was verrassend; een smakenpalet van jewelste.
Een bijzonder gezellige gelegenheid dit restaurant; misschien wat erg lawaaierig na enige tijd; het is groot en heeft een goede akoestiek en naast het geluid van de gasten wordt er ook nog een basso continuo over het publiek uitgestort. Terwijl Roos uitzicht had op de zaal en het actieve gebeuren kon ik het zelfde aanschouwen via de spiegelwand die was aangebracht; bijzonder smaakvolle inrichting. Leuk tafeltje met een laatje waarin een enorme hoeveelheid bestek lag; mag ook wel met negen gangen har har.
Grappig om dan na afloop weer buiten te staan in de forse drukte van de grote stad Amsterdam; we hadden een perfecte terugtocht en zaten om 23.00 uur weer bij Roos. Er stond een zak pepernoten waar ik ruim van heb ingenomen; het waren dan wel negen gangen, maar de porties waren wel heel, heel erg klein en van een "Beilage" is bij die chique restaurants, althans in dit geval niet of nauwelijks sprake. Was leuk om een keer geweest te zijn.
We namen nog een wijntje dat we hadden meegenomen uit Duitsland; even geen zware Cahors; stukkie kaas erbij en dat was het wel voor deze culinaire dag.

Nog gebreid door m'n ouwe moeder

Ronja met het truitje dat mijn moeder zo'n dertig jaar geleden voor de kinderen breide

Vanmorgen vroeg ging de telefoon: dochter Joke met de vraag of onze afspraak van vorige week nog doorging. Ik had rekening gehouden met een bezoek aan Gouda en kon dus bevestigend antwoorden. Ik moest bekennen dat ik nog maar net uit bed was of beter gezegd, dat we nog aan het ontbijten waren in bed. Doe ik eigenlijk altijd; koppie thee, bammetje, gekookt eitje, koppie koffie en dan kan de dag beginnen. Ook Roos laat zich dat graag aanleunen als ze bij mij overnacht.

Gezellig met Bram op schoot

Desondanks was ik redelijk op tijd, dacht ik; dacht ik te zwaaien voor het raam, zat er niemand aan tafel. Joke had gezien dat de bus langs kwam en stond met Bram voor het raampje in de deur te wachten tot "opa" zou verschijnen; leuk hoor.
Ik kreeg net aan de gelegenheid om m'n jas uit te doen of Bram kwam al aanlopen met een boekje en begon de voorleesronde; hij kan er niet genoeg van krijgen. Lekker hoor zo'n klein mannetje tegen je aan op schoot; we zijn wel gek op elkaar Bram en ik. Ondertussen lag Ronja lekker te slapen en Joke deed wat huishoudelijke klusjes. Ze stelde voor om een stuk te gaan wandelen en ergens te gaan lunchen. Dat werd het zelfde restaurant annex bibliotheek waar we "en famille" de verjaardag van Peter hebben gevierd; ik memoreerde nog dat ik daar zat met twee zwangere dochters.
Nu zaten Joke en ik daar met de twee kleintjes; Ronja had een gebreid truitje aan dat me bekend voorkwam. "Dat truitje heeft oma Nel nog gebreid", zei Joke. Ze had van Anneke dit zelfgebreid kindertruitje uit de de oude doos gekregen kennelijk. Dat deed me wel wat hoor; ik zag gewoon de ijverige handen van m'n oude moeder voor me; breiend of aan de naaimachine; ze zal wat kleren voor ons kinderen en later voor de kleinkinderen gemaakt hebben; dat kon ze zo ontzettend goed, mijmerde ik.

Joke met Ronja

Na de gezellige lunch namen we afscheid. Joke had Ronja op haar rug gehesen en Bram lag nu te slapen in de kinderwagen. Ik ging naar Museum Gouda en Joke ging naar huis; ze apte me nog dat toen Bram wakker werd vroeg hij: "opa nou?"
In het museum een door Hedy d'Ancona bij elkaar gezochte verzameling kunstwerken van Goudse kunstenaressen; was ik erg snel klaar mee; was echt helemaal niks. Maar ook het uitwisselingsproject met museum Groningen; een selectie uit de verzameling van Ruurt Jan Veendorp; altijd weer schitterend om te zien; heb ik in Groningen al een paar keer gezien, maar blijft mooi!

Dit is een schilderij met paddenstoelen; maakt op mij een
indruk van abstract werk; vind het schitterend.
Weet ff niet wie het heeft geschilderd

Een tas vol kinderboeken

Vandaag de eerste verkoopdag van de WVT. We hadden nog steeds geen foto van de tandem gemaakt voor de blog; om te voorkomen dat hij verkocht zou zijn voordat we de foto hadden kunnen maken stonden wij ook in de rij. Een forse mensenmenigte, waarvan sommigen kennelijk al meer dan een uur voor de deur stonden aldus zeggen, verdrong zich voor de deur. Ik moest er wel om lachen; hadden we voor honderden euro's "handel" ingebracht en hadden we echt niets nodig (als ouderen heb je niet meer zo veel nodig; je hebt alles toch al?!) daar lieten we ons om klokslag 14.00 uur met de mensenstroom meesleuren naar de volgestouwde ruimten van de WVT. Overal stonden keurig gesorteerde spullen.
Een paar jaar geleden heb ik hier voor een habbekrats een hele serie kartelmesjes gekocht die ik overigens nog steeds gebruikt en ook een heel mooie set tafelmessen om niet te vergeten een aantal truien en boeken. Ook nu ging ik voor boeken, kinderboeken wel te verstaan terwijl Roos de foto van de tandem ging maken; die staat overigens al in een eerder gepubliceerde blog. Ondanks dat de kinderen ongehoorde hoeveelheden boekjes hebben vinden ze het nog steeds leuk om iets nieuws te krijgen aldus dochter Arja. Dus ging ik met enkele kilo's kinderboeken weer naar huis. Intussen was ik Roos in de drukte uit het oog verloren.

Amerikanen lopen niet

Afgelopen zondag kreeg ik van schoondochter Marjorie een boek te leen: "Amerikanen lopen niet" van schrijver Arjen van Veelen. Aan de hand van wat hij zelf meemaakte tijdens de twee jaar verblijf in St Louis beschrijft hij de omstandigheden in deze stad. Ik moet zeggen dat ik het huiveringwekkend vond wat hij beschreef van binnenuit de Amerikaanse samenleving. De vrijwel volledige segregatie van de bevolking aldaar en de armoede versus een soms puissante rijkdom.
Het verdwijnen van een belangrijk deel van de maakindustrie in de VS; denk maar aan de auto-industrie, maar kennelijk is veel meer naar goedkope productielanden als China verhuisd. Het directe gevolg was een grote werkloosheid. Maar vooral de ongelijke behandeling in deze rechtsstaat van blanke versus donkere mensen tart alles wat ik van een rechtsstaat verwacht.
Arjen beschrijft wat hij om zich heen ziet een beetje zoals John Steinbeck en Geert Mak dat deden in hun reisboeken resp. Op reis met Charlie en Op reis zonder John. Ook zo'n trip waarin je een stuk geschiedenis door het reisverslag weeft. Vind ik een mooie schrijfvorm.
Wat mijn houding jegens de VS betreft word ik al jarenlang heen en weer geschud. Aan het eind van mijn wetenschappelijke carrière had ik de mogelijkheid om gedurende 2 jaar een "postdoc" te doen bij een gerenommeerde immunologie vakgroep in de VS. Het was toen gebruikelijk dat je "een jaar naar Amerika" ging, kennelijk om nog meer ervaring op te doen. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in; vond Amerika gewoon een rot land en was dan ook opgelucht toen ik gewoon hier in NL - zonder te solliciteren - gevraagd werd voor een leuke baan op het Huisartsenlab Utrecht. In de wereld van laboratoriumdiagnostiek voor huisartsen heb ik een groot aantal jaren met plezier en succes mogen functioneren. Daaronder was ook een studiereis met een aantal hotemetoten van andere Huisartsenlaboratoria naar, u raadt het al lezer, de USA. Gedurende twee weken kregen we een grondig beeld van de situatie rond laboratoriumdiagnostiek in dit enorme land; maar ook van het land zelf met z'n opschepperigheid. Alles was groter en duurder en noem maar op; we bezochten tijdens de reis wel drie keer "het hoogste gebouw ter wereld" en overal kreeg je dezelfde prollerigheid over je heen gegoten. "Is dit nu ons voorland", vroeg ik mij af. In een restaurant werd een stuk vlees afgesneden en op m'n bord gelegd waarvan ik dacht: "zo, dat is wel wat veul", kreeg ik nog zo'n stuk; waanzin?! Op straat zag ik mensen wel zo dik als ik niet voor mogelijk had gehouden, maar ook een vent met een overmaatse broek waarin z'n vetschort hotsebotste; jich! Eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk weg hier. Maar toen gingen we naar Canada en dat was een stuk prettiger en deed zelfs enigszins Europees aan.
Een volgend bezoek, niet zo gek lang geleden (2014 dacht ik) met vriend Peter C. daarentegen, naar de Westcoast, California vond ik uitgesproken plezierig; daar geen bezoeken aan bedrijven en ook niet van die waanzinnig dikke mensen; had wel wat weg van Europa. We bezochten het Hollihockhouse; met name aan dat bezoek bewaar ik zeer goede herinneringen.
Maar een grote fan zal ik niet worden van de VS en na lezing van het hier genoemde boek al helemaal niet meer. Ik beschouwde destijds de VS als "ons voorland", maar zo erg als het daar is geworden zie ik toch nog niet zo gauw gebeuren hier in NL. Het boek is in ieder geval een echte aanrader! Met dank aan Marjorie.

Toko Ramee en tram 24

Toko Ramee Ferdinand Bolstraat 74 A'dam

Voor het eerst hoorde ik van Toko Ramee tijdens een wandeling langs het Tienhovens kanaal. Terwijl ik op een bankje van de omgeving zat te genieten raakte ik in gesprek met een Indisch Nederlandse mevrouw. Zij adviseerde mij toen deze toko.
Vanmorgen, nadat ik bij de tandarts was geweest ging ik met tram 24 naar de Ferdinand Bolstraat om trassi in te slaan; goeie trassi kun je niet zo makkelijk verkrijgen. In de tram raakte ik in gesprek met een mevrouw die ook graag Indisch kookt en deze toko niet kende; ze was blij met het aldus doorgegeven advies.

De Vijzelgracht

Ik kocht niet alleen trassi maar ook risolles, waarvan ik er eentje ter plekke soldaat maakte.
Vervolgens liep ik naar het station; allereerst de Vijzelgracht, in 1933 gedempt en nu verfraaid voetgangers strookje geworden.

Foto's van Amsterdam 1980 krakersrellen

In het stadsarchief waren twee fototentoonstellingen. Sinds ik met Nathalie naar Salgado ben geweest ben ik erg in voor fotografie tentoonstellingen. Hier in het stadsarchief vond ik vooral het werk van Dolf Toussaint fijn om te zien. Dat waren de beelden uit mijn jonge jaren; toen was geluk nog gewoon har har.

HP/de Tijd

In HP/deTijd las ik een artikel van William Cortvriend, een goeroe op het gebied van gezond leven/lifestyle/voeding. En dat artiekl had ik zelf kunnen schrijven; ik sta ervan versteld hoe ik intuïtief al vele jaren geleden precies doorhad hoe je gezond kunt leven. Heb het ook veel als een soort zendeling rondgetoeterd; zonder enig resultaat overigens har har; alleen Roos leeft ook met het soort paleo-dieet (eet alleen wat je grootmoeder als voedsel zou herkennen) en veel beweging zoals ik al jaren voorsta. En vooral: lekker vet, maar niet te veel!

Hier een stuk gastblog; een gecopieerd e-mail bericht van vriend Dick met een link naar de bijlage die hij heeft verstuurd. Voor de lezer zij vermeld dat "Neef Eef" een nickname van ondergetekende betreft, slechts gebezigd door vriend Dick.

Bericht:
Ik heb moeite met zo'n uitgesproken Amerikaanse documentaire, maar de teneur is prima.

Hoi,
een interessante en spraakmakende docu over voeding en gezondheid, en de verwording van de voedingsindustrie. Ze zetten wel snel en volledig in op Paleo-Keto dieet als panacea, (er is mijns inziens daar veel grijs gebied overgeslagen) en de gevolgde try-outs zijn wel erg kort, maar de grote lijnen zijn wel correct en misschien is zo'n extreme benadering wel nuttig om mensen wakker te schudden. Op veel momenten hoor ik in de docu uitspraken die ik Neef Eef al lang hoor uiten, dus misschien een beetje preken voor eigen pierogi (pools voedsel, harhar).
enjoy!

Armen als een stucadoor

De twee Wanderburschen

De zomertijd was weer voorbij; niet alleen was de koude over NL gevallen, maar de klok moest ook een uur terug gezet worden; ik kon dan ook heerlijk uitslapen voordat Dick vanmorgen rond een uur of 7 vroeg of ik al wakker was. In alle rust genoeglijk zitten ontbijten met z'n tweetjes; zo vertrouwd ook al zien we elkaar maar zo af en toe; internet houdt een vriendschap uitstekend in stand waarbij Dick mij telkens weer verblijdt met goede epubs, reportages en leesadviezen. Maar vandaag gingen de "Wanderburschen" er weer eens lekker tegenaan.
Het was buiten behoorlijk fris; het jagershoedje was niet echt in staat om m'n hoofd warm te houden en zo ging aanvankelijk een muts onder de hoed om de oren te beschermen. Via de Schneeberg liepen we aan de Duitse kant van de grens richting Gulpen; een mooi GRoïde wandelpad en lekker uit de wind. Even verderop wist Dick het bos van het - nog steeds door monniken bewoonde - Benedictijnen klooster; mooi bos dat aldus zeggen nauwelijks bewandeld werd en evenmin onderhouden zo te zien.
Daarna hield het bossige deel van de wandeling abrupt op; we kruisten de weg naar Heerlen en de weg naar Maastricht; de heuvel op en koffie gedronken in de snijdend koude wind (zijn we niet meer gewend, verwend als we zijn deze zomer). Verder gelopen door het fraaie Limburgse landschap en op het busstation van Gulpen, waar bus 350 keurig op me stond te wachten afscheid genomen. Was gezellig geweest. Dick heeft de wandeling gedocumenteerd via "Komoot".
In Maastricht een broodje Döner gescoord; in de trein met Roos ge-appt. Hugo belde nog of we een uurtje later konden komen. Thuis aangekomen lekker gedoucht en schone kleren aangetrokken. We waren voor het diner uitgenodigd bij Marjorie en Hugo. In de stoptrein naar Utrecht Lunetten zag ik Marjorie zitten; zij was naar Rotterdam geweest om te stemmen voor de Brailiaanse presidentsverkiezingen. Gelukkig maar dat we haar tegenkwamen want ik wist toch niet meer hoe we precies bij hun huis moesten komen. Ze wonen er nog maar kort en het ziet er al zo "volledig" uit; keurig alles bij elkaar passend en alles zo netjes in de verf gezet. Het forse werk, het witten van muren en plafond (boven je hoofd werken, ja ja) had hij allemaal zelf gedaan, waarbij Marjorie het fijnere afwerken voor haar rekening had genomen. "Wat een klus Huug", merkte ik op en keek met bewondering naar zijn gespierde armen: "armen als een stucadoor". Al dat sporten dat hij nu al heel wat jaren doet, heeft vruchten afgeworpen. Hugo is eigenlijk maar een tengere man, maar hij is ontzettend gespierd geworden.
Hij had ook lekker gekookt; een recept van z'n moeder, Anneke; macaroni met spinazie, gehakt en kaas; was ik altijd zo dol op. Het smaakte als vanouds en ik heb dan ook heerlijk - maar matig! - gegeten. Marjorie was deze week in Lissabon geweest en had daar lekkers van mee gebracht voor dessert; verrukkelijk!
Daarna nog genoeglijk met z'n viertjes zitten babbelen bij een glaasje wijn. We haalden de trein op het nippertje; was een gezellig avond geweest.
Ik kijk met veel genoegen terug op deze dag en het hele afgelopen weekend!

Ontmoeting in Luik

Of we elkaar al lang kenden terwijl het toch pas de tweede keer was dat we elkaar ontmoetten: bonus dochter Jantine. Sinds enkele maanden is ze weer neergestreken in Europa, in België, Liège, dus alle reden om elkaar weer te ontmoeten. We zouden elkaar weerzien op station Liège Guillemin om iets voor 12.00 uur als er geen vertraging met de treinen was.
Dus vroeg opgestaan en om half negen bij de bushalte op weg naar Utrecht CS. Onderweg in de trein bedacht ik mij dat ik na afloop van de ontmoeting met Jantine wel eens naar vriend Dick in Vaals zou kunnen gaan en dan is die moderne communicatie toch wel heel gemakkelijk. Even geappt met Roos en met Dick en de afspraak was gemaakt. Nog wat gelezen in de museumgids.
En daar stond ze met een brede lach en een forse hug, begroeting op z'n Amerikaans zou ik later begrijpen; we stortten ons in het drukke verkeer van Luik op weg naar de binnenstad. En daar begonnen we met ons gesprek dat uiteindelijk 5 uur zou duren; we hadden zoveel onderwerpen waarover we met elkaar van gedachten wisselden. Inmiddels kent Jantine de stad Luik goed natuurlijk en ik spoorde haar dan ook aan om een leuk restaurant aan te duiden. Na enkele sandwich serverende kroegjes en een enkel restaurant zag ik een leuke gelegenheid waar zij zelf nog niet had gegeten en daar schoven we naar binnen en dronken eindelijk het glaasje wijn waar we al zo lang over hebben ge-appt. Heerlijk gegeten; Belgische kwaliteit; Jantine smulde nog van een echt sorbetijs met limoncello waarvan ze vreesde dat ze in slaap zou vallen. Viel mee want al snel vond ze haar favoriete snoepwinkel; een koffietentje met ongehoord lekkere snoeperijtjes waarvan me de naam is ontschoten. Daarna was het tijd om de trein te gaan halen en gearmd liepen we naar het station en namen afscheid; ze wilde me uitzwaaien op het perron, maar dat vind ik altijd zo'n onzin. Was ontzettend gezellig geweest. Zullen we nog wel vaker gaan doen maar dan met z'n drieën of vieren en dan gecombineerd met opera of wandelen in de Ardennen waar je in Luik natuurlijk vrij dichtbij zit!
Helaas weer het "onsie" vergeten terwijl Roos me dat nog zo op het hart had gedrukt.
Daarna via Maastricht naar Dick; hij had een lekker maaltje en - niet te geloven - dat ging er weer soepel in, overspoeld met een wijntje. Dick toonde me nog een paar van zijn nieuwe internet speeltjes en bewees daarmee op muziekgebied dat het hebben van CD's ook niet meer nodig is; zelfs de nieuwe CD van Florieke en Pieter Herman was al beschikbaar middels een bepaald abonnement van Youtube.
We bekeken nog een leuke engelse film, die ik zelfs kon volgen zonder in slaap te vallen en vervolgens geslapen als een beer in winterslaap.

Noise cancelling

Ieder jaar weer zo omstreeks deze tijd word ik eraan herinnerd dat ik toch echt een keer zo'n apparaat moet aanschaffen om ongewenst omgevingsgeluid te compenseren: noise cancelling. Huib heeft al jaren geleden zo'n apparaat, een Sony aangeschaft tot zijn grote tevredenheid. Waarom omstreeks deze tijd, de herfsttijd?, nou dat hangt samen met het orkest van de waanzin, de bladblazers; ik kan absoluut niet tegen dat geluid. Niet alleen vanwege het rottige gebrom maar ook omdat ik het zo'n ecologische ramp voor de natuur vindt. Je verarmt het ecosysteem hiermee!
Huib had een Sony en tijdens onze reis in het Schwarzwald zag ik dat Carla een Bose had en daar uitermate tevreden over was. Ik had geen idee wat ik nou het beste aan kon schaffen en vroeg Huib om een advies. Huib kwam uiteindelijk met een advies waarbij ik moest kiezen tussen een tweetal, waaronder de Bose die hij overigens beter achtte, maar waarschijnlijk problemen zou opleveren bij installatie waarbij Huib rekening hield met mijn uitgesproken weerzin in techniek.
Maar de Bose besteld en inderdaad kreeg ik het apparaat niet aan de gang. De "instructie/handleiding" was ook wel erg summier, ontbrak feitelijk; de enige aanwijzing was een allervriendelijkste damesstem uit de koptelefoon die meldde: "download de Bose App". Met mijn rustige karakter aarzelde ik na enig gepruts - het downloaden van de App was overigens zonder probleem gelukt, kennelijk moest de ielepiel eraan tepas komen?! - of ik het geheel zou terugsturen naar Coolblue of in de vuilnisbak zou donderen. Roos zou het ook nog eens proberen maar kwam net zo "ver" als ik. Maar de volgende dag besloot ik dat het toch zou moeten lukken en inderdaad, met enig geklop op verschillende plekjes van de "App" kreeg ik enige toelichting en slaagde ik er wonderwel in om de koptelefoon in werking te stellen. En het is een wonder wat "noise cancelling" inhoudt. Als je bij de magnetron gaat staan verdwijnt het sonore geluid nagenoeg.
Vandaag wilde ik het apparaat wel eens in de trein uitproberen; ik zou naar Joke en de kleinkinderen gaan. Maar dat ging uiteindelijk niet door; Joke belde me terwijl ik nog maar net onderweg was en we vonden beiden dat het vanwege de werkzaamheden aan het spoor een wel erg lange trip zou worden. Doen we het gewoon volgende week; kwam ons beiden ook beter uit. Nog even een vrijkaartje voor Roos voor het lunchconcert in Tivoli gehaald en een flink stuk zeeduivel op de markt en maar weer naar huis getuft met de bus.
Uiteindelijk ben ik toch het bos in gegaan om eens te testen of ik de bladblazers kon wegcancellen. En het is een vreemde ervaring om in een stil bos te lopen; geen auto-geruis, wel de kraaien en andere vogels. Eigenlijk een verademing. Heel in de verte hoorde ik een bladblazer maar dat geluid werd volledig weg-gecancelled door m'n Bose apparaat. Ben blij dat ik hem gekocht heb.

Dat wordt een grote

Javier Rameix

Roos maakte mij attent op de jonge pianist Javier Rameix; zij kent hem en is zelfs Facebook vriend met hem. Ze vertelde mij dat hij ontzettend goed speelt en dat ik hedenavond naar een optreden van hem kan luisteren in de Fentener van Vlissingen zaal op de HKU, het conservatorium Utrecht. Morgen treedt hij op bij het lunchconcert in Tivoli Utrecht.

Ik ging met de bus en natuurlijk was ik weer eens veel te vroeg, dus uitgestapt bij het Oorsprongpark en met m'n nachtblinde gezichtsvermogen, tussen alle onverlichte fietsen en over volle trottoirs naar de binnenstad gelopen. Bij binnenkomst in het conservatorium zag ik Javier staan; hij was even ingesprek met iemand, maar ik kon hem toch aanspreken en vroeg hem - op verzoek van Roos trouwens - of hij binnenkort weer met Michael Wilmerink ging optreden; dat bleek het geval inderdaad. 

Het programma dat hij vanavond ten gehore bracht bestond uit allemaal mij onbekend werk, dus verrassend.

Programma:

• Beethoven: Sonata 7 op. 10 nº 3 
• Schumann: Kreisleriana op. 16 

• Villa-Lobos: Bachiana Brasilera nº 5 en Ciclo Brasileño W 374 

Ik zat met volle aandacht te luisteren en was werkelijk bijzonder verrast van de kwaliteit van de uitvoering; de vingervlugheid en de dynamiek waren van buitengewone klasse; al snel had ik het gevoel dat deze jonge vent een hele grote gaat worden; nivootje Martha Argerich zou ik denken. En daar kon ik gewoon om niet, in een vrijwel onbezette zaal, zonder gehoest en gekucht van publiek van genieten. Fantastische avond gehad! Goed idee Roos en bedankt.
Op youtube vond ik een uitvoering door hem van een pianoconcert van, hoe kan het anders, Rachmaninov, waar je een enorme vingervlugheid voor nodig hebt.

De tandem

Daar staat ie dan tussen alle rommel

Als jongmens vond ik het al leuk om op een tandem te rijden. In de tijd met Lien, we hadden nog maar verkering waren we met haar ouders op Texel en hadden we een tandem gehuurd; wilde ik zo graag. En toen ik in 1980 met Anneke in Bilthoven neerstreek hebben we vrij snel een tandem aangeschaft en daarmee de omgeving verkend. Toen ze zwanger was trapte ik me rot om haar natuurlijk te sparen en ook wanneer ik een enkele keer met m'n vader ging fietsen dan trapte ik extra hard waarop hij opmerkte: "ik hoef helemaal niet mee te trappen". Waar die eerste tandem bij de scheiding is gebleven is mij nooit duidelijk geworden. Toen ik in 2007 op mezelf ging wonen heb ik ook vrij snel een tandem aangeschaft en met Roos ook af en toe een ritje gemaakt, maar het beviel ons helemaal niet; geen lekkere zadels en al met al vonden we fietsen lang niet zo leuk als lange afstands wandelen. De tandem verstofte en ik heb aan de kinderen gevraagd of ze hem niet wilden hebben. Hij heeft lange tijd zelfs bij Peter gestaan omdat

Een fraaie rotanstoel die Roos ter beschikking heeft gesteld

hij er misschien wel gebruik van zou willen maken, maar toen hij uit dat huis weg moest, kreeg ik de order dat de tandem moest worden opgehaald; de vrijwel lege banden maakten duidelijk dat hij nooit was gebruikt. Hugo zei dat hij hem wel zou willen hebben als hij schuurruimte had; toen dat het geval was zag hij er toch maar van af; ook Huib die aanvankelijk aangaf dat hij wel belangstelling had zag ervan af. Toen was ik het beu; vandaag is hij afgevoerd, vrijwel spiksplinternieuw naar de WVT en werd hij dankbaar in ontvangst genomen.
Wie schetst mijn verbazing toen de volgende dag bleek dat Joke er misschien wel belangstelling voor had gehad. Ongelooflijk, die kinderen van mij zijn onwaarschijnlijke ouwehoeren, maar de tandem is kennelijk nooit ter sprake geweest?!
Misschien komt er nog een foto terwijl hij is opgesteld bij de WVT, net als destijds de foto van de Aladdin kachel.

Schoon schip

Een kleine impressie van wat er allemaal wordt ingeleverd

In 2007, toen ik op mezelf ging wonen voor het eerst in 59 jaar had ik mij voorgenomen om ieder jaar alles door m'n handen te laten gaan en die dingen weg te doen die ik in een jaar niet had nodig gehad. Dat is niet veel verder gekomen dan een goed voornemen, met het gevolg dat ik juist steeds meer "spullen" in m'n flatje heb verzameld.
Het is gek, maar er komt een moment dat je heel goed begint te realiseren dat je bepaalde zaken nooit meer gaat doen en dat je de bijbehorende zaken kunt opruimen, wegdoen. Dat gebeurde al zo'n twintig jaar geleden met m'n schaatsen; toch wel een riskante aangelegenheid met vallen en zo. Maar ook het kamperen, althans het wild kamperen met alles op de rug is er na die tijd niet meer van gekomen. En zo werd het camping-gasje al enige tijd geleden overbodig. Heb ik aan een buurman gegeven meen ik.
Eens per jaar hebben we hier in het dorp de bazar van de WVT; Bilthoven koopt elkaars rommel noem ik het altijd. En dit jaar gebruik ik het om alle overbodige zooi af te voeren en dat ruimt lekker op. Boeken, een oude fiets - m'n reservefiets die ik nooit gebruik - maar ook de tandem die niemand wil hebben, een oude 8 mm camera, pruttelflessen voor de wijnmakerij, beitels die ik nooit meer zal gebruiken, een donzen slaapzak, kampeerpannetjes en nog zo wat meer. In m'n schuur ontstaat zo veel ruimte en ik krijg veel beter zicht op wat er nog meer staat.
In de ruimten van de WVT staat alles opgeslagen wat de mensen hebben ingebracht; een ongelooflijke hoeveelheid.

Alweer de vierde keer

Daar staan we weer met z'n allen. 

Ja ja, PROIRA is ook dit jaar weer bijeen geweest ten huize van Aart en Marleen in Zaandijk.
Huib en ik hebben dit heuglijk gebeuren vooraf laten gaan door een stevige wandeling. We ontmoetten elkaar rond half elf op station Amsterdam CS en namen de pont naar de Buiksloterweg. Eerste stuk door Amsterdam Noord maar al snel kwamen we in behoorlijk landelijk gebied. Langs het N-H kanaal, Kadoelen en 't Twiske, het mooie natuurgebied bij Oostzaan, via de weg langs het spoor en de brug langs de snelweg naar de buurtschap "Kalf" met de grote kerk. Tot slot via de Zaanse Schans en de brug over de Zaan naar Zaandijk. Al met al waren we toch weer de eersten. Wèl zagen we Pieter met de auto, maar door parkeer-perikelen kwam deze toch aanzienlijk later dan wij.
Eerlijk gezegd was ik er wel een beetje klaar mee; was overigens perfect wandelweer, maar na 20 kilometer had ik het gezien. Een kopje thee deed wonderen.
Al snel liep de kamer vol en was het weer of we elkaar vorige maand nog gesproken hadden zo vertrouwd. Iedereen had wat te eten meegebracht dus was er veel te veel. Afwisselend salades, soep, kaas, noten en saucijzenbroodjes. Een glaasje wijn om e.e.a. mee weg te spoelen.
En natuurlijk de groepsfoto, een proces waarvoor Loes ieder jaar weer helemaal voor uit Middelburg meekomt, waarvoor hulde!
Maar ook vergaderen. Allereerst over het bezoek aan Texel dat helaas wel erg door de regen en vervoerspech werd gekenmerkt. Maar Pieters' graf heeft de juiste aandacht gekregen hetgeen ook door zijn familie bijzonder werd gewaardeerd.
We spraken af dat we ook volgend jaar weer met deze formule bijeen gaan komen; Aart en Marleen zijn opnieuw bereid om gastvrouw en gastheer te zijn. Dit gebaar wordt door eenieder bijzonder gewaardeerd.
Lex bracht me naar het station; uiteindelijk was ik om half elf bij Roos waar met een laatste glaasje wijn deze gezellige dag werd afgesloten.