Loopgraven oorlog

Ivan Bloch voorspelde de volslagen zinloosheid van
"moderne oorlog".

In "Uitverkoren zondebokken", het boek dat handelt over de leden van het geslacht Josephus Jitta van de hand van Theo Toebosch lees ik dat Ivan Bloch al ver voor WO I had beredeneerd dat oorlog geen zin meer had. Citaat: Nieuwe wapentechnologie zo concludeert hij in "La Guerre Future", heeft stormaanvallen met bajonet en cavalerie zinloos gemaakt. Ingraven in loopgraven betekent het einde van snelle aanvallen en beslissende overwinningen.

Hij heeft zijn gelijk gekregen in 14-18, la grande guerre. Vorig jaar was ik met Peter C. in Verdun en heb de restanten van de verschrikkingen, die zelfs heden nog afschrikwekkend zijn mogen aanschouwen. De jaren daarvoor waren we in Ieperen en Passchendaele. Ik kwam er elke keer gedeprimeerd vandaan. Mijn inlevend vermogen als vader van twee zonen ging met me aan de loop. Wat een verdriet moet dit allemaal hebben veroorzaakt en was kennelijk onvermijdelijk door de collectieve beslissing van regeringen en bevolkingen van de Europese staten.
Waarschuwingen vooraf doen de mensheid niet van een vooringenomen besluit terugkomen. Men ging collectief "frisch und fröhlich" te wapen en zo verloren miljoenen jonge mannen het leven. Laten we vooral blij zijn met ons verenigd Europa dat toch primair tot stand kwam om dergelijke stommiteiten te voorkomen!

Utrecht volop in beweging

Kom je aanlopen door zo'n smal, middeleeuws straatje in Utrecht, dan torenen deze kranen hoog boven de stad uit om te bouwen aan het nieuwe silhouet van de binnenstad. Imposant en voor mij toch wel een bewijs dat het wel goed gaat in NL. Kom je in Spanje dan zie je nog maar een enkele bouwkraan en die staat strijk en zet al enige jaren stil; daar is de bouw helemaal stil komen te liggen. 

Onlangs was ik bij Alkmaar aan 't wandelen en daar viel me ook al op dat de bouw in ons land volop actief is. Ik heb behoorlijk vertrouwen in onze economie. En verder ben ik erg benieuwd wat ons in Utrecht te wachten staat. Tot nu toe is er pijlsnel een enorme betonkolom opgezet en naar ik begreep komen er woontorens. Leuk voor jonge mensen zonder kinderen zo in de binnenstad.

"Chicago loop" van Paul Theroux

The loop, bovengronds spoor van de metro in Chicago

Meer dan twintig jaar geleden was ik op werkbezoek in de USA, o.a. in Chicago. Eén van de weinige dingen die ik van Chicago wist betrof "The loop", een bovengronds deel van de Metro aldaar in de vorm van een lus. Met de bus reden we destijds door Chicago en inderdaad kon ik blik opvangen van dit bovengrondse spoor. Het is een kenmerk van deze stad evenals de uit grote (Romeins aandoende) granieten blokken opgebouwde wolkenkrabbers. Het was bij dat werkbezoek aan de USA en Canada de enige stad die anders was dan de andere. De eenvormigheid van al die steden (inmiddels feitelijk ook in NL het geval) stond me destijds tegen en gaf me een slecht voorgevoel hoe het in ons land en de rest van Europa zou gaan worden.

Mijn vriend Peter maakte me attent op een boek dat hij decennia geleden had aangeschaft over "The loop", een roman van Paul Theroux, vooral bekend van zijn reisverhalen als "The iron rooster", een bijzonder spannend reisverhaal over China. Altijd nieuwsgierig naar boeken die vrienden lezen heb ik het via www.boekwinkeltjes.com aangeschaft. Het is, zoals Peter me al schreef, een roman met als hoofdpersoon een psychiatrisch ernstig gestoorde man met een gecompliceerd dubbelleven waarin zijn echtgenote een belangrijke rol speelt. In z'n doorgeschoten inlevend vermogen tijdens een sadosexuele handeling, doodt hij een hem verder onbekende jonge vrouw. Daarna is het helemaal met hem gedaan, ontspoort emotioneel volledig en uiteindelijk springt hij van de Sears tower (het tijdens mijn bezoek aan de US hoogste gebouw ter wereld). Geen prettig boek om te lezen; rauw en uitzichtloos, literair bijzonder knap geschreven maar niet mijn goesting. Roos heeft het 20 pagina's volgehouden alvorens het naar de bazar van de WVT ging. 

"Zoete mond" van Thomas Rosenboom

Jeroen Vullings heeft een fraaie analyse van het boek "Zoete mond" van Thomas Rosenboom achtergelaten op Internet. Daarin is hij in mijn ogen erg mild; ik heb het in één ruk uitgelezen, niet omdat ik het zo'n imposant of boeiend boek vind maar vooral vanwege mijn onjuiste gedachte dat degene van wie ik het boek had geleend, Jaap C, broer van Peter C, het zo'n geweldig boek vond. Maar hij had het mij uitgeleend omdat ik, net als één van de hoofdpersonen, zo gek op lopen was.
Nadat ik "Publieke werken" had gelezen, was ik er van overtuigd dat Thomas een absolute topper moest zijn en opgenomen zou worden in de rijen van Hermans en Mülisch (van het Reve laat ik er liever even buiten evenals Wolkers hoewel ik "Turks Fruit" weergaloos vind). Maar "Gewassen vlees" had ik na honderd pagina's te hebben doorgeploegd naast mij gelegd; ik begon bladzijden over te slaan uit verveling en kon maar niet in het verhaal komen. Dat zelfde overkwam mij met "Zoete mond", hoewel ik dat wel heb uitgelezen, zij het dat ik steeds meer alinea's begon over te slaan.
Aanvankelijk dacht ik nog dat er in Rosenboom een nieuwe Hermans was opgestaan. Hij weet ook dat zeurderig sfeertje op te roepen zoals dat zo schitterend uit de verf komt bij "Onder professoren" van Willem Frederik, wanneer die lullige hoogleraar op de radio hoort dat hij de Nobelprijs heeft verkregen en daarvoor van z'n buren een haan ten geschenke krijgt. Hoe hij dan gebakjes gaat halen. Het is minstens twintig jaar geleden dat ik het boek las en moet er nog om lachen. Die zuurschrijverij ligt mij dus wel.
Maar bij "Zoete mond" vond ik het in toenemende mate gemaniereerd. Gelukkig denken de professionals in leesland er anders over dan ik, gezien de lovende recensies. Overigens is Jeroen Vullings daarin terughoudend.

Lekker naar buiten op z'n Hollands

parkeerterrein met bijbehorend terras voor de broodnodige "natuurbeleving".

Als je zo vaak langs 'sheren wegen wandelt als Dick en ik, merk je toch wel dat je een behoorlijke uitzondering bent. Zo'n toch wel heel exclusief toeristisch landschap als Zuid Limburg noodt toch tot lekker eropuit trekken; voor ons is dat toch wandelen, maar voor de meeste mensen betekent het vooral om in de auto, vanachter het venster een beetje om je heen te kijken alsof je TV kijkt en neerstrijken op een terras. Zo kwamen we dit volle parkeerterrein en een vol terras tegen tijdens onze wandeling door het Geuldal. 

Maar het kan ook anders! Verderop kwamen we een stoet wandelaars tegen die een georganiseerde wandeling deden. Ik heb wel eerder gezien dat georganiseerde wandelingen de mensen over de streep trekken om eens lekker door de natuur te gaan wandelen; wandelboekjes en markering zijn daar kennelijk toch niet voldoende voor.

Op het mij zo geliefde Hulshorster zand kom ik ook zelden iemand tegen. Het maakt mij wel eens bevreesd voor het behoud van onze natuurgebieden; als niemand er affiniteit mee heeft omdat het onbekend is dan kan het na een electorale catastrofe natuurlijk zomaar in bebouwd gebied veranderen. Ik moet er niet aan denken maar tegen die tijd doen mijn kiezen wellicht geen pijn meer, maar  je weet maar nooit.

Bye bye Wijn en Spijslokaal

Door mij werd het "Wijn en spijslokaal", bij het station Bilthoven toch wel beschouwd als het prettigste restaurant van het dorp. Natuurlijk is dat een kwestie van smaak, maar de inrichting vond ik bijzonder aangenaam en gezellig. Gelukkig hadden Roos en ik er de laatste maanden een paar keer gegeten toen er toch nog heel onverwachts een eind aan de pret bleek te zijn gekomen. We gingen langs om te reserveren voor die zaterdagavond maar dat bleek niet mogelijk, ook niet voor een andere zaterdagavond, want het was die avond de laatste keer. En inderdaad een dag later hingen deze plakkaten voor de ramen waarin de klanten werden bedankt.

De laatste keer dat we er hebben gegeten was op een heel warme zaterdagavond. We hadden gewandeld en kwamen aan in korte broek en wandeltenue. Ik geneerde me een beetje om naar binnen te gaan maar Roos drong (gelukkig!) aan. Ik vroeg of het goed was in deze kledij en dat was geen probleem. We hebben toen op het terras genoten van wat later bleek "de laatste keer" te zijn geweest, althans aldaar.

Naar ik vrees komt het restaurant ook niet terug op een andere lokatie want nu werd aangekondigd dat de inventaris wordt geveild.

Bedankt management en jammer dat jullie weg moesten vanwege de renovatie van het station Bilthoven. Dus na de Griek nu ook dit fijne restaurant pleitte.

Een raadsel in het bos

Wie het weet mag het zeggen?!

Zomaar, middenin het bos ergens in de buurt van Vaals staat dit merkwaardige bouwsel; keurig gefundeerd op een betonnen plaat, deur waar niets achter ligt dan wat rommel. Niets verraadt wat ooit het doel was. Dick had mij al een raketsilo aangekondigd; ik kon er niets anders van maken dan een ouderwetse telefoonschakelpunt. Wie het weet mag het zeggen; we zijn benieuwd of iemand die dit mocht lezen enig idee heeft.

Aladdin petroleum kachel

De aladdin kachel van Roos bij de WVT bazar

Waarschuwing: alleen gebruiken in goed geventileerde ruimten.
Lien en ik trouwden in 1969, een tijd van forse woningnood; de babyboom generatie werd groot en zocht eigen woonruimte. Mijn oude vriend Bram en zijn vrouw Marijke en baby Anneke woonden op de Jacob van Lennepkade. Marijke had bij een boekhandel in die buurt een kleine annonce gezien dat iemand een zolderkamer te huur had op de Overtoom, voor 80 gulden per maand, niet echt duur. Maar het was ook eigenlijk net niks vind ik nu. Een tochtige zolderkamer, vier hoog, met zeer primitieve electriciteits voorziening en primitieve water voorziening. Ach, die eerste weken waren prima, maar zodra de winter aanbrak werd het toch wel erg onaangenaam, vooral koud en vochtig. 

We stookten, u raadt het al, met zo'n Aladdin kachel, ook 'snachts terwijl we lagen te slapen. Nu, op middelbare leeftijd, sadder and wiser zal ik maar zeggen, krijg ik het er benauwd van dat we dat hebben gedaan. Verstikkingsgevaar en brandgevaar op die vreselijke zolder. Daar moest ik steeds aan denken als ik deze Aladdin kachel bij Roos op de logeerkamer zag staan. Ze had hem ooit ergens op een rommelmarkt gekocht gewoon vanwege de industriële schoonheid van het apparaat. Maar voordat ik het door had was hij ingeleverd bij de WVT voor de jaarlijkse bazar. Daar heb ik hem nog snel gefotografeerd voor deze Blog.

De pias van het pentagon

 

Omslag van het boek

Eerder noemde ik Pieter Nouwen al als een begenadigd schrijver van vaderlandse bodem. Toen had ik nog slechts, op advies van Bart Spruijt, "Het negende uur" van zijn hand gelezen. Daarbij had ik de quintessens van het boek nog niet eens opgepikt aldus de nadere en correcte analyse van Roos. Maar dan nu het boek, handelend over de "weergaloze" voorlaatste president van de USA, George W. Bush, het lux mundi die het wereldtoneel van deze eeuw zo ernstig en slecht heeft beïnvloed (daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn overigens).
Nouwen heeft op geweldige wijze de gang van zaken aan het hof van Bush aan de kaak gesteld. Hier en daar hilarisch en geestig maar vooral ook doorkneed van de ernst die de vrijwel dictatoriale macht van een VS president van mogelijk kwade wil theoretisch mogelijk zou maken.
Het einde is geestig, hollands en hilarisch: een inval van grootmacht US op het kabouterlandje NL, die op onwaarschijnlijke wijze wordt afgeslagen. De assistent van de president die ontzet moet worden uit het gevang van het internationaal gerechtshof wil niet eens meer terug naar de US; Europa bevalt hem veel beter.
Push blijft duimzuigend achter in zijn oval office, alleen, verlaten door zijn staf en uiteindelijk gevonden door de werkster. Een positief leesadvies dus van mijn kant.
Overigens was ik zwaar geroerd door het einde van het boek vanwege de goede afloop. Het had werkelijkheid kunnen zijn!
Merkwaardig genoeg is het boek destijds in Nederland niet echt serieus ontvangen; men heeft kennelijk de ernstige bedoeling ervan niet doorzien vanwege de hilarische afloop die wordt geschetst. Herkansing voor de lezer van dit Blog. Het ligt in iedere openbare bibliotheek.

Maretakken in Zuid Limburg

Altijd weer een enigszins exotisch gezicht zo'n maretak in een boom; deze parasiet zie je, ondanks de "klimaat verandering", nog steeds uitsluitend in het zuidelijkste puntje van Zuid Limburg. Zo'n dertig jaar geleden maakte ik met mijn toen zojuist van Anneke gekregen filmapparaat (veel te weinig gebruikt tot mijn schande!) een film tijdens onze korte vakantie in Zuid Limburg. Het begon met een inge"zoom"de  (excuus voor het anglicisme) boom met maretakken met als locatie het bovenste bos bij Slenaken, bij het zeer natuurlijk lopende beekje, de Gulp. (Slenaken is zo'n plaatsje dat ik van verhalen kende uit mijn jeugd; mijn grootouders gingen graag naar Zuid Limburg met vakantie en hadden het over "de Gulp", een rare naam vond ik.) Enkele maanden eerder had ik onze initialen gekerfd in een bankje bij het bovenste bos bij ons eerste bezoek aan Limburg, tijdens de kerstvakantie, toen ik nog aan m'n promotie werkte. Het bankje is inmiddels weggerot; ik dwaal weer weg in nostalgie, maar denk er toch vooral met plezier aan terug als ik weer maretakken zie in het schitterende Limburgse landschap waar mijn vriend Dick nu woont.

Appels uit de boomgaard

Hier smul ik van een valappel in de boomgaard Bellet te Cottessen (LB)

Eten van het land is toch eigenlijk wel een passie van me. En daar kon ik afgelopen weekend met Dick volkomen aan toegeven in de boomgaard van boerderij Bellet in Cottessen een buurtschap bij Vijlen in Zuid Limburg. Er stonden tal van hoogstam fruitbomen met daaronder heel veel al dan niet rottend valfruit. De mooiste appels zocht ik uit en stopte ik in mijn tas of at ik al lopend op. Heerlijke goudreinetten (voor de appeltaart!) en Cox appels. Ik heb ervan gegeten tot het m'n neus uit kwam en m'n tas volgestopt met minstens drie kilo appels. 

Er hingen ook sterappeltjes. Vorig jaar, bij het bezoek aan het museum van Henk Helmantel had ik al eens zo'n ouderwets sterappeltje geproefd en dat viel me nogal tegen. Ook hier hingen sterappeltjes; de smaak is misschien wel te hebben maar de textuur is zo onsmakelijk dat het appeltje daardoor niet meer gegeten zal worden. Ooit kregen we bij een onderkomen van "Vrienden op de Fiets" een fles appelsap (rood van kleur) dat geperst was uit sterappeltjes; dat was heerlijk.

Ik vond het wel jammer dat kennelijk weinig mensen deze boomgaard bezoeken althans fruit plukken respectievelijk rapen want er lag heel erg veel gewoon maar te rotten op de grond, voer voor insecten, dat wel, maar toch?! Dat vind ik zonde van al dit natuurlijk lekkers.

De Heimansgroeve

Hier sta ik in de Heimansgroeve in Zuid Limburg

Ik was er wel eens eerder geweest met Dick maar dan van boven; nu stonden we er voor: de Heimansgroeve, een geologisch bijzondere plek in NL. 

Dat moet toch wel een bijzonder mens zijn geweest, Eli Heimans, die honderd jaar geleden op deze plek fossielen heeft gevonden. Ik ken hem van de prachtige serie boeken die hij samen met Jacques P. Thijsse schreef over de verschillende typen natuur die we in NL kenden. Daarbij vind ik de verhalen van Heimans boeiender geschreven dan die van Thijsse.

Gijs kan staan!

Gijs bij zijn vader op schoot

Gezellig bij m'n dochter en haar twee mannen langs geweest; Walter was ook thuis, leuk om hem ook weer eens te zien en te spreken. Arja had me eerst een SMSje gestuurd dat ik niet moest aanbellen maar moest kloppen, maar toen ik met de tram aan kwam liep ze me met de kinderwagen tegemoet. "Hij wilde niet slapen", vertelde ze. Vond ik wel gezellig, want hij is altijd vrolijk, zelfs als hij moe is. Ontzettend leuk om hem met z'n vader en moeder te zien en natuurlijk om hem zelf op schoot te hebben. Als je zo'n kleintje om de zoveel tijd ziet dan verbaas je je over de snelheid waarmee hij zich ontwikkelt. Hij wordt nu zelfs echt zwaar, 10 kg. Hij at al lekker een boterham en dronk uit een bekertje, voorwaar mijlpalen in een baby leven! Maar de klapper van de dag was toch wel dat hij ging staan. Uiteindelijk lag hij toch in bed; na enkele ogenblikken klonk er een enigszins angstig geluidje. Arja sprong op en ging kijken en riep dat ik moest komen en ja hoor, hij stond in z'n bed, voor het eerst! Hij vond het maar niks; "hoe moet ik nou weer gaan zitten", zag je hem denken. Arja moest het toch echt fotograferen voor Walter en voor het babyboek ondanks zijn verdrietig protest. Kostelijk om dat als opa te mogen aanschouwen.

Mijn dochter Arja met haar allerliefste schat op schoot

Ik vind het zo leuk dat de geschiedenis zich generatie op generatie herhaalt. Eind van deze maand wordt de 7 miljardste mens geboren en iedere moeder is weer verrukt als zo'n kindje een eerste tandje krijgt, of gaat staan, pappa of mamma zegt. Nou ja, veel lezers zullen begrijpen wat ik bedoel.

Tomaten en paprika's uit Zadar

Een Hollandse huisvrouw zou haar neus er voor optrekken want ze zien er niet vlekkeloos uit; tomaten van het land en volledig zongerijpt. Als je een dergelijke tomaat open snijdt dan weet je niet wat je ziet; er loopt geen waterig sap uit, integendeel het lijkt wel of je vlees hebt gesneden. Weelderig stulpt het vruchtvlees langs je mes en geurt je tegemoet. Gecombineerd met olijven, pesto en wat fijn gesneden paprika (eveneens van het land) kon ik het als salade aan Huib voorzetten. Hij had alles voor elkaar gekregen met mijn computer en met de Garmin en heel gezellig bleef hij ook eten. Met de ingrediënten uit Zadar heb ik toen een heerlijk maal gemaakt. Bonen had ik 'smorgens al in de week gezet en die kookte ik. Een varkenshaas van een biologische boerderij die Jos van L (voorzitter slow Food afdeling Utrecht) nog eens voor me had gekocht bakte ik in stukken in een mengsel van olijfolie en boter. Vlees uit de pan en dan de uien, fijn gesneden paprika met een paar lepels paprikapoeder gebakken. 

Paprika uit Zadar ziet er eveneens schitterend uit. Zon gerijpt maakt veel uit.

Vervolgens een hele ui knoflook waarvan de tenen in stukjes waren gesneden en na zachtjes bakken twee blikken tomaten (zonde om de heerlijke tomaten uit Zadar te laten verdrinken; had ik er maar veel meer meegenomen!) mengen, de voorgekookte bonen erbij een paar stuk-kokers (aardappelen) van m'n vaste moestuinleverancier uit Groenekan en lekker laten pruttelen. Op smaak gebracht hebben we zitten smullen.

Met Roos op vakantie geweest, met Dick gewandeld in Limburg en met Huib een hele dag doorgebracht; wat een heerlijke dagen waren dat bij elkaar. Een goede relatie en goede vrienden zijn zo belangrijk voor een mens! (En niet te vergeten: goed eten).

Huib komt de klus klaren!

Appeltaart en koffie op het bankje onderweg langs de kromme Rijn

Het dreigde maandag zulk prachtig weer te gaan worden dat ik Huib zaterdags bij Dick vandaan een mailtje heb gestuurd om te kijken of hij ook zin had om een dag te gaan wandelen. Om het aantrekkelijk te maken had ik hem appeltaart beloofd. Ik had zaterdag bij Dick nogal wat appels geraapt in de boomgaard genaamd Bellet en daar moest toch wat mee nietwaar? Nou tegen zo'n aanbod kon Huib natuurlijk geen weerstand bieden. Hij stelde voor om de wandeling te combineren met een bezoek aan mijn woonstede teneinde een aantal ICT operaties uit te voeren, te weten: het installeren althans aan de praat krijgen van Google Earth, het installeren van de onlangs aangeschafte dia-scanner en tot slot het optimaliseren van de Garmin GPS.
Dus wandelden we van Utrecht CS, via de Kromme Rijn naar de Bilt. Huib woonde vroeger eveneens in de Bilt; dat maakte het extra leuk om deze route te doen. Ik had bordjes en vorkjes meegenomen zodat we de appeltaart met alle égards konden verorberen. Heel onhandig op een bankje. Maar op dat bankje vertelde Huib me iets leuks. Hij had ergens in den Haag deelgenomen aan het nieuwe initiatief, het "Reparatie café"; bijeenkomsten waarbij in het kader van duurzaamheid mensen elkaar bijstaan in het repareren van spullen. Huib vertelde hoe hij in de kortst mogelijke tijd werd ingezet als reparateur van een oude lamp die "het niet meer deed". Hij leende wat spullen van anderen, want hij had zelf nergens op gerekend qua repareren. Maar na enig meetwerk en slim nadenken had hij de diagnose gesteld en repareerde hij de lamp.

EN HUP, ER WAS LICHT!

Hij was er zelf enigszins verbaasd over hoeveel bewondering maar ook hoeveel genoegen hem zelf ook deze eenvoudige handeling had opgeleverd; hij oogstte zelfs publiek applaus. En zo zie je hoe iemand die twee studies afrondde en promoveerde aan zoiets "simpels" ontzettend veel genoegen kan beleven. Op mijn verzoek deed hij mij nog een keer voor (voor de foto) hoe het licht aanging en hij de aandacht van eenieder op zich vestigde!

En zo ging het er tijdens het reparatie café aan toe

Hier nog een algemene verwijzing naar het initiatief van het repair café.

Het onderkomen in Zadar

Het gordijn is met rails en al op de kast gevallen.

Via booking.com hadden we een onderkomen in Zadar. Bij nader inzien was het nogal ver buiten het centrum gelegen en dus niet erg handig. Daarom hebben we heel spilzuchtig een ander onderkomen gezocht (we konden natuurlijk niet meer annuleren op zo'n korte termijn) via de VVV. De bijzonder behulpzame dame achter de balie wist middenin het centrum een gelegenheid en belde voor ons. Een wat slonzige dame kwam ons halen en bracht ons naar de kamer. We hebben hem geaccepteerd vanwege de ligging maar de prijs/kwaliteits verhouding was abominabel. Ik ben niet erg kritisch uitgevallen maar ik heb geen gebruik gemaakt van de douche-gelegenheid om maar wat te zeggen. Maar het hilarische was toch vooral dat middenin de nacht met veel geraas het gordijn met rails en al van het plafond los kwam en op de kast bleef hangen. Volgende keer toch maar wat kritischer zijn en toch maar via booking.com!

Een echte boerenmarkt in Zadar

Bij deze dame kochten we kaas

Zadar kent een schitterende oud centrum gelegen op een schiereiland; een fraaie boulevard met een zeeorgel en volgens Sir Alfred Hitchcock de mooiste zonsondergang ter wereld vormt slechts een klein deel van het fraais. Wat mij als echte foodie het meest trof was de formidabele boerenmarkt. Vooral vrouwen met zelf-verbouwde landbouwproducten stonden in tientallen stalletjes hun waren aan te prijzen. Natuurlijk hebben we e.e.a. gekocht; bij het inpakken had ik al rekening gehouden met het terug meenemen van veel voedingswaren vanwege de originele kwaliteit. En zo kochten we prachtig volrode tomaten, paprika's, knoflook, bonen, niet-geplastificeerde schapenkaas en gedroogde paddenstoelen. Bepakt en bezakt gingen we terug naar onze kamer (een Bloggie apart waard, namelijk vanwege de hilarisch slechte kwaliteit). Toen we alles ingepakt hadden bleek dat we nog veel meer kwijt konden dan we hadden gekocht. Had ik me dat gerealiseerd dan had ik een hele kaas meegenomen en aanzienlijk meer tomaten. Vooral de zon-gerijpte tomaten uit dit soort landen zijn ongehoord lekker!

Bij deze dame kochten we bonen en knoflook

De wondere wereld van Plitvice

Het blauw lijkt wel afkomstig van cherenkov straling

Het oude Joegoslavië is vol van karst verschijnselen; in Slovenië maakten we daar al uitvoerig kennis mee, maar ook in Kroatië zie je verschijnselen als dolines en ondergrondse rivieren. Bovendien is daar op de grens met Bosnië het merengebied van Plitvice; een aaneenschakeling van verschillende meren met watervallen en water van een feeërieke blauwe schoonheid. Hier en daar lijkt het wel of er cherenkov straling is, zo onwezenlijk mooi blauw is het water dan in zo'n poel.
'sZomers is het ongetwijfeld een onwaarschijnlijke toeristenkermis; in de folders zagen we tenminste afbeeldingen waarin een aaneengesloten groep mensen zich over de fraai aangelegde paden spoedde. Over het meer vaart een elektrisch aangedreven bootje en voor transport naar het bovenste niveau wordt gezorgd via een karretje. Het was meer dan de moeite waard.

Slangen in Obrovac

Het pad langs de rivier bij Obrovac

De volgende dag wilden we graag verder reizen naar Plitvice, naar de prachtige meren van Kroatië. Roos had bedacht dat de bus in die richting over Obrovac moest komen en vroeg of de eigenaar bereid was om ons daarheen te rijden en ook daar was hij toe bereid.
Obrovac was een verhaal apart; zo'n lelijke stad had ik in geen jaren gezien; een enorm verschil met het pitoreske Vinjerac. Kapotte gevels, volledig vervallen straten, geen enkel restaurant, gesloten winkels; het zag er miserabel uit. In een café zaten 'smorgens vroeg al veel jonge mensen te roken en sommigen al aan de alcohol; het maakte op ons geen beste indruk.
Naar de gegevens van de SNP informatie moest er hier ergens een fraaie wandeling langs de rivier zijn. Dus gevraagd bij de "Travel Information". De twee aanwezige dames wisten ons wel de vertrektijden van de bus naar Plitvice te vertellen maar beweerden met stelligheid dat er geen wandeling langs de rivier was. Wij konden ons maar slecht voorstellen dat de info van de SNP onjuist zou zijn. Dus maar verder gevraagd in het eerder genoemde café. Daar hoorden we dat er een wandeling was langs de rivier en die vonden we ook inderdaad eigenlijk zonder moeite. Het pad werd echter wel steeds onbegaanbaarder maar op het moment dat bij mij te twijfel toesloeg kwam er een drietal mensen aan, naar bleek een Engels echtpaar onder leiding van een gids. Dus, hoezo geen wandeling. We hebben lekker gelopen en zijn terug gekeerd naar Obrovac en langs gegaan bij de "Travel Information" om hen van het bestaan van de wandeling op de hoogte te brengen. Ja, die kenden ze wel, maar konden ze niemand aanraden vanwege ........ (je gelooft het niet?!) de slangen. Geen slang gezien overigens behalve een doodgereden exemplaar de vorige dag in de kloof. Tja, ze had ons natuurlijk liever een excursie verkocht, maar daar doen wij niet aan; wij maken onze eigen excursies wel.
De bus vertrok keurig op tijd en zo kwamen we die avond aan in Plitvice.

Wandelen in de kloof aan de overkant

Vinjerac is maar een klein plaatsje maar met een prima hotel. We kwamen aan met de bus uit Zadar en bij het uitstappen werden we direct aangeklampt door een mevrouw die geen woord over de grens sprak maar ons wel duidelijk wist te maken dat ze een appartement voor ons ter beschikking had. Haar zoon sprak vloeiend Engels (zoals veel jongere Kroaten) het geen de conversatie deed vlotten. We hadden al gereserveerd maar het was een prima aanbod van deze mevrouw en tegen een zeer redelijke prijs. Zij had een schitterend appartement voor 30 euro per dag, niet duur dus. Maar wij gingen naar ons hotel Buratovic en werden vriendelijk ontvangen door een jonge vrouw die vloeiend Engels en Duits sprak en ons zeer behulpzaam was. Wij vertelden dat we graag naar de kloof aan de andere kant van het water wilden en vroegen ons af of er een bus reed of een bootje. Nou dat was niet het geval maar haar vader was zeker bereid om ons te brengen. En dat was inderdaad het geval zodat wij onze plannen prima ten uitvoer konden brengen. Heerlijke wandeling gemaakt; het was prachtig weer en het landschap was spectaculair. Overal waren klimmers aan de gang met touwen en ander materiaal; de uitzichten waren mooi en hier en daar waren kleine zijpaden die een bijzonder hoog GR-gehalte hadden oftewel uitdagend waren voor de geoefende wandelaar.
We hadden afgesproken dat we om drie uur weer zouden worden opgehaald en inderdaad, exact om drie uur stond de vriendelijke hotel eigenaar ons op te wachten. Onderweg vertelde hij dat hij in Duitsland had gewerkt en de afgelopen jaren dit hotel met restaurant had gerealiseerd. Van de onderkomens die wij in Kroatië hebben leren kennen was dit verreweg het beste en we kunnen de lezers van dit Blog aanraden om in Vinjerac neer te strijken in dit hotel.