Nederland op z'n mooist

In de buurt van Nederhorst den Berg (waterliniepad) trof mij dit uitzicht bijzonder. Het water leek wel blauw vanwege de heldere lucht. Heel toevallig ontmoetten mijn vriend Huib en ik hier een grote groep wandelaars; we liepen als het ware gelijk op en werden gewoon opgenomen in de groep totdat wij verderop een andere richting in gingen. Deze groep deed dat in wisselende samenstelling regelmatig. Mijn voorkeur gaat uit naar het wandelen in m'n eentje of met z'n tweeën.
Afgelopen zomer hebben Roos en ik veel gewandeld in Midden Nederland langs het oeverloperpad. Dan merk je eigenlijk pas wat we in een prachtig land wonen. Het kent natuurlijk een stevige bevolkingsdruk maar toch zijn er grote stukken van onwerkelijke schoonheid. Daarvoor hoef je niet per se naar het buitenland af te reizen. Dan heb je in de zomer nog het voordeel dat het erg rustig is en je weinig verkeerslawaai hebt, voor zover je dat al hoort op het platteland. Verder kent de bus in de zomertijd ongekend voordelige tarieven, kortom alles wat de wandelaar maar wenst is voorhanden.
Natuurlijk was het eind november geen zomer, maar de schoonheid was er niet minder om zoals deze foto ons toont.

Palingfuiken?!

Wie schetst mijn verbazing toen ik ergens in de Ankeveense plassen (Waterliniepad) niet alleen "natuurpaling" te koop zag maar ook een grote fuik opgesteld zag in het schone water. Eerlijk gezegd dacht ik dat het vangen van paling in ons land was verboden vanwege de bedreigde status van deze rover. Op de foto is het niet goed zichtbaar, maar in werkelijkheid ook niet want het grootste deel van de fuik staat natuurlijk onder water; slechts een klein stukje steekt boven het oppervlak uit. Voor het terugvinden en de zichtbaarheid voor mogelijke bootjes is er een stuk gekleurd plastic aan de standpaal vastgemaakt.
Een schitterende woonplek trouwens voor deze visser. Overigens stond er wel een bord, maar was er niemand te bekennen. Ik had wel een gerookt natuurpalinkje gelust! Maar dat zat er even niet in helaas.

Mijn grootvader Evert van Elven

Naar deze opa ben ik vernoemd; intimi noemen mij ook Evert of zelfs Eef. Mijn moeder vond het geen mooie naam en heeft mij vanaf mijn geboorte mijn roepnaam Ferry gegeven. Evert is een echte familienaam die al enkele generaties van grootvader op kleinzoon is overgegaan net als de familienaam Hendrik, de geboortenaam van mijn vader Henk en van mijn zoon Hugo.
Van de jeugd van mijn grootvader weet ik eigenlijk vrijwel niets. Hij is geboren in Nijkerk als tweede zoon van mijn overgrootmoeder Heintje Monfrans die al een voorkind had, een halfbroer van mijn grootvader dus die wel is geëcht door mijn overgrootvader.
Hoe zijn jeugdjaren verliepen weet ik echt niet. De binding met Nijkerk heeft hij altijd gehouden. Maar ergens in die jeugdjaren is het gezin van mijn overgrootvader naar Zaandam verhuisd. Overgrootvader Hendrik heeft daar een onderming gedreven als borstelfabrikant. Evert is al jong aan het werk gegaan, waarschijnlijk zo met 12 jaar; hij heeft het vak van drukker beoefend. Daarvoor moest hij een uur naar het werk wandelen en dus ook een uur terug en de werkdagen logen er ook niet om in die tijd. Maar dat vak heeft hij met genoegen uitgeoefend. Totdat hij verkering kreeg met een meisje uit Oostzaan, Sientje Onrust. Haar vader had een eigen zaak, een fabriekje dat "gloed" en warm water produceerde en verkocht. Ik schreef daar al eens een bloggie over. Deze man vond dat een schoonzoon toch minstens "eigen baas" moest zijn en geen loonslaaf. En zo kocht mijn grootvader een melkzaak in Amsterdam. Een paar anecdotes heeft hij uit die tijd verteld zoals dat hij boter verkocht in drie prijsklasses maar dat ze van de zelfde bron kwamen. En toch proefde men verschil; zelfs iemand die het financieel niet breed had nam de duurdere terwijl hij vertelde dat de goedkopere ook prima boter was. Ook vertelde hij dat Sientje een keer heet water over haar benen had gekregen en dat hij haar zo in een ton met melk zette om snel af te koelen. Maar het was vooral een drama voor hem; hij had er jaren later nog nacht merries van. Hij reed namelijk ook rond met een melkkar en in die tijd had je nog geen onderlinge afspraken met andere melkboeren. Dus was de concurrentie moordend. Dan kwam hij op drie hoog met de bestelling en dan zeiden ze: "ach boertje, nog drie eitjes graag". En dan kon hij weer naar beneden en hij was zo'n trotse man. Hoe lang hij het daar heeft uitgehouden weet ik niet, maar ze zijn waarschijnlijk op hangende pootjes terug gekomen naar Zaandam en daar heeft hij de zaak van zijn vader, de borstelfabrikant overgenomen. Hoe dat allemaal gegaan is weet ik niet maar het heeft de relatie tussen schoondochter Sientje en haar schoonvader geen goed gedaan. Maar daar had mijn overgrootvader-vrijbuiter waarschijnlijk volledig lak aan. Hij heeft vanaf zijn zestigste niet meer gewerkt!
Mijn grootvader wel. Het was geen makkelijke man en nogal conservatief; hij heeft het zaakje altijd in zijn eentje gedreven en heeft er goed van kunnen leven. Het kleine huisje aan de Czaar Peterstraat nr. 60 wekt nog steeds warme herinneringen bij me op. De witte bank in de tuin met kiezels, het perzikboompje dat gerooid werd toen ik een jaar of tien was en waarvan ik zelfs nu nog het stammetje in mijn bezit heb; de schuur waarin mijn opa werkte en waarin hij zijn voorraad had.
Hij was een echte opa; rook altijd naar tabak; ik mocht bij hem op schoot zitten en hij deed damespaard/herenpaard met me; ook had hij me wijs gemaakt dat er een vogeltje in de binnenzak van zijn colbertje zat.
Hij was altijd aan het werk; veel van de borstels maakte hij zelf en hij verkocht zeemlappen, bezems borstels en dergelijke aan winkels zo globaal in de grote polders boven het noordzeekanaal. Ik ben wel eens met hem meegeweest als klein kind en kan me nog de plaats Stompetoren herinneren. Als ik dan in de auto op hem moest wachten duurde het me veel te lang. Misschien was ik een jaar of acht toen.
Zo rond zijn zeventigste is hij helemaal gestopt met het produceren van borstels. Er was een dropfabriek die in de machines bepaalde, zeer specifieke borstels nodig had en die maakte mijn opa nog met de hand. Hij vroeg er steeds meer voor, want hij wilde er van af geloof ik. Maar op zeker moment is hij er toch mee gestopt. Hij was ook altijd met het huis bezig; schilderde het zelf, knapte het op, heeft het zelfs verbouwd.
In de oorlog heeft hij voor mijn vader onder de vloer van het huis een schuilplaats gebouwd; die heb ik nooit gezien, maar misschien was die ook wel  weer weg.
Ik heb hem lang mee mogen maken. Toen ze echt bejaard werden gingen ze naar een bejaardenwoning. Daar hebben ze niet zo lang gewoond; oma begon te dementeren, werd ziek en stierf. Opa werd slecht ter been en ging uiteindelijk naar een bejaardenhuis met volledige verzorging. In die tijd kwam ik niet zo vaak meer bij hem, maar mopperen deed hij nooit. Anneke en ik zijn nog bij hem langs geweest met de kleine Joke. Er is een foto waarop hij staat terwijl hij heel onhandig Joke op zijn schoot heeft. Dat was rond kersttijd 1982 denk ik. Enige weken later kwam ik bij hem langs ergens vroeg in de avond. Hij lag al in bed, maar hij vond het fijn dat ik langs kwam. Hij moest even zijn gebit in doen en we hebben nog met elkaar gesproken. Dat was de laatste keer. Vlak daarna had hij een attack en niet veel later is hij heengegaan.
Ik denk nog met warmte aan hem terug.

Dooie rat

Wie publiceert er nu een foto van een dooie rat op z'n Blog? Bah, onsmakelijk. Nou de reden is natuurlijk weer dat er een herinnering aan vast zit. 5 decennia geleden zat ik op de middelbare school; daar reden mijn vriend Bram en ik dagelijks naar toe, langs de Sloterplas en langs de rioolwaterzuivering daar in de buurt. Ook mijn goede vriend Peter C reed regelmatig met ons mee terug naar Slotermeer, terwijl (zoals hij mij onlangs heeft verteld) Bram en ik voortdurend over onze parkieten en andere kooivogeltjes spraken. Maar ook over eendennesten en andere strooptochten in de natuur bespraken Bram en ik kennelijk, aldus Peter. Tja, mijn interesse in de natuur zat er vanouds in!
Op een dag lag daar een dooie rat op het fietspad. Eerst nog redelijk ongeschonden maar na enkele dagen tot een plat tapijtje gereden door passerende fietsers. Het skelet bood lang weerstand want ik weet nog hoe weken later het staartje, althans de staartwervels in het staartje, duidelijk zichtbaar waren bij onze dagelijkse tocht.
Hieraan moest ik denken toen ik met mijn vriend Huib een stuk van het Waterliniepad wandelde en op de weg een doodgereden rat zagen liggen en kon ik het niet laten om er een foto van te schieten om deze oude herinnering vast te leggen.

Grauwe erwten

Mijn goede vader had het vaak over grauwe erwten met spek. Voor hem betekende het een voedsel gelijk aan godenspijs. Alleen kon je het nergens krijgen; we aten aan de ouderlijke dis in plaats daarvan capucijners. De enige keer dat ik het heb gegeten was toen een collega van mij deze peulvruchten had klaargemaakt in het teken van een "lab-maaltijd";  meer dan dertig jaar geleden en deze collega was, net als mijn vader afkomstig uit de Zaanstreek. We werkten toen in een medisch laboratorium en aten daar regelmatig met z'n allen tussen de middag. Ik vond het toen heel bijzonder om dit te eten hoewel de smaak me niet bijzonder had getroffen, maar toch .....
Wie schetst mijn verbazing toen ik bij de Utrechtse "Streekweken" in de zijdebalenhal, enkele weken geleden een mevrouw trof die grauwe erwten en Opperdoezen verkocht. Heel bescheiden, een kleine opbrengst, steentjes erin want ze had geen tijd gehad om ze precies te "lezen".
Natuurlijk heb ik er een heerlijke maaltijd van gemaakt met spek en uien zoals mijn vader dat ook zo waardeerde. Een volgende keer zal ik het doen met vet spek, gebakken uien en (zoet)zure augurken, zoals het echt hoort. Die ouwe vader van mij moest eens weten!

Hautes Fagnes

Al sinds jaar en dag kom ik met mijn oude vriend Dick op de Hoge Venen, het natuurgebied op de grens van Duitsland en België. Elk seizoen is het daar mooi; vroeger gingen we wel eens speciaal als het "venenweer" was, d.w.z. miezerig, beetje dikke lucht, motregen, koud. Maar met volop zon in het voorjaar is het ook prachtig. Maar op z'n mooist is het toch wel met sneeuw. En dat was het afgelopen weekend het geval; een gebied vol herinneringen voor mij. Daarvan zal ik in komende Bloggies nog wel kond doen.
Maar afgelopen zondag was het weer zo ver; na een gezellige avond, vroeg opgestaan en met de Belgische bus die vanuit Vaals naar Eupen gaat op weg. Keurige aansluiting met de bus richting Monschau, die helaas slechts in het weekend rijdt en uitgestapt bij Haus Ternell, een leuke gelegenheid om een kopje koffie te drinken of lekker te lunchen. Dat deden wij niet; wij gingen direct op weg en via de Getzbach, het Jansenkreuz naar het pad langs en door het Veen. Het was relatief druk. We liepen over de knuppelpaadjes en moesten er regelmatig af om tegenliggers gelegenheid te geven te passeren. Vroeger waren er geen knuppelpaadjes en moesten we vaak door de nattigheid soppen; had ook zo zijn charme, maar de paden werden steeds breder en dat is niet goed voor het Veen.

Een kinderhoofdje

Deze betonnen paal bevindt zich achter het Centraal Station van Utrecht. Ze staat daar al jaren. Laatst heb ik deze plek eens opgezocht en er een foto van gemaakt. Het zal de lezer verbazen waarom ik dat heb gedaan. Welnu, jaren geleden heeft mijn oudste zoon, toen nog mijn zoontje van misschien een jaar of vijf het gepresteerd om hier achter deze paal naar de andere kant te glippen. Kennelijk had hij dat al eens eerder gedaan want hij zei: "kijk eens pap", en tot mijn verbijstering wurmde hij zich met gemak door de smalle spleet tussen de paal en de wand. Binnenkort zal deze plek misschien wel verdwijnen vanwege verbouwingen van het station. Maar door middel van deze Blog heb ik het fenomeen in ieder geval vastgelegd. Dat z'n hoofd zo smal was verbaast me werkelijk als ik er nu naar kijk.

Klepperman van Elven

In Westbroek ontdekte ik een straatnaambordje met een wonderlijke naam: Kleppermanweg. Dat deed mij denken aan meneer Buisman, mijn onderwijzer in de vierde en vijfde klas van de lagere school. Deze man bewonderde ik, mischien wel wat al te buitensporig. Toen ik aanwezig was bij een promotie van een wederzijdse kennis werd ik aan hem voorgesteld. Ik vond het wat; mijn oude zo gerespecteerde onderwijzer. Maar het enige dat hij wist in te brengen was dat hij als hij aan mij dacht, vanwege mijn achternaam moest denken aan het liedje "Klepperman van Elven". Dat was een oud liedje van voor mijn tijd.
Nou ja, je moet je herinneringen soms wat relativeren; dit grappige bordje deed mij aan die gebeurtenis denken.

Schuitenbeek

De Veluwe is het gebied mijner vaderen (om het maar eens plechtstatig te zeggen). Ik heb het grote genoegen gehad om tot op stevig volwassen leeftijd mijn overgrootvader gekend te hebben. Zelfs heb ik in mijn jongere jaren kennis gemaakt met zijn zuster en haar man. Hun namen ken ik niet meer; heel oude mensen natuurlijk, zeker in de ogen van een kind. Maar ik had ook nog familie op de Veluwe in Nijkerkerveen. Ik ben naar ik meen te herinneren twee keer op de boerderij geweest en was daar als tienjarige voor het laatst. Van die laatste keer weet ik nog het détail dat de vader van mijn beste vriend destijds op die dag gestorven is. Ook hij was toen pas tien jaar oud.

Toen we daar waren gingen we 'smiddags naar een groot bos, misschien was dat wel Oldenaller, dat ligt daar in de buurt en speelden we "boompje wisselen". Ook weet ik nog dat daar een beek liep. Toen iets heel bijzonders voor een jongen uit het vlakke Noord Holland; stromend water kende ik niet en die beek heb ik vele jaren als iets bijzonder beschouwd. Nu weet ik dat er in de Gelderse vallei in de 19e eeuw allerlei afwaterings kanaaltjes werden gegraven die functioneerden als beken. Dat was om de natte gebieden te ontginnen voor de landbouw. Wat u op deze foto ziet is de Schuitenbeek, misschien wel dat beekje uit mijn jeugd bij mijn Oom Aart. 

Vele jaren later, toen mijn oudste zoon net was geboren dus in 1984 ben ik nog eens langs gegaan met de fiets; ik wist de naam van de straat nog, de Domstraat of Domweg, destijds een zandpad, nu een verharde weg. Ook de naam van de familie wist ik nog en door een aldaar bekende vond ik de juiste boerderij. Een warm weerzien; ik heb meegegeten tussen de middag!

Watervlooien

In dat dorp van ons ligt al sinds mensenheugenis een ijsbaan. Het hele jaar ligt het daar rustig; in een koude winter komt de jeugd van het dorp daar om gezellig te schaatsen. Muziek, avond in avond uit; helaas gebeurt dat maar zelden. De rest van de tijd ligt het daar rustig en is uitgegroeid tot een klein natuurgebiedje. Jaren geleden was ik daar met een stel van m'n kinderen. Mijn jongste dochter, een ondernemend typetje, stond tot de zoom van haar jurkje in het water; even verderop was iemand watervlooien aan het scheppen voor zijn aquarium. Het water is daar zo zuiver, zonder landbouwgif dat er volop watervlooien zaten. Of ze er nu nog zitten weet ik niet, maar eigenlijk twijfel ik daar niet aan.

Als kind viste ik ook op watervlooien; met een netje, gemaakt uit de voet van een nylonkous van mijn moeder. In de van Tienhovengracht in Amsterdam zag het rood van de watervlooien. Met een paar slagen had je er al zoveel dat je er een aquarium mee kon voorzien. Wij lieten ze vaak drogen, nogal wreed realiseer ik me nu. Een nare herinnering heb ik nog dat ik een net vol watervlooien eerst wat wilde uitpersen en er gewoon een straaltje rood vocht uit het zakje kwam; staat me nog voor ogen. Kom daar tegenwoordig eens om; watervlooien zijn door de slechte waterkwaliteit nogal in aantal achteruit gegaan, vooral in landbouwgebieden met veel gif.

Een warme koelkast

Schitterende koeien die Lakenvelders. Zijn inmiddels bevorderd tot Presidium van Slow Food. Volgens de officials is dit ras vanouds een soort sierras, gehouden op landgoederen. De hier gefotografeerde kudde graast winter en zomer in het mij zo vertrouwde Houdringhe bos, waar ik regelmatig mijn "drietjes" wandel. 'sWinters worden ze bijgevoerd; ouderwetse veekoeken en wat hooi is hun deel. Bij koude gaan ze dicht bij elkaar staan op de voederplek en verroeren zich nauwelijks. Dankzij hun dikke vacht en in de zomer opgebouwde speklaag zijn ze goed bestand tegen de koude. Zelfs op de uiers groeit een stevige haardos. Helaas loopt er tegenwoordig geen stier meer in de kudde. Daarom ook geen kalveren dit jaar. Misschien wel omdat er een keer een wat al te jonge vaars was gedekt met als gevolg een nauwelijks levensvatbaar, zeer klein gebouwd kalf van een te jonge moederkoe.

De eigenaar van de kudde heb ik afgelopen winter gesproken. Hij heeft me verteld wat de Lakenvelder vroeger voor functie had. En dat was een heel ander verhaal dan als sierkoe op landgoederen. Het was, aldus deze eigenaar, een zogenoemde huiskoe. Werd 'smorgens vroeg gemolken; kwam een flinke liter uit en de rest was voor het kalf. Dan kreeg moederkoe een klap voor de kont en werd "het bos ingestuurd" om haar kostje bij elkaar te zoeken. Dat ze weinig eisen stellen aan de voeding is mij wel duidelijk. Op het weiland waar ze inmiddels al jaren grazen staat een wat triest gras en vooral veel Jacobskruiskruid, dat ze overigens laten staan. Een weinig voedingrijk geheel dus. Maar ze hebben er voldoende aan want ze zien er voortreffelijk uit. Alleen bij sneeuw worden ze wat bijgevoerd met hooi als gezegd, maar verder nooit.
'sAvonds kwam moederkoe weer terug om opnieuw wat melk af te staan. Een warme koelkast eigenlijk; altijd verse melk!

Het lijkt wel Portugal

Gewoon hier in de buurt, in Westbroek zag ik dit schitterende tafereeltje van zes ooievaars bij een boerderij. Tegen een stel andere wandelaars merkte ik nog op: "het lijkt wel op Portugal". Nooit zag ik zoveel ooievaars als enkele jaren geleden bij een bezoek aan Portugal. Op iedere electriciteitsmast stonden wel twee nesten van ooievaars en overal stonden groepjes ooievaars met hun snavels te klepperen; een karakteristiek geluid en een prachtig gezicht. En dat terwijl hier in NL de ooievaar nagenoeg was verdwenen.

In de buurt van Gouda was een ooievaarsdorp weet ik nog. Daar werd op kunstige/kunstmatige wijze een groepje ooievaars half wild gehouden. Dat experiment lijkt goed geslaagd want je komt de ooievaar steeds vaker in het NLse landschap tegen. Maar zoveel als hier in Westbroek had ik er nog nooit bij elkaar gezien.
Toen we verder wandelden zagen we één van hen fourageren. En dat ging met groot succes want telkens zagen we hem, na enig gewroet in het gras een lekker hapje naar binnen werken. Het gaat toch wel heel redelijk met de natuur in NL. Het deed mij in ieder geval veel plezier om dit te zien.

Een kongsi tussen gezondheidszorg en voedingsindustrie?

In eerdere Bloggies heb ik al zo mijn twijfels uitgesproken over de invloed van de voeding op het cholesterol gehalte van het bloed. Becel claimt en blijft claimen dat zij producten heeft waar je feitelijk niet zonder kunt zonder dat je je gezondheid in gevaar brengt?!
En dan de pharmaceutische industrie met haar cholesterol verlagers. Uit de zogenaamde Cochrane studie (een hoogst betrouwbare, zgn dubbel blind onderzoek op behoorlijk grote schaal) is gebleken dat het aantal mensen met een verhoogd cholesterol gehalte dat sterft aan een hartlijden wel degelijk daalt onder invloed van cholesterolsyntheseremmers. Dat is dus meegenomen! Edoch, het totaal aantal mensen dat sterft is gelijk in behandelde en onbehandelde groepen. Hieruit moet geconcludeerd worden dat er ook mensen sterven t.g.v. de cholesterolremmers, zij het aan heel andere dingen dan hartlijden. En toch gaat men gewoon door met die "behandeling". Ik heb dat nooit zo begrepen.
Maar vandaag lag er in mijn brievenbus een Magazine van mijn zorgverzekeraar VGZ. Hierin word je serieus verwezen naar een site die direct wordt beheerd door Becel vanwege een zgn. hartleeftijdsbepaling. Zie: www.hartleeftijdcoach.nl Het geheel wordt in het blad benoemd als een "unieke samenwerking tussen VGZ en Becel". Waarom geen unieke samenwerking met Gazelle, een fietsfabrikant. Fietsen is echt goed voor je hart evenals wandelen of andere vormen van gestructureerd bewegen of gewoon wat minder eten op het gewenste gewicht te bereiken.
Ik wil niet weer vervallen in gemopper in m'n Bloggies, maar dit moest me toch even van het hart.

Zoals vroeger

Bij ons in Bilthoven wordt aan alle kanten onderhoudswerk gedaan aan riolering en aan de bestrating. Het gevolg is dat het verkeer hier en daar langdurig is stilgelegd. De Oude Brandenburgerweg is normaal een behoorlijk drukke doorgaande weg, maar is nu door genoemd onderhoud helemaal uit de roulatie en bovendien op dit moment bedekt met zand in plaats van bestrating. Ik werd hedenmorgen gefrappeerd door het beeld.

Het was prachtig weer en we gingen er op uit voor een forse wandeling richting Groenekan en via het Bert Bos pad naar Hollandse Rading. Daarbij passeerden we de kruising met het hier bovenstaande beeld; het leek wel uit de tijd toen "het karretje op de zandweg reed". De rust, het ontbreken van geparkeerde auto's de flankerende bomen in herfsttooi. Wat moet het er vroeger toch allemaal prachtig uit hebben gezien. Alleen toen beseften we dat niet.

Oldenaller

Nou dat was wat de afgelopen dagen in Utrecht. Wilden we vrijdagavond naar Amsterdam om lekker met convivium Grachtengordel van Slow Food in de Industriële Groote Club gaan dineren (een fantastisch wild menu werd verzorgd door de steeds voortreffelijke keuken!) daar kwamen we niet verder dan Utrecht CS. Er was een brandje uitgebroken in het verkeersleidingscentrum te Utrecht. Hierdoor was geen treinverkeer mogelijk vanaf station Utrecht. Intussen gingen er allerlei geruchten: "er was een aanslag geweest", in de bus werd gemeld dat het treinverkeer in heel Nederland was neergelegd vanwege een brand in het landelijk verkeerscentrum van NS. Welnu, het bleek om een brand of kortsluiting te gaan waardoor het centrum Utrecht niet meer kon functioneren. Maar ons geplande weekend (we zouden zaterdag en zondag op de Duits/Belgische grens gaan wandelen) viel in het water.

Maar niet getreurd, onlangs had ik het boekje gekocht van de Lange Afstands Wandeling met de naam: Zuiderzeepad, En daarvan hebben we vandaag ruim 22 km gelopen. Het begin van de wandeling stond in het teken van het landgoed Oldenaller. Het hoofdgebouw is werkelijk schitterend. We begonnen bij Salentijn, een uitspanning en vanaf daar door het weidelandschap naar Oldenaller. Een heel oude klinkerweg liep door het landgoed. De wandeling liep verder door heidegebied en door bos en kwam uiteindelijk uit bij de halte Mooi Veluwe, genoemd naar het hotel/conferentie oord aldaar. Al met al een heerlijke wandeldag ondanks de problemen met de trein. Overigens reed ons boemeltje volgens dienstregeling.

Bij de kapper

Misschien om iets bij te dragen aan de lokale economie , misschien ook vanwege het idee, maar als het enigszins kan ga ik, wanneer ik in Spanje ben aldaar naar de kapper. Zo ook afgelopen maandag. We waren met de middagbus naar Sevilla gegaan waar we zo tegen het begin van de avond aankwamen. De kapper tegenover de freiduria bij de Puerta del Carne stond te kletskousen met iemand voor de deur van zijn "peluqueria", Zodoende kon ik direct instappen in de kappersstoel. Deze oude rot in het vak, met een zwaar doorrookte stem en reutelend van al het roken dat hij in zijn leven heeft gedaan, knipt met een zorgvuldigheid die ik heel bijzonder vind. Alles met het handje en dus met de schaar en het scheermes. Nek keurig uitgeschoren en na afloop ook de cegas, de wenkbrauwen even kort geknipt.
Daarna hebben we nog wat kippenpootjes en inktvis gescoord bij de freiduria, een plekkie aan de straat waar het verkeer langslawaait, maar waar ik me altijd zo fijn voel bij een bezoek aan Sevilla. Glaasje "wit" erbij en genieten maar. Het wordt wel snel kouder om deze tijd van het jaar. Nog wat langs de Giralda geflaneerd en een ander plekje gezocht en nog wat gegeten en gedronken. Heerlijk die sfeer. Ik ben dol op Sevilla

Een onverwachte ontmoeting

Dat was een heel onverwachte ontmoeting afgelopen maandag. Prachtig weer daar in Andalucia, maar we wisten niet precies hoe we moesten lopen. De voor de hand liggende weg liep niet verder maar was met een hek afgesloten. Gelukkig liep daar in de verte een wandelaar, de eerste die we hadden ontmoet die dag. "Volgens mij is het José Miguel", zei ik nog. En jawel, we vroegen hem de weg en ik herkende hem beslist en tot zijn verbazing wist ik zijn naam en herkende hij ons ook. Dat was wel vijf jaar geleden dat we elkaar ontmoetten in Castano. Een gedreven natuurvorser en fotograaf. Hij heeft grote kennis van de natuur van het Parco de Aracena, een schitterend gebied met een rijke landbouwcultuur en mooie natuur. We maakten een paar foto's.

Rotzooi in het bos

Afgelopen zondag liepen we van Galaroza naar Valdelarco, een bosrijk gebied. Het regende de hele dag, maar vanwege de Spaanse temperaturen was dat best vol te houden. Onderweg kwamen we een jong stel tegen. Hij hield een doos met geplukte paddenstoelen in zijn hand en ik sprak hem aan. Zo kwamen we in gesprek over paddenstoelen. Het bleek dat zij half-Duits was, hetgeen de conversatie voor mij een stuk gemakkelijker maakte. Ze kwamen uit Sevilla en hadden een forse hoeveelheid paddenstoelen geplukt. Ook zij hield een mand met paddenstoelen onder de regenmantel. Hij had nog een grote, daarvoor extra meegenomen plastic zak bij zich die helemaal vol zat met plastic rotzooi, uit het bos meegenomen.
Daar moest ik aan denken toen ik woensdag door mijn eigen bos wandelde. Bij mijn favoriete plekje lag ook zo'n plastic fles met een waarschijnlijk door een hond in stukjes gescheurd plastic etiket. Ik heb alles meegenomen en in de vuilnisbak aan de uitgang van het bos gegooid. Het is zo'n kleine moeite om je rotzooi mee te nemen. Gelukkig doet ook vrijwel iedereen dat bij ons, alleen in Spanje daar heeft de natuur (nog) niet dat aanzien dat zij in NL of Duitsland heeft en ligt er veel rotzooi.

De appel valt .........

Zojuist heerlijk gewandeld door het herfstbos met natuurlijk muziek op m'n hoofd via de mp3 speler. Wel Bach, echter niet Johann Sebastian, maar Carl Philipp Emanuel Bach, één van zijn zonen. Natuurlijk niet het niveau van zijn weergaloze vader, maar wel prachtige, wat vrolijkere muziek. Vader zal zonder twijfel trots geweest zijn op zoon Carl Philipp.
Zo'n vader-kind relatie blijft altijd, hoe oud de kinderen ook worden. Zo overkwam het mij dezer dagen dat ik enkele dagen "uit de lucht" was. Toen ik na enkele dagen thuis kwam bleek dat er op zowel m'n GSM als op de huistelefoon meerdere keren door m'n zonen was gebeld. Ze waren ongerust of er misschien iets aan de hand was; had ik ergens de pest over in en stelde ik me incommunicabel op, of was er iets ernstigs aan de hand?! Ze waren duidelijk opgelucht en straks komen ze langs om te eten.
De dochters waren niet ongerust, dat was ook nergens voor nodig: met de ene had ik een afspraak om haar te bezoeken: heerlijk zo'n hoog-zwangere dochter. Met bolle buik en in zich zelf gekeerd. Herinneringen aan m'n eigen nakend vaderschap rolden door me heen. Lang geleden; ik vertelde haar dat ze zelf zo'n hele korte, dikke navelstreng had zodat ze niet direct op haar moeders buik kon liggen. Leuk om nu te vertellen. De andere dochter had ik een SMS-je gestuurd, geen reden tot ongerustheid of wat dan ook dus.
Misschien meer van: het bloed kruipt waar het niet gaan kan dan de appel valt niet ver van de boom. In ieder geval blijkt dat de familieband van zeer grote waarde is!

Populisme en Vargas Llosa

Als kop in de krant stond onlangs: Vargas Llosa waarschuwt voor populisme. Nou en dat betekent nogal wat wanneer een Nobelprijswinnaar zoiets zegt. Een goed schrijver die Vargas, maar ook politicus. Ooit stelde hij zich beschikbaar als presidentskandidaat van zijn land, het een of andere Midden-Amerikaanse voormalige Spaanse kolonie.
Het is inderdaad wonderlijk hoe populisme wortel schiet in Europa. Als je de oorzaken analyseert dan liggen die toch vooral in een gevoel van onveiligheid dat is ontstaan. Men heeft geen vertrouwen meer in het bestuur; nooit hadden we het collectief zo goed, nooit was de veiligheid zo groot, nooit waren we zo gezond en vooral, nooit waren we zo rijk. Zoals de gemiddelde Westerling nu leeft, zo leefden hooguit de koningen in de middeleeuwen.
De "politiek" krijgt de schuld, maar feitelijk is het electoraat, wij burgers als collectief, gewoon de weg kwijt. Het gevolg is dat mensen van goede kwaliteit, denk eens aan mensen als Bolkesteijn, Weijers, tycoons van het bedrijfsleven, zich niet meer lenen. Je moet er toch ook niet aan denken om voortdurend op je huid te worden gezeten door zo'n stel persmuskieten en je iedere scheet moet verantwoorden. Het gevolg is een negatieve kwaliteitsspiraal in ons burgerlijk bestel en dan klinkt altijd de roep om een "sterke man". Realiseren we ons dat ook collectief? Wat kan dat voor gevolgen hebben? Hadden we dat echt voor ogen toen we zomaar weer eens van politieke partij wisselden bij de verkiezing?
Laten we eens collectief tot bezinning komen en niet meer zo veel naar slechte kranten en TV kijken, producten van al die onzin-journalistiek; die kranten hebben alleen maar belang bij hun verkoopcijfers en veel minder bij de kwaliteit van hun informatie. Koop een goede, informatieve krant en stop met TV kijken. En vooral,.... lees meer boeken.