Bilthoven wordt een zooitje

Temidden van de bouwactiviteiten staat dit pand.
Vroeger zat hier het filiaal van Albert Heijn.

Vooral het centrum van Bilthoven, d.w.z. het stationsgebied, maar ook het winkelcentrum de Kwinkelier gaan op de schop. De kruising met het spoor wordt door NS als gevaarlijk bestempeld en nu wordt er binnenkort een tunnel onder het spoor gerealiseerd. Dat zal naar ik verwacht een sterk aantrekkende kracht op doorgaand verkeer uitoefenen zodat de Soestdijkseweg, de doorgaande weg van De Bilt/Bilthoven definitief een belangrijke Noord/Zuid verkeersader in de provincie zal worden.
Destijds toen wij in Bilthoven gingen wonen was het er 'savonds zo ontzettend stil; je hoorde wanneer je op onze loggia zat alleen maar het geluid van de uilen achter in het bos. Verkeer had je nauwelijks. Maar dat is ook wel dertig jaar geleden. Jaren later kon je zelfs het geluid van de A28 horen wanneer je met gesloten ramen in de badkamer je tanden stond te poetsen. Nogal een verschil, maar dat ter zijde; ik ben nogal gevoelig voor storend geluid helaas.

De bestrating van het winkelcentrum is kapot
en de afvoer functioneert niet naar behoren.

In die tussentijd is Bilthoven gegroeid; het winkelcentrum "De Kwinkelier" werd gerealiseerd met daarnaast een sporthal annex muziekschool. Inmiddels is het winkelcentrum behoorlijk in verval, zodanig dat er winkeliers vertrekken en er winkels leeg staan; de bestrating scheurt; de afwatering functioneert onvoldoende, kortom het wordt een zooitje.  Gelukkig zit Albert Heijn er nog en ook "Sir John", de chique herenmodezaak waar ik vroeger, in de tijd dat ik er netjes uit wilde zien voor mijn werk, altijd mijn kleren kocht.
Het is een raar fenomeen wanneer gebouwen die je hebt zien bouwen alweer worden afgebroken. Dat is nu reeds gebeurd met het complex van muziekschool en sportzaal. In die sportzaal heb ik vroeger heerlijk badminton gespeeld. Toen ik hier onlangs was zag ik zo'n reusachtige machine met veel geweld de brokken grijs beton tot gruis beuken. Helaas had ik toen geen fototoestel bij me anders had ik er een filmpje van geschoten.

De enorme machine die beton kan vergruizen bovenop
de hoop met puin.

Maar een dag later kon ik de puinhoop nog wel fotograferen. Naar ik begreep komen er nu huizen en wordt het winkelcentrum gerenoveerd. De afbraak van die nu nog te realiseren nieuwbouw zal ik wel niet mee hoeven maken verwacht ik.
De lege plek waar tot voor kort sportzaal en muziekschool stonden vind ik een triest gezicht. Maar zo gaan die dingen kennelijk; er wordt niet meer voor "de eeuwigheid" gebouwd zoals die schitterende panden van de 17e eeuw. Die "ouderwetse"duurzaamheid bevalt me eigenlijk beter.

Graffiti in de Hoflaan

Deze nauwelijks te lezen teksten staan op een muur in de voorkamer van ons oude huis in de Hoflaan. Daar staat op dat Anneke en ik daar op 1 augustus 1980 gingen wonen en dat onze kinderen er geboren werden. Enkele maanden nadat de verkoop had plaats gevonden gingen Huib en ik een wandeling maken en kwamen we langs mijn oude huis. Er werd druk gekotterd en geboord en we vroegen of we even mochten kijken hoe de (onvermijdelijke) verbouwing opschoot. En daar vonden we diverse in potlood geschreven notities die bij het verwijderen van het behang tevoorschijn waren gekomen. Dat was ook de reden waarvoor ik die jaren geleden had geplaatst.

Ik had zelf altijd actief gezocht naar tekenen van vorige bewoners; slechts doodenkele in potlood genoteerde woorden was ik ooit wel eens tegen gekomen. De nieuwe bewoner van het huis verbaasde zich erover dat er overal op de muren was geschreven.

Ooit las ik ergens in een Duits huis een spreuk, een gedachte:

Wem gehört dieses Haus?

En dan kwam een overpeinzing of het de huidige eigenaar was, of het de oorspronkelijke bouwer was geweest of iemand anders. Misschien was dat wel de reden dat ik iets in de vorm van een boodschap wilde achterlaten.

Huib had gelukkig een fototoestel bij zich om deze foto te maken voordat de tekst weer (definitief?) zou verdwijnen.

Voor het laatst met z'n allen bij de Griek eten

Anneke gaat in oktober verhuizen naar Schoonhoven. Ze gaat dus Bilthoven na 30 jaar verlaten. Met het gezin gingen we vroeger regelmatig eten bij "de Griek", oftewel Zorba de Griek op het winkelcentrum de Kwinkelier. Dat winkelcentrum hebben we dertig jaar geleden zien bouwen; voorheen was daar een rommelig landje maar nu een volstrekt vervallen winkelcentrum. Wat heeft zo'n gebruiksgebouw een korte levensduur! Het gaat afgebroken worden en er komt een nieuw winkelcentrum met wat meer bewoning heb ik begrepen. Maar nu zit Zorba daar in een voorheen eetstraatje op "de Kwink" waar alle andere restaurantjes inmiddels zijn gesloten. Maar Zorba loopt nog steeds prima.

Ik vond het vertrek van Anneke uit B'hoven een gerede aanleiding om voor het laatst met ons ouwe gezin, dus zonder partners bij de Griek te gaan eten. Ook Gijs was van de partij. We begonnen heel vroeg en iedereen was op tijd.

Ik had als nostalgicus verwacht dat we over "vroeger" zouden praten, maar niks daarvan. Uitsluitend het heden kwam aan de orde. Dat is ook wel goed. Iedereen is goed terecht gekomen na die dertig goede jaren in dit prachtige dorp. En de Griek die griekt gewoon voort; binnenkort ook op een andere locatie. Zo gaan die dingen kennelijk.

Mijn oude overall

Bij zo'n echtscheiding worden de spullen verdeeld. Het moge duidelijk zijn dat ik erg, te erg, aan oude spullen hecht. Zo heb ik mij de afgelopen 4 jaar inderdaad afgevraagd waar mijn oude overall was gebleven. Niet dat ik hem weer wilde gaan dragen. Allereerst heb ik in de loop van mijn leven steeds minder affiniteit met knutselen gekregen en verder vraag ik mij af of ik er überhaupt nog wel in pas. Ik kreeg deze overall namelijk van mijn grootouders toen ik zestien werd, dus 47 jaar geleden.

Toen we ons prachtige huis aan de Hoflaan in Bilthoven verkochten hebben de nieuwe bewoners er een ongelooflijk grote serie foto's gemaakt en die heb ik onlangs door zitten kijken. En wat zag ik daar aan de deur van de schuurdeur hangen, u raadt het al, mijn oude overall. Het laatste wat ik ervan heb overgehouden. Hij is ongetwijfeld en terecht in de vullus (Amsterdams voor vuilnis) gegaan inclusief de oude vlekken die er bij het schilderen van voliëres in de jaren 60 op terecht zijn gekomen. Die oude overall had zijn eigen geschiedenis door de vlekken met verschillende kleuren en natuurlijk het geschenk van mijn al heel lang geleden overleden grootouders.

Koken met Richard Rothe: dat is echt Slowfood!

Degenen die mij kennen weten dat koken en eten, maar vooral de smaakbeleving voor mij erg belangrijk zijn. Al enige jaren ben ik lid van Slowfood en tot voor kort ook bestuurslid van convivium Utrecht. Vorig jaar heb ik zelfs geopteerd voor het voorzitterschap van de landelijke vereniging. Wat ik belangrijk vind in eten is toch vooral het gezamenlijk klaarmaken en/of genieten van de maaltijd en dat doe ik met ontzettend veel plezier bij de cursus "Oriëntaals koken" bij WVT in de Bilt. In een schitterend geoutilleerde keuken krijgen we les van Richard Rothe; hier ziet u hem in de keuken demonstreren hoe je een bepaald nagerechtje in elkaar zet. Telkens in series van 5 lessen heb ik nu al zo'n 5-6 keer meegedaan. Het smaakpalet van de oriëntaalse keuken is geweldig uitgebreid. Ik geniet er enorm van en Richard is een inspirerende leraar, zonder kapsones zoals de "chefs" van tegenwoordig op TV.
Afgelopen donderdag 16 december was het weer de laatste van een serie kooklessen. We waren compleet met de groep en enthousiast hebben we ons geworpen op de recepten die Richard uit zijn mouw schudt en die hij ons losbladig verschaft. En telkens weer andere technieken en smaken. In de fotoserie ziet u ons bezig met de voorbereiding van de maaltijd die na afloop gezamenlijk wordt genuttigd.
Gelukkig was er nog wat van het eten over dat ik mee naar huis kon nemen voor Roos. Vandaag (20 december) heb ik het losbladig receptenboek van Richard ter hand genomen in mijn eigen keuken en heerlijk Rendang gemaakt met een Sajoer. Dank je Richard! En tot de volgende cursus wat mij betreft. Die begint op 3 februari 2011. Mocht een lezer zin hebben om deel te nemen: schrijf u in bij WVT.

Watervlooien

In dat dorp van ons ligt al sinds mensenheugenis een ijsbaan. Het hele jaar ligt het daar rustig; in een koude winter komt de jeugd van het dorp daar om gezellig te schaatsen. Muziek, avond in avond uit; helaas gebeurt dat maar zelden. De rest van de tijd ligt het daar rustig en is uitgegroeid tot een klein natuurgebiedje. Jaren geleden was ik daar met een stel van m'n kinderen. Mijn jongste dochter, een ondernemend typetje, stond tot de zoom van haar jurkje in het water; even verderop was iemand watervlooien aan het scheppen voor zijn aquarium. Het water is daar zo zuiver, zonder landbouwgif dat er volop watervlooien zaten. Of ze er nu nog zitten weet ik niet, maar eigenlijk twijfel ik daar niet aan.

Als kind viste ik ook op watervlooien; met een netje, gemaakt uit de voet van een nylonkous van mijn moeder. In de van Tienhovengracht in Amsterdam zag het rood van de watervlooien. Met een paar slagen had je er al zoveel dat je er een aquarium mee kon voorzien. Wij lieten ze vaak drogen, nogal wreed realiseer ik me nu. Een nare herinnering heb ik nog dat ik een net vol watervlooien eerst wat wilde uitpersen en er gewoon een straaltje rood vocht uit het zakje kwam; staat me nog voor ogen. Kom daar tegenwoordig eens om; watervlooien zijn door de slechte waterkwaliteit nogal in aantal achteruit gegaan, vooral in landbouwgebieden met veel gif.