Drie etappes van het Noaberpad

De dame van de bakkerij te Schoonebeek fotografeerde ons
voor de jaknikker

Al vele jaren wil ik het stuk lopen dat van Schoonebeek (drente), via Duitsland (graafschap Bentheim) loopt naar Ootmarsum in Twente.
Dat hebben we afgelopen weekend inderdaad gedaan. Het was niet altijd even eenvoudig om de route die in het boekje was aangegeven te volgen. De tekens hadden de neiging om sterk af te wijken wanneer een stad in zicht kwam; je werd dan richting van de stad gestuurd (Hoogstede met name) terwijl de route daar officieel helemaal niet doorheen gaat. Het was makkelijk om dan de route toch weer terug te vinden. Op de track wordt de route van het boekje nagenoeg gevolgd. Hier en daar hebben we klein stukjes verkeerd gelopen maar steeds weer de route terug gevonden.
Het is een fraai, wat ouderwets landbouwgebied. Dus kleinschaliger dan dat we in NL gewend zijn. Veel koeien in de weilanden, veel korenvelden, veel bloemen. Wij natuurliefhebbers hebben genoten. We hebben overnacht bij adressen van de organisatie "Vrienden op de fiets" en dat was weer bijzonder aangenaam.
Veel energie verbruikt maar ook weer terug gekregen. Het was prachtig weer; daar hadden we de drie dagen ook op uitgezocht!
De route begint iets voorbij Schoonebeek; goed bereikbaar vanuit Coevorden met bus 26. Bushalte "Europaweg 38" en niet "Europaweg 40". Je houdt het niet voor mogelijk maar deze twee haltes bestaan echt aan deze busroute en wij waren helaas te vroeg uitgestapt omdat we dachten dat 40 erg dicht bij 38 moest zijn; niet dus; heel Schoonebeek ligt daar nog tussen. Het is overigens wel aan te bevelen om te beginnen met een kopje koffie in Schoonebeek bij de bakker met de "jaknikker" en dan verder te lopen naar bushalte Europaweg 38, de plek waar de etappe begint. De bediening bij de bakker is beslist bereid om een geposeerde foto van je te maken voor de jaknikker! (kijk maar naar ons tweeën). Al mijn tracks van het Noaberpad staan ter uwer beschikking (is inmiddels verder aangevuld).
 1 Schoonebeek-Emmlichheim; 2 Emmlichheim-Uelsen; 3 Uelsen-Ootmarsum
Het is een aanbevelenswaardige wandeling, zeker met het prachtige weer dat wij daarop hadden uitgezocht.

Wandelen in Zeeland en het verzorgingshuis

Kerk van Wemeldinge

Roos had een NS vrij-reizenkaartje van de Blokker en dat moest deze week geconsumeerd worden; reden voor een verre reis. Dat werd dus Zeeland i.c.m. Etten-Leur; Roos' hoogbejaarde moeder vierde haar verjaardag en wij zouden na de wandeling nog even 'smiddags op bezoek gaan en een kopje thee komen drinken.
Om 11.20 uur stapten we uit in Kapelle-Biezelingen; nooit geweest. We werden overvallen door de rust en de stilte van Kapelle, een middelgroot dorp op Beveland.
Evenmin als Friesland is Zeeland een wandelprovincie. Kaal, vlak en het ontbeert onverharde wegen die wandelen zo aangenaam maken. We liepen vooral over asfalt langs boomgaarden en akkers. Wemeldinge onderbrak de wandeling met een bijzonder fraaie kerk en een leuk bankje voor de meegenomen lunch. We haalden de trein van half vier weer gemakkelijk en kwamen om vijf uur bij Roos' moeder in Etten-Leur. Ze is 94 en het levend voorbeeld dat lichaamsbeweging iemand fit houdt. Ze loopt nog als een kievit; slikt geen enkel medicijn; het enige jammere is dat ze heel slecht ziet. Die lichamelijke fitheid dankt ze aan de lichaamsbeweging dunkt mij; ze heeft haar hele leven dagelijks een stevige wandeling gemaakt; vele decennia met haar echtgenoot en later met kennissen en zelfs nu in het verzorgingstehuis loopt zij dagelijks haar rondjes met de rollator in de enorme hal van het tehuis.

Al wandelend ontmoet je leuke mensen

Kasteel Ruurlo

Vorige week heb ik niet alleen op Texel gelopen en gewerkt maar ook nog een étappe van het Trekvogelpad en van het Zuiderzeepad gelopen. Zo liep ik maandag van Vorden naar Ruurlo; ik was nog nauwelijks op weg toen ik werd aangesproken door een vriendelijke meneer. Of ik misschien het Pieterpad aan het lopen was. Nou was dat niet het geval, maar we raakten uitvoerig aan de praat; hij had het Pieterpad met z'n broer en twee vrienden van Noord naar Zuid afgelopen en was nu verder op weg naar Nice over de GR 5. We wisselden wat wandelervaringen en andere zaken uit en gingen ons weegs; een heel plezierige ontmoeting.
Donderdag was het gewoonweg zomers weer en Roos en ik besloten om naar het Hulshorsterzand te gaan om lekker te wandelen en te zonnen (is een étappe van het Zuiderzeepad). Halverwege kwamen we een jonge man tegen, gewapend met verrekijker. We raakten vrijwel automatisch met elkaar in gesprek; dat krijg je kennelijk als het een zeldzaamheid is dat je iemand tegen komt. Er ontspon zich een buitengewoon interessant gesprek. Erik, zo heette deze meneer had een veelheid aan hobbies en interessante werkzaamheden. Onze gezamenlijke interesse in de chaos theorie en in het proces waarbij "leven"zou kunnen zijn ontstaan was ruimschoots voldoende om de afspraak te maken om via Internet met elkaar in contact te treden.
En gisteren, op Texel, op weg naar de Zandkuil zagen we een landman met zijn vrouw, druk doende met een kudde zwarte schapen. We gingen nieuwsgierig kijken en werden zeer uitgebreid vergast op allerlei wetenswaardigheden omtrent schapenrassen, het onderbrengen van schapen bij een ander moederschaap en wat dies meer zij.
Al wandelend ben je dicht bij de grond en dicht bij je omgeving; het is de menselijke maat en dat vind je terug in de vanzelfsprekendheid waarmee je een praatje maakt c.q. gesprek voert.

Das Wandern

Eine Mühle seh Ich blicken

De schitterende liederencyclus "Die schöne Müllerin" van Franz Schubert begint met het lied: "Das Wandern ist des Müllers Lust". Dat lied is mij op het lijf geschreven zoals de trouwe lezers van dit Blog al zal zijn opgevallen; wandelen is mijn lust en leven. De jonge molenaar in de liederencyclus loopt vaak alleen langs het beekje waarmee hij hele dialogen houdt. Het beekje antwoordt hem soms ook al twijfelt hij af en toe of het niet de waternimfen zijn die hem antwoorden. Maar als hij echt antwoord wil krijgen of de mooie molenaarsdochter van hem houdt, dan antwoordt het beekje niet tot zijn grote verdriet.
In je eentje wandelen doet je inderdaad nadenken over kwesties en over de dingen des levens zoals in deze liederenreeks blijkt. Maar met z'n tweeën wandelen heeft het fijne aspect van de daadwerkelijke dialoog. Je bent uren bij elkaar en het gesprek gaat vaak alle kanten uit en verheldert je gedachten. Tijdens mijn werkzaam leven kende ik het fenomeen "kinetisch overleg". Met Jan B, de coördinator van de nascholing in ons district overlegde ik jaarlijks over de gang van zaken betreffende de nascholing voor de huisartsen. Dat deden we in de natuur en al wandelend. Aan het eind van de wandeling streken we ergens neer waar we wat konden nuttigen en noteerden we de afspraken en andere essentialia die aan de orde waren geweest. Het bleek een buitengewoon efficiënte maar ook heel plezierige wijze van overleg te zijn; we keken er echt naar uit.
Maar nu, zo lekker informeel sprak ik met Ab vD gedurende onze wandeling in het IJsseldal vooral over planten en dieren. We kennen elkaar via de vrijwilligers werkgroep Kwadijkse Vlot en verder zijn we beiden van jongs af aan in de natuur geïnteresseerd en heeft Ab er zelfs zijn werk van gemaakt; hij is boswachter monitoring bij SBB in het Waterland, Noord Holland. Hij vroeg mij hoe ik zo bij de Noord Hollandse natuurwerkgroep terecht was gekomen. Eigenlijk was dat via de ontmoeting van Roos met Rudolf vH, groot mierendeskundige en mijn oude jeugdinteresse omtrent de mieren en vervolgens mijn aanmelding bij de sectie Thijsse. Via dat kanaal leerde ik Ben Brugge kennen en ging ik naar de opknapbeurt van "de Zandkuil" en Roos, ook zo'n buitenmens, ging lekker mee en ruimt ook riet met de club. En dat werken met een riek, lekker buiten met een stel mensen, vind ik een heerlijke ontspanning.  En zo liepen Ab en ik dus langs de IJssel te kouten en te kijken. Alleen Schubert is niet aan de orde geweest?!

De Eifel

Vroeger een druk bezocht vakantie gebied, de Eifel, het gebied vlak onder de NLse grens bij Aken. Het plaatsje Monschau is bij menigeen bekend, en terecht.
De Eifel is ook een echt wandelgebied, al vanouds. Er bestaat een Eifelverein die zich al decennia lang bezig houdt met het aanleggen en vooral het markeren van doorgaande wandelpaden. Wat mij zo frappeerde afgelopen dagen toen ik weer eens in de buurt van Monschau aan het wandelen was betrof de nieuwe paden die met veel aandacht waren aangelegd. Heel duidelijk sprong de "Jahrhundertweg" eruit, gemarkeerd met het cijfer 100. Je kunt het pad gewoon niet missen als je er eenmaal op zit. Het is in 1 richting gemarkeerd, d.w.z. je moet hem altijd in de zelfde richting lopen. Het is een rondwandeling die in zijn totaliteit eigenlijk slecht =s geschikt is voor de geoefende wandelaar. Maar er is zorgvuldig bij nagedacht. Telkens zijn er radialen aangegeven die een afkorting naar Monschau mogelijk maken. Dus is de wandeling ook geschikt voor de minder ervaren wandelaars.
De doorgaande wandelpaden zijn echt voor de doorzetters; voor de hedendaagse tijd zijn er nu veel meer cirkelwandelingen aangelegd. De Eifel is met haar tijd meegegaan v.w.b. het wandelen. 

De mennistenhemel

Niet alleen tegenwoordig leven we in een rijke maatschappij, maar dat was zeker ook het geval in de zeventiende eeuw. De prachtige buitenhuizen langs de Vecht die door de rijke Amsterdamse kooplieden werden gerealiseerd zijn daar de in steen vastgelegde getuigen van. Huib had weer een schitterende dag uitgezocht om te gaan wandelen; we vervolgden het waterliniepad vanaf de Halte van Bus 106 (van Weesp naar Hilversum) genaamd 't Hemeltje. Vlakbij de brug waar we de vorige keer verkeerd waren gelopen in de veronderstelling dat we in Vreeland terecht zouden komen.

Huib stond al op de halte te wachten en we vervolgden ons pad langs de Vecht. Na korte tijd kwamen we inderdaad in Vreeland aan alwaar we ons eerste kopje meegenomen koffie dronken en zelfgebakken appeltaart snoepten. Verder door naar de militaire gevangenis in Nieuwersluis. Een beruchte naam uit het verleden; vooral in de zestiger jaren waren er nogal wat dienstweigeraars die uiteindelijk hier terecht kwamen. Nieuwersluis had voor ons dan ook een sterk negatieve bijklank. Nu zaten er wat militairen aan wie ik vroeg of ik het militaire object mocht fotograferen. Ach, het is nog gesticht door Koning Willem III, dus voor potentiële spionnen was het niet meer zo interessant. Het is een schitterend gebouw en dus waard om te worden vastgelegd. Ik herinnerde mij dat ik er wel eens langs had gefietst.

Daarna kwamen de schitterende "Buitens". Volgens het boekje bij het Waterliniepad werden deze vooral door Mennisten, doopsgezinden gerealiseerd. Daarom heette het hier wel "de Mennistenhemel". Grappig, van Ben Brugge heb ik ook onlangs iets over de doopsgezinden gehoord. Die mochten absoluut geen medemens doden en wilden derhalve niet mee naar Indië met de VOC. Daarom zaten er veel op de walvisvaart. In Noord Holland woonden veel doopsgezinden; dat is de reden van de walvisvaart in De Rijp. Een waardevol deel van onze vaderlandse bevolking dus; heb ik mij nooit zo gerealiseerd.

Bij een eerdere gelegenheid hadden Huib en ik al een stuk van de ze route gedaan en ook nu waren we weer onder de indruk van Goudensteijn, een zeer fraai buitenhuis, met rode loper. In een bijgebouw is het nationaal drogisterij museum gevestigd. De verschillende gebouwen kunt u zien in het videootje dat ik heb samengesteld van de foto's.