De eerste keer met de Dal Vrij kaart van de NS

Vorige week had ik al een paar kleine ritjes gemaakt, maar afgelopen dinsdag kon ik voor het eerst van m'n nieuwe abonnement gebruik maken op de manier die ik me had voorgenomen; lekker een daggie zwerven. De dag ervoor had ik met Huib een zeer stevige étappe van het Waterliniepad gelopen, dus nu even rustig aan.
Eerst naar Hoorn en dat stadje helemaal doorkruist. Prachtige stad met plein waarop een monumentaal beeld van Jan Pietersz. Coen. Daarnaast "de Rode Steen" waarop vroeger de terechtstellingen plaatsvonden. Rare gedachten dat daar waarschijnlijk menigeen het hoofd letterlijk had verloren; zo ging dat in vroeger tijden met criminelen.

Rode steen waarop in vroeger tijden misdadigers werden terechtgesteld.

Ik zag een fenomeen waarvan ik werkelijk dacht dat het niet meer bestond: een kaaswinkel met zo te zien alleen maar Hollandse kazen. Aangezien ik nog steeds geen kaas had kunnen kopen had ik een paar besmeerde boterhammen meegenomen. Gesneden kaas gekocht en heerlijk belegde boterhammen gegeten in de schaduw van J.P. Coen.

Zicht op Enkhuizen

Met de trein verder naar Enkhuizen, ook zo'n schitterend oud-Hollands plaatsje met het fraaie Zuiderzee museum. Het werd wat regenachtig terwijl ik het Zuiderzeepad probeerde af te lopen. Liep door Enkhuizen maar was eigenlijk slecht gemarkeerd door de stad heen. Nam niet weg dat ik het plaatsje heb mogen bewonderen en aan de haven een lekkere dikke gerookte paling kocht!
Door naar de fabriek van mijn broer op het industrieterrein. Mijn nicht Janneke zag mij tot haar verbazing aan komen lopen: "Wat zal m'n vader verrast zijn!", verwelkomde ze mij. Jan kwam even later en we hebben met z'n tweeën een stevige twee uur gewandeld in het bos bij de Ome Keesweg. Op de heenweg kwamen we nog het touristentreintje van Hoorn naar Medemblik tegen.
Tot slot met z'n drietjes gegeten bij de Mastenbar in Enkhuizen, een restaurant waar vroeger onze ouders ook wel kwamen. Gezellig en weer met de trein terug gereisd. Heerlijk daggie voor een oud-forens.

Zuiderzeepad van Elburg naar Kampen

Elburg, ik beschreef het al eerder, een prachtig stadje. We waren redelijk vroeg en het was weer prachtig weer zoals deze hele week. We begonnen op een terrasje met chocolademelk en appeltaart. Terwijl Roos even door het stadje liep zat ik heel vergenoegd van de appeltaart met slagroom te snoepen. 

En toen, verder door de het dorp, pardon, de stad en aan de achterkant eruit, schuin door het weiland en verder. Deze étappe deed ik al voor de derde keer. Ik heb het oude boekje van het Zuiderzeepad er nog eens bij gehaald en zag dat ik de étappe in 1989 èn in 1996 gelopen. Van de eerste keer wist ik nog dat het een schitterende étappe was; van 1996 herinnerde ik me nog dat het eind, vlak voor Kampen nogal opgebroken was en dat het lastig was om de stad in te komen. Maar nu de derde en absoluut de laatste keer viel me zo verschrikkelijk tegen; het autoverkeer is in die jaren zo toegenomen dat het gewoon vreselijk was om dit stuk te doen; de route was precies de zelfde als 22 jaar geleden; ik had het gevoel dat ik heel ergens anders liep. 

Wèl vond ik in een slootje de schrijvertjes die ik ook in 1989 tot mijn grote vreugde had zien rondcirkelen terwijl zij hun boodschap schreven; destijds zag je deze beestjes nooit meer vanwege de watervervuiling. Tussen het geraas van de auto's door slaagde ik erin een filmpje te schieten van deze kleine dierkens. Klickt u maar indien u het filmpje wilt zien.

De laatste kilometers gingen over de zwarten dijk, een kronkelende IJseldijk met hier en daar "wielen", de restanten van dijkdoorbraken, inmiddels geworden tot natuurgebiedjes. Destijds een rustiek landschapselement; nu een vergeten stukje tussen de nieuwe spoorweg, de Hanzelijn, en een snelweg. Aan het eind hebben we de bus maar genomen. Vreselijk wat een deceptie deze étappe.

Van Doornspijk naar Elburg

Kruising met het Goorpad

In de Blog van gisteren werd de middeleeuwse kerk van Doornspijk reeds aangekondigd. Het Zuiderzeepad liep vanuit Doornspijk via een dijk loodrecht op de Zeedijk. In het wandelboekje van het Zuiderzeepad stond de naam van deze dijk: de Kerkdijk. In mijn onwetendheid dacht ik dat het om kerkgang ging naar Doornspijk, naar de kerk die ik zojuist aan de Zuiderzeestraatweg had zien staan. Aan de Kerkdijk, een grasdijk, grensde het Goor. Halverwege kruiste de Kerkdijk het Goorpad; op het informatiebord werd aangegeven dat het Goor in vroeger tijden een gemeenschappelijk gebruikt weidegebied was. Nog steeds kent het Goor een apart bestuur en een beheerder die zorgen voor de landbouwkundige kwaliteit van het gebied. Opmerkelijk dat dit gemeenschappelijk gebruik nog bestaat alhier.

Wiel halverwege de Kerkdijk

Weer even verderop een klein natuurgebiedje bestaande uit een ronde poel met rietland eromheen; typisch een overblijfsel van een dijkdoorbraak ook wel een "Wiel" genaamd. Ervoor lag een dode zwaan; de winter en het koude voorjaar niet overleefd.

In de verte kon je "het nieuwe land" goed zien liggen; de Flevopolder. Ooit regeerde hier "de waterwolf" zoals de zee, vanouds de bedreiger van onze vaderlandse integriteit, werd genoemd. Je kunt het je nu niet meer voorstellen. Na de aanleg van de Afsluitdijk in de dertiger jaren is het gevaar voor de Zuiderzeestadjes verdwenen, maar in de middeleeuwen lag dat wel anders. 

Bij een groepje huizen en een boerderij eindigde de Kerkdijk en werd het ook duidelijk waarom die dijk zo heet. Als een schitterend monument lag daar in baksteen het fundament van de Ludgeruskerk, gesticht in de twaalfde eeuw. 

Als altijd ben ik weer onder de indruk van de ouderdom van de Europese cultuur en beschaving; de elfde eeuw, toen Amerika nog "ontdekt" moest worden. Echter, van deze oude kerk is niets meer over dan deze afdruk in baksteen.

Een informatiebord meldt het volgende:

De eerste stenen kerk werd hier omstreeks 1100 gebouwd. Voor die tijd hadden er al twee houten kerkjes gestaan. De plattelandsbevolking uit de verre omgeving onderhield tot 1825 de wekelijkse gang naar dit excentrisch gelegen kerkgebouw. Door een stormramp in februari van dat jaar  leed het gebouw zware schade en een brand door blikseminslag op 18 oktober daarop betekende het einde van een duizendjarige traditie. Een nieuwe kerk verrees aan de Zuiderzeestraatweg, een meer centrale plaats in de Doornspijkse gemeenschap. Aldus het informatiebord. Goed om daar even bij stil te staan. Duizend jaar, dat is nogal wat!

Fundamenten van de Ludgeruskerk

Ooievaars boven Doornspijk

De volgende étappe van het Zuiderzeepad loopt van Nunspeet naar Elburg. Het was een koude dag, maar droog dus hupsakee afgelopen maandag op pad gegaan. Ik moest mezelf in de leidsels houden om niet bij station Nunspeet gewoontegetrouw richting Hulshorster zand op te gaan. Dat blijft toch mijn favoriete gebied. Maar het lukte me om de schreden richting Doornspijk te zetten. Eerst door de bossen van Nunspeet, het spoor over en dan door open boerenlandschap.

De rood/wit markering is uitstekend en voert je door de bossen van Nunspeet.

En dan opeens is het afgelopen met het bos; er verschijnt een half open landschap. Onderweg knoopte een vriendelijke meneer die zijn gazon aan het bewerken was een praatje met me aan over het uitstekende wandelweer. Het was fris en droog en wat wil je dan nog meer. Verderop stond een vreselijk vervallen boerderij.

Onderweg een vervallen boerderij

En daar verscheen uiteindelijk Doornspijk in de verte. Vlak voordat ik het dorp bereikte hoorde ik tot mijn verbazing het bekende geklepper van ooievaars, toch niet iets dat je dagelijks hoort. Maar de ooievaar komt duidelijk terug in het land. Ze zweefden actief rond het nest en klepperden dat het een lieve lust was. Luistert en kijkt u maar naar het filmpje.

Gezicht op Doornspijk vanaf de Zuiderzeeweg

Even verderop kwam ik in het dorp; een markante niet al te fraaie kerk sierde de Zuiderzeeweg. Het dorp is niet om over naar huis te schrijven, althans niet bijzonder fraai zoals Elburg.
Op de hoek stond een bankje waar ik lekker even m'n boterhammen heb opgegeten voordat ik weer verder ging richting Elburg, het Zuiderzeepad vervolgend. De weg ging verder over de kerkdijk. Waarom die zo heet werd mij pas aan het eind duidelijk. U kunt dat lezen in de Blog van 8 april.

Heen en weer

Bij Eemdijk, een gehucht langs de Eem, kun je met een pontje oversteken. Bij de kruising der wegen in het dorp is een café restaurant met de grappige naam Ootje Eppie. Dat is de naam van een vrouw die daar in 1924 de scepter zwaaide. Zij staat, gekleed in Eemnesser klederdracht op de foto op de gevel van het établisement. Even verderop vaart het pontje (niet op zondag!) heen en weer. Volgens de informatie die bij Ootje Eppie wordt getoond was dit pontje destijds de inspiratiebron voor drs P. voor zijn merkwaardig lied "heen en weer".
Eemdijk wordt gepasseerd door het Zuiderzeepad. Dat loopt langs de Eem. Op deze voorjaarsdag zijn de grutto's, kievieten en andere weidevogels druk bezig zich voor te bereiden op het broedseizoen. Het was weer een dag van genieten afgelopen maandag!

Van Blaricum naar Baarn

Het was woensdag 9 februari prachtig weer en dus alle reden om een stuk Zuiderzeepad te gaan wandelen. Eigenlijk zou ik met broer Jan gaan wandelen in de buurt van "Het grote Bos" in Driebergen. Door problemen op zijn fabriek ging dat helaas niet door. Dus hup in m'n uppie naar Hilversum en met bus 108 naar Blaricum; daar was ik de vorige keer geëindigd. De aansluiting was snel gevonden.
Prachtig dorpje dat Blaricum. Allemaal hulsthagen langs de wegen; het heeft veel weg van Engeland, maar ook hier en daar een boerenbedrijf middenin het dorp. Erg fraai. Eenmaal buiten het dorp aangekomen, verder langs de Gooyersgracht richting Eemnes. Daar onder de snelweg en door Eemnes, een raar dorp met een schitterende kerk. Op het plein heb ik wat gerust en een paar mandarijntjes gepeld. Eemnes loop je uit en je belandt direct in het buitengebied. De polder is wijds en groen en wordt begrensd door de Eem. De sloten werden er uitgediept. Er staan wat bankjes langs de poldervaart maar die waren niet te gebruiken vanwege de prut die door de grote kraan was opgetast op de oever. Even verderop het pareltje van de Eem: Eemnessersluis. Lekker boterhammetje gegeten met hagelslag. Ik was het zo zat om altijd kaas op brood te eten, dus had ik hagelslag meegenomen en een gesmeerde boterham. Ik liep nog een dame tegen het lijf die mij vertelde dat er in de heg drie soorten mussen zaten: de huismus, ringmus en heggemus. Inderdaad zag ik de ringmus en de "gewone huismus". Ik mocht het woord "gewoon" niet van haar gebruiken. Vanaf Eemnessersluis over de Eemdijk richting  Eembrugge. Natte oevers, verre uitzichten en vooroorlogse boerderijen waren mijn deel. Bij Eembrugge liep ik het industriegebied binnen met een grote opslagplaats voor poldermateriaal. Ik had het wel gezien, mijn enkel deed zeer van m'n nieuwe schoenen en nam het fietspad naar Baarn. Volgende keer maar vanuit Baarn de volgende étappe naar Spakenburg.

Stavoren en Hindeloopen

Het zijn oude foto's, uit het begin van de Elektronische camera's, maar daarom niet minder dierbaar. Het was een winderige dag daar in het Noorden. We hadden koffie en limonade meegenomen en gingen met z'n drieën wandelen van Station Staveren, via de Zuiderzeedijk naar Hindeloopen en dan weer met de trein terug. Een hele rit, maar we waren het wel gewend; tenslotte hadden we al jaren een OV kaart en reisden we altijd met de trein. Het waaide zo hard dat je tot hilariteit van de jongens wel tien meter ver kon spugen met de wind mee en langs de dijk naar beneden. Er liepen allemaal schapen voor ons uit. Onderweg kwamen we langs een vogelhut. Konden we ook even schuilen voor de harde wind. En tenslotte kwamen we aan in het prachtige plaatsje Hindeloopen. Peter ging even op het leugenbankje zitten en samen poseerden ze op het bekende bruggetje; bekend van de Elfstedentochten. Heerlijk daggie was dat.

Muiden en het Muiderslot

Muiden, een mooi plaatsje, begin van onze volgende étappe, van het Zuiderzeepad. De Vecht komt daar uit in de voormalige Zuiderzee. Imposante sluizen markeren het verleden toen dit nog werkelijk zeesluizen waren. In de verte ligt het Muiderslot en nog even verder, in de voormalige Zuiderzee ligt het eiland Pampus. Naar zeggen was dit een zandbank die uiteindelijk Amsterdam als zeehaven de kop heeft gekost ten gunste van Rotterdam en andere steden. Een vergelijkbaar verhaal als dat van Stavoren, een andere havenplaats aan de Zuiderzee waar het Zuiderzeepad langskomt, maar daar zijn we nog lang niet aangeland. Via Muiden loopt het Zuiderzeepad over de oude Zeedijk verder naar het Gooi. Hier en daar een dijkhuisje, een militaire blokkade voor rupsvoertuigen, zandstrandjes, maar vooral kleverige klei. Onze étappe eindigde dit keer in Naarden. Het pad was erg kleiïg en we waren dan ook blij dat we er waren. Opnieuw zo'n twintig kilometer gelopen met de koude wind vanuit zee tegen je wangen. Was weer een lekker wandeldaggie!