Zuiderzeepad van Elburg naar Kampen

Elburg, ik beschreef het al eerder, een prachtig stadje. We waren redelijk vroeg en het was weer prachtig weer zoals deze hele week. We begonnen op een terrasje met chocolademelk en appeltaart. Terwijl Roos even door het stadje liep zat ik heel vergenoegd van de appeltaart met slagroom te snoepen. 

En toen, verder door de het dorp, pardon, de stad en aan de achterkant eruit, schuin door het weiland en verder. Deze étappe deed ik al voor de derde keer. Ik heb het oude boekje van het Zuiderzeepad er nog eens bij gehaald en zag dat ik de étappe in 1989 èn in 1996 gelopen. Van de eerste keer wist ik nog dat het een schitterende étappe was; van 1996 herinnerde ik me nog dat het eind, vlak voor Kampen nogal opgebroken was en dat het lastig was om de stad in te komen. Maar nu de derde en absoluut de laatste keer viel me zo verschrikkelijk tegen; het autoverkeer is in die jaren zo toegenomen dat het gewoon vreselijk was om dit stuk te doen; de route was precies de zelfde als 22 jaar geleden; ik had het gevoel dat ik heel ergens anders liep. 

Wèl vond ik in een slootje de schrijvertjes die ik ook in 1989 tot mijn grote vreugde had zien rondcirkelen terwijl zij hun boodschap schreven; destijds zag je deze beestjes nooit meer vanwege de watervervuiling. Tussen het geraas van de auto's door slaagde ik erin een filmpje te schieten van deze kleine dierkens. Klickt u maar indien u het filmpje wilt zien.

De laatste kilometers gingen over de zwarten dijk, een kronkelende IJseldijk met hier en daar "wielen", de restanten van dijkdoorbraken, inmiddels geworden tot natuurgebiedjes. Destijds een rustiek landschapselement; nu een vergeten stukje tussen de nieuwe spoorweg, de Hanzelijn, en een snelweg. Aan het eind hebben we de bus maar genomen. Vreselijk wat een deceptie deze étappe.

Het Zuiderzeepad naar Elburg

Met de St Ludgeruskerk in de rug, lopend over de dijk zie je direct de kerktoren van Elburg boven de omgeving uitsteken. Een stompe toren zoals je die wel eens ziet in plaatsjes omdat tijdens de bouw het geld op was. Ook in Veere op Walcheren zie je dat. Ik vind dat wel karakteristiek met zo'n klein huisje bovenop de toren om de trap van de regen af te schermen. Dichterbij gekomen zie je ook andere gebouwen en krakteristieke huizen met fraaie theehuisjes in de tuin.
Elburg kent een interessante geschiedenis; het is een pareltje, met stadswallen, nog restanten van de stadsmuur en fraaie toegangstoren. Het is echt een vestingstadje met kazematten en rechte straten en water eromheen. Klick hier voor de fotocollage die ik hiervan maakte. Het lijkt of de tijd heeft stilgestaan. Straatjes met weinig tot geen auto's, een heel rustig sfeertje maar niet ingeslapen. Volop activiteit in de stad; verschillende bakkers die hun lekkernijen uitstallen, veel horeca voor de doortrekkende wandelaars en fietsers. Èn het gezellige geklingel van het carillon in de kerktoren. Als we de volgende étappe gaan lopen (naar Kampen) zullen we Elburg nog eens grondig verder verkennen. Aan het eind van de wandeling ben je daar eigenlijk te moe voor. Ik was tenminste blij dat ik op de bushalte kon plaatsnemen. Ieder uur naar Nunspeet, waar ik deze étappe ook begon.

Van Doornspijk naar Elburg

Kruising met het Goorpad

In de Blog van gisteren werd de middeleeuwse kerk van Doornspijk reeds aangekondigd. Het Zuiderzeepad liep vanuit Doornspijk via een dijk loodrecht op de Zeedijk. In het wandelboekje van het Zuiderzeepad stond de naam van deze dijk: de Kerkdijk. In mijn onwetendheid dacht ik dat het om kerkgang ging naar Doornspijk, naar de kerk die ik zojuist aan de Zuiderzeestraatweg had zien staan. Aan de Kerkdijk, een grasdijk, grensde het Goor. Halverwege kruiste de Kerkdijk het Goorpad; op het informatiebord werd aangegeven dat het Goor in vroeger tijden een gemeenschappelijk gebruikt weidegebied was. Nog steeds kent het Goor een apart bestuur en een beheerder die zorgen voor de landbouwkundige kwaliteit van het gebied. Opmerkelijk dat dit gemeenschappelijk gebruik nog bestaat alhier.

Wiel halverwege de Kerkdijk

Weer even verderop een klein natuurgebiedje bestaande uit een ronde poel met rietland eromheen; typisch een overblijfsel van een dijkdoorbraak ook wel een "Wiel" genaamd. Ervoor lag een dode zwaan; de winter en het koude voorjaar niet overleefd.

In de verte kon je "het nieuwe land" goed zien liggen; de Flevopolder. Ooit regeerde hier "de waterwolf" zoals de zee, vanouds de bedreiger van onze vaderlandse integriteit, werd genoemd. Je kunt het je nu niet meer voorstellen. Na de aanleg van de Afsluitdijk in de dertiger jaren is het gevaar voor de Zuiderzeestadjes verdwenen, maar in de middeleeuwen lag dat wel anders. 

Bij een groepje huizen en een boerderij eindigde de Kerkdijk en werd het ook duidelijk waarom die dijk zo heet. Als een schitterend monument lag daar in baksteen het fundament van de Ludgeruskerk, gesticht in de twaalfde eeuw. 

Als altijd ben ik weer onder de indruk van de ouderdom van de Europese cultuur en beschaving; de elfde eeuw, toen Amerika nog "ontdekt" moest worden. Echter, van deze oude kerk is niets meer over dan deze afdruk in baksteen.

Een informatiebord meldt het volgende:

De eerste stenen kerk werd hier omstreeks 1100 gebouwd. Voor die tijd hadden er al twee houten kerkjes gestaan. De plattelandsbevolking uit de verre omgeving onderhield tot 1825 de wekelijkse gang naar dit excentrisch gelegen kerkgebouw. Door een stormramp in februari van dat jaar  leed het gebouw zware schade en een brand door blikseminslag op 18 oktober daarop betekende het einde van een duizendjarige traditie. Een nieuwe kerk verrees aan de Zuiderzeestraatweg, een meer centrale plaats in de Doornspijkse gemeenschap. Aldus het informatiebord. Goed om daar even bij stil te staan. Duizend jaar, dat is nogal wat!

Fundamenten van de Ludgeruskerk

Ooievaars boven Doornspijk

De volgende étappe van het Zuiderzeepad loopt van Nunspeet naar Elburg. Het was een koude dag, maar droog dus hupsakee afgelopen maandag op pad gegaan. Ik moest mezelf in de leidsels houden om niet bij station Nunspeet gewoontegetrouw richting Hulshorster zand op te gaan. Dat blijft toch mijn favoriete gebied. Maar het lukte me om de schreden richting Doornspijk te zetten. Eerst door de bossen van Nunspeet, het spoor over en dan door open boerenlandschap.

De rood/wit markering is uitstekend en voert je door de bossen van Nunspeet.

En dan opeens is het afgelopen met het bos; er verschijnt een half open landschap. Onderweg knoopte een vriendelijke meneer die zijn gazon aan het bewerken was een praatje met me aan over het uitstekende wandelweer. Het was fris en droog en wat wil je dan nog meer. Verderop stond een vreselijk vervallen boerderij.

Onderweg een vervallen boerderij

En daar verscheen uiteindelijk Doornspijk in de verte. Vlak voordat ik het dorp bereikte hoorde ik tot mijn verbazing het bekende geklepper van ooievaars, toch niet iets dat je dagelijks hoort. Maar de ooievaar komt duidelijk terug in het land. Ze zweefden actief rond het nest en klepperden dat het een lieve lust was. Luistert en kijkt u maar naar het filmpje.

Gezicht op Doornspijk vanaf de Zuiderzeeweg

Even verderop kwam ik in het dorp; een markante niet al te fraaie kerk sierde de Zuiderzeeweg. Het dorp is niet om over naar huis te schrijven, althans niet bijzonder fraai zoals Elburg.
Op de hoek stond een bankje waar ik lekker even m'n boterhammen heb opgegeten voordat ik weer verder ging richting Elburg, het Zuiderzeepad vervolgend. De weg ging verder over de kerkdijk. Waarom die zo heet werd mij pas aan het eind duidelijk. U kunt dat lezen in de Blog van 8 april.