Opnieuw naar Texel

Gisteren weer eens lekker naar Texel geweest. Vrijdagavond waren we allebei zo moe dat we vroeg zijn gaan slapen en uiteindelijk toch pas de trein van 8.57 hadden uit Bilthoven. We hadden een vrij reizen kaart van de NS die Roos met veel moeite aan het computer systeem had ontfutseld. Eigenlijk zouden het er twee voor twee personen zijn, maar het weergaloze systeem gaf aan dat het om 2 eenspersoonskaarten ging, jammer dan. Maar daarom niet getreurd en een heerlijk dag op Texel genoten.
In de trein las ik in "De Pers" een artikel over een patiënt die genezen was van de HIV infectie, dus van AIDS. Daar was een beenmergtransplantatie aan vooraf gegaan vanwege een andere aandoening. Ooit werkte ik aan een proefdiersysteem in het onderzoek naar ziekten van het immuunapparaat. Hoewel AIDS destijds als syndroom onbekend was kenden wij het beeld van de systemische immuunsuppressie wel als onderdeel van het spectrum aan immunologische aandoeningen dat wij met ons model konden induceren (van SLE tot AIDS zou ik nu zeggen). De in "De Pers" beschreven bevinding is wel te verklaren in "mijn model", beter gezegd "ons model" van destijds, maar kennelijk niet met het huidige, nog steeds gehanteerde model voor AIDS dat uitgaat van het infecteren en vernietigen van T-cellen, althans lymfocyten (dacht ik begrepen te hebben van de lezingen destijds en uit een ontmoeting twee jaar geleden met een Amerikaanse hoogleraar tijdens een toevallige ontmoeting in een restaurant in de Dordogne). Moet ik ook maar eens een Bloggie aan wijden, maar dit ter zijde en terug naar Texel.
Direct van de boot af langs de dijk richting natuurgebied via het Texelpad. Lekker een uurtje in het zonnetje gelegen bij het duinmeertje totdat Roos bang was dat ze zou verbranden. Doorgelopen naar een gezellig koffieplekje, middenin het bos; Rivella en een portie bitterballen. Door naar het strand en weer terug richting Den Hoorn. Heel moe weer aangekomen in Den Hoorn en lekker gegeten daar in het restaurantje vlakbij de bushalte: Roos een vispotje en ik een lamsbiefstukje. Zeer voldaan de bus genomen en met de boot van 20.00 uur weer terug naar huis. In bed gerold en om half tien pas wakker geworden. En toen regende het, dat werd tijd; de natuur heeft het moeilijk met die langdurige droogte. Het is verbazingwekkend dat er nog aardappels met groen loof op het veld staan.
PS
Vrijdag heb ik de eerste (kas)Opperdoezen gekocht; je kunt de schilletjes er zo afborstelen. In plakjes koken met ruim zout in het water en direct bakken in de roomboter; Hollands trots!

Old Shatterhand

Boekenschuur met tweede (en oudere) hands boeken in den Hoorn op Texel

Zoek maar uit! 

Bij een wandeling op Texel, vanuit Den Hoorn kwamen we langs een onbemande boekenschuur alwaar je tweedehands boeken voor een habbekrats kon kopen. Ontzettend leuk! Natuurlijk, boekenwurm die ik ben moest ik daar even grasduinen en daar lag een aantal boeken uit de serie van Karl May, heruitgegeven in mijn jonge jaren. We hadden de meeste bagage laten staan in Den Helder, dus plek zat in de rugzak en dus vijf boeken à raison van 50 eurocent per stuk in de rugzak geladen. En door naar de Koog wandelen. Daar hebben we nog meer ingekocht bakker Timmer; van die heerlijke gemberkorstjes en Roos een groot stuk blanke speculaas.
En dan nu thuis gekomen ben ik begonnen in Old Shatterhand, een spannend boek voor jongens en vaders aldus de achterflap. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het begin inderdaad zelfs redelijk spannend maar wel erg naïef van opzet vond. Maar toen ik mij realiseerde dat de boeken meer dan honderd jaar geleden zijn geschreven dan kan ik niet anders concluderen dat het goede avonturenboeken waren die ons heden niet meer aanspreken. Toen ik enkele jaren geleden probeerde om Louis Couperus te lezen, schrijver uit ongeveer de zelfde tijd als Karl May, heb ik het opgegeven vanwege het raadselachtig geëxalteerde karakter van het boek over de romeinse keizer Heliogabalus terwijl ik Old Shatterhand, band 2 van de serie toch met plezier heb uitgelezen.

Een weekend bridgen en wandelen op Texel

Afgelopen weekend was geweldig! We hebben zowel gebridged als gewandeld door de duinen; drie dagen op Texel en maandag in de Schoorlse duinen. Op de avonden hebben we heerlijk gebridged met Dekker in hotel Wienerhof in Den Helder. Het hotel was uitstekend gelegen, direct naast het station. Deze combinatie was voor ons "ideaal" om maar eens een platgewalst superlatief te gebruiken.
Het begon natuurlijk al met prachtig weer, het hele weekend lang. Vrijdag met de eerste gelegenheid (trein van 9.10 naar Den Helder vanuit Utrecht) naar Texel; om een uur of 12 waren we al op pad. Meteen vanuit het Horntje, de veerhaven van Texel via de dijk, langs het licht van Troost naar het duingebied.

Het licht van Troost.

Daar konden slechts wandelaars terecht, dus werd je ook niet van de paden afgebeld door de fietsers. Het was lekker weer, dus hebben we ook nog in de zon kunnen liggen aan de kant van een klein watertje midden in de duinen.

Een fraai duinmeertje

Lekker zonnen 

Onderweg zagen we nog een aantal grote grazers die voor het beheer worden gehouden. Op de terugweg hebben we Den Hoorn aangedaan met het karakteristieke kerkje en van daaruit de bus genomen naar de veerboot. Om half vijf kwamen we bij hotel Wienerhof. Na een voortreffelijk maal hebben we daar een avond heerlijk gebridged. We werden derde van onderen, dus geen al te best resultaat, maar de dag kon niet meer stuk: wat een leuke combinatie dat wandelen en bridgen. Gaan we (veel) vaker doen.

Met Jac. P. Thijsse op Texel

Dit is zo'n plaatje dat direct lijkt te zijn weggelopen uit een boekje van Jac. P. Thijsse over Texel. Een met helmgras begroeide duintop in de buurt van de Koog. Aan ons werkweekend met de natuurwerkgroep Kwadijkse Vlot hebben we nog een dagje Texel geplakt. De Stay Okay, waar we het weekend met de werkgroep hadden gelogeerd ging dicht, maar we vonden een uitstekend onderdak bij Hotel Den Burg daar vlakbij in de buurt. Na een voortreffelijk ontbijt met de bus naar de Koog. Eerst nog een gewetensconflict of we nu wel of niet nog een plak speculaas zouden gaan kopen bij bakker Timmer. Wat heeft die bakker een heerlijk en autenthiek Noord Hollands gebak. Helaas geen taai taai dit keer want dat is er natuurlijk alleen in de maand december. Maar de gemberkantjes die ik vrijdag had gekocht en de speculaas waren voortreffelijk. Bij de Koog door de duinen richting de Muij. Zoals te verwachten viel was deze gesloten vanwege het broedseizoen. Maar daarom niet getreurd, maar via het strand naar de slufter. Het was prachtig weer en opkomend tij. Dat ging zo snel dat je bij iedere golfslag kon zien dat het water wat hoger kwam. Onderweg op een hoog duin kon je de Muij en in de verte de sluftervallei mooi zien liggen. De fotocollage is daarvan de stille getuige.

Insectenreservaat "De Zandkuil" op Texel

Begin twintigste eeuw heeft de bekende natuurvorser Jac. P. Thijsse onderzoek gedaan op Texel. Hij heeft daarover ook veel geschreven. Eén van de plekken die hij als natuurhistorisch van het grootste belang achtte was de Zandkuil. Destijds een zandafgravinkje waar zomers door de Texelse bevolking werd gespeeld. Voor kinderen natuurlijk een fijne plek met zand en een waterplasje en het lag lekker beschut. Thijsse zag de plek vooral als van groot belang voor insecten; zonnig, warm en open; door het afgraven waren er geen bomen die zon en warmte tegen konden houden. Het terrein werd ondergebracht bij Natuurmonumenten.

De natuur is voortdurend in beweging en wanneer je er niets aan doet dan groeit Nederland uiteindelijk dicht tot een groot eikenbos, precies zoals het er 2000 jaar geleden uitzag. Doorgetrokken naar de Zandkuil betekent het dat je flink wat onderhoud moet plegen wil je het terrein voor insecten aantrekkelijk houden. Vrij houden van hoge begroeiing, zodat de zon de grond kan bereiken; kale zandoppervlakken maken die lekker warm kunnen worden bij zonneschijn. Steilrandjes die het voor graafbijen aantrekkelijk maken om te gaan nestelen.

De natuurwerkgroep Kwadijkse Vlot gaat ter afsluiting van  het seizoen ieder jaar in maart een werkweekend naar Texel. Op de zaterdag wordt aan een tuunwal gewerkt en op de zondag wordt de Zandkuil onderhouden. Dat was dit jaar voor het tiende jaar; voor Natuurmonumenten reden om het heuglijke feit te vieren met het uitdelen van taartjes!

Hierbij vindt u een fotocollage van de activiteiten die de werkgroep ook dit jaar weer tentoon spreidde.

Een Tuunwal herstellen

Weinig activiteiten zijn zo genoeglijk als met een aantal mensen iets te creëren. En daarvan is jaarlijks sprake wanneer de natuurwerkgroep "Kwadijkse Vlot" op Texel aan het werk gaat om een tuunwal te maken. Dit jaar wordt een oude tuunwal hersteld. Het weer werkte geweldig mee. Zaterdag 26 maart leek het wel een zomerdag. Helder zonnig weer, een fris windje, dat wel en de groep ging er weer tegenaan. Het ging als gezegd om het herstel van een oude tuunwal. Misschien wat minder spectaculair dan het maken van een nieuwe, maar we moesten er flink tegenaan. 

Eerst moest de bestaande tuunwal worden afgevlakt en de gaten in de wal wat verder uitgegraven. 

Intussen werd de plaggensnijdmachine aan het werk gezet om nieuwe plaggen te maken. Ria mocht kou lijden achter het stuur; een precies werkje waarbij je wel voortdurend stil moet zitten. Met deze verse plaggen wordt de tuunwal weer opgebouwd. 

De tuunwal is lang geleden ontstaan op Texel toen men percelen wilde gaan afscheiden na een periode van algemeen gebruik van de weidegronden. Aangezien er nauwelijks hout voorhanden was heeft men deze wijze van afscheiding bedacht. "Echt Texels" dus!

De plaggen worden aangebracht op de romp van de oude tuunwal. In het gootje dat daardoor ontstaat wordt weer grond geschept.

Tussendoor wordt nog wel eens koffie gedronken dankzij de goede zorg van Els. Na afloop is het goed rusten. In de fotocollage staan de foto's die ik deze zaterdag maakte van de actieve werkgroep.