Weer aan de slag op Texel

Lekker in het zonnetje bij de stayokay met
een skuumkoppe van Texelse bodem

Op dit moment zit ik nog na te knorren van genoegen vanwege het werkweekend op Texel met de Natuurwerkgroep Kwadijkse Vlot. Natuurlijk werkte het weer geweldig mee; het was vanmiddag zo warm dat ik in m'n korte broek en bloot bovenlijf heb staan zagen en graven. Het is wel eens anders geweest hoorde ik. Een heel weekend met regen of dat het zo koud was dat besloten werd om er maar mee te stoppen. Maar gisteren en vandaag hebben we hard gewerkt met heerlijk weer.
Roos en ik gingen vrijdag eerst nog even naar de markt in Bilthoven en vervolgens met trein en boot naar Texel. Vanaf de veerhaven liepen we ruim 15 kilometer naar de Stayokay; bij aankomst zat daar al een deel van het gezelschap achter een skuumkoppe, het bier van de Texelse bierbrouwerij dat door de Stayokay uit de pomp wordt getapt. Het heeft de kwaliteit van Beiers bier. Dat lieten we ons dan ook goed smaken. Daarna aan tafel en prima gegeten. Roos en ik waren behoorlijk moe van het wandelen en besloten om even gestrekt te gaan. Helaas vielen we in slaap; de rest van het gezelschap heeft nog met de telescopen (voor het kijken naar vogels) naar de sterren en planeten gekeken. Daar op Texel is een donkere hemel met minder strooilicht dan in de meeste delen van NL dus was er goed zicht bij heldere hemel. De volgende morgen had ik daar toch wel een beetje de ju over in; ik had de manen van Jupiter ook wel eens willen zien. Maar wel lekker uitgerust gingen we zaterdag aan de slag met het herstel van een enorm stuk tuunwal.

Eerst wordt de oude tuunwal deels afgegraven

Het herstellen vraagt een andere aanpak dan het helemaal nieuw bouwen. De sterk vervallen stukken worden vrijwel geheel verwijderd en vanaf de grond weer opgebouwd; de minder vervallen stukken worden aan de bovenkant afgevlakt en vanaf de helft ongeveer opnieuw opgebouwd. Dit jaar hadden we een tuunwal onder handen die behoorlijk veel herstel nodig had. We probeerden wel om de lamsoortjes die op de oude deklaag groeiden te behouden en in de nieuwe deklaag op te nemen. Tenslotte doen we dit werk vooral uit ecologische motieven en lamsoor is waardplant voor tal van insecten. Uiteindelijk waren we pas om half vijf klaar met het werk. Maar de tuunwal stond er weer prima bij. Bij aankomst bij de Stayokay hebben we ons de skuumkoppe weer goed laten smaken, lekker gegeten en een gezellige avond genoten met z'n allen. Het sociale aspect van "het weekend Texel" waarmee de activiteiten van het seizoen worden afgesloten is bepaald niet het onbelangrijkste. Samen werken in de natuur schept een ontzettend leuke onderlinge band. De klok ging dit weekend om naar zomertijd dus de volgende morgen een uurtje eerder opstaan. Dat viel niet iedereen even gemakkelijk.

Hier ziet u een deel van de vrijwilligers aan de gang in de Zandkuil
op de Hoge Berg op Texel

Zondag gingen we weer aan de slag in de Zandkuil, het eerste (en tot voor kort enige) insectenreservaat van NL. Dankzij de inspanningen van de werkgroep Kwadijkse Vlot is de Zandkuil nog steeds daadwerkelijk een insectenreservaat; het is niet vergrast en dichtgegroeid met bomen. Er is veel kennis en zweetdruppeltjes nodig om de habitat voor insecten optimaal te houden. De kennis van Ben Brugge en de inspanningen van de leden van de werkgroep staan hiervoor garant.
Zie ook het verslag van Erik van der Spek, boswachter Staatsbosbeheer Texel.

Schaatsen en riet ruimen bij Ilpendam

Ben had al gezegd dat het een prachtige werkdag zou worden; hij had gelijk. Op weg naar het station was het wel even afzien; het vroor dat het kraakte. Jules van Vught vertelde dat het min 11 graden was; ik voelde het aan m'n kaken; ik kon nauwelijks praten. Maar met de trein en de bus was ik zo in Ilpendam; ik werd onderweg opgepikt door Frank en Hanneke. Aangekomen bij de boerderij zagen we de anderen al aan het werk. Vorig jaar kon ik op deze plek m'n voeten niet droog houden zo zompig was het terrein; nu was alles hard bevroren en we waren snel klaar.
Een toertocht voor de schaatsers was uitgezet en voerde langs ons terreintje. Gezellig. De trauma helicopter kwam iemand ophalen die hartklachten had (hoorden wij van de passanten die terug gestuurd werden).
We zouden nog wat riet in de brand gaan steken maar hebben dat bij nader inzien afgeblazen omdat er dan ongetwijfeld problemen met de schaatsenrijders waren ontstaan. Kan ook deze week nog wel gedaan worden door de werkers van SBB. Na afloop in de schuur nog samen geluncht. Vervolgens gingen de meesten schaatsen. Ik kon met Adriaan meerijden naar Amsterdam; heerlijke werkdag!

Onderbinden van de schaatsen.

Het Ilperveld tussen Ilpendam en Den Ilp

Het Ilperveld, ruig, waterrijk terrein in Noord Holland.
Foto is genomen in de zomer van 2006

Vandaag weer riet geruimd; nu bij de kloosterdijk, langs de Ee gelopen richting Ilpendam en dan dat eerste vrije stuk langs de Purmerringvaart; daar hebben we gewerkt en later verderop nog een stuk. En de hele club was er weer tot en met Benno die toch onlangs met hartklachten was opgenomen geweest. Maar lichaamsbeweging is natuurlijk altijd goed. We hebben weer gebuffeld. Het werken in zo'n groep van natuurliefhebbers is natuurlijk heel stimulerend. Ab die voorop loopt met zijn motormaaier en dan de hele club, gewapend met riek of hark die het maaisel naar de kant afvoert. Daar wordt het dan in de loop van de week door een vrachtwagen verder afgevoerd. Het resultaat was nu al behoorlijk zichtbaar; de werkgroep doet al jaren haar herstellend werk; er staat inmiddels een prachtige laag veenmos onder de rietlaag. Daarin komen van het voorjaar de orchissen en andere moerasplanten op; goed voor de insecten, goed voor de vogels, kortom, goed voor de ecologische kwaliteit.
Na het werken met de werkgroep zijn Roos en ik verder gelopen naar Ilpendam en daar met het pontje overgestoken en doorgelopen naar Den Ilp; een schitterende wandeling met de laagstaande zon over de landerijen en het Ilperveld; het landschap dat voor mijn vader destijds het beeld van het hiernamaals vertegenwoordigde. Alzo heeft hij op zijn sterfbed desgevraagd gezegd. Het is dan ook niet voor niets dat mijn vader altijd op mijn schouder zit wanneer ik door het Noord Hollandse landschap zwerf. En dat was vandaag, met die heldere zon en die onwinters hoge temperatuur nadrukkelijk het geval.
We hebben in Amsterdam nog een hapje gegeten bij een Vietnamees reataurant; niet duur maar wel heel lekker! En toen rozerig met de trein naar huis om dit Bloggie te schrijven.

Aan het werk op het Kwadijkse Vlot

Peter en Alderd aan het boom zagen

Weer ontzettend vroeg opgestaan om op tijd, d.w.z. om half tien op de werklocatie, Het Kwadijkse Vlot, te kunnen zijn. Alweer de tweede keer dit seizoen dat de werkgroep Kwadijkse Vlot aan het werk gaat. Dit is de plek waar de groep al 25 jaar lang riet ruimt, de opgroei snoeit en verwijdert en verdere werkzaamheden om de natuur hier weer terug te krijgen. Toen ik (voor mij de eerste keer) het terrein betrad kon ik wel vaststellen dat dit een schitterend hoogveen landschap was.

Ondanks de droogte van de laatste weken was het sompig; mijn wandelschoenen konden het maar net aan. Er was helaas een trein uitgevallen waardoor ik een half uur later kwam. Toen ik bij Kwadijk de hoek omsloeg hoorde ik het geluid van de maaier die werd gehanteerd door Ben, de "hoofdman" van de groep. Er werd riet geruimd dat de vorige keer was blijven liggen. Een "Lastpak", een handig transport apparaat met rupsbanden werd gebruikt om af te voeren. Ik vernam dat dit vroeger ook handmatig gebeurde; wat een extra werk heeft dat betekend. Ik neem aan dat de werkgroep toen slechts dit natuurgebiedje onderhield en niet al die gebieden die nu iedere winter ter hand worden genomen.

Ab zorgt ervoor dat er "breed" wordt gestapeld zodat er veel
in één keer kan worden afgevoerd.

Aan de ingang van het terrein werd het afgevoerde materiaal opgeslagen; uiteindelijk wordt het m.b.v. een kraan afgevoerd door de werkers van Staatsbosbeheer, de beheerder van het terrein.

Veel meer kan er echt niet op!

Een Tuunwal herstellen

Weinig activiteiten zijn zo genoeglijk als met een aantal mensen iets te creëren. En daarvan is jaarlijks sprake wanneer de natuurwerkgroep "Kwadijkse Vlot" op Texel aan het werk gaat om een tuunwal te maken. Dit jaar wordt een oude tuunwal hersteld. Het weer werkte geweldig mee. Zaterdag 26 maart leek het wel een zomerdag. Helder zonnig weer, een fris windje, dat wel en de groep ging er weer tegenaan. Het ging als gezegd om het herstel van een oude tuunwal. Misschien wat minder spectaculair dan het maken van een nieuwe, maar we moesten er flink tegenaan. 

Eerst moest de bestaande tuunwal worden afgevlakt en de gaten in de wal wat verder uitgegraven. 

Intussen werd de plaggensnijdmachine aan het werk gezet om nieuwe plaggen te maken. Ria mocht kou lijden achter het stuur; een precies werkje waarbij je wel voortdurend stil moet zitten. Met deze verse plaggen wordt de tuunwal weer opgebouwd. 

De tuunwal is lang geleden ontstaan op Texel toen men percelen wilde gaan afscheiden na een periode van algemeen gebruik van de weidegronden. Aangezien er nauwelijks hout voorhanden was heeft men deze wijze van afscheiding bedacht. "Echt Texels" dus!

De plaggen worden aangebracht op de romp van de oude tuunwal. In het gootje dat daardoor ontstaat wordt weer grond geschept.

Tussendoor wordt nog wel eens koffie gedronken dankzij de goede zorg van Els. Na afloop is het goed rusten. In de fotocollage staan de foto's die ik deze zaterdag maakte van de actieve werkgroep.