Groen Rechts

Roger Scruton

In een exemplaar van de NRC (24 februari 2012) dat ik in de trein vond, stond een bijzonder interessant boekbespreking; het boek "Groene filosofie", met als ondertitel "Verstandig nadenken over onze planeet". Het boek is van de hand van Roger Scruton, die wordt geafficheerd als conservatief filosoof. De boekbespreking was van de hand van Maartje Somers; zij geeft op een mij zeer aansprekende wijze weer hoe de discussie omtrent het milieu is verlopen. Helaas kan ik deze boekbespreking niet direct op Internet vinden, dus een link zit er niet in. Om het hele verhaal over te typen is evenmin een optie. Dan maar een een zeer korte samenvatting, voorzien van mijn "gedachten-associaties", en een verwijzing naar een bijzonder interessant opstel over de filosofie van Scruton.
Maartje Somers vraagt zich af hoe het met Groen Rechts gaat. Interessante vraag; destijds werd ik lid van D66 omdat ik dacht dat dit een Groen Rechtse partij was; niets bleek minder waar; aangevoerd door opportunist Wijers bleek het helaas een rücksichtlose neo-liberale club waar ik me dan ook van heb afgekeerd. Groen Rechts, conservatief milieubeleid; het was een VVD item weet ik nog toen ik via Slow Food nauw contact had met Jos vL, actief in de landelijke milieu commissies van de VVD. Tot Jos' en ook Maartje Somers' verbazing heeft de VVD het milieu ergens in 2008 om electorale reden tot non-issue verklaard. Maar dan nu Roger Scruton, een conservatief die het goed voor heeft met het milieu en het niet, opportunistisch, cynisch, tot een terrein voor de bekende geitenwollen sokken dragers degradeert; natuurlijk gaat het ons allen aan. Hij komt tot de conclusie dat de linkse lobbies en bureaucratische (internationale) instituties er volstrekt niet in geslaagd zijn om het schip te keren. Daarnaast constateert hij de kern van het ontbreken van milieu-interesse bij de meeste aardbewoners vanwege de "onzekerheidsfactor"; misschien komt die ramp niet? En waarom zou je moeite doen voor iets of iemand die je niet kent: een kikker in het oerwoud, nog niet-geborenen (de toekomstige mensen op onze planeet).

Immanuel Kant

Scruton definieert het begrip oikofilie: het houden van de eigen omgeving, kleinschaligheid, menselijke maat bij uitstek; het willen behouden zoals het er nu uitziet, of in een fraaier verleden, uitzag. Daar valt wat voor te zeggen; ik mag graag weg peinzen boven oude foto's van een stad zonder auto's, van een landschap met zichtbare stilte en onbedorven verten.
Kleinschaligheid, de menselijke maat, de zelfde items als die van Carlo Petrini, daar houdt Scruton het uiteindelijk op; en dat spreekt mij aan.
Ik wil dit boek natuurlijk lezen, maar het ligt nog lang niet bij de bieb als het er ooit al komt. Daarom even gekeken wat wel van deze schrijver/filosoof in de bieb aanwezig was; een paar boeken over andere filosofen. Het boek van Scruton over de filosofie van Immanuel Kant heb ik ter hand genomen; Kant schijnt, aldus de achterflap de belangrijkste moderne filosoof te zijn. Ik kon er, als van alle filosofische traktaten die ik tot dusver probeerde te doorgronden, geen chocola van maken. Immanuel Kant was een typische oikofiel; hij verplaatste zich gedurende zijn hele lange leven (1724-1804) nooit meer dan 40 km van zijn geboorteplaats Königsbergen in Oost Pruisen, het huidige Kaliningrad in Rusland.

Een nieuwe TomTom

Het spelletje Angry Birds; hoe verzin jet het?!

Lees ik in de Economie Bijlage van 12 maart in de NRC dat "Een nieuwe TomTom" zich niet laat afdwingen; een zeer lezenswaardig artikel waarin een interview met Harold Goddijn, één van de oprichters van de navigatiereus die het reizen per auto zo veel aangenamer heeft gemaakt. Zowaar een voorbeeld van goed ondernemerschap waaraan ons land zoveel behoefte heeft.
Als taak voor de overheid acht Goddijn vooral die van een voorwaardenscheppende; hij noemt goede opleidingen, een betrouwbaar rechtssysteem, infrastructuur, en je moet aangenaam kunnen wonen en leven. Meer verlangt hij niet van een overheid en ik ben dat met hem eens.
In die zelfde bijlage lees ik dan het succes van een spelletjes firma "Angry Birds"; ik heb niet de indruk dat dit nou iets toevoegt aan ons leven van alledag, maar door het gemak van de aanschaf van een dergelijk spelletje en het plat vermaak waaraan men kennelijk behoefte heeft, maken de leverancier schathemeltje rijk.
En ten slotte het bericht dat Congo, een succesvol olieproducerend land, onvoldoende voedsel produceert om haar bevolking te voeden ondanks vruchtbare landbouwgronden en behoefte aan dat voedsel. Daarom een import van Zuid Afrikaanse boeren gevraagd.
Mijn Hollandse klomp breekt als ik deze berichtgeving op een rijtje zet.

We zijn elkaar kwijt

Prof. Gisilinde Kuipers

Gisilinde Kuipers heeft onderzoek gedaan aan het onderling onbegrip tussen de sociale klassen in NL. Alzo stond afgelopen zaterdag in de Wetenschaps Bijlage van de NRC. Zij had als parameter de humor gekozen en had opgemerkt dat de sociale klassen elkaars humor niet meer begrijpen. Over die waarneming heb ik lang lopen mijmeren; ik heb al lang het gevoel dat de verschillende klassen veel meer dan vroeger langs elkaar leven; ook in het normale publieke domein begrijp je elkaar niet meer goed. Zo maakte ik enkele dagen geleden het volgende mee.
Ik had een mandje met boodschappen en sloot achteraan bij een rijtje in de supermarkt. De mevrouw voor me rekende af en ik dacht dat ik nu aan de beurt was, maar er lagen nog wat boodschappen. Daar maakte ik de mevrouw achter de kassa vriendelijk op attent; zij kijkt mij tot m'n stomme verbazing vernietigend aan. De mevrouw die voor mij was verduidelijkt dat zij twee keer moest afrekenen. De kassa dame maakte onvriendelijk de opmerking dat ik zeker dacht dat ze haar werk niet goed deed. Dus ik liet voorzichtig vallen: "Ach, een vriendelijk woord", in het midden latend of dat door mij bedoeld resp. verwacht was.
Ik geloof dat ze me in haar boosheid niet eens meer een prettige dag heeft gewenst zoals bij kassadames van AH gebruikelijk is. Een echt staaltje van volstrekt onbegrip. Een gewoon: "die mevrouw doet ook boodschappen voor iemand anders", had recht gedaan aan mijn hulpvaardige opmerking. Geen haar op mijn hoofd die zou denken dat zij haar werk niet goed zou doen?! We begrepen elkaar dus niet! Naar ik vrees komt ook veel van dat ongerichte geweld door dit onbegrip tussen de klassen. Het effect zal naar ik vrees een steeds grotere verwijdering zijn. Aan Gisilinde om ook naar oplossingsrichtingen te zoeken. Interessant om haar onderzoek te blijven volgen. Toch wel goed die NRC!