Ferro

In mijn Blog noemde ik hem al: Ferro. Al ergens in de zeventiger jaren, ik werkte aan de VU, dus het was tussen 1971 en 1973 dat ik het restaurant leerde kennen. Het adres kreeg ik van George Kraal die toen als student bij mij praktisch werk deed. Dus ik dacht vanmiddag: "even googelen" of er iets over Ferro te vinden is. Eigenlijk slechts één link, maar dan wel van iemand die ook erg onder de indruk was van zijn kookkunsten: restaurant au coin des bon enfants. Ik zal het stukje tekst over Ferro dat ik op deze site vond hier copiëren:

Amadeus Fernandez Ferro was een vriend van de familie. Hij is geboren in 1917 in La Coruna, Galicië. Als kleine jongen kwam ik al in zijn restaurant "Chez Ferro" aan de Rozengracht in Amsterdam. Hij woonde al die jaren, in die mooie buurt, aan de Bloemgracht. Regelmatig bezocht hij ons en verbleef dan een poosje in Maastricht. Ik ben er trots op dat Ferro zijn keukengeheimen aan mij heeft toevertrouwd. Zijn recepten zijn in geen boek terug te vinden en aldus van goud.
Zondag 1 januari 2006 is Ferro in Amsterdam overleden.
We zullen hem missen.
Als eerbetoon hebben we een menu "Hommage à Ferro" samengesteld.

Einde citaat

Als de veau basquaise op dit menu voorkomt ga ik er zeker een keer eten. Hoewel, wel wat aan de prijs voor mijn portemonneetje, 99 euro voor 8 mini-gerechtjes. Nou, Ferro wist niet wat mini betekende hoor. Als je veau basquaise had besteld kon je aan het eind van de maaltijd nauwelijks zien dat er van de schaal was gegeten. Enorme porties voedzaam eten. En dan een "wijn arrangement" erbij voor 72 euro. Bij Ferro kreeg je gewoon een fles die door Marie werd opengetrokken zonder poespas. Maar ja, dat kan kennelijk vandaag de dag niet meer.
Maar ik ga toch vast wel een keer kijken daar bij restaurant Au coin des bon enfants, op de Ezelmarkt in Maastricht. Gewoon maar even sparen desnoods.

Nieuwe Brugsteeg

Dit leuke plekje middenin oud Amsterdam huisvestte vroeger een lievelingsrestaurant van mij. George K, een destijds jonge vent die als student bij mij een laboratoriumstage liep, had mij erop attent gemaakt. Ferro, een echt Bask met het uiterlijk van een stier, kookte de sterren van de hemel en Marie serveerde. Vooral de manier waarop ze de spijzen van die dag aankondigde was een feest op zich. Veau Basquaise sprak zij uit zoals alleen Marie dat maar kon. In de étalage stond een groot aquarium. Het restaurant kende een aantal beroemdheden in de cliëntele. Lenny Kuhr, de zangeres van "Il'y aura cent mille chansons", heb ik daar wel eens ontmoet als vaste klant. Lien en ik kwamen er zeer regelmatig. Als ik belde voordat ik van het lab naar huis ging en voorstelde om bij Ferro te gaan eten zette Lien het gas onder de aardappels uit en gingen we weer smikkelen. Mooie tijd was dat; zeker 2 keer per maand naar Ferro.
Plotseling was het restaurant vertrokken uit de binnenstad. Maar iemand maakte ons er lange tijd later op attent dat ze nu op de Rozengracht waren neergestreken. Daar ging het helaas bergafwaarts met de zaak.
Maar vaak hoor ik in mijn gedachten Marie nog zeggen: "goedenavond kinderen", wat mag het wezen voor vanavond, en dan kwam het rijtje gerechten, altijd geserveerd met de lekkerste gebakken aardappeltjes die ik ooit heb gegeten.