Head of the river 2012

Overzicht van de roeiers vanaf de brug
over de Amstel 

Volgens het weerbericht zou het droog blijven. Eigenlijk had ik geen zin om voor de zoveelste keer achter in het bos te gaan wandelen. Ach, waarom niet lekker even door de stad en dus met de trein naar Amsterdam. Uitgestapt op het Amstel station en via de achter uitgang, langs de Amstel. En daar was toch een spektakel; hoop lawaai en allemaal roeiboten. "Dat zal de head of the river zijn", dacht ik. Mijn vriend Dick had het daar vaak over gehad; zowel Roos als Dick hebben deze uitputtingsslag, 8 kilometer roeien tegen de wind in, ook zelf verricht! Petje af. Prachtig gezicht die 8 roeiers die alles geven om een goed resultaat neer te zetten. 
In mijn studententijd heb ik ook geroeid; wij hadden van ons dispuut PROIRA "een vier met stuurman" samen kunnen stellen, maar we konden er niet veel van. Eén keer per jaar hadden we een wedstrijd op de bosbaan en voor m'n gevoel hijgde ik dan werkelijk m'n longen uit m'n lijf. Maar het was een leuke teamsport. En dat kon je hier goed zien. Het team op het filmpje, ik ken hen uiteraard niet, roeide heel gedisciplineerd en op hoge snelheid. 

Helemaal uit Groningen gekomen om hier op deze koude
middag te komen roeien en naar roeien te kijken.
De juiste roei-mentaliteit!

Op de Berlagebrug heb ik nog een poosje met plezier naar het spektakel staan kijken. Naast mij stond een jonge vader met klein kind in de fiets-achterbak. Ik vroeg hem of deze wedstrijd de head of the river was. Hij kon dat beamen  en vertelde dat dit toch wel het grootste roeispektakel van NL was. Waarschijnlijk zijn alle, althans de overgrote meerderheid van de "achten" van NL hier aanwezig. Hij was zelf met vrouw en kind uit Groningen gekomen en stond nu te wachten tot het moment dat zij met haar ploeg onder de brug zou doorkomen om haar toe te juichen. Leuk hoor.

Ik schrok er van

Churchilllaan Amsterdam

Het was op deze hoek op de Churchilllaan in Amsterdam, zeker 40 jaar geleden. Ik was met de fiets en stond op dit kruispunt bij het stoplicht te wachten. Naast mij stond een andere man met een fiets. Onwillekeurig keek ik naar zijn gezicht. Het was een zeer donkergekleurde meneer, zo te zien van Pakistaanse afkomst. Wat mij als een bliksemschicht trof was de krankzinnige haat die uit zijn ogen straalde; ik schrok er van en heb die blik nooit kunnen vergeten. Die haat was niet naar mij gericht maar leek wel op het Apollohotel aan de overkant gericht.

Het schoot me direct weer te binnen toen ik hier een paar weken geleden zomaar aan het wandelen was, op weg naar het van Gogh museum.

Zwembad op de Heiligeweg

Vroegere ingang van het zwembad op de Heiligeweg

Het ziet eruit als de ingang van een Griekse of Romeinse tempel; de naam van de straat zou dat misschien ook wel rechtvaardigen: de Heiligeweg in Amsterdam. Niets is minder waar; dit was in vroeger jaren een zwembad. Mijn moeder kwam daar al in haar jonge jaren. Er werd geen chloor gebruikt in haar tijd; om dat te bewijzen zwommen er visjes. Niet in de tijd dat Bram en ik daar gingen zwemmen. We gingen zo ver van huis omdat je in dit zwembad ongelimiteerd mocht blijven; we bleven zo lang in het water en onder de warme douche dat onze vingers er van gingen rimpelen. We waren toen een jaar of dertien denk ik.

Maar nu is het de toegang tot een soort winkelgalerij. De fraaie toegangspoort is gebleven.

Feest van Peter C

De twee (toen nog) aanstaande moeders luisteren naar mijn toespraakje.

Op 1 oktober dit jaar werd mijn vriend Peter C 65, kortom hij bereikte de pensioen gerechtigde leeftijd. Hij vierde dat, zoals een architect betaamt, in het absolute voorbeeld van de Amsterdamse school, het scheepvaarthuis te, hoe kan het anders, Amsterdam. Het werd gebouwd in de zelfde tijd als het Victoria hotel en kent in die zin overeenkomst dat ook daar bij de bouw halsstarrige, geldbeluste huis/grondeigenaren het verrekten om te verkopen. Gelukkig maar, want uiteindelijk waren de ruimten kennelijk niet meer nodig; het gebouw is inmiddels omgebouwd tot een peperduur vijfsterren hotel, in de Amrath reeks de absolute top.
We werden ontvangen met koffie en vervolgens kregen we een schitterende rondleiding. Daarvan is mij vooral bijgebleven dat de Amsterdamse school zich vooral kenmerkt door een zekere frivoliteit, althans in de eerste jaren. Berlage, die voor mij toch altijd gold als een belangrijke architect van de Amsterdamse school, zou zich in zijn graf omdraaien als hij zo zou worden geafficheerd. Hij was een architect van het functionele bouwen.
Maar het scheepvaarthuis is een pareltje. Het was me eerder dit jaar al opgevallen hoe schitterend het eruit zag en in volle glorie was gerestaureerd. Maar nu had Peter voor alle meer dan 30 aanwezigen een rondleiding georganiseerd waarin we alles te zien kregen. Ik was onder de indruk niet in de laatste plaats ook door het prachtige uitzicht over de stad waarbij de gids ons op de kenmerkende punten wees. Zo zag ik de koepel van de Spuikerk waar ik ooit zelf promoveerde en het mij nooit eerder opgevallen spitse torentje van de Nieuwe kerk waar mijn ouders ooit in de veertiger jaren hun huwelijk lieten inzegenen.
Na de rondleiding een ontzettend gezellige High Tea. Ik had de eer om Peter te mogen toespreken wat ik met veel genoegen heb gedaan. We zaten heel genoeglijk tussen de jonge mensen; de tweelingdochters van Peter met hun mannen. Beiden zwanger dus onderwerp genoeg.
Tot slot zijn we, nog behoorlijk onder de indruk van de heerlijke middag door oud Amsterdam gaan wandelen. Heerlijke dag!

Nieuwe Brugsteeg

Dit leuke plekje middenin oud Amsterdam huisvestte vroeger een lievelingsrestaurant van mij. George K, een destijds jonge vent die als student bij mij een laboratoriumstage liep, had mij erop attent gemaakt. Ferro, een echt Bask met het uiterlijk van een stier, kookte de sterren van de hemel en Marie serveerde. Vooral de manier waarop ze de spijzen van die dag aankondigde was een feest op zich. Veau Basquaise sprak zij uit zoals alleen Marie dat maar kon. In de étalage stond een groot aquarium. Het restaurant kende een aantal beroemdheden in de cliëntele. Lenny Kuhr, de zangeres van "Il'y aura cent mille chansons", heb ik daar wel eens ontmoet als vaste klant. Lien en ik kwamen er zeer regelmatig. Als ik belde voordat ik van het lab naar huis ging en voorstelde om bij Ferro te gaan eten zette Lien het gas onder de aardappels uit en gingen we weer smikkelen. Mooie tijd was dat; zeker 2 keer per maand naar Ferro.
Plotseling was het restaurant vertrokken uit de binnenstad. Maar iemand maakte ons er lange tijd later op attent dat ze nu op de Rozengracht waren neergestreken. Daar ging het helaas bergafwaarts met de zaak.
Maar vaak hoor ik in mijn gedachten Marie nog zeggen: "goedenavond kinderen", wat mag het wezen voor vanavond, en dan kwam het rijtje gerechten, altijd geserveerd met de lekkerste gebakken aardappeltjes die ik ooit heb gegeten.