Lekker in de kinderherrie

Morris en ik deden een contest wie het
meeste haar had. Scheelde niet veel?!

Dat was alweer een tijd geleden dat alle kinderen thuis waren; Gijs had ik al een tijd niet gezien omdat hij steeds op school zat wanneer ik langs kwam.
Vanmorgen bijtijds vertrokken voor bezoek aan Arja en de kids. Inmiddels is Morris, de nieuwste loot aan onze familieboom, al een maand oud; tijd om eens op bezoek te gaan en hem ernstig toe te spreken. Hij lag boven rustig te slapen; beneden was het een herrie van jewelste; filmpje bekijken en natuurlijk de drukte van het opa-begroeten. Leuk hoor al die enthousiaste kinderstemmen die je bezoek zo op prijs stellen.
Ze hadden natuurlijk weer zo'n herkennings- reactiespel waarbij je als oudere geen enkele kans hebt tegen kinderen en ik verloor dan ook glansrijk; eerst van Evi die tussendoor de spelregels voor de zekerheid maar aanpaste, maar later geheel terecht van Gijs. Net als Memorie, heb je geen kans tegen kinderen met hun enorme korte termijn geheugen.
Eindelijk brak de zo nodige regen door; de kinderen wisten niet goed wat ze ermee aan moesten; wel of niet naar buiten. Nou uiteindelijk alledrie naar buiten totdat ze door en door nat waren. Terwijl Arja met de kleine Morris bezig was heb ik het drietal afgedroogd en Sjoerd in droge spullen gehesen; die kleintjes kunnen zo koud worden.
En natuurlijk heb ik tussendoor lekker zitten knurften met de kleine Morris.Tot mijn opluchting was hij niet meer geel en Arja bevestigde ook dat hij geprikt was en dat het nu allemaal OK was. Zat me helemaal niet lekker, maar het is allemaal goed nu.
Zo tegen drieën ging ik er weer vandoor en fijn met de paraplu op; het regende hier in den Haag nog steeds een beetje. In Utrecht en Bilthoven helaas niet meer; ik liep terug door het bos; rook zo lekker na het regenbuitje van hedenmiddag.

Lekker daggie vrij!

Vandaag heb ik mezelf een dag vrijaf gegeven; niet wandelen, geen museumbezoek,  gewoon helemaal niets dan gewoon thuis de was doen, boodschappen bij AH, brood bakken, soep maken, kortom, een dag relaxen.
Heb vanmorgen dan ook even in de bibliotheek wat zitten lezen en een interessant verhaal gelezen in de Volkskrant van een geograaf die een alternatieve aanpak bepleit voor het watertekort dat in de niet al te verre toekomst regelmatig ons vaderland zal gaan teisteren; niet meer water gaan pompen, maar een heel andere aanpak van de landbouw. Heel goed plan waarvan je van te voren al weet dat het niet of veel te laat zal worden opgepakt. Net zo'n plan als vermindering van het autogebruik of aantal mensen; hard nodig maar ondenkbaar.
En verder een aantal van die interessante BBC documentaires bekeken.Was al met al een fijne dag waarbij ik nauwelijks van de flat af ben geweest. Maar niet helemaal mijn goesting; had steeds de neiging om op te springen om iets te gaan doen.

Roos heeft vandaag wel hard gewerkt. Het meisje van zoon Peter moet helemaal alleen het huis opknappen. Dat vond Roos maar niks, en bood dus aan om een dag te komen klussen. Behang eraf, pluggen eruit, behang erop, ze had er veel plezier aan. En voor Jessica was het ook nog eens heel gezellig.

Te heet om ijs te eten

Uitzicht vanuit de serre

Zo langzamerhand zijn we wel wat gewend waar het de weersomstandigheden betreft, maar vandaag was het wel heel extreem. Overigens zit ik dit bloggie pas op 8 augustus te schrijven; heb net gelezen in de site van het KNMI dat het wel een heel extreem warme dag is geweest, en dat hebben we gemerkt; toen ik uiteindelijk naar de flat ging was ik uitgevloerd.
We hadden een heel programma voor vandaag; we wilden naar Steenwijk, naar het landhuis Ramswoerthe met daarin gehuisvest, het Hildo Krop museum. En verder wilden we de laatste etappe van het Maarten van Rossumpad aflopen; de voorlaatste liepen we ergens in januari van dit jaar, dus dat werd hoog tijd. Om dat in één dag te persen en toch binnen de tijden van ons Dalvrij abonnement te blijven besloten we om laat te vertrekken, d.w.z. met de trein van 10.00 naar Steenwijk en over de half zeven grens 's-avonds heen te gaan. En alzo geschiedde.
We moesten even zoeken in Steenwijk maar al gauw stonden we voor het imposante "Jugendstil" hek met daarop de naam van het landhuis: "Rams Woerthe". Het heeft destijds wat voeten in de aarde gehad maar gelukkig is dit stukje cultuurgoed in de juiste handen gekomen; het is in bezit gekomen - met medewerking van velen - van de Vereniging Hendrick de Keyser, waar Roos en ik ook lid van zijn.

In de keuken waar normaliter slechts
"het personeel" zich mocht ophouden

We werden bijzonder vriendelijk ontvangen door de vrijwilligsters/gastvrouwen van deze museale villa en kregen de audio-apparatuur waarmee we in de verschillende toegankelijke ruimten informatie konden betrekken. Met de grootste zorg gerestaureerd; een trappenhuis met een glas in lood venster; muurschilderingen. Maar ook een serre waar we zelfs een kopje koffie kregen geserveerd; een uitzicht over het bijbehorend park met herten. We waren bijzonder onder de indruk maar ook een beetje trots dat we lid zijn van Hendrick de Keyser.
In het souterrain het Hildo Krop museum met veel van zijn vrije werk. Aan de wand een serie foto's van werk waarmee hij als Stadsbeeldhouwer van Amsterdam de stad heeft mogen verfraaien; gaf bij mij veel herkenningsmomenten.

Hildo Krop museum

Om half twee begonnen we aan het tweede deel van ons programma; het Maarten van Rossumpad. Eerst maar eens Steenwijk verlaten; dat was nog een hele klus; er liepen twee GR-wandelpaden en ergens hebben we de verkeerde afslag genomen. Ik merkte dat pas wat later aan de GPS, die afweek van wat we liepen. Maar uiteindelijk natuurlijk wel terug gevonden. Ik had op de kaart al gezien dat dit stuk bepaald niet fraai zou zijn en had deze laatste etappe het liefst maar overgeslagen, maar Roos wilde het hele pad gelopen hebben. Zelfs wij vonden het wel wat warm en we kunnen best wat hebben. Er was onderweg geen bankje te zien dus hebben we na ruim twee uur lopen maar even op een zwerfkei zitten uitrusten en wat gedronken.

Een zondoorstoofd heideroosje bij Havelte

Gelukkig was het laatste stuk naar Havelte wel mooi; heidelandschap tegen de bloei aan; helder wit zand op de paden; Drenthe is toch wel een heel mooie provincie qua natuurschoon. Zo rond 18.00 uur kwamen we in Havelte; een meneer in zo'n elektrische leunstoel riep ons toe: "is het nog niet warm genoeg?". Hij vond het maar idioot dat wij aan de wandel waren; deed hij zelf ongetwijfeld al jaren niet meer! Overigens zat er wel enige redelijkheid in zijn opmerking; een ijsboer in Steenwijk, waar Roos absoluut niet aan voorbij kon lopen had al geklaagd dat er zo weinig mensen bij hem kwamen: "omdat het te heet was?!". En onderweg waren we inderdaad niemand tegen gekomen; is me overigens de laatste weken wel vaker overkomen met die warme dagen.
Ik had voor de terugreis nog een half litertje water overgehouden, maar had behoorlijke dorst; onderweg had ik voor de zekerheid ook al wat zout water gedronken. Bij de snackbar in Havelte heb ik nog zeker anderhalve liter water gedronken in de plee; was toch wel erg dorstig weer.
In de bus waren we de enige passagiers en ook in de Intercity naar Groningen zat vrijwel niemand. Het laatste stuk van Utrecht naar Bilthoven voelden we pas hoe ongelooflijk warm en benauwd het was; niet om uit te houden; ik voelde me uitgeput.
Nog even bij Roos in de tuin zitten napraten; toen de kerkklok tien keer sloeg ben ik naar de flat gegaan; een douche genomen en, met deur en raam dicht tegen de muggen proberen te slapen. Lukte uitstekend!

Lekker spekpannenkoeken eten

Bij onze vorige ontmoeting had Marieke smakelijk zitten knagen aan een spekpannenkoek ergens in een restaurant in Leiden. Natuurlijk moest ik bij die gelegenheid prollen met mijn bakkunsten op dat gebied: "mijn pannenkoeken zijn origineel en vast lekkerder", zo schepte ik op. maar dan moet je het natuurlijk nog wel waar maken en dat zou vandaag plaatsvinden.
We hadden een beetje vroeg afgesproken omdat het in de loop van de ochtend niet meer uit te houden is bij mij op de flat. En keurig volgens de afgesproken tijd kwamen Roos en Marieke aangestapt; Roos had haar bij de bushalte opgepikt. En direct was het weer een genoeglijke conversatie zo met z'n drietjes; of we elkaar al jaren kennen en het niet pas de derde keer is dat we elkaar zien. Eerst koffie resp. jus d'orange en na een uurtje werd het toch echt tijd voor de test. Ik had alles al klaar gezet en de eerste pannenkoek deelde ik voor de dames. Tot mijn verbazing lustte Roos ook pannenkoek. Ook de tweede lustten de dames en zelfs de derde deelden zij. Gelukkig hield het daarbij op en kon ik met het restje beslag nog een pannenkoek voor mezelf bakken. De test had ik glansrijk volbracht; ze waren heerlijk.
Toen het echt te warm werd op de flat zijn we aan de wandel gegaan in ons bos en hebben ruim 2 uur stevig doorgestapt. Tot slot thee gedronken bij Roos binnen; in haar tuin was het ook veel te heet om te gaan zitten. We maakten nog een stel "onsies" waarvan eentje deze blog siert. Was een dag met een gouden randje.

Phaëton is weer op hol geslagen

Pieter Paul Rubens. Phaëton valt van de zonnewagen

Kent u het verhaal van Phaëton, de zoon van Apollo die zijn vader op slinkse wijze een belofte had afgedwongen? Het is een typisch mythologisch verhaal waarin de hybris - uit te spreken als "hubris" - van een mens wordt afgestraft.

Phaëton was de zoon van een sterfelijke vrouw en Apollo, de zonnegod. Dagelijks trok deze laatste de zonnewagen door het zerk. Welnu, Phaëton wilde wel eens weten of Apollo echt zijn vader was en had deze in zijn paleis opgezocht. Apollo was daar niet preuts onder en gaf aan dat hij inderdaad Phaëtons vader was, maar deze wilde een bewijs en vroeg of hij een wens mocht doen. Apollo vond dat prima, totdat hij hoorde wat deze wens dan wel inhield: het mogen sturen van de zonnewagen. Apollo deed er alles aan om Phaëton te bewegen iets anders te wensen, maar deze hield star vol en een eenmaal gedane belofte is voor een godheid niet te verbreken. En zo stond Phaëton achter de zonnewagen met de drieste vier paarden die deze dagelijks langs de hemelboog trekken. De rozenvingerige Eoos opende de deuren en daar ging de wagen in galop. In het begin ging het goed, maar na enige tijd verloor Phaëton de controle over de paarden en zwalkte de zonnewagen maar wat over de aarde; hier en daar werd het gloeiend heet en verschroeide zij en op andere plekken werd het juist steenkoud; zo ontstonden de verschillende klimaten aldus de mythologie.

Maar het ging helemaal mis totdat oppergod Zeus ingreep en met een bliksemschicht Phaëton van de wagen smeet en deze dood ter aarde viel. Zo vergaat het lieden met een teveel aan hybris.

Aan dit mythische verhaal moet ik de laatste weken regelmatig denken en zeker gisteren weer toen ik door het nationaal park "De hoge Veluwe" wandelde; de aarde lijkt wel verzengd; alles bruin en dood. Ook het gevoel van hybris, in dit geval de collectieve hybris van de mens dringt zich bij mij op. We gaan maar door met het klimaat te beïnvloeden.

De foto van het schilderij van Rubens heb ik gecopieerd van deze site

Odilon Redon

Een kleurrijk werk van Odilon Redon

Af en toe kom je een werk van deze Franse schilder tegen in een museum. Het intrigeert mij altijd; beetje mysterieus; een heel smaakvol kleurgebruik.
Naar ik uit de kunstkrant begreep naar aanleiding van de aan hem gewijde tentoonstelling in het Kröller Müller museum klopt dat ook wel; hij is een synesthetisch schilder. Hij is ontzettend "in" de verschillende kunsten geweest; de muzenberg was zijn favoriete oord denk ik. De literatuur vond hij de grootste kunst; hij speelde viool en speelde veel samen met andere musici. Maar bovenal was hij schilder.
Al met al kende ik slechts weinig van zijn werk. Het Kröller Müller museum beschikt over een groot aantal van zijn werken maar dat ligt kennelijk meestal in depot. Hélène was een bewonderaar van hem en het is dus dankzij haar dat wij hier over zo'n grote hoeveelheid schilderijen, tekeningen en litho's beschikken.
Vanmorgen om kwart voor negen ging ik de deur uit en kwart over tien liep ik door het museum. Het was er al flink druk maar vrijwel iedereen - vooral buitenlandse toeristen - ging naar de van Gogh werken kijken. Daarom kon ik in alle rust en - vooral - alle stilte van de werken genieten.
Het totaal gaf een indruk die toch veel breder was dan ik had gedacht; het werk is veel op mythologische figuren en op droombeelden - vergelijkbaar met Goya - gebaseerd, maar ook prachtige portretten. Daardoor veel fantasie dat ook verklaart waarom ik het werk altijd als zo mysterieus heb geïnterpreteerd.
Natuurlijk ook de rest van het museum bekeken; net of je oude bekenden ziet; la berceuse, de postbeambte, de Ensors, de beeldhouwwerken. Genieten dus.
En tot slot even op de fiets naar de kruising met het Trekvogelpad gegaan en heerlijk een paar uur door de hitte gewandeld naar de uitgang bij Hoenderloo en daar de bus naar huis genomen.
Lekker reebiefstuk gegeten met spinazie uit de tuin van Roos. Hoe ze het voor elkaar krijgt is me een raadsel maar ze heeft nog steeds overvloedig groenvoer uit de tuin?! zodanig dat ik ervan mee kan genieten.

Een keuken vol vliegen

Gisteren had ik een reebout ontdooid; die moest vanmorgen uitgebeend worden; metalen handschoen aan; werkplank en het scherpste vleesmes en daar ging ik ertegenaan! Vind het toch best lastig om het vlees een beetje fatsoenlijk van het bot te krijgen; het is zo makkelijk om er een zooitje van te maken. 

Het ging eigenlijk best vlot en al snel had ik een flinke plastic zak vol reeboutvlees: "dat wordt straks een reebiefstukje", dacht ik bij mezelf. Het bot vouwde ik zo goed mogelijk samen en deed het in de grootste pan, de grote Creusot, om bouillon te trekken van het nog aanhangend vlees en bot en pezen. Maar die actie werd al snel door de vleesvliegen - die groene, u kent ze wel lezer?! - ontdekt. Die ruiken het kleinste smetje vlees of bloed, zeker bij deze hoge temperaturen. Als een razende bleef ik die krengen doodslaan; lukte me goed overigens en dat voor een lid van de Nederlandse Entomologische Vereniging. Als iemand van die club dit leest word ik vast geroyeerd, har har. Tenslotte heb ik de keuken maar hermetisch afgesloten en tot de laatste vlieg gedood.

Roos zou gisteravond laat aangekomen zijn en naar huis komen ware het niet dat er "geplande werkzaamheden" zijn tussen Gouda en Woerden. Het hotel bij het vliegveld was vol; zeheeft de nacht en de vroege ochtend doorgebracht bij de ouders van Nathalie. Ze zou rond half een weer thuis zijn.
Na het slagerswerk heb ik eerst nog bij AH boodschappen gedaan; perssinaasappelen gekocht; ik had zo'n idee dat Roos daar wel trek ik zou hebben als ze terug was. Daarna het huis van Roos beetje gezellig gemaakt; luxaflex opgehesen en haar van de bus gehaald. Ze was helemaal blij verrast. Lekker in de tuin gezeten; we hadden elkaar veel te vertellen; Roos over wat zij met Nathalie allemaal had beleefd in Wenen en ik over mijn verkenningen rond Simmerath.

Natuurlijk vroeg ik haar bij mij te eten; werd reebiefstuk; een oprechte lekkernij; een variatie in ui, aardappelen en ham - uit Simmerath - en vla voor toe. Was goed binnen te houden.
Nog een avondwandeling en de dag besloten in de tuin; zo langzamerhand ons dagelijks ritueel.

Toen ik thuis kwam was het bot keurig uitgetrokken en resteerde een geurige wildbouillon; geen vlieg te bekennen. Heb vlees en bouillon in de koelkast gedaan om een smakelijke ragout van te bereiden; de ragoutbakjes staan al te wachten.

Doe als de Spanjaarden

Iemand is vroeg in de ochtend bezig om het dode
gras tussen de tegels heet water te geven?!

Natuurlijk is de uitdrukking: "if in Rome, do like the Romans", maar toen ik vanmorgen om 5 uur, redelijk uitgerust wakker werd dacht ik meer aan de Spanjaarden die gebruik maken van de ochtendkoelte. En zo heb ik in alle vroegte brood aangezet en heb ik lekker op het Zuid-balkon - echt ontoegankelijk overdag vanwege de hitte - thee en koffie gedronken. Weerman, c.q. buurman Hisso had kennelijk dienst gehad want zo rond half zes zag ik hem op het balkon, verder niemand; pas tegen zevenen werd buurvrouw Radna uitgelaten door haar hondje.
Ik zat echt na te genieten van de afgelopen dagen in de Eiffel resp. den Bosch en vroeg me af wat ik deze hete dag zou gaan doen.
Om kwart over zeven zag ik hier voor de deur een tafereel dat ik niet voor mogelijk zou houden; staat iemand met een apparaat het buitengewoon schaarse gras tussen de tegels en zelfs in de goot - natuurlijk al hardstikke dood door de droogte - met stoom te bewerken. We zijn ook wel stapelgek geworden in dit land waar het natuurlijke processen betreft. Is het niet het akelige kabaal van bladblazers die zelfs in perkjes en soms in de bossen worden ingezet, dan is het nu dus de onkruidbestrijding tussen de tegels; alsof de rimboe tegen ons optrekt. Het doet me sterk denken aan het boek: "de komst van Joachim Stiller", waar in het begin ook zoiets idioots gebeurt: een stel in lichtblauwe overalls geklede heren die een straat open breken en weer dicht gooien zonder enig doel. Ik word hier misselijk van.
Het was lekker vroeg en ik had zin om een BBC documentaire te bekijken; dat werd voor de afwisseling een kosmologische reis van het begin van het universum, de "big bang" via een wetenschappelijke rondreis tot het einde der tijden. Fantastisch weer.
En toen moest er toch echt nog even gewandeld worden ook al was het inmiddels wel op het heetst van de dag geworden. Het werd Baarn-Den Dolder in de snoeihitte; als protecticum had ik een klein flesje water voorzien van enkele grammen NaCl, keukenzout en dat opgedronken; heb je nergens last van. Inderdaad lekker gewandeld en zelfs nog voor 16.00 uur ingecheckt. Mijzelf getracteerd op een vette, gerookte IJsselmeerpaling en die thuis in de vensterbank op laten warmen. Heerlijk lopen smullen; het leek wel op de manier die Roos mij heeft beschreven hoe haar mini-poesje met de wonderlijke naam "Judas" een eendagskuiken naar binnen werkte; knorrend en ronkend van genoegen. Wat vind ik dat toch een lekkernij zo'n gerookte paling.
Roos en Nathalie zaten inmiddels op het vliegveld en hebben nog een hele reis te maken terug uit Wenen. Hebben het naar hun zin gehad zo te zien.

Terug bij FIOM

Voor de winkel van Jan de Groot.
Bolletje heeft ons gesmaakt

Om 7 uur ben ik opgestaan om naar de slagerij te gaan. Ik wilde lekker beleg inslaan voor de lunch met Mariska en voor het bereiden van Fuhrmannskost van die lekkere Duitse bloedworst inslaan. Bij de bakker een paar broodjes ook voor de lunch.
Ik zat alweer vroeg aan het ontbijt; de tas was ingepakt; ik haalde met gemak de bus van 8.25 naar Aachen en die sloot aan op bus 44 en die weer op de Intercity naar den Bosch. Marisca had meer problemen maar kwam op zeker moment ook aanzetten.
Onderweg had ik al met haar geappt en het voorstel gedaan om even bij FIOM langs te gaan om verslag te doen van hoe het ons het afgelopen jaar was vergaan. Tot onze verrassing was Fred aanwezig en had hij een uurtje later zelfs wat tijd voor ons. Maar eerst op een pleintje de lunch genoten; heerlijk die Duitse broodjes en dat vleesbeleg; vooral de leverworst smaakte Mariska prima.

Het brilletje van Frans Schubert

Fred nam alle tijd voor ons en had duidelijk behoefte aan feedback op het gebied van wat er zoal speelt in de sociale ruimte waar het de donoren en donorkinderen betreft. Het gesprek had dus duidelijk een meerwaarde; hij vroeg of wij nog eens langs wilden komen en dan na eerst een afspraak te hebben gemaakt. Dat gaat er vast van komen!
Zoals dat hoort hebben we bij Jan de Groot de originele Bossche bol genoten en elkaar de oren van het hoofd gepraat; was heel genoeglijk en voor ons beiden van grote waarde.
Roos stuurde me nog wat appjes o.a. met een foto van het brilletje van Schubert. De dames waren op aanraden van Jantine naar het Museum der Musik geweest.

Venen bij Simmerath

Voormalig station Konzen

Vanmorgen na het ontbijt ben ik vrij snel weer op pad gegaan; eerst naar dat plekje uit de oertijd met die grote steen en die steinbrücke. Van daaruit ben ik op onderzoek uitgegaan om te zien wat er nog meer aan de grenskant met België voor natuur te zien is en dat viel helemaal niet tegen. Al snel kwam ik op een groot voormalig veengebied; een klein natuurherstelgebiedje zag ik; een fietspad over een voormalige spoorbaan en het oude treinstation van Konzen. Op de grote kaart zag ik dat ik vlakbij het plekje was waar ik zo vaak ben geweest; het plekje waar ik nog een foto heb van Hugo die een sneeuwbal naar de fotograaf gooit. Nu geen sneeuw; het was behoorlijk warm; zo rond de 30 graden schatte ik.

De spoorbaan liep op de grens van Duitsland en België. Heel opvallend was het verschil; aan de Duitse kant was het toch vooral in cultuur gebracht terrein: akkerbouw en wat weilanden. Aan de Belgische kant was sprake van ontoegankelijke prachtige natuur; tevergeefs zocht ik een paadje die kant op. Maar ook de Duitse kant bood natuur; moest je gewoon even verder lopen; zelfs een moerasachtig stuk waar nu in de hitte het water nog over het pad liep.

Nathalie en Roos hebben het duidelijk naar hun
zin tijdens het diner in de Ratskeller

Behoorlijk moe, maar nog kwiek liep ik terug naar het hotel en dronk in de schaduw in de tuin een heerlijke Erdinger. En bij het eten een uitmuntende rode wijn uit Baden.
"Morgen weer terug", dacht ik met enige spijt. Ik heb afgesproken om Mariska in den Bosch te ontmoeten.
Ik had een hoop gedonder met Wifi op de hotelkamer; vloog er iedere keer uit en ik had geen idee waarom. Maar soms werkte dat malle ding ook terwijl ik dacht dat ik geen contact had; blijf toch een amateur waar het de ielepiel betreft. Neemt niet weg dat ik een mooie foto kreeg waar de twee dames in Wenen lekker zitten te nassen in de Ratskeller. Leuk hoor.

Dankzij dat tukkie

Zo'n oud landschapselement van vlechtwerk
in een beukenhaag; nu wat uitgegroeid

Gisteren was ik voor het eerst sinds tijden weer eens met de trein van half zeven gegaan; heel vroeg wakker en te kort geslapen. Bij de rustpauze van 12.00 uur zat ik dan ook half te slapen en nam ik mij voor om 's-middags even een tukje te doen; en zo geschiedde.
'savonds, na het bewateren van Roos' tuin en inpakken van de rugzak lekker gaan slapen. Vanmorgen werd ik om 4 uur volkomen uitgeslapen wakker; een heerlijk gevoel; dankzij dat tukkie van gisteren; rustig ontbeten, koffie gedronken en met de bus van 5.54 naar Utrecht CS.
Op het station nog heel kort met Hugo gesproken; hij heeft een ultra korte overstap. De volgende keer dat ik een etappe van het Nijmegen pad ga doen zal ik met hem meereizen tot Arnhem.

Een vlotte aansluiting met bus 44 en een half uurtje wachten in Aachen; heb er lekker even rondgelopen en toen met SB 63 direct naar Simmerath waar ik al om 11.00 uur door een enigszins verbaasde Friedhelm welkom werd geheten. 

Voor de lunch kocht ik een paar broodjes en bij de Metzgerei lekkere leverworst en toen het zelfde rondje als met Roos vorige week langs de Brombach en omhoog door het Tiefenbachtal; kom er al zoveel jaren in dit gebied en ik blijf het prachtig vinden. De oude landschapselementen als het vlechtwerk van de beukenhagen; de beken met hun geklater, ja ja, zelfs nu met die droogte hoor je de beekjes nog klateren.

Tijdens het wandelen kun je zo heerlijk nadenken en zo liep ik vandaag nog eens na te kauwen over het gesprek dat ik afgelopen zondag had met die mevrouw op dat bankje bij de Stulp; zij had iets gestudeerd over "zingeving" en had daar ook mensen in begeleid. Ik vertelde haar dat het lang had geduurd voordat ik begreep wat er nu eigenlijk met "zingeving" werd bedoeld en dat ik daar eigenlijk pas sinds kort achter was. Het gaat om van die levensvragen als: "waartoe zijn wij hier?"  en "wat komt er hierna". Daar ben ik eigenlijk wel uit voor mezelf zo vertelde ik haar maar kon me heel goed voorstellen dat dit niet voor eenieder het geval is. Die intense behoefte om hier een antwoord op te willen hebben vormt natuurlijk ook het fundament voor religie als menselijk verschijnsel; het geeft antwoorden op die vragen. Daar liep ik aan te denken.

En ondertussen klauterde ik maar door; voelde toch wel al dat gewandel van de vorige dagen in m'n benen en dan zijn die lange dalingen en stijgingen best een beetje zwaar. Uiteindelijk bij de opgang naar Simmerath kwam ik langs de plek waar de vorige week van die heerlijke bramen hingen; gelukkig hingen er nog steeds veel en wel vlak bij het enige bankje aldaar. Heel sjiek kon ik al zittend m'n mond volproppen met dit natuurlijk lekkers.

Desalniettemin bij het hotel heerlijk schnitzel gegeten met Pfifferlingen. Na het eten uitgebreid zitten Whatsappen met Roos; zij zit met Nathalie in Wenen voor het snuiven van cultuur. Ze hadden vandaag al een trits aan musea bezocht. 

Wat een gedonder in Afferden

Uitzicht over de Waal bij Weurt

Gisteren vond ik bij Roos in de kast een boekje van het Streekpad Nijmegen, een wandeling van een kleine 120 km in een streek die ik niet ken. Eigenlijk had ik direct gisteren al een etappe willen doen, maar het was al laat, het was nogal warm daar bij Nijmegen aldus het KNMI en daarom werd het Baarn. Maar mijn karakter is dan zodanig dat ik zo'n plan ook direct wil aanvangen en zo zat ik hedenmorgen om 6.31 in de trein op weg naar Nijmegen. Gelukkig had ik in het boekje gelezen datik het eerste stuk beter met de bus kon gaan; de bus naar de metropool Weurt had ik snel gevonden en zo stond ik om 8.03 op de bushalte voor de sluizen van Weurt. Het eerste signaal geel-rood stond al bij de halte. En ook verder zou het pad redelijk goed gemarkeerd zijn. Voelde overigens ouderwets vertrouwd om weer eens op een boekje te lopen; is toch eigenlijk fijner dan met een GPS.

Leek wel een 17e eeuws tafereel met wolkenluchten
en koeien in een rivierenlandschap

De eerste etappe loopt vrijwel geheel over de winterdijk van de Waal; mooi uitzicht over de rivier of over de uiterwaard; aan de landzijde allemaal dorpjes met hun karakteristieke kerktorens. Zo om de twee uur nam ik een kwartiertje rust al was het maar om iets te eten. Onderweg nog een doos pruimen, zo van de boom gekocht. Voor mij was het hoogtepunt wel dat ik een lepelaar heb zien fourageren. Gelukkig had ik de Swarovski bij me en kon ik het fraaie tafereel naar me toe halen. Een ander fraai beeld werd gevormd door een groepje koeien, met hoorns en met van die onbestemde tekening zoals koeien op 17e eeuwse schilderijen hebben.
Enigszins uitgewoond door warmte en de 20 km die ik uiteindelijk achter de sloffen zou laten bereikte ik de omgeving van Afferden. De bevolking daar moet in het verleden behoorlijk geteisterd zijn geweest; wiel na wiel aldaar; de een nog groter dan de ander. Zo'n "wiel"is het resultaat van een dijkdoorbraak en nu een rustig mooi landschapselement, maar wat moet daar een gedonder zijn geweest in Afferden.
Ik hoefde gelukkig niet erg lang te wachten op de bus. Thuis gekomen gedoucht en een klein tukje gedaan waaruit ik werd gewekt door een WhatsApp bericht van Roos die samen met Nathalie op het vliegveld zaten te wachten op hun vlucht naar Wenen.

Van New Orleans tot babyfoto

New Orleans Foto: Jantine

Na een paar wel erg warme en daardoor minder slaapvolle nachten heb ik vannacht in de koelte van Roos' huis heerlijk geslapen; werd bijzonder uitgerust wakker. Het zou een afwisselend dagje worden. Het begon al met een WhatsApp bericht van Jantine als antwoord op onze vraag hoe het met haar verhuizing staat. Binnenkort komt ze vanuit de VS weer terug naar Europa om hier haar werk aan hersenfunctionaliteit voort te zetten. Ze liet haar bericht vergezeld gaan van een paar fraaie vakantiefoto's van een bezoek aan New Orleans; een aan 1800 herinnerend plaatje met paard en wagen maar ook een foto, gemaakt tijdens een kanotocht; een ontmoeting met een alligator?! Naast haar wetenschappelijk werk doet ze veel aan fotografie. Ze heeft dan ook een eigen site waarop ze haar fotowerk laat zien.

Kleindochter Ronja met haar lieve baby-oogjes
Foto: Joke

Roos ging naar een groepsles bij Sportcity en ik besloot om weer eens lekker de benen te gaan strekken; beginstation Baarn. Het was gelukkig niet zo warm en ik had weer echt zin in een "twintigje" (20km). Om half twaalf ging ik op weg; de bekende weg, richting Lage Vuursche, via de Stulp. Dat gebied was helemaal verdroogd; waar ik de vorige keer de libelles zag vliegen boven het water daar was nu verdroogde modder; geen druppel water meer. Nog plezierig zitten praten met een mevrouw die ook graag op dit bankje zit en rondkijkt.
Vanaf de Stulp een nieuwe weg in geslagen en daarbij kwam ik bij een vijvertje; lieflijk plekje dat ik dan ook op de prent heb gezet. Ondertussen ging mijn smartphone voortdurend over; ook Joke en Nathalie appten. Joke stuurde me een allerliefste foto van kleindochter Ronja; wordt ook alweer een half jaar.

Idyllisch vijvertje in het verder zo
droge landschap.

Via Peijnenburg verliet ik de bossen van de Lage Vuursche. Bij de uitgang stond een meneer te wroeten met zijn ligfiets om door het hekje te komen; ik schoot hem te hulp en het bleek professor Jan van Hooff te zijn: "professor, dat is de tweede keer deze maand", en hij gaf me een hand. We hebben elkaar inmiddels bij verschillende gelegenheden ontmoet; hij heeft vast geen idee wie ik ben. Joke heeft nog bij hem gestudeerd.
En het appte maar door; leek wel op die dag met Ab op de Hoge Veluwe.
Het begon zelfs een heel klein beetje te regenen; het zou eens stevig moeten doorzetten die regen; de natuur snakt ernaar en de mensen ook; gisteren gaf de regenbui wel enige verlichting maar mag al met al eigenlijk geen naam hebben. Op een stronk zittend zat ik met Nathalie te appen; ze gaat morgen met Roos een paar dagen naar Wenen; cultuur snuiven; ze had 6/7 musea uitgezocht; dat wordt werken die paar dagen?!
Uiteindelijk kwam ik rond half vijf aan op station Den Dolder en even later zat ik lekker bij Roos aan de thee. Was een lekker afwisselend daggie geworden met veel appies.

Museum Marius van Dokkum

Heel herkenbaar

Een nieuw museum, dit jaar geopend door niemand minder dan André van Duijn, gevestigd in het oude centrum van Harderwijk. De nieuwsbrief van de Museumjaarkaart deed kond van deze gebeurtenis en van het soort werk dat deze schilder/kunstenaar maakt; sprak mij aan: figuratief en met een geestige inslag.
Het zou vanmiddag droog zijn dus had ik geen plu meegenomen; bleek niet erg verstandig, maar wel te hebben.
Het museum was snel gevonden; leuke plaats trouwens dat Harderwijk; ben ik niet erg vaak geweest. Het werk van Marius van Dokkum getuigde van vakmanschap; hij past prima in het rijtje van NLse fijnschilders als Henk Helmantel en Jopie Huisman. Hij beperkt zich niet tot het maken van stillevens maar maakt ook geestige tableaux van mensen onder allerlei omstandigheden. Ik heb erg genoten van zijn werk en kan een bezoek aan dit museum van harte aanbevelen.

Bloedmaan op 37 graden juli

De bloedmaan net boven de horizon.
Foto Vincent B.

Vandaag was er een volledige maansverduistering voorspeld; bij maansopkomst zou de maan een rood aspect hebben door het afgebogen licht van de dampkring rondom de aarde. Dat wilde ik wel eens zien; had al eens eerder een maansverduistering gezien (dacht ik) maar dat rode aspect was mij destijds ontgaan.
Het was vandaag een onwaarschijnlijk hete dag geweest; ik was de deur niet uit geweest behalve even snel naar AH voor komkommers om gazpacho te maken. Ik had amechtig op het noord-balkon gezeten en alle trucs uitgehaald die mij bekend waren van het wandelen in grote hitte om toch enigszins aangenaam de dag door te kunnen brengen: nat T-shirt, natte vaatdoek op m'n knieën, natte pet op. Het is vandaag echt 37 graden geworden, zoals voorspeld was door het KNMI. Hisso, mijn buurman, meteoroloog en werkzaam - hoe kan het anders in de Bilt - bij het KNMI had vorige week al terecht gezegd dat het deze week heel erg warm zou gaan worden; nou, dat hebben we geweten vandaag en gisteren.
Zo tegen half tien was het net zo'n beetje weer uit te houden op het zuid-balkon; dat is de zijde waarop je de maan kunt bekijken. Maar al wat wij zagen was geen maan: "zeker achter de bomen". We trokken onze schoenen aan en gingen naar de open plek in het bos. Daar stond een groepje andere maan-liefhebbers en die wezen ons op de vaag rode verschijning van de maan; inderdaad zo rood als maar kan. We bleven even staan kijken en gingen toen weer naar de flat. Daar dronken we een glaasje witte wijn en zagen we de maan opkomen; niet meer zo rood, maar nog wel duidelijk voor het grootste deel door de aardschaduw bedekt. Ik vond dat fascinerend om de schaduw van onze planeet afgespiegeld te zien op het oppervlak van de maan en heb dan ook zitten kijken, gewapend met de Swarovski totdat de schaduw definitief van het oppervlak verdween. Intussen zag ik met de kijker ook de planeet Mars en in mijn ooghoek ook een "vallende ster".
Toen ik naar bed ging - Roos was al geruime tijd naar huis - was het nog snoeiheet in de slaapkamer. Alles open gelaten en handdoeken in bed gelegd. Zo tegen half vier werd ik wakker door een koele wind; ben even op het balkon gaan zitten genieten van de frissigheid; in de verte hoorde ik Zeus, de bliksemslingeraar al knetteren; eindelijk verkoeling en regen!

PS Ziet u het Ajax logo op de maan geprojecteerd? Grapje van Vincent B.

Houd het hoofd koel

Met een vochtig hoedje op zit ik deze blog te schrijven

Anneke liet daarop altijd volgen: "en de voeten warm!". Het hoofd koel houden is met deze hitte wel lekker; daarom zit ik ook met mijn zonnehoedje op terwijl ik binnen deze blog zit te schrijven. Ik voel de behoefte om wat te vertellen hoe ik de hitte doorsta, op ervaring stoelend.
Roos en ik wandelen onder alle weersomstandigheden maar bij voorkeur als het lekker warm is. De afgelopen dagen hebben wij dan ook met genoegen al wandelend doorgebracht daar in de Eifel bij Simmerath en ik kan u verzekeren dat het daar weer lekker warm was; zo rond de dertig graden.
In Spanje hebben we wel eens bij nog veel hogere temperatuur gewandeld; dat was in Andalucia, in het Parco de Aracena. We hadden een beperkte hoeveelheid water bij ons omdat Roos rugproblemen had en dus niet kon sjouwen. We gebruikten het water om onze petjes nat te houden zodat er verkoeling optrad door verdamping van het water. Voor de vochtvoorziening hadden we meloen bij ons; bevat niet alleen water en wat voedingssuikers, maar ook mineralen, kalium met name. Werkte voortreffelijk. Ik was meer beducht voor bosbrand in het knisperdroge, bladerrijke landschap dan vanwege watergebrek of hitte. We hebben toen zonder problemen lekker gewandeld.
Dat hoofd koel houden hebben we er altijd in gehouden. Ook nu ik dit zit te schrijven in huis heb ik een vochtig hoedje op en dat helpt echt. Door de verdamping koelt het af. Gewoon af en toe onder de kraan en uitknijpen.
Een ander probleem is zouttekort dat kan optreden. Hebben we één keer meegemaakt, toen we op de Hoge Venen wandelden. Er was genoeg water in de beekjes en daarvan konden we volop drinken en onze hoofden koel houden. Maar vrij plotseling en beiden tegelijk voelden we ons wel zo slap worden dat we zo snel mogelijk een hotel opzochten; daar uitgeput op bed gelegen en we lagen allebei toch te zweten. Plotseling realiseerde ik me dat dat wel eens door zouttekort kon worden veroorzaakt en toen ik dat tegen Roos zei beaamde ze dat onmiddellijk; zo voelde het ook aan zei ze. We zijn moeizaam opgestaan, hebben ons naar een café/restaurant gesleept en daar soep besteld. Die smaakte wel zo flauw, hetgeen volgens mij een bewijs was van dat we zout nodig hadden; het lichaam geeft dat signaal! Dus als je bij deze warmte het eten flauw vindt! wees gewaarschuwd, dan heb je meer zout nodig. In ieder geval knapten wij onmiddellijk op terwijl ik het zoutpotje voor een belangrijk deel in de soep heb geleegd en Roos het maggiflesje.
En tòch is het mij enkele jaren geleden opnieuw overkomen - op Lesbos tijdens een wandeling -  dat ik me slap voelde en onmiddellijk constateerde dat het door zouttekort kwam. Roos heeft toen ergens zout gescoord en nadat ik daarvan had genomen was het ook direct weer over. Sinds die tijd doe ik op warme dagen gewoon een weinig zout in mijn waterflesjes; vul je direct aan wat je weer uitzweet. Doe ik vandaag ook met die hitte hier in huis; een snufje zout als ik weer eens een glas water neem. Doe dat ook lezer, ondanks de adviezen van de voedingsclubs die zich zo tegen zoutgebruik keren; je voelt je er wel bij met deze hitte.

Leek wel een grote vlinder

Daar kruipt hij tussen de stenen, een vleermuis

We wilden nog wel een mooie wandeling maken voordat we de terugreis weer zouden ondernemen. Roos wilde terug naar het fraaie plekje waar we gisteren waren geëindigd; een weide, een au uit vroeger tijden. We hadden het snel gevonden en liepen weer over de hoogte langs het beekje waar ondanks de droogte nog steeds water in liep. De au kon je bereiken via een stenen brug, meer een grote steen die over de beek was gelegd. Bleek volgens het bordje een brug uit de prehistorie; wie weet hoe lang die daar al ligt. De au was ook echt zo'n plek waarvan je je kon voorstellen dat daar in vroeger tijden vergaderingen of rechtszittingen plaatsvonden. Een indrukwekkend plekje al met al, nu gedomineerd door een picknicktafel.

Idyllisch plekje met op de achtergrond de Steinbrücke
met daarop mijn atletische gestalte har har.

We liepen verder en op zeker moment zagen we een beest vliegen dat ik in eerste instantie aanzag als een grote vlinder, maar Roos zag direct dat het een vleermuis was. Het beestje was duidelijk in de war; het vloog onder een auto en kroop daar wat rond waarbij Roos foto's probeerde te maken en vloog toen weer op en terug naar een boom.
Wij liepen verder door het mooie landschap en haalden de iets verlate bus SB63 naar Aachen; daar snel een broodje gescoord en met bus 44 door naar Heerlen waar nog geen 10 minuten later de trein naar Utrecht vertrok. Deze ging niet verder dan den Bosch en daar voelden we pas hoe onwaarschijnlijk heet het was in NL.

De steinbrücke uit de prehistorie

Ook nu, terwijl ik deze blog zit te schrijven in m'n flat is het gewoon tropisch warm. Arme Dick, die hier zo slecht tegen kan; ik heb ook te doen met alle anderen die er niet tegen kunnen. Advies is vooral flink water drinken en doe af en toe wat zout in het water; verder dun of niet kleden en je af en toe even afzemen met water en niet afdrogen; lekker in het windje gaan zitten. Heb ik voor het eerst gedaan toen ik bij 42 graden in Madrid probeerde te slapen in een pension zonder airco har har. Hebben we ook overleefd.

Een betere zaak waardig

Roos loopt door de natuur op en langs de "Höckenlinie"

Bij een vorig bezoek aan Simmerath hadden we een pad over een tankversperring gelopen; inmiddels een één dimensionaal natuur gebied. Vandaag wilden we dat opnieuw doen en gelukkig wist Roos het pad over de Höckenlinie terug te vinden.
Eerst weer door het dorp, net als gisteren maar nu de andere kant op. Eenmaal buiten het dorp genoten we op een bankje van het uitzicht.
Al vrij snel vonden we de opgang naar het pad, maar Roos wilde eerst de andere kant verkennen; was wel linie, maar geen echt pad. En inderdaad was dat stuk van de voormalige verdedigingswerken verworden tot een wildernis, prachtige natuur; allemaal wilde planten in bloei, niks monocultuur.
We liepen terug en namen het officiële pad over de Höckenlinie; was ook prachtig.
Wel gek, zo'n groot bouwwerk, honderden meters lang voor oorlogsdoeleinden; allemaal beton, door sommige geologen gemunt tot "Hitleriet", in dit geval terecht, maar al met al een betere zaak waardig.
Onderweg weer genoten van het landschap, zittend op een bankje. "Dit is echt vakantie", zeiden we tegen elkaar. Lekker rustig zoals het op onze leeftijd ook wel eens mag; geen gejaag met een doel dat je beslist moet halen. We hadden het nog niet gezegd of we hoorden het gerommel van oppergod Zeus; onweer op komst, of misschien slechts een teken van instemming met onze uitspraak. Desalniettemin besloten we om maar snel terug te keren naar het dorp, al was het maar voor een kop koffie. Ik had ook weinig zin om weer zo nat geregend te worden als laatst op de Cycladen. Maar de bui trok helaas over; slechts enkele druppels terwijl we op een terrasje koffie zaten te drinken.
Lekker terug naar ons hotel en op het balkon zitten genieten en deze blog geschreven.
Straks weer verder wandelen.
Nou dat hebben we gedaan; de omgeving leent zich daar echt voor. Overigens verder geen wandelaars te zien; voor de meesten is het echt te heet smiddags; wij redden ons wel met flink drinken en goede zin.
Na een verkwikkende douche en de was gedaan weer eenvoudig en overdadig zitten hompen en slempen.

Brombach

Roos op ons balkon

Eigenlijk had ik geen goed idee hoe we deze drie dagen zouden invullen. Wél had ik vast geboekt bij onze oude bekende Friedhelm Braun, der Wirt van hotel "zur Post" in Simmerath, zo'n heerlijk rustig plaatsje in de Eifel, vlakbij Monschau waar ik 49 jaar geleden voor het eerst kwam.
De wandeling van Simmerath naar Monschau was het enige dat ik kon bedenken; wat beperkt voor de drie dagen die we hadden gepland.
We vertrokken niet zo vroeg; gewoon met de bus van half negen naar Utrecht CS. In Eindhoven met de bus naar Roermond vanwege werkzaamheden aan het spoor en door naar Heerlen. Bus 44 naar Aachen bushof, broodje gegeten en om 14.00 uur werden we door de immer goed gemutste Friedhelm ontvangen. Een kwartiertje later zaten we met ons eerste Duitse biertje in de bloementuin van het hotel.
We waren toch wat moe van de reis, maar een tukje van een half uur deed wonderen.
Roos had gelukkig een kaart meegenomen met wandelingen in de omgeving; hadden we bij eerdere gelegenheid van Friedhelm gekregen.

De bloementuin, gefotografeerd vanaf het balkon

We hebben met die kaart een prachtige wandeling gemaakt door Huppenbroich, langs de Brombach en terug door het ons bekende Tiefenbachtal. We hebben nog wat kersen gekregen van een meneer die daar aan het plukken was en heerlijke bramen gesnoept.
Na een douche en droge kleren hebben we ons als vanouds aan de grond vast gegeten aan de eenvoudige, maar voedzame maaltijd die ons werd voorgezet. Hoewel, met cantharellen?! is niet echt eenvoudig!

Panta rhei

Eén van die oude Grieken heeft deze wijsheid gemunt; Herakleitos, alles stroomt, alles is in beweging. En dat wordt mij met het bekijken van de buitengewoon leerzame documentaires van de BBC over geologie maar ook over de beschavingen die elkaar opvolgden steeds duidelijker.
In "der Spiegel" die Roos onlangs kocht las ik een artikel over de bewegingen van mensenstromen, bepaald op basis van DNA analyses aan menselijke resten van 40.000 jaar oud. Ook daaruit kun je die stroom van Heracleitos duidelijk herkennen; volksverhuizingen - we leerden het al op school - zijn van alle tijden!
De biologische natuur, de ecologie vormt een buitengewoon complexe stroom van elementen als koolstof, zuurstof, maar ook van mineralen als fosfor in de vorm van fosfaat. Normaliter komt fosfaat via rotting van faeces en dode organismen weer grotendeels vrij voor herbruik in de voortdurende stroom van de ecologie. Helaas niet in de moderne landbouw waar fosfaat en andere mineralen kunstmatig worden aangevoerd en de reststoffen via het toilet, extra voorzien van bioactieve narigheid als "medicijnen" wordt afgevoerd. Ach, uiteindelijk komt alles via de geologische stromen weer beschikbaar. Duurt alleen wel zo'n 100 miljoen jaren har har.