De partij voor de dieren

Roos is lid van de partij voor de dieren en de partij is mij in principe ook bijzonder sympathiek. Vandaag was het congres van de partij en Roos zou erheen gaan. Echter, vanwege de inhoud van de moties die waren ingediend zag zij van deelname af. Wat ze voorzag was toch vooral geneuzel over zielige huisdieren als katten en honden en zeker niet het behoud van de dieren in de natuur.
Gisteren had ik om vergelijkbare reden mijn lidmaatschap van Natuurmonumenten, een organisatie waar ik al decennia lang lid van ben, opgezegd. Er was een tendentieuze enquete gehouden onder de leden, waarvan de opstelling, maar zeker de uitslag me dermate irriteerde, dat ik tot dit besluit kwam. Dat zoetsappige gedoe is niks voor mij; overtollige zwijnen moet je afschieten en de zeldzaamheid van planten en dieren is niet afhankelijk van de enkele liefhebber/verzamelaar die er één of enkele mee wil nemen voor een verzameling maar wèl van goed landschappelijk beheer. En dat betekent niet het spekken van een natuurorganisatie, maar verantwoordelijk landbouw bedrijven en rekening houden met de natuur. Denk aan het waterpeil en het gebruik van landbouwgif en kunstmest. Dat betekent meer betalen voor je voedsel en daar hoor je niemand over, ook niet bij de partij voor de dieren.
We waren met de trein op weg naar een uitvoering van "Vrienden van het lied" en discussieerden over wat voor ons verantwoord met dieren omgaan feitelijk betekent. Op de meeste punten stemden we overeen; zo vinden we dat landbouwhuisdieren op fatsoenlijke wijze moeten worden gehuisvest en dan met name de zoogdieren. Voor kippen geldt dat m.i. wat minder omdat die geen besef hebben. Maar varkens en koeien moeten gehouden worden zoals paarden worden gehouden. Daarbij vind ik wel dat loopstallen voor melkvee, met die walgelijk stinkende mest/urineputten waar de dieren boven lopen, aanmerkelijk slechter zijn in het kader van dierenwelzijn dan de ouderwetse stallen waarin de koeien op stro worden gehouden en gedurende de wintermaanden vast staan. Die stank moet voor die dieren walgelijk zijn en dat een hele winter lang. En verder horen koeien 'szomers in de wei! Daarbij pleit ik ook voor het houden van ouderwetse Hollndse rassen als MRIJ, blaarkoppen e.d. omdat die gewoon in de wei gehouden kunnen worden. Die moderne koeien (Friesian Holstein) kunnen dat niet aan gedurende de lactatietijd die moeten voortdurend vreten (krachtvoer), verteren en 50 liter per dag melk maken; dat vind ik dierenmishandeling!
Waar we wel enigszins over van mening verschilden betrof het doen van dierproeven; dat heb ik vroeger gedaan in het kader van mijn promotie onderzoek naar de pathogenese van SLE; dat verandert wellicht je grondhouding. Het moet natuurlijk wel in alle zorgvuldigheid gebeuren. Roos was ook tegen het doen van proeven tijdens de studie en dan met name de proef met het kikkerpootje. Ik was dat niet zo met haar eens: "juist het doen van zo'n proef doet de kennis beklijven!". Dat daarbij een kikker sneuvelt vind ik niet zo erg; als het doden maar pijnloos gebeurt dan hoort het erbij net als dat een Orka een zeehond opvreet. De mens is nu eenmaal geen dier en gaat daarom verder in haar gebruik van haar omgeving dan louter zoeken van voedsel.
Bij Zwolle aangekomen regende het pijpenstelen en ik was binnen tien minuten nat tot op m'n hemd. Roos bleef en ging een broek kopen op koopzondag in Zwolle; ik ging met de pest in m'n lijf terug naar huis. 

Fysieke kracht in de natuur

Deze week liep ik door mijn bekende bos en hoorde het gepiep van een stel jonge spechten in een nest. En ja hoor, hoog in de boom was een spechtengat en je zag af en toe de hongerige schreeuwlelijkerds met hun rode kuifje voor het gat. De ouders vlogen af en aan met voedsel. Er ligt in ons bos erg veel dood hout; daarin groeien allerlei insectenlarven, het voedsel bij uitstek voor de spechten. Die zitten hier dan ook volop. Ik vroeg mij af hoe die oudervogels dat nest zo voor elkaar hadden gekregen want het was geen dode, half verrotte boom, maar een vitale Amerikaanse eik. Ergens verderop in het bos staat een den die lang geleden door de bliksem is getroffen; een deel van de schors is daar verdwenen en het kernhout is half verrot. Dat lijkt wel een flat voor spechten met boven elkaar zeker zo'n 8 nestopeningen. Maar je ziet spechtennesten eigenlijk steeds in dode bomen, die gelukkig ook volop in ons bos blijven staan; een zegen voor spechten maar ook voor de insecten(larven) die leven van dood hout!

Megarhissa vagatoria vrouwtje terwijl zij dwars door de schors en hout
 van een boom haar eitje legt
foto Jap Smits, met toestemming hier gepubliceerd.

De prestatie van de specht wil ik zeker niet onderschatten, maar ik bedacht mij de wonderlijke prestatie van houtwespen en sluipwespen. Mijn al eerder genoemde vriend en insectendeskundige, Jap Smits had mij onlangs een paar schitterende macro-foto's laten zien van een reusachtige sluipwesp, de Megarhissa vagatoria, die predateert op de larven van houtwespen. Voor onbekenden in deze materie: de houtwesp legt haar eitjes met behulp van een legboor in het hout van een boom; de sluipwesp gaat met haar legboor dwars door het hout heen en legt haar eitje(s) vervolgens in de inmiddels volgevroten larve van de houtwesp en eet die dan van binnenuit weer leeg. Ja ja, zo gaat dat in de natuur. Jap was zo vriendelijk om twee van deze foto's aan mij ter beschikking te stellen voor dit Blog.

Het is ongelooflijk hoe zo'n subtiele legboor dwars door die harde lagen heen kan boren en dan ook nog die larve kan vinden. Kees Zwakhals, eveneens insectendeskundige vertelde mij bij die gelegenheid dat aan het puntje een soort zaagje zit en dat er weerhaakjes aan de boor zitten. Ik zou er wel eens een hoge vergroting van willen zien. Wat is de natuur toch schitterend.