Stephen King en de Cuba crisis

De drie hoofdrolspelers in de "Cuba crisis"

Nooit was de wereld dichter bij een atoomoorlog op wereldschaal dan in oktober 1962 tijdens de Cuba crisis. In zijn boek over de moord op president Kennedy beschrijft Stephen King op indringende wijze hoe het er bij de Amerikanen in de straat aan toe ging toen hun bezorgde president een toespraak hield, waarbij de dreiging van de atoomoorlog als reële mogelijkheid onder ogen moest worden gezien. Er waren mensen die uit angst voor de afschuwelijke gevolgen zelfmoord pleegden, zoals in NL voor het uitbreken van WO II.
Kennedy heeft destijds resoluut ingegrepen; in de geheime onderhandelingen hebben beide partijen heel verstandig wat offensief water bij de wijn gedaan; Amerikaanse kernraketten weg uit Turkije tegenover het niet plaatsen van kernraketten op Cuba. Het was het hoogtepunt van de zgn. koude oorlog waarin de VS en de USSR tot de tanden gewapend met atoomraketten tegenover elkaar stonden.
Ik was toen veertien jaar; het heeft op mij niet zo'n indruk gemaakt; ik heb ook niet de indruk dat de vrees voor zo'n oorlog in NL zo groot was. We hadden er natuurlijk ook geen invloed op. Maar wellicht was dit ook wel de tijd van de BB en het inslaan van blikvoedsel en het zitten onder de trap mocht er een atoombom vallen.
Mijn nicht was in die maanden net over uit de VS waar zij met haar ouders enkele jaren daarvoor naar toe was geëmigreerd. Zij was een jaar of achttien en is nadien nooit meer terug gegaan naar Amerika.
Onlangs sprak ik met mijn zoon Peter over de Euro-crisis en het mogelijk uiteenvallen van de muntunie. Hij was al bevreesd voor een Europese oorlog, tenslotte is Europa eeuwenlang een strijdtoneel geweest. Gelukkig kon ik hem dat uit zijn hoofd praten; een Europese oorlog kwam meestal voort uit de vijandigheid tussen Frankrijk en Duitsland waarbij Engeland partij koos. Met het ontstaan van de EU is die angel uitgetrokken; dat was ook het primaire doel van de EU destijds na WO II. Peter was helemaal opgelucht.

Krachtlezen

Afgelopen dinsdag heb ik het boek "22-11-1963" van Stephen King van de bieb geleend. Het is een zgn. sprinter en moet binnen een week teruggebracht worden. Het boek meet 897 pagina's dus dat betekent tempo lezen.
Stephen King is vooral bekend van zijn horror verhalen, niet echt mijn voorkeursliteratuur; ik heb dan ook nog nooit iets van hem gelezen. Maar dit boek krijgt zeer lovende kritieken; het gaat over tijdreizen met als doel het verijdelen van de moord op Kennedy. Tijdreizen is natuurlijk niet mogelijk, maar als literaire spelfiguur vanouds bekend uit de science fiction. Azimov heeft fantastisch met het thema gespeeld, maar ook anderen.
King reist in zijn boek terug naar de jaren vijftig en dat is de tijd die ik beschouw als het optimum van onze Westerse beschaving. En die beschrijving van King, daar smul ik van. Natuurlijk, hoe kan het anders, vooral van de smaak van het voedsel die in die tijd nog uitstekend is en de stilte die nog alom is. Onderling vertrouwen en andere sociale aspecten. Helaas ook het zeer algemeen zijn van het verschijnsel roken. Inderdaad herinner ik mij ook nog wel dat een niet-rook coupé in de trein nauwelijks aanwezig was. In 80% van de treinstellen mocht worden gerookt; vrijwel iedereen rookte in die tijd. En dan natuurlijk het akelige verschijnsel van de rassen discriminatie zoals je die toen nog sterk had in Amerika. Overigens niet in NL omdat er toen nog geen "buitenlanders" manifest waren in ons land.
Ik geniet van die beschrijvingen van de jaren vijftig ondanks dat ik nu als een bezetene moet lezen. Overigens ben ik inmiddels al voorbij pag. 400, dus ik haal het vast wel op tijd!

Isaac Azimov en Stephen King

Omslag van het boek van King

Ik zag een recensie van het nieuwste boek van Stephen King met de titel 22-11-1963, de dag dat JFK werd vermoord door Lee Harvey Oswald. Voor volwassenen uit die tijd een gebeurtenis van jewelste. En nu heeft King een boek geschreven waarin hij naar het schijnt op ingenieuze wijze een proces beschrijft om deze moord te voorkomen; aldus de recensenten een spannend boek. Hij doet dat door een tijdstunnel te bedenken waardoor tijdreizigers naar een tijdstip kunnen reizen enige jaren voordat Kennedy werd vermoord. Azimov heeft een dergelijk verhaal geschreven waarin een soort goden à la Homerus bepaalden hoe zij oorlog konden voorkomen. Zij deden dat door de minimale verandering uit te rekenen. Zo herinner ik mij (en dat is heel basaal gebleven voor mijn manier van denken daarna) dat er een verfblik ergens in een schuurtje op een verlaten plek werd verplaatst van de tweede naar de derde plank, zonder dat er verder ook maar ergens iets veranderde; dit minimale effect zorgde ervoor dat eeuwen later geen oorlog uitbrak; het vlindervleugeleffect, maar wel geschreven zo'n 30 jaar voordat iemand de chaos theorie had bedacht. Azimov was geniaal; hij was dan ook niet alleen science fiction schrijver maar tevens biochemicus.
Laat nu dit boek van Stephen King bij de bieb. op de tafel met zgn. "sprinters" liggen. Voor 1 euro extra mag je het 1 week lenen. Heb ik gedaan; leuk om eens een spannend fiction boek te lezen; doe ik eigenlijk nooit.