Het oude vijvertje in het bos

Inmiddels is het vrijwel dichtgegroeid, maar dat was 20 jaar geleden zeker niet het geval. Het grondwater stond toen iets hoger en het vijvertje bevatte ruimschoots water. Ik heb het een keer goed gevonden dat m'n twee jongste kinderen in dat vijvertje hebben pootje gebaad en zelfs "gezwommen", althans zodanig onder water waren geweest dat ze stinkend naar de modder weer thuis kwamen. Heerlijk om aan terug te denken en Anneke mopperde pro forma een beetje omdat ze zo stonken maar vond het ook allemaal best. Daar moet ik altijd aan denken wanneer ik door het bos m'n "drietje" ga wandelen. 

Mierenleeuw bij ons koffiebankje

Kuiltjes van mierenleeuwen. Foto geplukt van Internet

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik tot voor kort nog nooit een mierenleeuw in actie had gezien. Wel kende ik de piepkleine kuiltjes in het zand waar in de diepte de mierenleeuw bivakkeert en stiekem wacht totdat er een mier naar beneden rolt. Welnu, op een ochtend deze week besloten we koffie te drinken op ons lievelingsbankje in het Houdringhebos; thermosfles met koffie en lekker in het zonnetje. Plotseling zag ik een beweging vanuit mijn ooghoeken; een geringe hoeveelheid zand kwam telkens in beweging. Jawel hoor, een mierenleeuw die zijn holletje aan het herstellen was. Toen we goed keken onder de beschutting gevende pollen zagen we meerdere holletjes. Het is ook geen wonder dat er daar veel zitten; er is een stevige mierenhoop en er is open zand met enige beschutting: de voorkeursplekken van de mierenleeuw. Natuurlijk kon ik het niet laten om er een mier in te werpen. De mierenleeuw bleef maar zand gooien zodat de mier naar beneden rolde. Vervolgens sloten de kaken zich om de mier en werd deze ongetwijfeld leeg gezogen. Fascinerend!