Radon in de thee

Een bronnetje, in het dal van de Helle

De Hoge Venen zijn vanouds een favoriet wandelgebied van mij; dankzij Dick heb ik het ooit leren kennen. Met gemengde gevoelens denk ik terug aan mijn eerste wandeling alhier. Het was in de zomer van 1986, met koninginnedag, de week van Tsjernobyl dat ik hier voor het eerst langs strompelde. Met blaren en pijn in m'n voeten. Later gingen Dick en ik vaker hierheen; met onze OV kaarten van het werk kostte het niet zo gek veel om hier te gaan wandelen en we gingen soms zelfs voor een enkele dag. Maar toen Hugo wat ouder werd, pakweg zo'n jaar of 10, ging ik ook regelmatig met hem naar de Venen.

Tekst die tegenwoordig bij het bronnetje
is opgehangen. Bevat Radon.

En dan kom ik op deze bron; vol met ijzer heb ik altijd vermoed. Jaren geleden was ik hier met Hugo; we wilden thee zetten, maar het water van de Helle zat vol met veen. Kennelijk was er hogerop in de stroom een groot stuk veen losgeslagen en zat het water vol met vlokjes veen. Niet echt lekker om thee van te zetten. Daarom hebben we toen maar water uit deze bron getapt. Toen ik het opkookte ontstond er een neerslag; desondanks heb ik er toen thee van gezet en die hebben we opgedronken. Had wel een sterke metaalsmaak. En dan lees ik nu dat dit water Radon zou bevatten! Niet erg slim van mezelf vind ik achteraf.

Naar de Eifel met de kerst

De Hautes Fagnes kerst 2011

Terwijl het in de Bilt naar horen verluiden 12 graden Celsius was, liepen wij heerlijk door de sneeuw te banjeren. Eerlijkheidshalve moet daar wel bij gezegd worden dat het niet erg koud was; het was rond het vriespunt, maar bij het ontbijt werden wij verrast door een laagje sneeuw in de tuin van Hotel Hirsch waar wij de kerstdagen door zouden brengen. We namen zaterdag de bus van 9.00 uur vanuit Kalterherberg naar Zoll, het plekje waar vroeger het douanehuisje stond op de grens van België en Duitsland, op de weg van Eupen naar Monschau. Van daaruit liepen we in de richting van het dal van de Helle, de schitterende beek die met zijn/haar collega de Ruhr voor de afwatering van de Hoge Venen zorgdraagt. Het veen was mysterieus wit van de sneeuw en mistig van de vochtige lucht; echt het weertype dat bij de Venen hoort. We waren van plan om via het dal van de Helle naar Ternell te lopen en daar lekker te gaan lunchen.

Een schitterend stuk om te lopen. We kwamen bij de Helle bij een ons heel bekend plekje; ik bezit tal van foto's, maar vooral veel herinneringen aan dit plekje, een strandje, dat ik ooit samen met Dick ontdekte toen één van ons beiden een grote boodschap moest verrichten. Ik was hier jaren geleden met Hugo terwijl het vroor dat het kraakte; toen was het helder en zonnig; elke ijs/sneeuw-kristal kleurde, weerkaatste dat het een lust was. Nu verraste de Helle ons door haar enorm hoge waterstand; het strandje was verdwenen onder het watergeweld. Als je dit filmpje van de snel voortstromende Helle ziet begrijp je beter waar Schubert zijn inspiratie vandaan haalde voor liederen als "Liebesbotschaft", een lied waarin je de beek hoort stromen.

Roos springt over een zijstroompje van de Helle

Het dal van de Helle is bij ieder bezoek weer anders. Het zag er prachtig uit met die besneeuwde oevers. Verderop moesten we eerst een stuk klimmen en dan een steile helling af; bij het laatste stuk ging ik onderuit; met m'n broek in de veenprut. Jich. Maar opgewekt weer verder; nog een stel zijstroompjes overgestoken. Bij de, eveneens sterk gezwollen Ternellbach weer het Helledal omhoog tot bij Haus Ternell. 

Overigens was Haus Ternell, normaal gesproken een zeer aantrekkelijke pleisterplaats in de verbouw. Er stond heel optimistisch dat een verbouw van vier weken stond te gebeuren. Maar zo te zien laat de heropening nog wel even op zich wachten. 

Uiteindelijk zijn we helemaal terug gewandeld naar het hotel, een wandeling van zo'n 30-35 kilometer in totaal. We hadden het kerstmaal op de "Heiligenabend" dan ook wel verdiend en we hebben het goed laten smaken. De kok van hotel Hirsch complimenteren we dan ook graag van deze plaats!

Roos, poserend in de karakteristieke bocht van de Helle,
tegenover het ondergelopen strandje