Een stoere vader

Walter breekt door de muur en groet Gijs

Deze foto zag ik op de Facebook pagina van m'n dochter staan. Ik vind hem zo ontzettend leuk dat ik hem heb overgepikt voor m'n Blog. Hier ziet u mijn schoonzoon Walter, stoere vader met z'n zoon, mijn kleinzoon Gijs. Direct toen ik deze foto zag begreep ik hoe vader en zoon zich voelen; heerlijk zo'n verbouwing in je huis voor elkaar gekregen zodat je wat comfortabeler kunt wonen. En Gijs ziet zijn stoere vader plotseling door de muur heen komen; op die leeftijd staan kinderen nergens van te kijken en vinden het ook doodnormaal dat vader plotseling door de muur heen breekt.
Daar had ik het enkele decennia geleden met mijn eigen vader over; die verbaasde zich er ook over dat kinderen (in die tijd mijn eigen kinderen dus) eigenlijk nergens mee zitten en alles als normaal beschouwen. Als voorbeeld noemde ik toen nog: "zelfs als je nu op je handen lopend en in je zwembroek binnen zou komen dan zouden ze hooguit even opkijken, maar ze zouden het niet raar vinden". Voor kinderen is de hele wereld een voortdurende verrassing omdat ze nog niet zo'n vastgeroest referentiekader hebben als volwassenen.

Gijs is 1 jaar geworden!

Wat vliegt de tijd; alweer 1 jaar oud onze kleine Gijs. Op naar den Haag met z'n tweetjes. Roos had een fraai zilveren kleinood dat ze eigenlijk ter gelegenheid van de geboorte had willen geven maar dan nu, een jaartje later. Ouderwets als ik ben had ik natuurlijk een voorleesboek als geschenk; beetje voorbarig want hij kan nog niet eens praten. Ik ben van plan om hem boekjes te blijven geven en voor te blijven lezen totdat hij me "opa boekje" gaat noemen of geen belangstelling meer heeft. Dat ik ouderwets ben zal ie weten!

Het zilveren poesje achter de kinderwagen. Geschenk ter
gelegenheid van Gijs' eerste verjaardag.

Van Arja en Walter had hij een pratende garage gekregen met een pratende auto en allerlei sensortjes zodat de garage precies kon vertellen wat er allemaal gebeurde. Ongelooflijk wat er tegenwoordig in kinderspeelgoed is verwerkt aan electronica. Wat ik daarvan vind laat ik hier in het midden.

Roos en ik zaten dat moderne speelgoed met verbazing aan te kijken; Gijs ook overigens. Het was een heel gezellige kinderverjaardag met taart en aandacht voor het menneke. Na de koffie gingen we nog even "de stad in", naar het Mauritshuis. Altijd weer genieten van die Vermeers en Rembrandts die daar hangen en "de stier van Potter" niet te vergeten. 

's Avonds naar de bridgeclub waar Roos de foto's van de verjaardag nog even liet zien aan de dame van de koffie die vorig jaar vrijwel op de zelfde datum oma werd van een kleinzoon en altijd belangstellend vraagt hoe het gaat. Schept een band!

Genealogie voor Gijs

Mijn kleinzoon Gijs

Vanouds ben ik nostalgisch ingesteld; vooral mijn jongste broer weet mij daar met enige spot op te wijzen wanneer ik probeer om met warmte iets "van vroeger" te vertellen; hij noemt mij dan een sentimentele ouwe zak?! Inderdaad hecht ik erg aan kennis over vroegere gebeurtenissen, zowel geschiedkundig maar vooral ook in de direct persoonlijke sfeer. Zoals de oude fotoboeken van mijn grootouders; daarvan heb ik een tweetal. Ik ben één van de zeer weinigen die nog wat weet van de personen die op deze foto's staan; mijn grootmoeder van moeders kant heeft mij in mijn prille jeugdjaren heel veel verteld over vroeger en daar weet ik mij sommige dingen nog van te herinneren. Gebeurtenissen van meer dan honderd jaar geleden inmiddels. Ik loop met plannen om dit fotomateriaal eens te scannen en daar iets mee te gaan doen. Roos is mij daarin aan het voorgaan. Zij heeft vanuit de erfenis van een tante en het opruimen van haar ouderlijk huis nogal wat oud foto materiaal bij elkaar gescharreld. Maar ik vraag me wel af voor wie ik dat nou zou doen. Als ik al die vergeten gezichten zie in die oude fotoboeken vraag ik me ook af wie daar nu echt in is geïnteresseerd. Mijn kinderen niet en mijn broers en nakomelingen evenmin. En voor mezelf hoef ik het niet te doen. Voor mijn kleinzoon Gijs, heden 4 maanden oud?
Ik heb foto's en nog enige kennis over bet-bet-overgrootouders van Gijs, maar heb zo het idee dat dit Gijs c.s. nooit ene moer zal interesseren; men leeft (terecht) toch vooral in het heden.
Mijn grootmoeder heeft mij in mijn jeugdjaren zo veel verteld (allemaal niet relevant natuurlijk zoals dat mijn destijds reeds overleden grootvader zo van postelein hield en van gebakken kruim van aardappelen) en dat heb ik voor een groot deel onthouden. Maar hoeveel weetjes zijn er in die honderdduizenden jaren niet verdwenen; dat hoort gewoon bij het verloop van de tijd. Het opschrijven van al die dingen is in mijn ogen toch een beetje narcisme, net als genealogie. Aan dat laatste heb ik een broertje dood omdat bijna altijd alleen de afkomst in de manlijke lijn wordt uitgezocht. Uiteindelijk is iedereen verwant aan iedereen als je maar ver genoeg teruggaat; dat maakt genealogie in mijn ogen onzinnig. Maar goed, ik ben een eigenzinnig man met veel twijfels naast uitgesproken meningen.
PS Dit Blog komt voort uit de correspondentie die ik voer met mijn goede vriend en leeftijdsgenoot Peter C die ook een onbedwingbare neiging heeft om oud foto materiaal te ontsluiten, zij het niet zo verrekte oud als dat van mij.

Opa Evert

Zo, dit is dan mijn kleinzoon Gijs, bij mij op schoot. Ik was al langs geweest in het ziekenhuis toen hij nog maar enkele uren oud was. Hij is fors gegroeid, kijkt al helder uit zijn oogjes en is nog erg klein.

Zo'n vijf jaar geleden had ik een intense wens om grootvader te worden; met zo'n kleintje voorop de fiets; aan het handje door een museum. Zo'n geïnteresseerd jong mens dat van alles wil weten. Mijn eigen vader was een voorbeeldige opa en zat altijd met een boekje en van alles te vertellen. De kinderen vroegen dan wel: "Opa heb je je huiswerk bij je", en dan bedoelden ze zijn bloemenboek of het paddenstoelenboek. De liefde voor de natuur heb ik dus niet van een vreemd. Maar inmiddels voel ik mij niet meer zo zeker op de fiets en moet ik er niet aan denken om met een kind van een ander, ook al is het je eigen kleinkind door het verkeer te gaan of zelfs maar over een bospad. Dat hoofdstuk sluit ik dus af voordat het begonnen is. Misschien het voorlezen bij gelegenheid en wellicht af en toe eens door de natuur als ze bij me op bezoek zouden komen (ik ga er van uit dat er meerdere kleinkinderen zullen komen want al mijn eigen "nachwuchs" opteert voor een eigen kwartet. Of dat verstandig is, laat ik graag in het midden). 

Inmiddels ben ik natuurlijk heerlijk aan de gang met de kinderen van Strabrecht en word ik een ervaringsdeskundige v.w.b. het kennis doen maken met de natuur van jonge kinderen. Maar eerlijk gezegd vind ik inmiddels toch dat dit vooral een taak van de ouders zou moeten zijn. Maar voorlezen op z'n tijd lijkt mij prima! Dan zal ik mijn "huiswerk" ook tevoorschijn halen zoals mijn goede vader dat deed. En musea? Nou dat laat ik ook in het midden omdat in deze Internet tijd interesse voor het in rust bekijken van dingen niet meer gangbaar is. Deed mijn vader trouwens ook niet met z'n kleinkinderen.