Het Lelietheater van Lulu Wang

Lulu Wang

Op koninginnedag koop ik vaak boeken die door particulieren ter verkoop worden aangeboden. Zo had ik kennelijk ook het Lelietheater verworven en op mijn voorraad stapel van te lezen boeken liggen. Ter hand genomen en het eerste deel in één adem uitgelezen.
De laatste tijd had ik erg veel gelezen over het Nationaal Socialisme en dan merk je tot je verbazing dat al die dictatoriale -ismen als druppels water op elkaar lijken. Het is steeds de terreur van het geweld van de misdadige onderlaag die het door list en beloftes voor elkaar krijgt om de macht te grijpen via doortrapte leiders die zich voordoen als behoeders van de onderdrukten. Verraad, terreur, moord en doodslag en onderdrukking van het intellect.
Lulu Wang beschrijft de ellende die de intelligentsia, de zgn. bourgeois moeten doorstaan op onnavolgbare wijze. De dwaasheid van Mao, maar vooral de praktische uitwerking van zijn rode boekje door de Rode Gardisten, die worden gedreven door fanatisme, inhaligheid en jaloezie komt goed uit de verf. Een krankzinnig voorbeeld, het volgende. In het Rode Boekje stond een zin als: "Beter een ongewassen lichaam met een revolutionaire geest dan een schoon geschrobd lichaam met Bourgeois gedachten". Reden voor de Rode gardisten om alle openbare badhuizen kort en klein te slaan. Die Culturele revolutie is echt te gek voor woorden geweest. Je stelde je destijds als westerling natuurlijk wel voor hoe dat zich daarginds moest afspelen met de macht aan de onderlaag, maar de werkelijkheid overtreft toch de verbeelding als door Lulu Wang beschreven.
Het blijft een raadsel hoe zo'n enorm volk in beweging is gekomen door toedoen van één man; ik probeer me daarvan een voorstelling te krijgen door de boeken van Agnes Smedley te achterhalen die over de onbeschrijflijke armoede gaan die China teisterden en aanleiding vormden voor de Lange Tocht van Mao. Daarin heeft zij een niet te onderschatten rol gespeeld.
Mocht u het boek nog niet hebben gelezen, dan hier een positief leesadvies.

Fukuyama in China

Dick koopt altijd de Volkskrant op zaterdag; ik kan het nooit laten om een krant ongelezen te laten en zo las ik de krant van afgelopen zaterdag. En daarin staat een bijdehandte Japans-Amerikaanse meneer Fukuyama ons met een kennersblik wijs te maken dat na de val van het communisme het de wereld duidelijk moet zijn dat er geen plaats is op dit ondermaanse voor andere economische systemen dan het liberaal kapitalisme; hij noemt met name dat het staatskapitalisme van China geen kans van slagen heeft.
Dick suggereerde al dat F. hier in het land was voor een lezingencircuit; ik kwam, gezien zijn Amerikaanse achtergrond, met de suggestie dat hij een boek had geschreven en hier was voor de promotie daarvan. En inderdaad, dat laatste is het geval. Hoef ik in ieder geval niet te lezen; ik ben die Amerikaanse deskundigen helemaal zat; hun boeken zijn schreeuwerig, herhalen zich bij voortduring en zijn slechts bedoeld voor de verkoop.
In die zelfde Volkskrant staat op de voorpagina: Shell onder druk gezet in China. En inhoudelijk verbaast me het artikel allerminst; China heeft in de samenwerking met Shell voldoende technische "know how" opgebouwd om een nieuwe "plant" zonder buitenlandse hulp op te zetten en dus wordt Shell min of meer afgeserveerd.
Eerder las ik dat Airbus samen met China 1000 vliegtuigen gaat maken in China. Verwacht je nou heus dat Airbus daarna vaste grond krijgt in China? Welnee, dan gaat zij de zelfde weg via de zijdeur. De tijd dat China alleen maar goedkope arbeid leverde om bulkartikelen te produceren is nu echt over. Het zal weinigen zijn ontgaan dat China heel veel kennis op velerlei gebied verzameld heeft middels haar opvallend ijverige studenten in vele buitenlanden. Kennis, contacten, het opbouwen van een internationaal netwerk en het spreken van de vele talen is daarvan het gevolg voor dit voormalig ontwikkelingsland dat nog maar enkele decennia het hongerstadium is ontgroeid (o.a. door haar stringente bevolkingspolitiek).
Is dat staats kapitalisme of gewoon verstandig een liberaal kapitalistisch, centraal aangestuurde economie? Ik neem mijn pet af voor China en word wat lacherig van Fukuyama met z'n boekie. Maar ach, wie ben ik dat ik zo mag oordelen over een deskundige; ik ben maar gewoon een praatjesmaker die dagelijks een Bloggie schrijft.