Dankbaarheid in Zwolle

Michiel achter de microfoon bij "De Kwak Kwaakt"

 Eén van de vele activiteiten rond het KID "gebeuren" is de podcast serie "De kwak Kwaakt" van donorkinderen Eefje Habets en Ester de Lau. Zij hielden ter gelegenheid van de 100e podcast een bijeenkomst in Zwolle waarbij een open uitnodiging was uitgegaan. Roos had besloten om daar heen te gaan evenals een drietal leden van onze initiatiefgroep van zaad-donoren onder de naam Priamos. Het thema van de bijeenkomst betrof "dankbaarheid"; dat onderwerp trof mij wel en had mij tot nadenken gestemd ook al was ik niet aanwezig op de bijeenkomst waar "onze" voorzitter Michiel een korte voordracht hield, dat was hem als voormalig predikant waarschijnlijk wel toevertrouwd, zijn warme uitstraling over het onderwerp staat daar garant voor, waarbij ik denk aan het krantenartikel naar aanleiding van een interview met hem: "spermadonoren zijn vooral gewone mensen", werd hoog tijd omdat - zoals het normale nieuwspatroon dat eist - tot die tijd vooral heftige verhalen het nieuws over KID, waar het de donoren aangaat beheersten.
Dankbaarheid hoor je feitelijk niet hoewel je dat als donor wel degelijk ervaart wanneer je direct te maken krijgt met donorkinderen, maar lang niet in alle aspecten. Het hele proces rond KID kent nogal wat interacties die lang niet altijd positief zijn, in tegendeel. Daar waar je het als donor toch vooral uit altruïsme hebt gedaan en omdat je het ouderschap ook aan een ander gunde blijkt achteraf van dankbaarheid niet in alle aspecten sprake te zijn. Maar ik geloof niet dat deze aspecten de boventoon voerden in de discussie te Zwolle, hoeft ook niet hoor. 
Roos had tijdens de bijeenkomst de drie aanwezige leden van Priamos gezien en gesproken en had een fraaie foto gemaakt van Michiel terwijl hij zijn praatje hield. Die foto siert deze blog.

M'n oude stoelen bekleden

Enigszins versleten na zoveel jaren gebruik

 Inmiddels 76 jaar geworden voel je toch de adem van magere Hein krachtig in je nek blazen, het effect bij mij is o.a. dat ik de spullen die mij dierbaar zijn graag een goede plek wil garanderen voor het moment dat ik het "requiem eternam" definitief zal hebben bereikt. Mijn oude stoelen, ooit aangeschaft door mijn grootmoeder en na haar verscheiden nog lang gebruikt door mijn ouders en na hun verscheiden en enige tijd op zolder in de Hoflaan uiteindelijk bij mij in de flat ondergebracht, zijn me zeer dierbaar. Bij de laatste grote ontmoeting met al m'n kinderen bleek tot mijn genoegen dat Nathalie de stoelen erg mooi vond en die na mijn "plaatsmaking" graag zou willen hebben. Zij tekende daarbij wel aan dat het "minstens nog 20 jaar zou duren". Nou, dat is niet echt mijn wens, maar lief bedoeld door haar.
Aangezien de stoelen na zoveel jaren trouwe dienst tekenen van slijtage beginnen te vertonen heb ik vanwege hun te verwachten zoveelste "leven" besloten om hen te laten herbekleden. En zo ging ik vandaag langs bij de meubelstoffeerderij hier in het dorp. 
Eerder had ik Nathalie gevraagd aan welke kleuren zij de voorkeur gaf en dat bleek ook mijn voorkeur te bevatten. De meneer van de stoffeerderij toonde mij verschillende stalen en die fotografeerde ik en stuurde hen later naar Nathalie. En ook haar voorkeur ging uit naar de oranje-rode variant. Die gaat het dus worden en dan zie ik wel hoeveel jaren ik daar zelf nog gebruik van zal kunnen maken.

Het "gat van Ferry"

Het beroemde "gat van Ferry"

 Inmiddels al bijna tien jaar geleden zakte ik tijdens het werken in de Eilandspolder tot m'n kruis weg in het trilveen, ongemerkt was ik, om Ab te helpen zonder te kijken in een vrijwel onzichtbaar gat gelopen. Gelukkig hielp Kees me daar uit m'n benarde positie. Sinds die tijd heet deze onheilsplek "het gat van Ferry", geestig en toch leuk (uitdrukking van Wim T. Schippers).
Vandaag kreeg ik van Ab via WhatsApp een foto met de vraag of ik deze plek herkende en ja hoor, dat was het genoemde gat en wat bleek? een dag eerder was tijdens het opruimwerk "Cor", een ouwe getrouwe van de werkgroep eveneens in het gat gedoken en was er zelfs tot z'n navel toe nat geworden maar er wel razendsnel zelf uit gekropen, de werkvork naast het gat is de enige zichtbare getuige van het gebeuren. Als vaak in benarde situaties was ook nu Kees de reddende engel en had in dit geval droge kleren voor Cor aldus het bericht van Ab. 
Ik vond het zo fijn om op deze wijze toch weer enigszins betrokken te zijn bij de wederwaardigheden van de SBB werkgroep dat ik Ab vroeg of hij mij ook het verslag wilde sturen en dat heb ik dan ook met genoegen gelezen en vooral ook de foto's bewonderd.

Zweet op de rug

 

Een lorrie vol stenen 

Rood had me speciaal gevraagd om niet vanmorgen voor dag en dauw te komen, ze had gisteren een bijzonder drukke dag achter de rug en laat naar bed vanwege een lezing. Dus ik kon rustig aan doen, rugzak ingepakt, nog wat oud papier weggebracht onderweg naar het station en ook nog wat overtollige boeken in een biebje ondergebracht. En zo rond kwart voor elven kwam ik aan bij een goed uitgerust Roosje. Voor vandaag hadden we een heel programma rond het afvoeren van de stenen uit de tuin naar de voorkant van het huis. Roos had inmiddels in haar eentje al ruim de helft van de stenen naar voren getransporteerd met behulp van het handige karretje maar voor vandaag stond er toch nog een flinke bunch aan werk op ons te wachten. Stoer dacht ik: "dat doe ik wel even", maar na een misschien tiental heen en weer gebrachte 25 kg stenen voelde ik toch wel dat het wat rustiger aan moest. Dus deden we het om en om zodat de ander wat kon bijkomen. Het was een stevige klus maar wij ouwetjes redden het prima. Ik dacht zelfs dat we voor de lunch al klaar waren met de klus. Gaf ons een zeer tevreden gevoel in ieder geval. Ik was uiteindelijk wel zo verschrikkelijk moe dat ik 's-avonds na het eten "even" wat ging lezen boven op bed, nou dat werd onderbroken door zeker een uur lekker meuren. Daarna Hebben we nog wat beneden zitten kletsen, Roos heeft nog een wijntje genomen en vervolgens weer uitstekend geslapen.

Geen kastanjes

 vanmorgen moest ik een rondje doen door het dorp, eerst naar de kerk waar een grote container staat waarin het oud papier gedumpt kan worden, wordt keurig verzameld en gesorteerd door vrijwilligers van de kerk en de kerk krijgt een zekerbedrag voor dit oud papier, afval van de huidige maatschappij. Ik reed verder door het dorp langs een mini-biebje, dit keer niet om te scoren maar juist om wat boeken af te geven. Vaak zitten die biebjes helemaal stampend vol, maar deze had ruimte zat voor de boeken die ik kwijt wilde. Verder door naar de Hubo om een paar werkhandschoenen te kopen om Roos te kunnen helpen bij het verplaatsen van de enorme hoeveelheid stenen die zijn vrij gekomen uit haar tuin die herschapen gaat worden van parkeerplaats naar vijverhoudend en meer tuin en opvang van hemelwater. Op de terugweg kwam ik langs ons oude huis aan de Hoflaan en keek ik naar het oude kastanjeboompje dat daar gelukkig nog steeds staat ondanks dat het huis inmiddels alweer voor de tweede keer na ons vertrek van eigenaar is veranderd. Het boompje heeft nooit echt gefloreerd, hadden we het in de tuin van mijn ouders voorgetrokken daar werd het in 1981 door mijn vader meegenomen en hebben we het geplaatst ergens onder de beuk. Omdat het maar niet groeide heeft Anneke het door een professionele tuinman laten verplaatsen naar een zonniger plek in de tuin, maar ook daar kwam het niet echt uit de verf. En vandaag stond het reeds geheel kaal, zonder bladeren maar ik zag ook geen kastanjes liggen. Toen realiseerde ik me dat ik dit jaar nog slechts 1 keer ergens 1 kastanje heb zien liggen terwijl er in deze tijd altijd tientallen plat gereden exemplaren op de weg lagen. Het sterke vermoeden steeg bij mij op dat het wel eens aan het geringe aantal insecten kon liggen en dat er geen bestuiving van de kastanjebloemen heeft plaatsgevonden zoals dat in vroeger jaren gebruikelijk was.

Tomaatjes uit de kas

 Vanmorgen vroeg uit de veren en metde trein van 10 uur via Zwolle naar Dalfsen en daar het buurtbusje naar Vilsteren. We maakten een wandeling volgens een nieuwe track die Roos had gemaakt om inkopen te gaan doen bij de Vennerij. Mooie wandeling, prachtig weer en gezellig geluncht in de trailer annex lunchplekje bij de Vennerij. Lekker verse eieren maar ook van die zongerijpte tomaatjes en die ouderwetse appels met een grappige naam, iets als "Lunterse praatjesmakers" o.i.d. 
Terug in Zwolle namen we afscheid op het station en gingen elk ons weegs.

Concert in Wijhe

 Vanmorgen weer in het teken van de muziek, dit keer trad een bekende van ons, Maxime Snaters op met een celliste. Hadden we niet op gerekend, we dachten dat zij in haar eentje zou spelen. De eerste sonate voor cello en piano was van Mendelsohn. Ik zat met bewondering te luisteren naar het razendsnelle pianospel dat Maxime schitterend uitvoerde, de cello partij viel een beetje tegen. Wij zaten vlak achter de piano en ik genoot van het pianospel waarvoor ik Maxime na afloop ook complimenteerde. Bij de tweede sonate die zij speelden, van Debussy, was ik niet onder de indruk, noch van het spel maar ook niet van de complsitie. Het derde stuk dat zij speelden was mij bekend, de Berceuse voor piano en strijkinstrument van Fauré. Heb ik in het verleden een aantal keren gespeeld met een kennis van ons, mooie zwijmelmuziek. Een volgende keer hoop ik Maxime solo te horen spelen of als begeleidster van Irene bij de VvhL. 

Lof der koffie

 Spannende dag voor Roos, haar compositie voor Vrouwenkoor, "Lof der koffie" zou worden gezongen door het Sallands Vrouwenkoor waarin zij zelf zingt. Zo'n eerste uitvoering van een eigen compositie is altijd iets heel bijzonders. Het vond plaats in het kader van een heel circus van verschillende koren die telkens in 20 minuten hun kunsten mochten vertonen. Vooraf aan de Sallandse dames een mannenkoor dat het Slavenkoor prachtig ten gehore bracht.Ik moest wel een beetje lachen om het publiek dat duidelijk niet gewend was aan muziekuitvoering en luidruchtig dwars door het gezang heen zat te leuteren. En daar kwamen het Sallands Vrouwenkoor uit Wijhe op. Eerst een merkwaardige compilatie van thema's uit de muziek van Beethoven, maar daarna Roos' compositie, "de Lof der koffie". De mij inmiddels bekende klanken, meerstemmig en tegen elkaar in gezongen klonk uitstekend. De tekst was te verstaan en kwam best over. Het publiek reageerde met een denderend applaus. Roos werd door de dirigent naar voren gehaald en apart nog eens met applaus bedankt. 
Koor af en ik ging er ook direct uit, nog even napraten en iedereen was enthousiast over wat was uitgevoerd m.n. de Koffie natuurlijk, een lastig stuk dat maar weinig was gerepeteerd door de dirigent. Ook die zocht ik nog even op om haar te feliciteren met deze première, er zullen niet veel koren zijn met een eigen componiste in de gelederen. Was best een moeilijk stuk voor haar als ik de rest van het repertoire mede in beschouwing neem.
De jongste zus van Roos en haar partner waren ook bij het concert aanwezig en gingen uiteraard even mee naar huis. We hebben uitermate genoeglijk met elkaar zitten praten in de tuin. Al met al een dag met een gouden randje.

De Zandwetering en een ossentong

Fraaie blik op de omgeving

Dat was vroeg op vanmorgen en met de bus van 9.07 richting Deventer en uitstappen op de plek waar Roos vorige week haar wandeling begon, bij de Zandwetering. En dan blijkt maar weer hoe fraai het Overijsselse landschap is. Direct langs het water met links en rechts zompig land waar we na enkele honderden meters ook daadwerkelijk inliepen. Het was 10 kilometer genieten in stilte en met adembenemend mooie natuur. Roos had me niet voor niets uitgenodigd om deze wandeling ook te genieten. Uiteindelijk eindigden we in het dorp Diepenveen, een uur eerder dan Roos gepland had, ze moest vanmiddag naar Amsterdam voor een concert voor vrienden van het IVC en dat wilde ze beslist meemaken en deze wandeling kon net in haar drukke tijdschema van deze twee weken ingepast worden. Maar we waren dus ook behoorlijk vroeg in Wijhe waar we onze bammetjes wegknaagden met een gekookt eitje erbij. Ik besloot dan ook maar om lekker vroeg terug te gaan naar de flat, de stoptrein reed weer normaal dus geen probleem rond Amersfoort zoals gisteren op de heenweg. 
Tot mijn verrassing werd ik gebeld door Andjelina van de zuivelboerderij of ik geïnteresseerd was in een ossentong, natuurlijk was ik dat, dus bij thuiskomst direct op de fiets gestapt en naar Boom en Bosch gepeddeld. Kon ik tevens wat zuivel inslaan, dat kwam er de laatste tijd niet van omdat ik steeds op de dinsdagen en vrijdagen bezet was.  De ossentong direct opgezet en langzaam tot koken gebracht.

Op de koffie

 In de loop van de ochtend kwam buurvrouw op de koffie. Ze zat natuurlijk vol van de afgelopen week in het ziekenhuis en vertelde mij volop van wat er allemaal gebeurd was en dat was niet mis. De pijn bestrijding was een heel proces al met al met allerlei diagnostiek als uitwerking en dat loog er niet om. Ik heb geprobeerd haar tot steun te zijn en heb haar verhaal met alle aandacht beluisterd. Heb met haar te doen. Ik bood aan om boodschappen te doen en eventueel wat te koken en toen vroeg ze of ik een pan kippensoep zou willen koken. Nou dat deed ik graag. Ik moest wel in de loop van de middag weg naar Wijhe, maar hup naar AH en wat ingrediënten voor een magere kippen/groentesoep ingeslagen en direct klaargemaakt. Een deel van de nog hete soep overgedragen in een pan van haarzelf en toen naar het station en naar Roos, we zouden morgen aan de wandel gaan, de enige dag in Roos' drukke programma van deze week dat we samen aan de wandel konden gaan. 's-Avonds wat gebridged en heerlijk geslapen.

De buurvrouw onverwacht thuis gekomen

 Tot mijn verrassing vernam ik per WhatsApp van m'n buurvrouw dat ze vandaag ontslagen werd uit het ziekenhuis en weer thuis kwam. Zij was vanwege enorme pijnklachten een poosje opgenomen geweest om deze pijn onder controle te krijgen. Ik hoorde wat gestommel op de trap en ja, daar was ze, samen met haar zuster die haar buddy is in het ziekteproces. Wilde direct een heel verhaal afsteken met de jas nog aan, maar ik raadde haar aan om "eerst even rustig thuis te komen". In de loop van de avond appte ze me nog en ik nodigde haar uit om de volgende dag op de koffie te komen.

Marijns' 2e verjaardag

 

Niet geheel van harte bij "opa" op schoot

Met een heuse "groepsapp" werd de tweede verjaardag van kleinzoon Marijn aangekondigd en georganiseerd. Niet alleen de datum werd zo bepaald maar ook de "wensenlijst" die het menneke kennelijk had geformuleerd. "Of die kinderen niet al genoeg hebben", schoot het door mij heen. Ik sta vaak verbaasd over de hoeveelheid spullen die de jonge kinderen al bezitten, bij een enkel gezin heb ik soms de indruk dat de deur van de kinderkamers nauwelijks meer dicht kunnen zo veel ligt er op de grond en op de bedden en waar dan niet. En toen ik een keer bij een wat oudere kleinzoon vroeg, nadat hij mij trots zijn uitgebreid bezit had getoond, of het niet genoeg was, keek hij mij verbaasd aan met een blik van "kan dat dan, genoeg?" net als Obelix wanneer je hem vroeg of hij genoeg gegeten had har har. En ja, het is een teken van deze tijd en daar zijn de jonge kinderen een onderdeel van, men koopt en bezit niet omdat het nodig is, maar "omdat het kan". Wij hier in het westen zijn zo ontzettend welgesteld dat het niet meer beseft wordt en de inhaligheid zelfs nog toeneemt, ik word er niet vrolijk van waar het kapitalisme en vooral het neoliberalisme ons gebracht hebben.
Maar goed, Roos had een zo druk programma voor de boeg dat ik haar dringend heb geadviseerd om niet mee te gaan en zo gingen we samen de deur uit, wandelen naar het station waar onze wegen zich scheidden. Het was prachtig weer dus besloot ik om via Dordrecht te reizen zodat ik ook daar een leuke wandeling kon maken, via de stad naar de haven en daar het pontje nemen en oversteken naar Papendrecht en langs het water naar het verjaarspartijtje. Zo gezegd zo gedaan, ik ontmoette zelfs nog even de ouders van Jessica die op onze bestelling een tweetal prachtige sculpturen hadden meegenomen, fraai handwerk. Hartelijk begroet door kleinzoon Joris en zoon en schoondochter. Een heerlijk stuk appeltaart door Bea gebakken. Het was net afwisseling van de wacht want de ochtend visite was of ging weg en afgezien van een vriendin van de familie was ik zelfs even het enige bezoek, dat was snel over want daar kwam de horde familie met kleinkinderen en nog een vriend van de familie met twee jonge kinderen. Heerlijk om daar te zitten tussen mijn dochters en zoon en volop kleinkinderen. De kleine Mees lekker bij me op schoot. Even later kwam ook de jarige Marijn uit zijn middagslaap beneden en niet geheel van harte zat hij zelfs even bij me op schoot. Ik had een fijne twee uurtjes met mijn familie en vroeg aan Anneke of ik wellicht met hen kon meerijden naar Schoonhoven of Gouda en dat kon gelukkig zodat ik weer redelijk op tijd thuis was. Bij het afscheid nemen stak ik mijn handen tot twee keer toe uitnodigend uit naar de kleine Marijn maar deze schudde gedecideerd van neen, nou, een volgende keer kan alleen maar beter. Joris zwaaide me gezellig uit. Was een genoeglijke middag geweest.

Vaarwel Kwinkelier

 

Nu de vloer nog en dan wederopbouw van "de Kwink"

De tijd vliegt voorbij, er bestaat niet voor niets een oud gezegde: "de tijd gaat snel, gebruikt haar wel!", een oproep om de beperkte tijd die je als persoon hebt wel goed te gebruiken. Dat geldt niet alleen voor ons mensen, maar kennelijk ook voor gebouwen, als je denkt aan de Egyptische piramides of aan de Griekse tempels en zelfs de Amsterdamse grachten, dan heb je als mens toch het gevoel van een soort "eeuwigheid" waar het gebouwen betreft maar niets is minder waar, alles vervalt en niet alleen in oorlogstijd met bombardementen maar veelal gewoon door de tijd en tegenwoordig niet alleen de tijd maar tevens onbruik en gebrek aan ruimte.
Ik weet nog goed hoe er enkele jaren nadat Anneke en ik waren neergestreken in Bilthoven op een open terrein, een kleine zandvlakte sprake was van bouwactiviteiten. Betonconstructies waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt werd wat die dan wel zouden voorstellen en daar verrees een fors winkelcentrum, "de Kwinkelier", met in de loop van het eerste gebruik tal van goedlopende winkels werden geopend, niet te vergeten de herenmodezaak "Sir John", waar ik met veel genoegen klant ben geweest, nog steeds draag ik de Lodenfrei jas die ik daar decennia geleden heb gekocht.
Maar het duurde niet zo gek lang dat het verval zich inzette, plassen die in wintertijd bevroren weet ik nog omdat Anneke daar zwanger en al uitgleed, herinner ik me nog goed, dus dat moet op z'n laatst in 1987 zijn geweest. En dat betrof slechts de bestrating, maar ook de verf bladderde af, de overigens nu nog steeds lopende zaak van AH was niet meer zo uniek in de regio dus minderde eveneens, de kaaswinkel verhuisde, de groentezaak sloot, de dierenzaak, en uiteindelijk zelfs de viswinkel en Sir John. Uiteindelijk ook de bibliotheek en de restaurants er bleef een lege zooi over en die werd gesloopt, nieuwe winkels vestigden zich, maar de loop komt er maar niet goed in. Sommige zijn inmiddels alweer verdwenen. En nu eindelijk wordt die vloer geheel vernieuwd, ik moest er een foto van maken. En nu maar hopen dat de loop er weer in komt als het herstel volledig is. Ik heb er helaas een hard hoofd in. We gaan het zien. 

Een enorme pot sambal

 

Toko Heezen sinds 60 jaar!

Gisteren bij onze rondwandeling in Rotterdam hield Gerard, echtgenoot van Rommy ons op de hoogte van de geschiedenis die samenhing met de verschillende locaties zoals een verder onopvallend boompje waarvan het verhaal feitelijk huiveringwekkend was, bij de bouw van de flat viel een persoon naar beneden en had ongetwijfeld het leven gelaten als hij niet was beland in de kruin van de boom die hier stond. Toen deze boom decennia later geveld zou worden vroeg de overlevende of hij op de plek een nieuwe boom mocht planten en dat kleine boompje markeert deze plek; maar Gerard vertelde nog veel meer, over de plaatsing van een herinneringsmonument min of meer tegen de zin van de lokale bevolking wiens voorkeur uitging naar een ander kunstwerk, een kerkgebouw waar in de tweede WO twee joodse echtparen waren ondergedoken, waarbij een kind werd geboren dat ondanks de bezetting allemaal goed afliep. Maar ook een verhaal bij het ontstaan van een al 60 jaar bestaande toko, met Indonesische mensen die het al die tijd hebben gedreven, toko Heezen. Ooit begonnen vanuit een oer-Hollandse groentezaak uitgegroeid tot een toko van formaat. Natuurlijk moest ik daar even heen al was het maar voor een foto voor de Blog, maar ik ging ook even naar binnen en kocht een enorme pot sambal oelek, de originele, die bij nader inzien "tamelijk scherp"  bleek te zijn. Maar ik zal vast nog wel eens terugkomen bij deze toko in Rotterdam.

Reünie na 60 jaar PROIRA

 

Karakteristiek plekje in Rotterdamse wijk

Het was in 1964 dat een stel studenten het dispuut PROIRA oprichtten. 2 of 3 voortrekkers uit het oude dispuut ROSTRA, Alef Kluiver en Paul Scheelbeek met name en daarnaast de studenten die na de ontgroeningstijd hadden besloten aan te sluiten bij dit nieuwe dispuut. Het gebeurde in een zaal in een gelegenheid te Lunteren, aldus het oude notulenboek dat nog ergens bij een van de oud-leden moet rondslingeren, de Goudsberg in Lunteren. Ik heb dat zelf niet meegemaakt omdat ik pas in 1965 aan de studie begon. Destijds voelde ik mij tijdens de groentijd direct thuis in dit dispuut vanwege de vriendensfeer die er hing, ik voelde dat direct. En dat heeft grappig genoeg stand gehouden zij het dat het dispuut als daadwerkelijke organisatie haar tweede lustrum niet eens gehaald heeft bij mijn weten, maar de vriendenkring is gebleven. 
Een poos geleden kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan een stadswandeling in Rotterdam met daarop volgend een reünie ten huize van de initiator. Tot nu toe hadden de reünies vooral plaats gevonden ten huize van "Aart en Marleen" maar nu had Rommy het initiatief genomen om een wandeling te combineren met reünie. En terwijl ik dit bloggie schreef bedacht ik mij dat het toch feitelijk niet te geloven is dat deze happening ook daadwerkelijk plaatsvond vrijwel exact 60 jaar nadat het boven aangehaalde initiatief is genomen. Van die eerste groep is niemand meer actief betrokken bij het kluppie, Lex en ik zijn de oudstejaars die nog af en toe deelnemen. 
Het was een fijne wandeling die door de echtgenoot van Rommy van informatie werd voorzien, door voor de meesten van ons onbekende buurten van Rotterdam. Ik vond het echt heel bijzonder om de verschillen en overeenkomsten te zien met andere stedenbouw mij enigszins bekend uit andere steden. 
En de reünie was echt weer heel bijzonder. Zo'n duidelijke saamhorigheid straalde uit het gezelschap. Echt heel fijn.

Die Steine

 

Deze enorme stapel had Roos
zonder veel moeite opgestapeld

Ik moet bekennen dat ik er behoorlijk tegenop had gezien om de stenen, die Roos inmiddels had losgemaakt uit het grote terras van haar tuin naar de voorkant te verplaatsen. Zij had daarvoor al een kleine lorrie aangeschaft die het vermogen had om 100 kilo tegelijk te dragen, de stenen wogen 2,5 kilogram per stuk en het waren er 500 totaal, in mijn verbeelding een enorme klus. Wie schetst dan ook mijn verbazing toen ik van Roos een foto kreeg met haar eerste lading opgestapelde stenen. Ze meldde dat het haar eigenlijk weinig moeite had gekost. Ik was wel erg trots op haar en we gaan het zeker redden, feitelijk heeft ze mij helemaal niet nodig en al zeker niet voor die stenen, die Steine waarover we zoveel gezongen hebben in de prachtige cyclus van Schubert, "die schöne Müllerin".

Kleine Mees

 

Mees, net uit z'n slaap

Ik had me er echt op verheugd om op te kunnen passen bij kleinzoon Mees, een bijzonder vriendelijk kereltje van inmiddels 14 maanden. Als eerste van m'n kleinkinderen kwam hij, nog geen jaar oud, actief naar mij toe gekropen en maakte duidelijk dat hij op schoot wilde, althans geen last had van eenkennigheid zoals dat bij die leeftijd hoort. Ook later toen ik langs kwam terwijl de familie met vakantie was kwam hij actief naar me toe om op schoot te zitten, heerlijk. Vandaag, ik hoefde me niet te haasten aldus Joke, dus rustig aan gedaan en was rond twaalf uur ter plekke. Ronja deed voor mij de deur open, zij had geen school omdat de juffrouw ziek was, dus alleen Bram ontbrak. We gingen eerst lekker lunchen, vind ik altijd leuk bij iemand anders lunchen omdat er dan ander broodbeleg en ook ander brood is. En ja hoor, Joke had zelf eiersalade gemaakt en dat smaakte me uitstekend op het bakkersbrood dat ik bestempel als visdeeg, uitstekend om tot een balletje te kneden voor aan de haak, maar minder geschikt als maagvulling.
Even later ging Joke op weg om Bram op te halen van school en kwam terug met kleinzoon. Hele logistiek waarbij Bram alles moest prepareren voor z'n tandartsbezoek, Joke moest Mees voeden en in bed leggen en ik hoefde helemaal niets te doen dan een beetje rondkijken. "Vermaak jij je wel ouwe", vroeg Joke nog ten overvloede en ging met Bram op weg. Een klein uurtje later appte ze nog of alles nog stil was en of Mees nog sliep. Beneden aan de trap hoorde ik niets maar toen ik zachtjes naar boven ging hoorde ik hem piepen. Dus uit z'n bedje gehaald en naar de andere kinderslaapkamer gegaan om daar af te wachten tot Joke weer terug was, de trap is zo steil dat ik daar in m'n eentje al aarzelend naar beneden ga en dus zeker niet met een druistige dreumes op de arm. 
Ik heb Pieter nog kunnen begroeten en heb boerenkool meegegeten en toen met de bus weer terug naar het station en door naar de flat. Was uiteindelijk bepaald niet moe ondanks alle drukte.

Op naar Anloo

We raken wel helemaal los op het OV in dit gebied. We realiseren dat die Qbus die we op de heenweg hadden, nr 51 meen ik, op allerlei aantrekkelijke plekken rond het gebied van de Drentse Aa haltes heeft en dat noodt tot dagwandelingen van de ene naar de andere halte, 9292 helpt bij het plannen. En zo besloten we voor vandaag om het Aa gebied te doorkruisen en dan vooral door het echte beekdal. Tal van paden langs maar ook via bruggetjes over de beekjes helpen daarbij. Het was dan ook een fijne afsluiting van een lang weekend Drente. Vanuit Wijhe kun je hier binnen anderhalf uur op het beginpunt staan en een dagwandeling starten. Gaan we doen en plannen zo hebben we besloten. Roos zorgt voor de tracks.
We waren dan ook keurig op tijd op de halte in Anloo en snel weer in Wijhe. Ik zat erover in of we de zware stenen uit het tussengangetje wel makkelijk konden verplaatsen en gelukkig bleek dat het geval. Roos doet mee aan een ontsteningsproject van de gemeente en daarvoor moeten door haar de eerste stappen worden gemaakt. Ik wil haar daar graag bij helpen. Maar nu waren we snel klaar met de voorbereiding en ben ik weer terug naar de Bilt gegaan. Joke had gebeld met de vraag of ik dinsdag wilde komen oppassen omdat zij met Bram naar de tandarts moest, nou die "taak" nam ik graag op mijn schouders. 

Dat was minder

 Voor vandaag had Roos een track geconstrueerd aan de andere kant van het spoor en dat viel geweldig tegen, dus niet weer. Voor de rest was het een heerlijke zonnige dag en over het hotel niets dan goeds en het bridgen ook als de vorige avonden. Morgen weer terug en de laatste wandeling, we besloten om de laatste wandeling te laten eindigen in dat mooie gebied van Anloo. Uiteindelijk is het gebied van de Drentse Aa feitelijk maar heel klein met een groot open landschap er vlak omheen.

Het blijft mooi

 Na een copieus ontbijt gingen we aan de wandel, natuurlijk direct vanuit het hotel want hier geen bus om de hoek zoals in de meeste andere hotels. Maar wel dat fraaie gebied van de Drentse Aa. Roos had uiteraard een fraaie track klaar liggen en we gingen direct op weg. Grappig genoeg voor een groot deel over voor ons onbekend gebied, we hebben hier al best vaak gelopen, meestal vanuit Anloo, eigenlijk wel het mooiste deel van het Aa gebied. Het was dan wel geen voorjaar maar de natuur was ook nog niet volledig versleten, het vochtige karakter van dit gebied en de regen van afgelopen weken hebben ervoor zorg gedragen dat het gebied hier en daar (nog?) behoorlijk drassig was, hetgeen voor Roos met haar been in verband niet altijd plezierig was, maar de begroeiing was nog steeds fraai.
En 's-avonds weer heerlijk gegeten, misschien niet zo fabeltastisch als de eersteavond maar nog steeds heel goed "binnen te houden"!
Ook weer aardig gebridged en weer ergens in de middenmoot geëindigd, kan ons ook niet zo gek veel schelen, de spanning is er geheel van af gelukkig zodat mijn humeur er niet meer onder lijdt.