Zandkasteel of tsunami

 Velen van u zullen dat ook gedaan hebben in hun jeugdjaren; bij eb, wanneer de zee zich heeft terug getrokken door invloed van maan en zon een burcht bouwen van zand en die dan verdedigen wanneer de zee weer terug komt. Een heilloze onderneming natuurlijk want de zee blijft maar komen en kalft het "bouwwerk" langzaam maar zeker af. Vond ik best leuk destijds met vader en moeder aan het strand van Katwijk waar we met vakantie naar toe gingen. Raar hoor, maar het doet mij toch vaak aan de bestrijding van het niet meer bij naam genoemde Virus dat de wereld nu al maanden bezig houdt en de (broodnodige?) economische afkoeling oftewel de economische ramp veroorzaakt die veel activiteiten plat legt helaas.
Maar erger nog straks over enkele tientallen jaren de ellende van de almaar sterker wordende klimaat problematiek; dat is geen verdediging meer van een zandkasteel, maar de griezelige werking als van een tsunami. Herinnert u zich nog die beelden vanuit die hoge standplaats daar in Japan; hoe de zee na de zeebeving eerst terugtrok en vervolgens langzaam maar zeker hoger en hoger en hoger kwam totdat degenen die de opname aan het maken waren begonnen te gillen.
Hoe het is afgelopen weten we nog wel; de atoomcentrales, de economische schade. Het zal langzaam maar niet tegen te houden zijn vrees ik. Laten we in hemelsnaam iets doen om dit te voorkomen!

30 jaar geleden

 

Slak op paddenstoel. 

Na een ochtend lekker tutten in huis; kopje koffie met een plak van het gisteravond gebakken rozijnen/notenbrood, kopjes thee en een gekookt eitje. Het was inmiddels een uur of elf geworden. Toen toch maar op weg; eerst naar de bibliotheek voor een boek van griezelverhalenschrijver Edgar Allan Poe, een leesadvies van zowel Paul Theroux als van Borges vanwege het verhaal van Pym; toen door naar zuivelboerderij Boom en Bosch. Thuis gekomen plan gemaakt voor een wandeling. Het werd een wandeling vanuit Den Dolder, via de Ridderoordsche bossen en de Eijckensteinse steeg terug naar de Bilt, een wandeling van ongeveer 8 km. Onderweg liep ik langs een vervallen hekwerk dat me al een tijdlang intrigeerde: "wat zou hierachter liggen", vroeg ik mij af. Even later liepen twee dames mij tegemoet en ik vroeg hen of zij dat misschien wisten: "het terrein van Berg en Bosch", was het antwoord, gevolgd door de vraag: "Ben jij Ferry?". Verbaasd bevestigde ik dat natuurlijk en vroeg wie zij was en dat bleek een buurtgenote te zijn uit vroeger tijden; nog uit de tijd van de kleine kinderen, 30 jaar geleden. Verrassend en leuk om elkaar dan weer bij toeval tegen te komen. We wisselden nog enkele woorden. Ik liep weer verder en stak de Gezichtslaan over richting Ridderoordse bossen. Daar stonden hier en daar paddenstoelen. Ik merkte dat ik duidelijk met andere ogen naar het bos en de paddenstoelen keek dan voordat ik het boek "Entangled Life" van Merlin Sheldrake had gelezen en maakte dan ook foto's van de verschillende paddenstoelen.
Het was inmiddels heerlijk warm weer geworden en thuis gekomen ging ik dan ook lekker op het Zuid balkon van de zon genieten met een kop thee. Was een relaxt daggie geweest.

Rupert Sheldrake, ja de vader van

 Grappig, de wetenschapper Rupert Sheldrake zal bij eenieder, die decennia geleden naar de VPRO serie "Een schitterend ongeluk" heeft gekeken bekend zijn. Hij was die wetenschapper met die sterk van de gangbare wetenschap afwijkende zienswijze; zijn vormvelden waren onderwerp van gesprek. De andere wetenschappers, maar ook ik, moesten er niets van weten. Roos was meer onder de indruk van zijn zienswijze die in ieder geval sterk "out of the box" was. Ik heb het altijd als je reinste nonsense veroordeeld en daarin was ik kennelijk zeker niet uniek. Inmiddels is zijn zoon Merlin een bekend wetenschapper (de schrijver van Entangled Life) en ben ik zeker geïnteresseerd in deze familie. Kennelijk hebben de algorithmes mijn interesse gevonden, want ...
Via Youtube kreeg ik een kijkadvies met een filmpje van Sheldrake zelf en dat heb ik met aandacht bekeken. Het was een heel bijzonder filmpje dat een inkijkje gaf in het persoonlijk leven van Rupert en zijn gezin; een gezamenlijk gezongen gebed, voorafgaand aan de maaltijd; wandelingen door de dierentuin met zijn twee zoons. En wat mij bijzonder trof was zijn buitengewoon plezierige, vriendelijke gezichtsuitdrukking. Niets van valse pathos of fanatisme om gelijk te krijgen en dat terwijl hij toch door het officiële circuit van de wetenschap beschouwd werd - eveneens getoond in dit filmpje - als een "ketter" en zijn werk rijp voor de brandstapel, aldus een redacteur van "Nature", het meest gerenommeerde wetenschappelijk tijdschrift.
Inmiddels kan ik me veel beter begrijpen waarom zijn zoon Merlin, inmiddels ook een gerenommeerd wetenschapper zo'n bijzonder boek heeft kunnen schrijven; met zo'n vader krijg je een heel bijzondere kijk op wat er om je heen gebeurt. 
Ik blijf het sterk oneens met die hele vormveldtheorie van Rupert, maar ik heb wel grote waardering gekregen voor zijn persoon. Ik zal mij verder verdiepen in de leden van dit bijzondere gezin. Van Rupert staan hele series lezingen en andere zaken op Youtube en ook zoon Merlin laat zich daar niet onbetuigd.

Canteloube opgedragen aan Aat

Maria Christina kerk in Den Dolder

 We gingen gisteravond na het bezoek van Hugo en Marjorie naar een concert van "de Vrienden van het Lied", deze keer in de Maria Christina kerk in buurgemeente Den Dolder. Het was vlakbij het station, dus voor ons wel heel makkelijk bereikbaar. We waren vroeg en liepen nog wat daar in de buurt. We kwamen Huub, de partner van de voorzitter van onze afdeling nog tegen; hij stond op de pianist, Maurice te wachten die de plek van het optreden niet zo 1,2,3 kon vinden. 
Toen we terug kwamen stond de deur van de kerk open en konden we naar binnen. De zaal was helemaal ingericht volgens de Corona regels; stoelen op afstand van elkaar; beetje vreemd maar eigenlijk wel helemaal OK want de grote ruimte leende zich uitstekend voor een uitvoering van muziek. Op een laag podium stond een vleugel te schitteren. Wij zochten goede zitplaatsen uit en wachtten af.
Keurig op de afgesproken tijd kwamen Maurice en Henriëtte op en nam Maurice allereerst het woord. Hij was emotioneel en zo te merken zwaar onder de indruk van dat hij nog maar kort geleden had vernomen dat de voorzitter van onze vereniging was overleden. Er ging een schok door het publiek; Aat was al veel langer ziek maar tot voor kort geleden nog duidelijk manifest en de trekker van "de Vrienden". Roos en ik waren dan ook sterk onder de indruk. Desondanks ging het concert op de normale wijze door zij het dat Maurice het , volkomen terecht opdroeg aan Aat K. die zo veel voor de muziek in het algemeen maar zeker voor het lied in het bijzonder heeft betekend. Niet alleen de vereniging maar ook het inmiddels gerenommeerd Liedfestival Zeist zijn dankzij zijn nimmer aflatende energie op gang gebleven resp. gekomen. We zullen hem node missen.
Het concert was prachtig; het begon met enkele liederen uit de "Chants d'Auvergne" van Canteloube; vond ik imposant; voor het eerst hoorde ik deze liederen met pianobegeleiding, grappig genoeg wel de originele toonzetting van de componist. Natuurlijk speelde Maurice zoals je dat van de leerling en onofficiële opvolger van Rudolf Jansen kunt verwachten; voortreffelijk en vol overgave. De heldere sopraan van Henriëtte kwam mede dankzij de akoestiek van het kerkgebouw heel goed tot haar recht. 
Daarna en zonder pauze werden liederen van Ravel, Bernstein en Barber ten gehore gebracht. Ondanks het wat bedrukte gevoel hebben we van het concert genoten en waren met trein en bus snel weer thuis op de flat waar we een wijntje dronken en van de verslavende macadamia noten genoten.

Bacon pasta a la Hugo

Als vanouds; daar zaten ze weer

We liepen in het bos te wandelen; we waren nog maar nauwelijks op weg toen een WhatsApp bericht mij meldde dat Hugo en Marjorie in de buurt waren en langs wilden komen. Nou, dat kon geregeld worden. Ze waren nog op de Hessenweg voor een boodschap; een half uurtje later zouden ze klaar zijn. Wij maakten een klein rondje en liepen terug. Bijna thuis gekomen liet ik even weten dat we er waren. 
Daar ging de bel en even later kwamen de twee stapje voor stapje naar boven. Het deed me wat dat ze er waren; voor Marjorie toch wel een heel zware inspanning, En daar zaten ze dan weer! We praatten en dronken thee als vanouds. Uiteindelijk moest ik hen zelfs de deur uit sturen want we moesten naar een concert die avond. Hugo nam haar op z'n rug en tilde haar zo de trappen af; dat kon echt niet anders. Beneden gekomen alles geïnstalleerd op de tandem en daar gingen ze weer.

Hugo heeft zo'n heerlijk pastagerecht op z'n toch wat beperkte kooklijst staan. Ik vroeg hem dat voor mij op de blog te formuleren.

Wij nemen, voor 1 - 4 personen :

250 gr fussili
160 gram geraspte oude kaas (merk appie)
250 gram gerookt spek in stukjes
125 ml room
2 theelepels sambal

Kook de pasta. Op het moment dat de pasta kookt doe je het spek in een pan, bakken samen met 2 theelepels sambal (3 als je deze extra pittig wilt).
Na afgieten pasta doe je deze terug in de pan, voeg je de room toe en roer je dit door de pasta, vervolgens hetzelfde voor het spek (met vet en al) en als laatste de kaas.
Een minuut of 2 blijven roeren op geen of laag vuur.

NB
Tijdens het eten:
Op het moment dat je genoeg denkt te hebben gehad... nog 2 extra happen en je krijgt pijn aan de pens.

Hugo

Sadomacadamia

 Tegenwoordig koop ik mijn noten bij "De notenshop" via Internet, makkelijk en voordelig en ze hebben van alles! Zo heb ik onlangs weer o.a. gezouten macadamia noten gekocht en die toch vrij langdurig in de hermetisch gesloten zak laten zitten totdat Roos gisteravond kwam. Bij de traditionele wijn om half tien liet ik haar het lekkers zien en ja, dan gaat de zak open en verdwijnen alle restricties die smane hangen met gewichtsbeheersing en wordt klinkklare verslaving manifest; deze lekkernij bevat alles wat door de voedingsindustrie in haar "tussendoortjes" probeert te realiseren maar dan onverbeterbaar: zout, vet, krokant en daarenboven ook nog eens verschrikkelijk lekker; kortom een verslavingsmiddel; een product waarvan je weet dat, zodra je eraan begint de beer los is. Roos hernoemde dit lekkers: sadomacadamia's, vond ik geestig genoeg om de blog van vandaag te sieren.

Opnieuw Entangled

 Zoals vriend Dick al voorspelde heb ik het boek "Entangled Life" van Merlin Sheldrake in één ruk uitgelezen en niet alleen dat; een dag later, hedenmorgen heb ik het opnieuw ter hand genomen en heeft de inleiding van het boek mij een bijzonder inzicht in mijn eigen gedachtenwereld gegeven. Het is zeer aanbevelenswaardig overigens om dit holistisch inzicht gevend boek te herlezen nadat alle informatie tot je is gekomen in de vorm van een stream; zo heb ik dit boek toch ervaren. In de inleiding wordt al een vooruitzicht gegeven wat je als lezer te wachten staat, alleen dringt dat bij eerste lezing niet direct door, althans niet bij mij.
De hallucinerende werking van LSD, een stof die oorspronkelijk uit een schimmel/paddenstoel werd geëxtraheerd werd in een klinische situatie door hem gebruikt om inlevend vermogen te verkrijgen in het complexe mechanisme van de samenwerkende elementen rond schimmels in de plantenwereld. Een bijzondere plant lijkt te parasiteren op dit netwerk en al hallucinerend kwam Merlin tot een verrassende gedachte hieromtrent.
Nu heb ik, inmiddels 40 jaar geleden en zonder gebruik te maken van hallucinerende stoffen ook zoiets meegemaakt in het complexe gebied van de immunologie waarin ik destijds onderzoek deed en waarop ik ben gepromoveerd. Verruimend om zoiets mee te maken.
Stiekem zou ik nog wel eens willen weten hoe de vlag van de fundamentele immunologie er heden bijstaat en of mijn gedachtenspinsels van destijds hout hebben gesneden. Tot mijn verbazing vind ik van die "hogere" gedachten nauwelijks iets terug in mijn proefschrift dat ik er hedenmorgen over heb nageslagen; dacht zelfs dat ik er een publicatie over had geschreven. Kennelijk niet har har. Interesseert me ook werkelijk geen hout meer; zo merk ik dat alles vervliegt in de tijd.

De oude Patagonië expres

 De naam van de bekende (reisverhalen)schrijver, Paul Theroux ken ik al vele jaren. Maar het was wel lang geleden dat ik een boek van hem had gelezen tot mijn kiloknallerinkoop bij de WVT van enkele weken geleden. Daar zag ik tussen allerlei andere boeken ook weer de naam van Theroux en dacht: "ga ik weer eens lezen". Toen ik begon aan "De oude Patagonië expres", begon het verhaal me eigenlijk al na een paar bladzijden te vervelen; allemaal binnengedachtes van iemand die een boek moet volschrijven; misschien leuk wanneer je nog niet zo veel gelezen hebt in je leven, maar na al die decennia van veellezerij kon het mijn aandacht niet vasthouden; ik begon dan ook maar even met het einde van het boek en stiet daarbij op de naam van de schrijver Faulkner, die ter sprake kwam bij het laatste deel van zijn trip tijdens een ontmoeting met de beroemde schrijver/dichter Borges, geen kleintje. Hoewel  Faulkner mijn aandacht ook niet wist vast te houden kreeg ik toch wel het idee dat Theroux meer te vertellen had dan louter zemelarij en ben ik toch weer in het eerste hoofdstuk begonnen en heb het uiteindelijk uitgelezen. Toen ik vanmorgen, opnieuw bij de ontmoeting met Borges was aangekomen realiseerde ik mij dat de reis die Theroux beschrijft in zijn boek, inclusief al zijn mijmeringen en beschrijvingen van landschap en ontmoetingen, wel iets wegheeft van de manier zoals ik mijn dagelijkse bloggies schrijf; overpeinzingen en dagboekaantekeningen. 
Overigens realiseer ik dat mijn daily blog ook een soort extended geheugen is geworden. Zo bladerde ik onlangs in bloggies van 2014 en genoot daar hartstochtelijk van; allerlei dingen die ik toch wel naar een vergeethoekje van mijn geheugen had gestuurd, maar die toch vaak - zeker niet altijd - weer oude herinneringen naar boven riepen. Wellicht dat Paul zijn boeken ook regelmatig herleest vanwege de herinneringen. 

Wat een gezwam

 Van vriend Dick kregen we het een dringend leesadvies: Entangled Life, van Merlin Sheldrake, handelend over schimmels, korstmossen en gisten en hun innige verbondenheid met de plantenwereld en andere bijzondere eigenschappen. Een fascinerend boek van een fascinerende jonge wetenschapper. Niet te geloven, maar dit is zijn eerste boek. 
Ergens in het boek beschrijft hij hoe heerlijk hij het als kind vond om in de tuin van zijn ouderlijk huis een badkuip vol te scheppen met bladeren en zich te begraven onder die bladeren. Daarbij viel het hem op dat het volume van die bladeren steeds maar kleiner werd en zo heerlijk begon te ruiken naarmate de bladeren slonken en van consistentie veranderden. Met zijn vader, Rupert Sheldrake, ook geen kleintje in wetenschappelijke kringen deed hij een experiment met een plastic fles die zij laagsgewijs vulden met bladeren, grond en zand en een handje wormen. Het proces werd nauwkeurig gevolgd. Dat heeft hem natuurlijk verder in zijn interesse gevoed. Hij begint het boek met dat hij op z'n knieën dagen lang meticuleus de wortels van een boom vrij prepareert tot in de fijnste wortels en daarbij de innige verbondenheid van het mycelium van de mycorrhiza en de bomen zichtbaar maakt.

Paddenstoel in het bos achter

Zoals Dick al aangaf kon ik gewoon niet stoppen met lezen; veel aspecten van paddenstoelen met hun vaak gigantische en nauw met de anorganische aarde en het biologisch leven verbonden mycelium komen aan de orde. Maar ook hun psychedelische effecten en de mogelijkheden om er materialen mee te maken. Kortom: een leesadvies dat ik graag doorgeef! 

Eerst maar eens de bloggies bijwerken

Blik op de campus van de TU Twenthe

 Voor vandaag had ik de volgende etappe van het Overijssels Havezathepad gepland; daarvoor wilde ik met de eerste bus naar Utrecht CS gaan zodat ik heel vroeg aan de wandeling kon beginnen en weer op tijd bij Roos kon zijn. Haar zoon Tycho komt vandaag bij haar en ze had gevraagd of ik ook wilde komen; vanzelfsprekend, heb hem ook al lang niet gezien. Maar wat al WhatsAppend bleek was dat het Roos' bedoeling was dat ik zo rond het avondeten bij haar zou zijn. "Heerlijk", bedacht ik mij, hoef ik niet zo vroeg weg. En zo zat ik eerst maar eens mijn bloggies bij te werken, met muziek van Bach op m'n kop en een kop koffie onder handen. Rustig beginnen, dat is mijn credo; heb zo'n hekel aan haasten en het hele vroege opstaan red ik maar moeilijk; wakker worden gaat nog wel, maar opstaan valt niet mee.

Maar ja, de consequentie was wel dat ik pas over twaalven in Enschede was. Daar moest ik nog behoorlijk lang wachten op bus 62 naar de halte Landweerstraat die ook nog eens voorbij werd gereden vanwege werkzaamheden aan het kruispunt. Nou ja, zo erg was dat niet want daardoor kwam ik wel langs een bankje waar ik mijn pijpen kon afritsen; was hard nodig want het was weer een warme dag geworden. De wandeling voortgezet waarbij ik niet anders kon vaststellen dat het geen mooie etappe was; dit stuk van Twenthe is gewoon oninteressant; geen mooie landschap. Uiteindelijk kwam ik aan op de mooie campus van de TU Twenthe en uiteindelijk bij het station Enschede Kennispark. Het was al met al maar een korte etappe en ik was dan ook ruim op tijd voor m'n abonnement. 

Om 17.00 uur kwam ik aan op station Wijhe en even later was ik bij Roos; vanmiddag had zij gewandeld met haar zoon Tycho en die zat dan ook in de tuin te genieten van het zonnetje. Een kop thee en gezellig met Tycho en Roos aan de klets. Ik had Tycho lang niet gezien; ging goed met hem. Gezellig met z'n drietjes gegeten; heerlijk stuk gebraden wild zwijn en snijbonen uit de tuin. Met enige moeite lukte het mij om griesmeelpap als toetje te fabriceren. Tot slot bracht Roos Tycho weer terug naar het station.

Het Solsche gat

Ab stuurde mij afgelopen week een Whats App berichtje of ik dit weekend nog een dag vrij had om te gaan wandelen: "zondag", antwoordde ik hem spits. Gisteren heb ik de eerste etappe van het "Overijssels Havezathepad" gelopen volgens mijn eigen planning en voor vandaag dus "de Veluwe". Ab overviel mij enigszins met de wedervraag of ik nog een wandeling in gedachte had. Allereerst dacht ik aan een etappe van het Veluwezwerfpad, het LAW pad waarvan ik steeds etappe-gewijs stukken loop, maar met Ab lopen we altijd een rondje vanwege de auto, dus bedacht ik mij dat we beter uit het boekje dat ik onlangs van hem had gekregen een etappe konden lopen. Mijn voorstel was het Wekeromse Zand. Maar toen Ab vanmorgen, keurig op tijd, d.w.z. tien minuten te vroeg aan kwam tuffen met zijn bolide, precies op het tijdstip dat ik hem verwachtte en waarop dan ook het "belletje van de thee" ging, en we de wandeling voor vandaag doornamen, wist hij dat we deze wandeling al gedaan hadden; was ik me niet van bewust, maar kreeg onmiddellijk weer de herinnering. Tijdens het doornemen van het boekje had ik ook al de wandeling bij Drie overwogen en die werd het dus vandaag met een extra extensie over de Ermelose heide, langs het Solsche gat waar we nog een stel mountainbikers tegen kwamen die levensgevaarlijk deze "afgrond" af en op fietsten.
We hadden naast de kippenvleugeltjes en de quiche ook nog gedroogde worsten en appelflappen die Ab had meegenomen. We hebben dan ook de appeltaart bij Boshuis Drie aan ons voorbij laten gaan. Was weer een gezellige 15 kilometer die we hebben gedaan!

Snijbiet a la creme

 Kent u die bladgroente, snijbiet? Nou, ik tot nog niet zo lang geleden niet. Voor het eerst hoorde ik ervan ergens in begin jaren 80, van een toenmalige collega, Malcolm. Hij hoorde dat ik een moestuin aan had gelegd daar in die enorme tuin die we hadden aan de Hoflaan en adviseerde mij om snijbiet te zaaien. "Biet", leek mij niet erg aantrekkelijk en daar is het dan ook bij gebleven. Maar toch ook alweer een flink aantal jaren geleden ontmoette ik "Theo", mijn bejaarde moestuinier, inmiddels een goede vriend en hij had het ook over snijbiet en liet mij een gewas zien met enorme bladeren en dikke stelen. "Hoe kun je daar nou wat lekkers van maken",  vroeg ik ons af. "Gewoon als spinazie klaarmaken", aldus de kenners. Gistermiddag had ik de 's-morgens geoogste snijbiet alvast voorgesneden, gewassen en gaar gekookt; vervolgens met de staafmixer zeer fijn gehakt en aangemaakt met maizena in room, gezouten en met een paar gekookte frieslanders en nog wat draadjesvlees gesmuld! 
Misschien weer zo'n vergeten groente, hoewel ik denk dat de zogenaamde "wilde spinazie" die je zo af en toe wel ergens te koop ziet, gewoon snijbiet is; heeft wat meer uitgesproken smaak dan de hedendaagse spinazie, maar zeker een aanradertje!

Volgende week is Bartho er weer

 De vrijdagmarkt in de Bilt/Bilthoven is mij bijna heilig; het is maar zelden dat ik daar niet "even" naar toe ga. Ik realiseerde mijn gebondenheid met mijn huidige woonplaats sterk op het moment dat ik aan het overwegen was om te gaan verhuizen. Natuurlijk was dat primair ingegeven door het feit dat mijn partner Roos was verhuisd naar een veel rustiger en schoner omgeving: Overijssel, de rustigste provincie aldus Midas Dekkers, die wij overigens ook een keer daadwerkelijk hebben ontmoet terwijl hij lekker in zijn tuin bezig was. Hij heeft gelijk; het is heel rustig en prettig wonen in het Oosten des landes en ik mag er dan ook verdraaid graag zijn. Toen zoon Hugo mij daarbij ook nog eens attent maakte op de - inderdaad- wat aftandse staat van mijn flat en ik er heel erg tegenop zag om die op te laten knappen, heb ik dan ook overwogen om de stap tot verkassen te maken. We zijn toen ook op bezoek gegaan bij een ouderengemeenschap in oprichting die als doelstelling heeft een woongroep-achtige woonsituatie te scheppen; leek me in eerste instantie een aantrekkelijk initiatief. Maar alles nog eens rustig overwegend in mijn, ongetwijfeld wat slordige flatje bedacht ik mij dat deze flat en omgeving gewoon mijn habitat was en dat ik hier wilde blijven, misschien nog tijdelijk, maar voorlopig nog in ieder geval.
En zo liep ik vandaag weer even over de markt; eerst boek van Faulkner - waar ik niet doorheen kwam - terug gebracht naar de bieb en vervolgens even bij "Hans" langs; had eigenlijk niets nodig, maar de muesli was op en hier pin ik altijd wat extra bij voor de aanvulling van mijn contanten. Hans is plaatsgenoot van Bartho, de producent van de overheerlijke geitenkaas die ik door Corona en overdadige warmte al een tijd moet missen. "Volgende week is hij er weer", wist Hans mij te vertellen. Bij John haalde ik 2 kilo Frieslanders, heerlijke aardappelen. Vervolgens nog even langs bij "Alex", de kippenboer voor nog een kilo vleugeltjes; moet ik bakken voor de wandeling met Ab aanstaande zondag. Heb ik dan ook even gedaan, en brood gebakken en een spektaart en de snijbiet die ik bij Theo had gesneden ook toebereid en gegeten: heerlijk! Begrijpt u lezer dat ik me thuis voel in deze habitat; en na alles opgeruimd te hebben ging ik weer fijn naar Overijssel; gezellig bij mijn Roosje gegeten en 's-avonds een glaasje wijn.

Kan dat in een democratie

 Gisteren liep ik naar huis vanaf Lunetten, via het park Amelisweerd, u weet misschien nog wel, dat aaneengesloten bosgebied, dat zo nodig doorsneden moest worden door een snelweg; mensen lieten zich ketenen aan de oude bomen in een poging deze destructie te voorkomen. Tijdens mijn wandeling stak ik die snelweg ook over; vier of vijf banen vol auto's van de stad Utrecht af en zes volle banen met auto's richting stad via de rondweg. Telkens als ik deze drukke snelweg passeer voel ik die rare vergelijking met aderen die in een tumor lopen; deze waanzinnige vervoersstromen leiden tot destructie; voeden onze kapitalistische maatschappij en worden door deze maatschappij gevoed. Doordat we de aarde steeds efficiënter exploreren - misschien beter omschreven als uitzuigen en we noemen dat economie - zal dit proces steeds maar toenemen. Hoe lang nog? Ik liep, een dag na de warmste 3e dinsdag in september ooit te peinzen over hoe ver het nog moet komen met de klimaatverandering voordat de mensheid (ooit?) collectief het roer omgooit en de economie met verstand laat afkoelen en het misbruik van de aardse schatten aan banden legt.
De nieuwe "baas" van Europa, mevrouw von der Leyen geeft een goed signaal af: "de reductie van de CO2 emissie in 2030 zal 55% moeten zijn"; de ambities voor NL zijn zelfs CO2 neutraal in 2050. Ik krijg niet de indruk dat de urgentie van de problemen erg zijn doorgedrongen bij de individuele mens als ik die krankzinnige verkeersstromen aanschouw; ook in huishoudens zie ik weinig gebeuren om de energiebehoefte aan banden te leggen. Kortom, voorlopig zie ik op basis van vrijwilligheid en verstand helemaal niets veranderen, hooguit nog verder de verkeerde richting op.
En mocht de urgentie nog veel hoger worden door toenemende natuurkrachten als droogte, hitte, stormen en daardoor voedselgebrek en "vluchtelingen"stromen, dan zal de democratie niet in staat zijn om de zaak te keren. Alleen een Chinese aanpak zal misschien nog soelaas bieden als het niet al te laat is. Ik hoop zo verschrikkelijk dat ik ongelijk krijg!! Mijn hart bloedt als ik dit overdenk.

Hele dag bij Marjorie

Marjorie even aan de telefoon

 Later dan ik had afgesproken, om 10.30 kwam ik aan bij Marjorie. Ze deed de deur voor me open en daar stond ze weer; was lang geleden dat ik haar hier had gezien; ruim 2 maanden had zij in het ziekenhuis gelegen. Ik was dan ook blij dat ik haar hier weer kon ontmoeten; een emotioneel weerzien, ook voor haar. Natuurlijk spraken we intensief over het proces dat ze heeft door moeten maken en over alle medische behandelingen die ze heeft moeten ondergaan; het was nogal wat. En dan nu een nieuwe start.
Voordat ze in het ziekenhuis was opgenomen, in de tijd dat ze thuis was en in behandeling ben ik regelmatig op bezoek geweest en hebben we wat afgepraat; nooit waren we uitgepraat en ook nu spraken we over veel dingen en over de toekomst, over boeken.
Ik speelde wat op de piano, onder andere "Auf dem Wasser zu singen" dat prachtige lied van Schubert met haar bijzondere tekst. Ik vertelde haar dat Roos zo getroffen was door de laatste, indringende regels van het lied en eigenlijk in de meeste uitvoeringen de juiste expressie mist. Ben het geheel met Roos eens ook al is de tekst hier en daar voor mij mysterieus. 
Hugo zou om een uur of 19 weer thuis zijn; ik ging er om half zes weer van tussen en ging lopend terug naar huis; twee uur lopen, heb ik ook echt iedere dag nodig even een flink stuk lopen. Even snel eten en toen direct door naar Roos waar ik om 22 uur de sleutel in het slot deed. We hebben nog gezellig een wijntje gedronken en bijgepraat.

Dit werd me echt te warm

Heerlijk strandweer vandaag
Gijs, Evi en Sjoerd 

 Klaagde ik gisteren over de warmte, daar werd het me vandaag echt te veel; het werd zelfs weer 32 graden. Gelukkig koelt het 's-nachts wel veel beter af omdat de avond veel vroeger invalt; het slapen is dan ook geen probleem. Merkwaardig genoeg zijn er nauwelijks meer muggen en kun je ook gewoon met het slaapkamerraam open slapen. 
Eerst maar eens bij Theo op bezoek; even kijken hoe het met iedereen gaat en hoe de moestuin er bij staat. Ze zaten aan de koffie en natuurlijk dronk ik een bakkie mee. Gezellig gesproken over van alles en vooral over lekker eten. Ik sprak af dat ik donderdag of vrijdag langs zou komen voor snijbiet. Het plan voor morgen was dat ik met vriend Peter C. een stadswandeling zou gaan maken in Zutphen; ik had bij "de Pelikaan" alvast 2 kg "Oudemans thee" besteld; die kon ik dan meteen op gaan halen als ik met Peter door Zutphen marcheerde. Het zou anders lopen. Toen ik weer thuis was kreeg ik een Whats App bericht van schoondochter Marjorie met de vraag of ik morgen, woensdag dus, tijd had. Ze zou vandaag na 2 maanden uit het ziekenhuis thuis komen, Hugo moest morgen werken en of ik haar dan in ieder geval bij zou kunnen staan, gewoon met mijn aanwezigheid. Peter C. kent de situatie en had er dan ook geen moeite mee dat ik onze afspraak wilde wijzigen; gaan we nu in oktober doen.
Intussen was het zo onaangenaam warm geworden dat ik gewoon tot niets meer kwam. Was wel begonnen met een e-boek dat vriend Dick ons had geadviseerd, een boek over schimmels. Volgens hem was dat dermate interessant dat je het las als een spannend boek en er niet mee kon stoppen. En inderdaad, het boeide vanaf het eerst moment; leuk geschreven en een verrassend onderwerp!
Later kreeg ik een leuk Whats App bericht van schoonzoon Walter met een fotootje van de drie oudste kinderen lekker in zee. Mocht ik in deze blog plaatsen ter illustratie dat het vandaag erg lekker strandweer was. Ik heb 's-avonds op m'n balkon zitten genieten van de afkoeling en schrok wakker toen ik even in slaap was gevallen.

Te warm voor Vaals

Het piepkleine beekje de Gulp

 Voor vandaag had ik de etappe van Slenaken naar Vaals bedacht en dan op bezoek bij vriend Dick. Maar aangekomen in Slenaken was het al zo warm dat ik het plan veranderde en eerst door de zo bekende bossen bij Slenaken en het pad langs de Gulp heb gevolgd en daarna de weg naar Gulpen heb afgelegd. De omgeving van Slenaken ken ik al vanouds; was er al toen ik een jaar of tien was met mijn grootouders; we logeerden toen in Epen. Met de kerstdagen 1979 waren Anneke en ik hier voor onze eerste gezamenlijke vakantieweek; we logeerden toen in Noorbeek in de buurtschap Vroelen. Ik houd van dit plekje ook al is het in die jaren natuurlijk nogal veranderd, o.a. beter bereikbaar geworden met OV!
Kortom eerst een stuk routa nostalgica met het prachtige stroompje van de Gulp dat meanderde door haar breed uitgesleten dal; kriskras, op en neer door het bos en ongeveer langs het vernieuwde Krijtlandpad. Het werd al warmer en warmer; ik ben best gek op de warmte, maar nu met deze derde hittegolf ben ik het wel een beetje zat. Het schijnt morgen nog heter te gaan worden. Uiteindelijk kwam ik aan in Gulpen waar de bus naar Vaals keurig op me stond te wachten; de OV-engel was me weer goed gezind.
Dick stond me al op te wachten op zijn noord balkon waar we genoeglijk aan de thee en de kout begonnen. Natuurlijk over wandelen en vooral over de praktische en sociale toepassingen van Komoot, dat handige social medium voor wandelaars en fietsers. Het programma leent zich ook heel goed voor wandelgroepen; zowel om te organiseren als om elkaar te informeren en natuurlijk vast te leggen.
Om half zes nam ik de bus naar Maastricht om de Intercity van 18.31 naar Utrecht te nemen. Was om 21 uur weer thuis op de flat; was gewoon suffig van de hitte gedurende de wandeling en de lange terugreis. Een intensieve dag geweest.

De laatste blik op "de boerderij"

 Helemaal voorin mijn oude fotoboek, gemaakt in mijn jonge jaren, zijn twee bladzijden met foto's die mij altijd dierbaar zijn geweest; niet alleen de foto's maar natuurlijk vooral de herinneringen aan die hooguit twee keer dat ik daar geweest ben; de boerderij in Nijkerk op de Veluwe, de boerderij van oom Aart. De laatste keer dat ik er als kind was moet rond 1958 zijn geweest; ik was tien jaar oud als ik mij goed herinner. Als stadskind was het iets geweldigs; heel bijzonder met de koeien op stal; hooguit 5-6 koeien; op het gemengde bedrijf waren ook een paar varkenshokken, een ferme kippenren, een grote moestuin en natuurlijk een paard. Ik weet nog dat iemand (mijn vader?) bedacht had dat ik op dat paard zou moeten gaan zitten en oom Aart was zo goed om het paard uit zijn stal te halen en te proberen of het mij op zijn rug zou tolereren. Nou, dat was niet het geval en "de rit" heeft nog geen twee secondes geduurd; oom Aart tilde mij direct weer van het ongedurige beest af. 
Wellicht hebben die twee bezoeken mijn grote liefde voor het kleinschalig boerenbedrijf sterk bepaald. Het bedrijf lag aan een zandweg, in de buurt van een stromende beek, slootjes met bloemen en bramen. Ik vond het allemaal zo bijzonder. Is ook nooit uit mijn gedachten verdwenen. 
In het jaar dat zoon Hugo werd geboren ben ik nog eens op zoek gegaan naar de boerderij; op de fiets naar Nijkerk en aan een postbode gevraagd waar ik de Domstraat in Nijkerk kon vinden. Ik wist die naam omdat ik waarschijnlijk nog een keer een brief heb gestuurd naar Jan, de zoon van oom Aart. Ook wist ik gelukkig nog hun achternaam en door nogmaals vragen kon ik de boerderij vinden en liep het erf op. Daar stond, direct herkenbaar, nauwelijks veranderd oom Aart, zich afvragend wat die vreemde snuiter kwam doen: "U herkent mij niet, maar ik herken u wel", merkte ik snedig op. Ik noemde mijn naam en direct verscheen een glimlach en was het ijs gebroken. Ik werd uitgenodigd om te blijven eten; ik werd rondgeleid in het bedrijf dat inmiddels geen gemengd bedrijf meer was maar producent van broedeieren voor slachtkippen. Ik vond het zo fijn om daar even geweest te zijn.
Ik sprak over dit bezoek met mijn broer, die, vier jaar jonger dan ik, ook warme herinneringen had aan het bezoek aan de boerderij; we besloten om op zoek te gaan, met de auto en we hebben de boerderij gevonden. Ik denk dat er toen niemand thuis was, maar we hadden gezien dat het om een eierproductie bedrijf ging.

Daar doemt ze voor het laatst op naast het 
industrieterrein

Op een keer in de trein zag ik vanuit de trein een naambordje van de straat met het bekende opschrift Domstraat. Inmiddels is Amersfoort twee stations opgeschoven naar Nijkerk en ik realiseerde mij dat ik gewoon vanuit Vathorst naar dit oude plekje toe zou kunnen lopen en dat heb ik als wandelaar zijnde natuurlijk ook gedaan. En daar vond ik de mij bekende naam terug en er werden eieren aan de straat verkocht; vanaf die tijd heb ik daar mijn verse eieren gehaald maar tevens contact gelegd met Gerard, de opvolger van zijn vader Aart.  Op moderne wijze via internet zijn we met elkaar in contact gekomen en hebben mijn broer Jan en ik een bezoek gebracht aan de boerderij waarbij een aantal van de (verre) familieleden en wij weer kennis met elkaar maakten. Mijn broer wist zich nog veel meer details te herinneren dan ik; hij wist nog precies waar alles zich had bevonden en waar het paard had gestaan. Later kwam ik nog regelmatig langs om eieren te halen totdat dit bedrijf werd gestopt en Gerard en vrouw Francijn gingen verhuizen; de boerderij stond er wat verweesd bij. Gerard had al gezegd dat het industriegebied van Nijkerk tot bij hun terrein zou worden uitgebouwd.

Nog een laatste keer de achtergevel en de varkensstal

Vandaag had ik, nadat ik Roos naar het station had gebracht eigenlijk niet zo'n idee wat ik zou gaan lopen en besloot om voor de laatste keer een bezoek aan "de boerderij" te brengen; ik wilde eigenlijk een foto maken van de gevelsteen waarop stond wanneer deze boerderij in de dertiger jaren van de 20e eeuw door de vader van oom Aart was gerealiseerd. Volgens Gerard bijzonder moedig om dat in de crisisjaren te ondernemen. Ik vond de boerderij zonder al te veel moeite ook was het laatste bezoek alweer een poos geleden; ik zag niemand ook al stonden er wat auto's; maakte wat foto's vanaf het pad en constateerde dat de omgeving drastisch en gruwelijk was veranderd tot een vervallen uithoek van een industrieterrein. Het was mij droef te moede. Inmiddels zag ik wat beweging op het terrein en sprak nog wat met de huidige, tijdelijke bewoners die mij wisten mede te delen dat de boerderij binnenkort zou worden afgebroken; heeft er dus zo'n negentig jaar gestaan; ik kan het niet laten om altijd weer vanuit de trein even te kijken naar het silhouet van die oude boerderij; dat is wat mij nog een korte tijd zal herinneren aan die heerlijke twee bezoeken uit mijn kinderjaren.

Groepsimmuniteit op komst?

 In mijn wetenschappelijke tijd heb ik zowel virologisch onderzoek gedaan als immunologisch onderzoek. Ik probeer dan ook al maanden de gegevens die zo langzamerhand toch wel binnen sijpelen, zij het dan via de krant, te verklaren. Ik pretendeer echt niet de waarheid in pacht te hebben maar verbeeld me toch wel de verschillende gegevens in een kader te kunnen brengen; een hoopgevend kader gelukkig. Een hoopgevend perspectief doemt op mijn inziens.

Allereerst die tragische bevinding van dat koor dat vlak voordat Corona uitbrak de Mattheus Passion had ingestudeerd en op de valreep zelfs uitgevoerd. Vlak na de uitvoering werd een behoorlijk aantal van de koorleden behoorlijk ziek en enkele, ook familieleden zijn overleden. Daarentegen was van het publiek, dat toch ook meerdere uren in die uitvoeringsruimte had vertoefd, niemand ziek geworden.

In de verpleeghuizen waar Corona uitbrak onder de patiënten sloeg het toe als een bosbrand in een uitgedroogd bos; patiënten werden in grote getale ziek en stierven ook veelal. Jonge mensen bleken al snel aanzienlijk minder vatbaar te zijn voor het virus en werden meestal niet ernstig ziek.

In Amsterdam is tegen de verordeningen van afstand houden en mondkapjes dragen in een protest manifestatie geweest. Daarbij zijn er achteraf geen gevallen van Corona geconstateerd.

In slachthuizen waar mensen vlak naast elkaar werkzaam zijn heeft besmetting fors plaats gevonden.

Een week of 6 - 8 geleden bleek uit serologisch onderzoek bij bloeddonoren, in Limburg dat er een onverwacht hoog percentage, 10% van de donoren seropositief waren, d.w.z. dat zij antistoffen hadden gevormd tegen het Corona virus, waarschijnlijk zonder ziek te zijn geweest.

Paradoxaal is in de loop van de tijd het aantal besmettingen toegenomen ondanks de maatregelen terwijl het aantal ernstig zieken sterk is afgenomen; nauwelijks meer patiënten op de IC's, weinig opnames in ziekenhuizen.

Uit summiere "data" concludeer ik dat het virus uiterst besmettelijk is wanneer de afstand tussen de virusdrager en de ontvanger klein is en het contact intensief. Verder meen ik dat er een mate van groepsimmuniteit is gevormd buiten klinische manifestatie om. Hoe zou dat gebeurd kunnen zijn?

Uit de tijd dat ik met virussen werkte, met Herpes Simplex Virus in mijn geval, heb ik geconstateerd dat een virus buiten zijn gastheer behoorlijk kwetsbaar is; het aantal infectieuze deeltjes, zelfs in een virusvriendelijk medium, neemt razendsnel af. Kwetsbaar, snel niet meer infectieus, maar nog wel antigeen!  

Mijn vermoeden is dat er inmiddels veel dood virusmateriaal in onze omgeving circuleert en dat daarmee immuniteit is opgeroepen bij een deel van onze populatie. Door inademing of via een andere porte d'entrée komt dood virus materiaal binnen en roept een immunologische reactie op waardoor diegene antistoffen tegen het virus vormt met een zekere mate van immuniteit tot gevolg.

Dit idee heb ik niet helemaal zelf bedacht maar is mede gebaseerd op uitspraken van Zach Bush, medicus die aangeeft dat virussen "overal" kunnen worden aangetoond (zij het niet levend, dus niet infectieus). Dat heeft mij geprikkeld tot de aanname dat daarmee immuniteit zou kunnen ontstaan. Helaas is Bush' interview "gekaapt" door de anti-vaxers waardoor hij - ook door mij hoor - wellicht wat aan geloofwaardigheid zou kunnen verliezen. Neemt niet weg dat hij gelijk heeft gekregen waar het MERS en SARS betreft; leek ook pandemisch te worden maar is langzaam verdwenen. Hoe is niet duidelijk overigens.

Gezellig op het balkonnetje

 

Lekker aan de wandel

We hadden afgesproken op station Apeldoorn om van daar met de bus naar Hoog Soeren te gaan; de wandeling die ik deze week al gemaakt had, van Hoog Soeren naar Garderen wilde ik ook aan Roos laten zien; met name het plaatsje Hoog Soeren vond ik reuze charmant met haar half verharde toegangswegen, prachtige panden en een golfterrein met vriendelijke mensen. 
In mijn blog van gisteren gaf ik al aan dat mijn verstandelijk vermogen wat achteruit begint te kachelen en ja hoor, ik had het niet goed uitgezocht; Roos kwam precies te laat om de door mij uitgezochte bus te halen die keurig op z'n vertrektijd ook daadwerkelijk was vertrokken terwijl Roos nog met haar trein moest binnen komen. Ik kon de haren wel uit m'n hoofd trekken, maar ach, met een andere bus konden we ook naar Hoog Soeren en zo wandelden we genoeglijk tot het Uddeler meer. Mooi weer, mooie wandeling en gezellig zo met z'n tweetjes. 
Gisteren had ik op speciaal verzoek van Roos nassi goreng gemaakt met vis in plaats van vlees; dat was ons onlangs toen Margot bij ons kwam eten uitstekend bevallen. Toen had ik ook nog gedroogde oedang gebruikt en dat moet ik een volgende keer weer in huis halen want dat verhoogt de smaak bijzonder! Maar ook zonder oedang was de nassi uitstekend van smaak. Pindasausje erbij gemaakt en seroendeng van toko Ramee uit Amsterdam.
Het beloofde mooie nazomerweer is vandaag begonnen; overdag was het aangenaam maar 's-avonds was het gewoon zoel en we zaten te genieten op het zuid balkon. Beide tuinstoelen had ik naar het balkon gesleept, bijzettafeltje, biertje en later een wijntje en ontzettend fijn zitten discussiëren over allerlei onderwerpen. Heel fijne avond; houden we erin Roos!