Een merkwaardig insect en een pastamachientje

Een mij voorheen onbekend insect

Vanmorgen was het eindelijk weer eens een beetje koeler; een windje waaide door de flat; fijn gevoel na al die warmte van de laatste dagen. Er is zelfs een beetje regen voor vandaag voorspeld. Roos epte dat haar afspreaak niet door was gegaan; alle reden om even langs te gaan en koffie te gaan drinken. Ik had twee varkenswangen, het boek van Mollo en kersenpitten voor haar kussentje meegenomen.
Na de koffie ging ik even bij moestuinier Theo langs; even kijken wat hij zoal in de aanbieding had en dat was niet mis. Hij was bezig met de sperzieboontjes te plukken en op te ruimen; ik hielp hem daar graag bij; ik vind het zulk leuk werk in de moestuin. Uiteindelijk ging ik met wat snijbonen, sperziebonen, bieten, uitjes en wat sla naar huis.
Op de trap in de flat was het nog erg warm, alle reden om boven alles open te zetten met de voordeur open zodat alles af kon koelen. In de keuken op het raam zag ik een merkwaardig insect; ik fotografeerde het en stuurde de foto naar Jap met de vraag of hij het insect op naam kon brengen van de foto. In de loop van de dag stuurde Jap het antwoord: "scherphoekvedermot".
lk ging de bonen wassen en invriezen, de sla wassen en snijden en opeten; de bieten koken. Intussen kwam Roos nog langs om de door mij vergeten smartphone langs te brengen; gelukkig maar, want ik wilde Marjorie bellen. Zij is vorige week geopereerd aan haar knie en moet van de operatie herstellen; enige afleiding in de vorm van een telefoontje met haar schoonvader is dan op z'n plaats. En dat telefoontje duurde meer dan een uur; we hebben van alles en nog wat de revue laten passeren. Zo vertelde ze dat ze met Hugo gepland hadden om naar Florence te gaan en o.a. in Toscane een boerderij te bezoeken en daar een kookworkshop te gaan doen; ze zou daar leren hoe je zelf pasta kunt maken: "jij krijgt van mij een pastamachientje en ik leer je wel hoe je pasta kunt maken". Direct na het gesprek ben ik naar de kookwinkel "Kooklust" hier in het dorp gegaan; daar kom ik graag en nu had ik weer een goede reden. Voor mezelf kocht ik een lardeernaald en een klein bakblik om kleine quiches te kunnen maken. Voor Marjorie een pastamachientje. Ga ik volgende week langsbrengen.

Naar Debbie

Dinsdagmorgen is iedere week de groepsles Pilates van Debbie. De laatste weken heb ik een paar keer meegedaan met Pilates op de woensdagavond, maar nu wilde ik ook wel eens op de dinsdagmorgen. Naar mijn verwachting zou Roos er ook zijn, maar ze verscheen niet; ze stond ook niet op de lijst van Debbie. Daarentgen was ze aldus zeggen gisteravond wel geweest maar toen ging het niet zo lekker. Ik was een beetje ongerust; ze is nog herstellende van die merkwaardige duizeligheidsaanval van ruim een week geleden, maar het gaat eigenlijk heel redelijk met haar. Na af loop ging ik dan ook even langs; ze deed inderdaad kalmpjes aan, maar dat mag ook wel; we worden een daggie ouder en gisteren hebben we ook een stevig stuk gelopen al met al.
In de loop van de middag ging ik nog even aan de wandel en voelde best dat ik bij de Pilatesles stevig te pakken was genomen; ik voelde me best wat moe toen ik weer op de flat zat. Volgens Hisso was het vandaag wel zo'n beetje voorlopig de laatste dag met 30 graden; dat voel je hoor.
Roos wilde nog even een ommetje maken en daar heb ik aan voldaan; heerlijk uitzicht over het korenveld bij ons bos, gezeten op een bankje zoals het twee jongere ouderen betaamt.  

Langs de Geul

Mijn voorstel was om met volle bepakking op onze rug van Valkenburg naar Meersen te wandelen; een niet zo gek lang stuk en zo zwaar is onze "volle bepakking" niet. Na het bekende overvloedige ontbijt bij de Schaepkens namen we afscheid. Eerst naar de slager, waar we inmiddels als oude bekenden worden begroet; twee van die heerlijke rijk belegde halve stokbroodjes voor de lunch besteld. En een lekker stuk zelfgerookt spek voor de quiche en de pannenkoeken; paste nog prima in de rugzak.
De wandeling langs de Geul was nieuw voor ons; onderweg nog koffie gedronken bij een leuk hotel. Door naar Meersen en vlot met de stoptrein naar Maastricht en door naar Utrecht. Zo rond vijven waren we weer op honk. Roos ging zelfs nog naar de Pilatesles van Debbie; vond ik wel stoer van haar.
Ik zat lekker op mijn balkonnetje en sprak met buurman Hisso zo over de balkons heen. Ik nodigde hem uit voor een biertje; moest ik eerst nog even halen bij Albert Heijn, maar dat kwam dik voor elkaar.
We spraken uiteraard - Hisso is een van de weermannen bij het KNMI - over het klimaat. Vorig jaar had Hisso al omineuze opmerkingen gemaakt toen het zo ontzettend heet was; en dit jaar is het record van de maximum temperatuur zelfs al twee keer "verbeterd". Het noordpoolijs is aan het smelten en er is geen uitzicht dat de mensheid er veel aan gelegen laat liggen om de CO2 uitstoot te verminderen.
Maar ook vrolijker onderwerpen passeerde de revue zoals de planeten en de sterren die we vanaf het balkon konden aanschouwen zij het dat ik wel mij Swarovski moest inzetten want anders zag ik Saturnus toch echt niet.

Bijna eerste

Alweer onze laatste volle dag in Valkenburg; het wordt een regenachtige dag; Roos wil vandaag rustig aan doen en in het hotel blijven; ik heb zin in een stevige wandeling en wil van Slenaken terug naar Valkenburg lopen. En zo zou geschieden.
Met de trein naar Maastricht en vanaf Maastricht met bus 57 naar Slenaken; bekend plaatsje waar ik al sinds mijn kinderjaren over gehoord heb en waar ik al meer dan veertig jaar kom. De eerste kerst die ik met Anneke doorbracht was hier in Slenaken. En juist voor dat restaurant, waar we veertig jaar geleden hebben gegeten, begon de wandeling. Slenaker Hof heette het naar ik meen.
Het pad langs het beekje "De Gulp" - een naam die mij als kind tot lachen aanzette - had ik snel gevonden. Het regende inderdaad behoorlijk, maar daarom niet getreurd; het was een lekker temperatuurtje en dan deert een beetje regen helemaal niet. Ik vond mijn weg met behulp van Komoot, het onvolprezen programma dat Dick mij heeft geadviseerd. Je kunt er foto's mee maken die dan goed geplaceerd en gedateerd zijn; vind ik handig.
Was fijn om weer door het Hoge Bos te lopen; oud bekend gebied; het pad dat hoog boven de Gulp voert, door de weilanden met koeien, bloesem; heerlijk om hier weer te zijn. Vlot bereikte ik Gulpen, waar Roos en ik gisteren met wandelen waren begonnen. Ik liep een andere route terug naar Schin; via Berghof en het piepkleine paadje dwars door de akkers kwam ik aan bij Hotel - hoe was de naam ook weer? - "Bemelmans", - weet u nog lezer, Toon Hermand met zijn act als goochelaar: "jack Bemelmans", zijn antwoord was: "nooit van gehoord". Daar moet ik altijd aan denken als ik bij dit hotelletje langs kom.
In Schin aangekomen liep ik opnieuw langs die prachtige mergelrotspartij; nu klom ik wel omhoog om deze weer van nabij te zien.
's-Avonds was de laatste bridge-avond; we speelden de sterren van de hemel; de bridgeleider kwam naar mij toe en fluisterde me in dat we in de vijfde rond van de 6 op de eerste plaats stonden. We moesten echter nog tegen het kampioenspaar. En laten we die nou met twee keer 100% verslagen hebben. Desondanks werden we tweede die avond, maar ook in het algemeen klassement van het hele weekend en daar waren we gepast trots op har har.

Van Gulpen naar Schin

Een beetje rustig aan, zo hebben we afgesproken. De wandeling van Gulpen naar Schin of Valkenburg is niet zo gek ver en dat kan Roos prima aan. Na het ontbijt vertrokken we en namen bus 54 naar Gulpen. Met behulp van Komoot vonden we de juiste richting; na enige aanvangsstrubbelingen kwamen we goed op uitgezette paden zoals Roos had bedacht. Een hele leuke route rolde zich voor ons af. Na enige tijd kwamen we op bekend terrein en bij Wijlre kwamen we bij het prachtige kasteel aldaar; het was open gesteld en voor MJK houders waren tuin en gebouw vrij toegankelijk. Overigens niet het kasteel; dat wordt nog particulier bewoond. In de tuin tal van kunstwerken maar vooral een prachtig onderhouden keur van struiken en bomen. We genoeten er echt van.
Vanaf Wijlre langs de Geul net als de vorige keer; de Rode Geuzen, die stoere rood bonte koeien stonden ons op te wachten. We liepen zo'n beetje de zelfde route als de vorige keer terug naar Schin. Daar stelde ik Roos voor om de trein te nemen naar Valkenburg; ik wilde zelf gewoon terug naar Valkenburg lopen en daarbij "ontdekte" ik dat die kalkrots partij eigenlijk bij Schin ligt en niet tussen Ransdaal en Schin zoals ik dacht. Verder vond ik in Valkenburg zelf een leuke wandeling langs de Geul naar de binnenstad; daar had ik weer met Roos afgesproken om te gaan lunchen bij de slager. Ik belde haar op; Roos liep naar het centrum vanuit het hotel en we ontmoetten elkaar bij de slager en aten daarons heerlijke halve stokbroodje als vanouds!
's-Avonds weer lekker gespeeld; ging weer heel redelijk. We lijken wel beter te worden.

Leek wel Griekenland

Weer een bridgeweekend met Dekker Bridge; we vinden dat een leuk concept; met name wanneer er weer in Valkenburg wordt gebridged in Hotel Schaepkens van St Feith dan zijn wij graag van de partij. Het eten is daar van hoge kwaliteit; de wandelomgeving is er fantastisch en's-avonds lekker bridgen. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik het bridgen weer eens steeds leuker ga vinden; gebeurt me wel vaker, maar het Dekker concept bevalt mij en zeker Roos prima. We zijn van plan om ook andere aantrekkelijke omgevingen op deze manier te gaan verkennen.
Maar vandaag weer op weg naar Valkenburg; snoeihete dag; het kan niet op tegenwoordig. Tot mijn verbazing hadden we geen enkele vertraging ondanks de hitte waarbij nogal wat materiaalstoring ontstond bij NS; het is ook geen wonder; het is snikheet de laatste dagen; het hitterecord is tot twee keer toe verbroken?!
Toen we in Maastricht uit de eerlijk gekoelde Intercity stapte had ik het zelfde gevoel als wanneer je in Griekenland of Spanje uit het vliegtuig stapt; de hitte valt als een deken bovenop je. Met de stoptrein naar Valkenburg. In het hotel voelde het redelijk koel aan, maar 's-avonds in de bridgezaal was het om te smoren. De ontvangst was weer genoeglijk en het eten was prima als vanouds. Bij het bridgen werd het veld ontzettend uit elkaar getrokken; er was één stel bij dat wel zo ontzettend veel beter speelde dan het veld dat het grootste deel onder de 50% scoorde; wij werden vierde met iets van 52% en waren de eerste van onderen die boven de 50 stonden. Het eerste paar scoorde met 75%; dat heb ik nog nooit meegemaakt. 

Aardappelkoekjes gebakken

Eindelijk aardappelkoekjes

Wat een ongelooflijke hitte vandaag?! Vriend Dick houdt me regelmatig op de hoogte van de temperatuur stijging in Zuid Limburg; hij kan er zo slecht tegen. Voor het eerst werd in NL de 40 graden bereikt! Geen zaak om blij van te worden; allemachtig wat een snoeihitte.
Ik heb me vanmorgen uitgesloofd in de moestuin van Theo; ik heb de snijbonen voor hem geplukt; het was om half tien al smoorheet. Desondanks ben ik aan de wandel gegaan van kwart over elf tot half twee; ik kwam doorgekookt thuis. Een rare ervaring had ik dat de lucht die ik door mijn neus inademde warmer was dan de neus zelf; net als in de droge sauna. Toen ik thuis kwam om half twee was het 38 graden volgens de weermannen. Ik heb me afgesponst en ben wat gaan eten en vooral drinken; water met een klein beetje zout heb ik genomen vanwege het zweten.
Het werd hier binnen uiteindelijk ook 31 graden volgens de precisie thermometer van de vader van Roos, Leen van der Burg.
Gisteren had ik aardappelkoekjes gebakken. Ooit had mijn moeder die een keer gebakken en ik vond dat zo lekker; is er nooit van gekomen. Maar gisteren had ik peterselie in huis en heb ik op internet opgezocht hoe ik dat moest toebereiden. Viel me reuze mee en ze waren nog lekker ook.
Voor vandaag had ik er nog twee in de koelkast en die heb ik gebakken en met smaak verorberd.

Lust je nog peultjes?

Dat er zo langzamerhand ècht iets veranderd is aan ons klimaat zal toch de grootste ontkenner niet meer ontkennen. Vanmorgen vroeg ben ik aan de wandel gegaan om de middaghitte niet te hoeven trotseren zoals Roos en ik vorig jaar bij - wat later bleek - de heetste dag van het jaar met 38 graden, wèl hebben gedaan. "Is het nog niet warm genoeg", was toen ons deel toen we het einddoel hadden bereikt. Met die woorden werden we aangesproken door een meneer in zo'n rijdende leunstoel; een scootmobiel.
Bij Dick in Vaals is het nog warmer en ik hoorde van Hugo ook al dat het buiten werken, zoals hij vaak moet doen, eigenlijk niet meer te doen is; bij 38 graden met broek, shirt, helm en oranje overshirt, volop in de zon, valt niet mee?!
Al vele jaren vraag ik mij af - en zo ook hedenmorgen tijdens mijn ochtendwandeling - waarom wij als weldenkende soort niet veel en veel eerder maatregelen hebben genomen om de huidige situatie te voorkomen. De eerste aanwijzingen, zij het nog zeker geen klimaatverandering, waren er al 45 jaar geleden. Bekend was het broeikaseffect van CO2; bekend was de toename van atmosferische CO2 sinds de aanvang van de industriële revolutie in Engeland. Waarom hebben we toen niet als behoorlijk rijk land een masterplan ontwikkeld voor de ontwikkeling van duurzame energie; waarom moest het zo ver komen dat uiteindelijk China decennia later dat voortouw heeft genomen; waarom geen ontwikkelingen op het gebied van opslag van energie?
Maar zelfs nu het effect van het menselijk handelen op het klimaat niet meer te ontkennen is, gaat de mensheid, zeker hier in het westen, gewoon door. Ik heb nog niemand gehoord over het weg doen van de auto vanwege de CO2 uitstoot of niet meer te gaan vliegen. In tegendeel, het was de rechter, ja ja, de juridische macht en niet de politiek die onlangs een halt heeft toegeroepen aan de uitbreiding van wegen en industriële activiteit vanwege de groene beleidsvoornemens die halfslachtig genomen zijn door de politiek.
Het is bijzonder goedkoop om "de politiek" de schuld te geven; dat doe ik ook niet. We zijn het collectief zelf; de mensen gedragen zich collectief heel anders dan zij individueel wenselijk achten; ook in het stemhokje en zeker niet alleen in NL; overal gaan we gewoon door op de 200 jaar geleden ingeslagen weg en dat feitelijk ook nog eens steeds meer en sneller. Vorig jaar is meer CO2 uitgestoten dan ooit?! Lust je nog peultjes.
Geeft allemaal niks; moeder aarde lost ons probleem zelf wel op. 

BWV 106 voor schoonmoeder Geertje

Gisteren werd mij pas echt duidelijk wat het geloof voor mijn voormalige schoonouders heeft betekend toen ik de tekst las van haar lievelingslied. Die tekst was zo geheel en al vol vertrouwen dat door Gods' handelen alles goed af zou lopen met alles en iedereen. Ik ben daar over door blijven malen en weet eigenlijk niet te verwoorden wat ik ermee moet. Uiteindelijk heb ik de requiem cantate BWV 106, de Actus Tragicus die helemaal conform dit gevoel is gecomponeerd door de grote Johann Sebastian vanmorgen beluisterd en daarbij intens aan het sterven en aan mijn voormalige schoonmoeder Geertje gedacht. De prachtige strofe: "Heute wirst Du bei mir im Paradis sein", daarvan hoop ik zo dat die voor haar bewaarheid is.
Misschien was dit wel mijn persoonlijk afscheid van haar met wie ik het goed kon vinden ook al waren we zo volmaakt verschillend. Tijdens het afwassen konden we altijd samen zo lachen!

Ik heb expres de in mijn oren mooiste uitvoering opgezocht op mijn harde schijf en daar intens naar geluisterd; voor mij is dat de uitvoering door louter solisten onder leiding van Jan Pieter Leusink in het kader van de Kruidvatserie.
Wilt u deze cantate ook beluisteren zet dan een goede koptelefoon op en klick deze link naar Youtube. 

Afscheid van oma Geertje

Tijdens de receptie

Pas afgelopen donderdag kreeg ik de rouwkaart; ik had al van de kinderen begrepen dat oma Geertje inmiddels was overleden op 96 jarige leeftijd en op het laatste niet meer echt aanspreekbaar. Voor haar de zo verdiende rust na een zwaar leven.
Doordat ik zo ben afgevallen kon ik gelukkig die dunne keurige broek aan die zo geschikt is om op dit soort gelegenheden te dragen. Natuurlijk was ik weer veel te vroeg en nam daarom maar de bus in plaats van de tram vanuit station Lelylaan. Er stapte een dame in die ook bij de begraafplaats uitstapte en die ik in de ontvangsthal ontmoette; een dochter van een zuster van voormalige schoonmoeder Geertje.
Bij de ontvangst zag ik een ouder echtpaar staan en verbeeldde me dat de meneer mij toezwaaide; ik herkende hen pas bij tweede blik; waren Lien en Ko, mijn eerste echtgenote, inmiddels al jaren goed bevriend met Anneke.
In de ontvangstruimte kende ik niemand; ik zat er wat in m'n eentje toen een vriendelijke meneer, ook een neef naar later bleek, bij mij kwam omdat ik zo alleen zat. Ik kon mij kenbaar maken als "de vader van vier van de kleinkinderen van Geertje", en toen kon hij mij plaatsen als de "ex" van Anneke. Bij de begrafenis van opa was ik door toeval in de familiekamer terecht gekomen en daar kende ik natuurlijk iedereen.
De begrafenis was een harmonieus familiegebeuren. Anneke leidde als oudste van de kinderen de plechtigheid. De kleinkinderen speelden een rol, zelfs achterkleindochter Evi, mijn kleindochter dus speelde haar rolletje namens alle 7 achterkleinkinderen; lief gezicht hoor zo'n klein meisje. Ook Achterkleindochter baby Jessy van Rosita was aanwezig. Dat vind ik zo symbolisch bij een begrafenis als er ook nieuwe kleintjes aanwezig zijn. Het leven gaat door; daar moest ik aan denken.
Joke sprak, zwaar geëmotioneerd; ik dacht dat ze verkouden was, maar ze kon zich niet helemaal in het gareel krijgen. Uiteindelijk een heel leuk verhaal. Arja las een gedicht voor. Ook Lida's kinderen hadden een inbreng. Tussendoor nog wat zang van Rob de Nijs en Gordon. Anneke liet de "Lark" van Vaughan Williams ten gehore brengen; heel symbolisch voor de geest die het heden ontstijgt.
Onder leiding van een pianist werd gezongen; het lievelingslied van Geertje :"Wat zal de wereld mooi zijn op die dag". Ik kende het niet, maar na het voorspelen door de pianist en het eerste couplet kon ik uit volle borst meezingen. Ik besefte op dat moment pas in de volle breedte wat het geloof voor haar had betekend en heb daar vanaf dat moment voortdurend bij stil gestaan.
Tot slot de feitelijke teraardebestelling; de kleinkinderen duwden de baar tot het graf. Daar werd nog gesproken en het "Onze Vader" in gezamenlijkheid gebeden. Ik merkte dat het mij meer deed dan ik voor mogelijk had gehouden; toen ik bij de kist was aangekomen om even te gedenken en wat bloemblaadjes ten afscheid op de kist kon werpen kon ik me nauwelijks beheersen. Kennelijk was dat op mijn gezicht te zien want direct kwam zoon Peter achter me aan toen ik wegliep en troostte mij; goeie goser; ook Hugo kwam er bij. Fijne zonen hoor.
De receptie is in zo'n geval toch vooral een laatste familie reünie, althans zo heb ik dat meermaals ervaren. Ik werd allerminst vergeten of opzij gezet als "het zwarte schaap", maar sprak met velen waaronder mijn voormalige zwagers.
Uiteindelijk brachten Joke en Pieter mij naar station Lelylaan terug.
En 's-avonds nog Pilatesles gedaan bij Debbie.

Rondje kersenboomgaard

Voor een grote wandeling hadden we geen puf; Roos moet echt nog herstellen van haar duizeligheidsaanval van twee weken geleden; dat hakte er behoorlijk in! We hebben ons voorgenomen om naar Wilp te gaan voor kersen, maar door allerlei omstandigheden komt dat er gewoon niet van. Maar ook bij ons in de buurt is een kersenboomgaard en wel op fiets afstand. Dus met de fiets richting Rhijnauwen en de fietsen geparkeerd. Lekker stukje gelopen en onderweg de kersen ingekocht. Ik had een pond omdat mij maandag was gebleken dat een half pond echt te weinig was; die had ik al voor de helft op voordat ik weer terug was bij de Kromme Rijn, vlakbij de boomgaard. Roos sloeg zelfs een hele kilo in; dus ook een deel voor later.
En we spraken maar steeds over de ontmoetingsdag van gisteren; het blijft toch wel heel bijzonder hoor; dat proces van die nieuwe kinderen met alle reuring en emotie daar omheen brengt nogal wat teweeg in onze breinen. Ik doe m'n best om daar een beetje van los te komen, maar dat lukt nog niet erg.
Morgen ga ik naar de begrafenis van m'n schoonmoeder; de oma van mijn viertal. Dat speelt ook behoorlijk in me; bij de teraardebestelling van schoonvader heb ik haar gelukkig nog gezien en gesproken. Toen had ik al het idee dat dat zeker onze laatste ontmoeting zou worden; ze is 96 geworden. Dat ze na haar zware eerste 5-6 decennia nog zo veel jaren heeft gekregen heb ik haar zo gegund.

Jessy's kennismaking

Tafel vol lekkers

Vandaag vond de kennismaking tussen Jessy en de andere donorkinderen plaats.
Via de WhatsApp groep "groep van 11", inmiddels "Half 11" genaamd, had ik gemeld dat Roos en ik vanaf koffietijd, pakweg een uurtje of 11 klaar zouden zitten voor de ontvangst. Jessy was de eerste die aanbelde rond half twaalf; ze had een lief mandje voor ons meegenomen met plantjes. Ze had er eigenlijk nog een paar verse eitjes van de kippen bij haar thuis bij willen doen. Had ik zeker heel leuk gevonden, maar deze attentie vond ik al heel wat!
Niet veel later kwam Martijn die onderweg vanuit Antwerpen zijn Margot had afgezet in Roosendaal; hij had een doos Belgische bonbons meegenomen waaruit ruimschoots geput zou worden vandaag. Mariska epte dat ze last had van de file; zij kwam van haar vakantieadres uit Valkenswaard; Nathalie had de grootste onderneming, zij kwam met Kees helemaal uit Groningen. Gisteren had ik Peter gesproken en die wilde ook best "even" langs komen; hij had toch "iets" in Doorn. Ik overlegde vanmorgen nog met hem of Hugo het misschien ook leuk zou vinden om langs te komen; Arja bleek niet te kunnen op zo'n korte termijn.

Na afloop buiten nog een groepsfoto gemaakt

En ook Hugo kwam met Marjorie op zijn rug; zij wordt volgende week geopereerd aan haar knie en kan al die trappen niet op; toch ergens goed voor dat Hugo al jaren zo fanatiek sport.
Dus uiteindelijk werd het een forse bijeenkomst die bijzonder genoeglijk verliep.
We hadden alle eetwaar op tafel uitgestald en borden en bestek op de andere tafel zodat iedereen zich zelf kon bedienen toen er eenmaal gegeten ging worden. Roos en ik zorgden voor thee en koffie.
Ik denk nog met zo ontzettend veel genoegen terug aan deze dag en ook aan de voorbereiding ervan. Het was allemaal zo warm en harmonisch! Vooral het "kring gesprek" vond ik buitengewoon. Met Jessy in het midden werd door de "halfjes" vragen gesteld van uiteenlopende aard. En daarna vroeg Jessy aan met name Hugo en Peter hoe zij het hadden ervaren. Was verhelderend allemaal, zeker voor mij als donorvader en gezinsvader.
Zo tegen vijven namen de laatsten afscheid; Jessy werd opgehaald door haar beste vriendin Priscilla en haar partner Hans; haar hele omgeving leeft ontzettend mee met het proces van het "vinden van de donor"; het is natuurlijk ook iets heel bijzonders. Wij liepen daarom ook mee naar beneden en hebben ons aan het tweetal voorgesteld en nog even met hen staan praten; ontzettend leuke mensen!
Uiteindelijk hebben we 's-avonds nog even bij Roos nagezeten en de eerste fles Cahors open getrokken; deze was net vanmiddag met DHL bezorgd. Om half tien al kon ik van vermoeidheid nauwelijks meer uit mijn ogen kijken. Maar dat vond zelfs Roos te vroeg om te gaan slapen. Uiteindelijk werd het tien uur; ik ben werkelijk in slaap gevallen terwijl mijn hoofd op weg was naar het kussen; wat een fijne dag was dat!

Tot slot de appeltaart

Jessy had laten weten dat ze nogal gek was op stukken taart; ondanks dat ze een verstandig en matig eter is mag ze graag een paar stukken taart eten, aldus zeggen. Het was erg lang geleden dat ik appeltaart had gemaakt ondanks dat Roos daar herhaaldelijk op had aangedrongen. Volgens haar is mijn appeltaart te lekkerste die ze ooit "gehad heef". En zo ingewikkeld is dat eigenlijk niet; gewoon het recept dat op het pak van Koopmans zelfrijzend bakmeel staat hoewel ik in het appelmengsel geen suiker extra toevoeg maar wel gehakte walnoten; misschien is dat het "verschil van het onderscheid" met andere appeltaarten zoals die van Kobus Kuch.
Ik had twee grote appels ingeslagen en die verwerkt, d.w.z. geschild en in kleine stukjes gesneden, gemengd met gewelde rozijnen, kaneel en de gehakte walnoten. Het deeg had ik "lege artis" toebereid en te rusten gelegd in de koelkast. Het was zo veel deeg dat ik er uiteindelijk twee kleine appeltaartjes van kon maken; ik heb niet zo'n enorme springvorm als kennelijk de bedoeling was.
In de koelkast gezet zodat ik ze morgenochtend alleen maar in de oven hoef af te bakken.

Spektaart voor het grote feest

Intussen moet hoognodig mijn vriesruimte leeg; ik wil beide vriezers ontdooien en schoonmaken en begin augustus komt er weer een lading varkensvlees uit Zelhem van Veldvarkens, de boerderij waar de varkens hun hele korte leven, van geboorte tot slacht lekker buiten kunnen lopen; een varkensleven zoals ik al die andere in de megastallen zou gunnen!
Maar dat vriesmanagement houdt in dat ik zo veel mogelijk van wat er allemaal is ingepropt ook à tempo moet worden opgenuttigd. En ik heb onder andere een zooitje ganzeneierproducten staan: dooier, wit en struif. Daarom heb ik voor vandaag, in het kader van het feestje van aanstaande zaterdag een spektaart gepland; kun je een hoop dooier in kwijt!
Room en geraspte kaas ingeslagen bij AH en weer eens een lekkere spektaart gemaakt. Hij rook weer de keuken uit tijdens het bakken; het water liep me in de mond. Toen hij was afgekoeld heb ik een piepklein stukje geproefd; tadelos! 

Expres de kleine rugzak meegenomen

Deze hele week staat toch wel in het teken van de bijeenkomst van de "extended family" aanstaande zaterdag. Vanwege de komst van Jessy als vijfde donorkind is alle reden om weer een ontmoetingsdag te organiseren en ik heb aangeboden om dat weer hier bij mij thuis te organiseren.
Toevallig heb ik een week geleden een paté gemaakt; afgelopen maandag heb ik bij Kazerij Stalenhoef stevig ingeslagen in combinatie met een stevige wandeling door Utregs dreven. Gisteren bij Mariska in Nijnsel en vandaag had ik de Hanos gepland.
Om te voorkomen dat ik weer veel te veel in zou slaan - ik kan dat nooit laten?! - had ik m'n kleine rugzakje meegenomen voor de boodschappen; eigenlijk ging ik alleen maar om zalm en paling in te slaan, de traditionele onderdelen van de vreet- en slemppartij. Overigens hebben we nooit alcoholica geschonken tijdens deze bijeenkomsten.
Ik had een vlotte verbinding naar de Hanos; altijd weer fijn om in die enorme culinaire omgeving te zijn. Een pot picalilly lag verleidelijk te zijn en verdween in de mand. Met geweld moest ik mij bedwingen om geen fles Gewürztraminer mee te nemen bij de wijnafdeling. Snel naar de vis en daar zalm en paling en nog iets te kopen waarmee het rugzakje al aardig vol zou worden. Bij de vleesafdeling zag ik een paar eendenpoten liggen die ik echt niet kon laten liggen en daarmee was het tasje echt helemaal vol; een enorme zwezerik hield ik vol verlangen in m'n handen, maar die paste echt niet meer. Ik rekende af; toen ik buiten stond zag ik dat ik met enig geluk de bus terug kon halen en ja hoor, ik zag hem in de verte aankomen. De chauffeur was zo vriendelijk om mij op te pikken toen ik hem smekend, met de OV-chipkaart in de hand wenkte. En zo was ik in anderhalf uur uit en thuis met al dit lekkers.
De eendenpoten heeft Roos onder haar hoede genomen en heerlijk toebereid met zelf gesneden snijbonen uit de moestuin van Theo.

Op naar Rooi

Doorkijkje bij de Moerputten

Zo heet St Oedenrode in het Braboos. Voor vandaag stond een fraaie wandeling op het programma; deze had ik als advies van RiMo, alias vriend Dick gekregen; was een wandeling van een van zijn Komoot volgers. De wandeling begon in Nijnsel, een kleine voormalige gemeente. nu opgenomen in Rooi en liep onder andere langs de Dommel en de Moerputten. Ik had deze wandeling eigenlijk gekozen omdat hij redelijk in de buurt van Vorstenbosch loopt en dan kan ik het combineren met een koffieafspraak met Mariska.
De wandeling was tadelos mooi! Ik heb de schoonheid van het Brabantse landschap eigenlijk nooit zo goed leren kennen; slechts de Strabrechtse heide ken ik een beetje, maar Brabant heeft duidelijk veel en veel meer. Bij deze wandeling zag ik nog andere zijpaden die de moeite waard leken. Maar de hoogtepunten waren toch wel die Dommel en de Moerputten; schitterende stukken natuur met bijzondere vegetatie.

Korenveld met klaprozen

Uiteindelijk troffen Mariska en ik elkaar ook keurig volgens afspraak bij de rotonde bij Rooi en gingen we met z'n viertjes, kindertjes achterin naar de speeltuin. Op de schommel en een kopje koffie resp. appelsap en de dag kon niet meer stuk. Mariska en ik kunnen altijd wel met elkaar kletsen en het gaat ook nog eens ergens over! Was weer heel gezellig.
De terugreis liep vlot; Mariska bracht me naar Uden busstation en van daaruit met bus naar den Bosch en weer naar huis.
Een rozijnennotenbroodje gemaakt en nog een uurtje gebridged met Roos; toen had ik het ook wel gezien voor vandaag.

Kaas halen

Bij de brug over de Biltsche Grift

Voor vandaag had ik een stevige wandeling in gedachten, en aangezien ik graag dingen combineer leek het mij een goed idee om een wandeling te maken naar Utrecht en dan bij die voortreffelijke kaaswinkel Stalenhoef lekker verschillende kazen in te slaan. Dat wandelen doe ik in combinatie met zeer matig eten; dat is nog steeds om af te vallen; het gaat naar wens; inmiddels weeg ik 77,5 kg; ik had niet verwacht dat ik dat ooit nog zou kunnen bereiken.
Die wandeling naar Utrecht via de Visserssteeg en over de snelweg via de dubbele kurketrekkerbrug liep ik in 2003, bij de vorige intensieve afvalexcercitie iedere dag; en dan niet alleen 's-morgens vroeg heen, maar ook 's-avonds na het werk weer terug; totaal 30 km. Dat red ik niet meer; toen ik eenmaal bij de kaaswinkel had ingeslagen en weer bij het station was, geloofde ik het verder wel en nam lekker de bus terug naar huis.

The pianist

Afgelopen dinsdag was ik bij vriend Dick in Vaals; we hebben de fraaie wandeling bij Schin op Geul langs de kalkrotsen gemaakt en een lekker frietje gescoord bij An en Piet. En 's-avonds hebben we traditie getrouw een film bekeken; "The pianist", had ik van gehoord maar wist niet precies wat voor film het was. Het was een oorlogsfilm die speelde in WO II, in Warschau en in het getto.
De film was gebaseerd op de biografie van de Pools-Joodse pianist Szpilman; een zeer aangrijpend verhaal en indringend verfilmd. Er komt een scene in voor van de bevrijding van een concentratiekamp; je ziet dan de gevangenen in de akelige kampkleding achter het prikkeldraad staan. Ik dacht nog: "in werkelijkheid waren die gevangenen uitgemergeld van de honger die ze hadden geleden"; maar natuurlijk is dat niet in deze tijd te verfilmen.
Gisteren was ik in de fitness en daar kwam tot mijn stomme verbazing een jongen in gymkleding om ook te gaan sporten die wel zo dun was dat hij wel degelijk in genoemde film in die rol van gevangene had kunnen figureren; en dat kwam niet omdat hij zo slecht te eten had gekregen gedurende zijn pakweg 13-14 jarig leventje maar veel en veel te weinig beweging had genoten. Spillepootjes en onontwikkelde armspieren; heel smalletjes. Hij kreeg met de gewichten en de apparaatjes die hij duidelijk met tegenzin een beetje optilde nauwelijks iets voor elkaar en had er al snel genoeg van; liep wat verveeld heen en weer.
Ik had zo het gevoel dat buggy, bakfiets en auto hier de schuld van droegen; een kind is van nature altijd graag in beweging en dat was dit jongmens niet beschoren geweest. Ik had met hem te doen, want dat krijg je er niet meer aangetraind, zeker niet als je door gebrek aan beweging in je jonge jaren tegenzin in beweging hebt gekregen. 

Sentimentele ouwe zak

Ja ja; mijn jongste broer, Henk, verwaardigde zich om mij zo te benoemen vanwege mijn soms wat nostalgische neigingen, Het is niet te geloven, maar zelfs nu bij zoveelste lezing van het boek "Narziss en Goldmund", van Hermann Hesse ontsnapte mij vanmorgen een traantje bij een wel heel intiem beschreven warme gebeurtenis. Broeder Anselm, een oude ziekenverzorger in het klooster Mariabronn, waar zich dit boek afspeelt, zit wat te dommelen naast het ziekbed van Goldmund in de ziekenboeg van het klooster. Wanneer de novice wakker wordt van zijn flauwte ten gevolge van de catharsis na het gesprek met zijn hartevriend Narziss, blijkt dat het allemaal wel meevalt met zijn "koliek" en drinken de oude en de jonge man gezamenlijk het kruikje warme wijn, dat klaarstond voor als de zieke bij zou komen, leeg.
Bij misschien wel de tiende lezing van dit boek, waarvan de laatste twee keren nu onlangs binnen 14 dagen heb ik de kwintessens van het boek door. Misschien wel veroorzaakt door alle gebeurtenissen in mijn persoonlijk leven rond de donorkinderen, heb ik nu pas door dat Goldmund niet de biologische zoon moet zijn van de vader die hem bij aanvang van het boek naar het klooster heeft gebracht als zoenoffer voor de "wandaden" van zijn echtgenote, een levenslustige vrouw zoals verder in het boek duidelijk wordt.
Terwijl dit besef tot mij doordrong moest ik weer denken aan wat een vreugde het hele proces van kennismaking van donorkinderen en donor teweeg kan brengen; nu weer met Jessy, maar vooral ook de "kennismaking" van de halfjes via WhatsApp in de "Groep van 11".

Heb je een paraplu bij je?

Al die oude en vrij recente familiefoto's

Eerst maar eens de rommel in de kamer wegwerken. Roos ging stofzuigen terwijl ik intussen de afwas deed. De keuken nog een beetje schoonmaken, vloer nat afnemen en de vieze vlekken verwijderen. Roos ging nog even naar haar huis en ondertussen maakte ik de WC schoon en tot slot lekker douchen en scheren. De oude familiefoto's maar weer eens tevoorschijn halen en uitstallen;
Vandaag zou Jessy bij ons op bezoek komen om de kennismaking te verdiepen en ja, als er een dochter langskomt dan wordt er gekuist.
Terwijl ik wat zat te lezen hoorde ik gerommel buiten; kennelijk was er onweer op komst. Zo tegen twaalven begon het echt te knetteren en al een beetje te regenen. Ik appte naar Jessy met de vraag of ze wel een paraplu bij zich had; "was niet nodig", luidde het flegmatieke antwoord. Roos kwam binnen en vrijwel tegelijk ging de bel: "daar is ze al", en op dat moment begon het keihard te regenen. Ze was precies voor de bui binnen.
Direct bekeek ze de inhoud van mijn rariteitenkabinet met alle parafernalia uit mijn verleden; de pet van mijn opa, de horloges en al die andere dingen. Frappeerde me; ze bleek zelf ook een dergelijke verzameling te hebben opgebouwd.
Nog enigszins onwennig, maar al een stuk relaxter dan maandag gingen we aan de koffie; we bekeken de foto's en natuurlijk praatten we over de dingen die we belangrijk vonden; over de gelijkenissen. Zo bleek ook Jessy vroeger nagels te hebben gebeten en beperkte ze zich nu tot een enkele vinger, zoals ik slechts mijn rechterduim nog steeds afkluif en mijn moeder destijds haar twee pinkies. We kunnen beiden niet tegen kietelen onder de voeten. Ik vind dat zo geestig dat dit soort kleine dingen altijd naar voren komen als persoonlijke eigenschappen. "Heb ik dat nou van mijn vader of tòch van mijn moeder?", dat zijn de vragen voor de donorkinderen.

Maar natuurlijk ook en vooral over scholing, toekomst, mogelijke opleiding; hoe reageert de omgeving erop en dan is het leuk te horen dat haar omgeving het leuk vindt en erin meegaat.
We gingen aan de lunch; ik had wildragout uit de vriezer gehaald en twee pasteibakjes afgebakken voor de dames. Gezien mijn lijn-exercitie beperkte ik me tot een klein stukje van het meer dan voortreffelijke rozijnen-notenbrood dat ik gisteren nog had gebakken. Beetje boter erop en volgens Roos was het brood nog nooit zo lekker; ze had gelijk!
En na de lunch spraken we verder; het gesprek verstomde geen moment. Ik gaf haar een exemplaar van mijn proefschrift mee; had nooit gedacht dat ik daar ooit nog exemplaren van zou kunnen weggeven; doet me bijzonder veel genoegen!
Uiteindelijk ging ze er weer vandoor; was een bijzondere dag voor ons alledrie. Erg leuk was dat Martijn tussendoor nog had geïnformeerd hoe het ging; attente vent hoor!
Roos ging naar haar huis en ik heb nog een boswandeling gemaakt. Het was gelukkig weer droog; het bos rook verrassend lekker; een nieuw begin.