Een spalkje voor de Salomonszegel

Gisteren had ik de tas met flessen voor zuivelboerderij Boom en Bosch gebracht. Heel oplettend had ik gekeken voor bijzondere voorjaarsbloeiers die ik eventueel zou kunnen uitsteken voor in de tuin van Roos. En afgezien van een doodenkele vogelmelk - die ik uiteraard laat staan - zag ik een flinke groep van een dertigtal Salomonszegels staan: "daar kan ik er wel eentje van meenemen ", had ik zo gedacht.
Vandaag was het een prachtige wandeldag en zo ging ik op weg. Eerst met de fiets naar het station en vervolgens langs de Kees Boekeschool richting bos. Op geleide van Komoot vond ik een prachtige route waarvan ik niet kon vermoeden dat die zich bevond in de gemeente waar ik inmiddels al ruim 40 jaar woon. Langs de weilanden van Boom en Bosch en door een voormalig landgoed naar ik vermoed. En tot slot op de weg van de Salomonszegels. Even verderop stonden die er schitterend bij. Ik schepte er eentje zorgvuldig uit en deed hem in een plastic literbeker en een plastic zak. Hij was uiteindelijk wel erg lang voor mijn rugzak, maar naar ik dacht kon ik hem wel redelijk buigen. Echter, toen ik bij Roos aankwam en de plant uitpakte bleek hij toch wel geknakt; zonde! Maar we probeerden om de stengel weer rechtop te zetten en te spalken met een houtje en plakband. Een dag later zou Roos de spalk met wat luciferhoutjes verder versterken. En het was niet voor niets want de licht verlepte bladeren trokken weer helemaal bij en de volgende dag stond hij weer fier omhoog, althans voor zover de Salomonszegel dat van  nature doet.

Een scheutje azijn

Raapstelen en postelein waren twee groentes die ik in mijn jonge jaren nooit had gegeten. Pas toen ik met Lien was, kwamen die op tafel. Van postelein ging zelfs een verhaal rond in de familie. Opa ten Brink, de vroeg overleden vader van mijn moeder - moeder was pas 9 jaar oud - was dol op postelein. Oma maakte het wel, maar het stonk gronderig en smaakte vreselijk aldus de familieverhalen. Maar toen Lien het maakte vond ik het heerlijk met die wat zurige nasmaak. Maar ook Anneke was er niet gek op; dus als ik het wilde eten maakte ik het alleen voor mezelf.
Ook over die raapstelen heb ik een verhaal. Lien kon dat heerlijk klaar maken, maar ik wist niet wat er allemaal doorheen ging. Toen ik op een keer zag dat ze er een scheut azijn doorheen deed had ik echt het gevoel dat ze het maal had verpest en werd zo boos dat ik zelfs de deur uit ben gelopen geloof ik. Toen de boosheid was gezakt heb ik toch maar van die "verpeste" raapsteeltjes gegeten en tot mijn schande smaakten ze verrukkelijk! Lien kon ook zo lekker koken.
Maar de raapstelen die zijn er altijd in het vroege voorjaar, nu dus. Ik had ze al zien liggen bij de groenteman, maar tot mijn verbazing als enorme struiken die qua formaat meer van kroppen andijvie dan van de kleine bosjes raapstelen weg hadden. Ik vond het ook niet bijzonder eerlijk gezegd. Maar Theo heeft van die heerlijke knapperige kleine struikjes staan en daar heb ik alweer heerlijk van gegeten. Ik at ze gewoon als salade, maar vandaag heb ik me maar weer eens op de stamppot raapstelen gestort en eerst puree gemaakt van nieuwe aardappelen, klontje boter en wat melk. Een enorme berg van dat geitenvoer er doorheen geroerd en laten slinken. Uitgebakken spekjes maakten het compleet. Maar ook ... een scheutje azijn!

Kennismaking met Sam

Met de kleine Sam op schoot

Alweer drie weken is kleinzoon Sam; hoogste tijd om eens kennis te maken. En niet alleen Sam was thuis maar de hele familie, inclusief vader Walter. Corona heeft toch ook een enkel positief gevolg. Ik had tevoren natuurlijk instructies gekregen van dochter Arja; eerst handen wassen en niet knuffelen, zeker geen gezoen. En beslist niet verkouden zijn. Roos was heel licht snotterig en was daarom ook niet van de partij.

Wat een snuitje

Ik keek onder het keukenraam door en direct vernam ik het enthousiast gebrul van de kinderschare: "Opa!!". Heerlijk al dat grut, hoewel grut?! Gijs en Evi zijn al ruimschoots aan het wisselen en kunnen al lezen en rekenen. Sjoerd wordt ook al een hele vent. Maar Morris is nog een kleine scharrelaar, lekker krullekoppie en een ondeugende snuit. En Sam is nog een klein babietje waar het rode aspect zelfs nog niet helemaal van af is. Al snel was ik helemaal ondergedompeld tussen de kleinkinderen op de bank. Ik moest een speelgoed auto bewonderen en ze wilden allemaal tegelijk iets vertellen terwijl Morris op m'n schoot klom. Heerlijk vind ik dat.

De kleine Sam lag in mijn armen en dan blijf ik er tegen praten en een beetje schommelen. Arja maakte er ongemerkt een paar foto's van die ze mij stuurde. Toen ik die 's-avonds per WhatsApp trots aan m'n buurvrouw stuurde merkte ze op dat ik duidelijk weg ben van kleine kinderen en dat is ook zonder meer waar. Vond dat al met al een van de akeligste dingen van de Corona crisis om die kleintjes niet te zien. Heb m'n hart dus weer helemaal op kunnen halen.
Thuis gekomen een brood gebakken en een quiche gebakken en een stuk voor de buurvrouw neergezet en aangekondigd per WhatsApp. 

Koningsdag

Jeneverbesstruiken

Net als vroeger op koninginnedag was het deze koningsdag - krijg het nog moeilijk over de haag van mijn tanden geschoven - prachtig weer. We namen het er een beetje van en deden het heel rustig aan. Een paar gekke videootjes per WhatsApp van Peter C. verhoogden de jolijt van deze stille feestdag, stil vanwege dat verrekte Corona virus. Een woordkunstenaar had deze dag omgecat naar Woningsdag. We moesten collectief binnen blijven en om 12.00 uur het Wilhelmus aanheffen. Toevallig keek ik op mijn horloge om die tijd en zag dat het exact 12.00 uur was. Aarzelend speelde ik de melodie van ons oeroude volkslied op de vleugel; moest er toch even bij stilstaan. Roos zei zoiets als: "gekkie". Maar ik hoorde hier in het oranje-gezinde Wijhe helemaal niemand zingen.
In de loop van de middag smeerde ik hem weer; ik maakte op geleide van Komoot de wandeling van Nijverdal naar Holten over de Sallandse heuvelrug.

Station Holten 

Aangekomen in Nijverdal herkende ik de plaats helemaal niet. De doorgaande verkeersweg was, samen met de spoorbaan, verdiept aangelegd en liep niet meer door de hoofdstraat. Die was veranderd in een gezellige promenade waar nu met dit mooie weer iedereen liep te flaneren of al ijs likkend van het zonnetje genoot.
Eerst langs de verkeersweg naar de aanloop van het Pieterpad en toen richting zuiden. Als gezegd liet ik mij door Komoot leiden. Dwars over de Sallandse heuvelrug loopt de toeristenweg, ooit aangelegd om het toerisme te stimuleren, heden een aantrekkelijke route voor die luidruchtige motorfietsers. Wat verpesten die toch de stilte; ik snap niet dat dit zomaar mag. Het kabaal dat die gasten maakten dringt kilometers door en is nergens voor nodig. Een auto hoor je toch ook niet?! Vinden ze kennelijk stoer of ze zijn bang dat ze over het hoofd gezien worden.
Ik bleef dan ook zo ver mogelijk van die rot weg richting Holten wandelen. Was wel langer maar daardoor ook volkomen verlaten. Pas in de buurt van Holten kwam ik weer enkele andere wandelaars en crossfietsers tegen.
Vanuit Holten naar Deventer en van daaruit heel gerieflijk de Intercity naar Amersfoort.

Rondom Heino

Het was weer een prachtige wandeldag vandaag. Na een uitvoerige videochat met Martijn en Margot in het verre Oosten, gingen we er dan ook lekker op uit voor een wandeling. Roos had afgelopen week de omgeving van Heino verkend en was daar enthousiast over. Ik had mij al bedacht om vandaag eens met haar die omgeving te gaan bekijken toen ze zelf met dat voorstel kwam: helemaal in het pulletje dus. Vort met de geit naar Heino met de trein; dat is precies een half uurtje verderop. We liepen nu dus niet terug via Nijenhuis maar maakten een rondje door Heino's dreven en die waren verrassend schoon. Mij frappeerde vanaf het begin de stilte maar ook de natuurlijke weiden. Bij een van deze weiden was een jonge vent bezig metaal detector; juist op het moment dat wij passeerden hoorden we een harde piep en ging hij aan het graven met een schepje. We spraken hem aan en - vriendelijk als de mensen hier zijn - kwam hij naar ons toe om een praatje te maken. Nu bleek toevallig dat hij zojuist een hele fraaie vondst had gedaan; een zilveren gulden die meer dan honderd jaar had liggen wachten om gevonden te worden; koning Willem I sierde het muntstuk dat destijds een klein vermogen vertegenwoordigde. Zijn mooiste vondst ooit was een muntstuk uit de 16e eeuw, toch wel heel bijzonder!

Lekker samen op de foto in de tuin

Wij liepen op geleide van Komoot verder langs boerderijen waar je vlees en/of kaas kon kopen; het ging door bos en door weilanden. Een weiland vol met bloemen, waar we een ander wandelend stel ontmoetten. Ik vroeg of dit weiland ook beweid werd; het zag er zo weelderig uit. We kwamen tot een aller genoeglijkst gesprek waarbij we namen uitwisselden en zelfs telefoonnummers. Chris wist van alles over de natuur in de omgeving en wilde deze kennis graag met ons delen; Jolanda wist veel over planten. Als gezegd, de mensen hier zijn zo ontzettend vriendelijk!
We liepen verder en uiteindelijk in het stadje Heino. Ik had behoorlijk trek gekregen en gelukkig was hier in Heino best veel leven in de brouwerij. Allemaal jonge mensen die ijsjes likten en gewoon een beetje buiten liepen met kinderwagens en alles. In een snackbar kochten we een megaburger en een kroketje en smikkelden die in het zonnetje lekker weg. Snel naar de trein die we weer precies haalden.
Thuis gekomen maakte Roos nog een lekker maal met kabeljauw. De dag werd afgesloten met ons ritueel van een potje bridgen.

Tannery

Sierlijk toch?!

Zoon Martijn werkt in Indonesië in een fabriek waar van koeienhuiden leer wordt gemaakt. Al chattend beschreef hij mij een kolossale "plant" met niet alleen op onvoorstelbaar grote schaal een koeienhuiden worden verwerkt, maar ook met een waterzuiveringsinstallatie op mega schaal. "Ik zal je eens een overzicht met video's sturen", had hij me geschreven. En zo ontving ik gisteren een WhatsApp bericht met daaraan gekoppeld een document met een aantal "links" naar video's op youtube. Ik wist niet wat ik zag hoe in een uiterst nauwkeurig proces die enorme aantallen huiden worden geschoond, ontdaan van haren, restjes vlees en vet. In lagen gescheiden, gekleurd, geperst, en vooral veel gekeurd. Ik wist helemaal niet dat je koeienhuid kon scheiden in lagen en dat het bovenleer zo veel sterker en dus duurder was dan de suède, de onderlaag. En dan het verwerken van het afvalwater. Daar kwam een voor mij moeilijk te begrijpen technisch verhaal waarop ik heb afgehaakt. Als de installaties van een strontfabriek zoals je vroeger bij de Sloterplas in Amsterdam had en nu nog ziet bij de wandeling van Simmerath naar Monschau langs de Ruhr. Dan weet je dat je bijna in Monschau bent.
Imposant!
Ook daar heerst corona in Indonesië. Men draagt er mondkapjes, heel sierlijk zag ik op een foto die Martijn me stuurde.

Lamb curry

Ach, dat oude receptenboekje van Wina Born komt nog altijd van pas. Niet dat ik me precies houd aan haar receptuur wanneer zij het heeft over 1 ui of zelfs over een half teentje knoflook, maar qua ingrediënten en wijze van bereiden volg ik haar zeker wel. Zo ook wat ik vandaag gemaakt heb: Lamb Curry.
Het boekje: "Beroemde gerechten uit de wereldkeuken" kocht ik voor het eerst met Lien toen we nog maar net getrouwd waren en vanwege de koude uit onze zolderkamer naar een boekwinkel in de Leidsestraat waren gevlucht. Het was bij onze scheiding het enige dat we beiden hadden willen hebben. Een tweede exemplaar kocht ik met Anneke; in een boekwinkel zag ik dat er een nieuwe druk van was uitgekomen. Ook dat heb ik met de scheiding achter gelaten.
Maar het nu in mijn bezit gekomen exemplaar komt uit de erfenis van mijn ouders en zal ik nooit afstaan, hooguit doorgeven.
Het eerste recept dat ik zou maken was "Lamb curry". Een mytisch ingrediënt werd genoemd: pijnpitten?! Daarvoor heb ik destijds heel Amsterdam afgefietst; niemand had er zelfs maar van gehoord. Uiteindelijk heb ik het zonder pijnpitten gemaakt. Nu kun je die overal krijgen en vormen ze een onmisbaar element in chique salades met geitenkaas en rucola en balsamico.
Ik moest als aangegeven lachen om dat halve teentje knoflook en die enkele uit. Ik had nog flink wat ganzenpoot, gebraden en wel staan en een hoeveelheid van het braadvocht met vet waarin ik de ganzenpoten had bereid. Dat gebruikte ik als basis. Dus geen Lamb curry, maar Goose curry.
3 uien, 6 teentjes knof, 2 spaanse pepers, een flinke goudreinet geschild en en alles klein gesneden. Vet gesmolten en op laag vuur alle ingrediënten met een stevige lepel kerrie aangebraden. Vlees in kleine stukjes gesneden en ook toegevoegd. De bouillon van het braadvocht toegevoegd en geroerd. Overgedaan in een kleinere pan en aan de kook gebracht. Ruim twee uur op heel laag vuur laten indikken. Flinke scheut (geiten)yoghurt toegevoegd, doorgeroerd en 20 minuten zacht koken. Goed doorroeren, met zout de smaak afmaken. Ik wist niet wat ik proefde, zo lekker. Gegeten met wat rijst (met wat pijnpitten ha ha) en mango chutney. Had 3 uur geduurd om te bereiden en was zo lekker dat het in 10 minuten was verdwenen. Wel voor schoondochter Marjorie een bakje ingevroren; ze is zo gek op wat ik heb gekookt. Gisteravond was Hugo bij me en heb ik voor haar een bakje gulyas (ook op basis van gans) meegegeven voor haar.

Oren uitspuiten

Olie in m'n oor druppelen

Als ik vroeger niet goed had geluisterd naar m'n moeder en iets deed dat kennelijk niet de bedoeling was dan zei ze: "moeten je oren soms uitgespoten worden!?". Daarmee riep ze een schrikbeeld op dat je een volgende keer wel beter deed luisteren, althans gehoorzaam deed wat zij je had medegedeeld. Want ja, wat moest dat wel niet zijn. Met een spuit bij de dokter die dan iets met je oren deed; je moest er als klein kind niet aan denken.
Dat werd anders toen ik vele jaren, minstens 10 jaar geleden een keer een bad nam in Almonaster - ik weet het nog goed, ik was in m'n eentje in Spanje aan het wandelen - en met m'n hoofd onder water kwam. Toen ik opstond kon ik niks meer horen; beide oren zaten vol. Ik heb vast wat zitten peuteren of zo. Kon nog wel Roos bellen met de vraag of ze een afspraak kon maken bij de huisartsenpraktijk voor als ik weer terug was. Viel reuze mee en het is een adequate manier om een verslechterend gehoor weer op peil te brengen merkte ik later.
Nu heb ik de laatste weken - door de corona crisis? - veel in mijn oren zitten wroeten; ze jeukten steeds meer door dat gepeuter denk ik. Uiteindelijk kon ik met m'n linker oor vrijwel niets meer horen. Heb er toen een watje in gedaan met olie en een afspraak gemaakt met de huisartsenpraktijk. Daar kon ik vanmiddag gelukkig terecht.

Deze klok ken ik al m'n hele leven. Kan hem nu weer horen.

De assistente verontschuldigde zich voor de afstandelijke wijze waarop de behandeling plaats moest vinden. Maar ze kreeg het voor elkaar. Roos vroeg nog of er veel narigheid uit m'n oren was gekomen; "een hele vuilniszak vol", antwoordde ik spits har har. Maar ik kan nu zelfs het tikken van de oude klok in m'n flat weer horen.

Midas Dekkers

Van mijn goede vriend Dick uit Vaals kreeg ik een link naar een interview met de heerlijk nuchtere bioloog, Midas Dekkers. Verfrissend hoe deze naar de huidige corona crisis kijkt. Op de vraag "hadden we deze crisis kunnen voorkomen", is hij volstrekt duidelijk. Zijn antwoord is duidelijk. Voor deze pandemieën is al decennia geleden gewaarschuwd en - net als de global warming overigens - zijn de waarschuwingen niet door gedragsverandering gevolgd. Als oplossing noemde Midas "de pil", anti-conceptie. Dat dit had gekund toont het bevolkingsbeleid van China dat overigens niet bedoeld was om een pandemie te voorkomen maar om een groeiende economie te doen ontstaan; de mensheid kan het niet laten; altijd maar meer en meer.
Ik realiseer me overigens heel goed dat ik boter op m'n hoofd heb met mijn forse kinderschare.

Een wonderlijke gedachte

Vriend Dick had mij een link gestuurd naar een bijzonder interessante BBC documentaire over onderzoek aan pandemie. En niet alleen hoe een virus zich verspreidt in een daarvoor ontvankelijke populatie van mensen, maar ook hoe zo'n virus in elkaar zit. Eén opmerking middenin de uitzending frappeerde me; het betrof de opmerking dat een virus helemaal geen levend iets is. Natuurlijk wist ik dat wel; je kunt van sommige simpele virussen zelfs kristallen maken, zo eenvoudig zijn ze.
Maar inderdaad een virus is een soort bijproduct van levende organismen. Het bestaat uit onderdelen waaruit ieder levend organisme is samengesteld: eiwitten, DNA of RNA en ongetwijfeld nog wel meer onderdelen. Ergens zijn die eerste virussen ontstaan uit de organismen zelf. Naar ik begrepen heb is ook de bacterie-wereld vergeven van de eigen virussen, de zogeheten bacteriofagen, de bacterie-eters. Hebben de "hogere" organismen een immuunsysteem om zich te weer te stellen tegen virussen en andere ongewenste pathogenen, daar hebben de bacteriën ook systemen.
Waarom mijn relatieve verbazing? Ik denk dat dat toch samenhangt met de vernuftige wijze waarop dat nieuwe corona virus ons mensen belaagt; hoe zijn al die eigenschappen in zo'n klein stuk secreet bij elkaar gekomen denk je dan. Ook hier vormen die inmiddels oude wetten van Darwin natuurlijk de basis. The survival of the fittest; het virus dat past bij de "habitat mens" krijgt ruim baan.
Dit wordt in die BBC documentaire goed uit de doeken gedaan. 

Nauwelijks hondelaars

Staat hier altijd vol auto's

Vanmorgen op het parkeerterrein bij de hondenuitlaatweide stond geen enkele auto. Dit is de plek waar "heel Utrecht" zijn hond komt laten schijten. Normaal is het een drukte van belang met allemaal honden en hondelaars die met elkaar over hun blaffende lieverdjes staan te ouwehoeren. Overal stront en als het een tijd niet heeft geregend verga je van de hondenpislucht zodra je het terrein betreedt. Kortom, het voorziet in een dringende behoefte. Maar nu kennelijk niet meer zo, want er stonden niet alleen geen auto's meer, want het parkeerterrein is officieel afgesloten vanwege Corona, maar er waren ook heel weinig honden. Ook hier stilte en geen geblaf. Merkwaardige gewaarwording.

PS Maar natuurlijk wel de onvermijdelijke hondenstront! Nadat ik de foto hier links had geschoten en even keek waar ik precies stond, zag ik dat ik bijna in de stront had getrapt. Een ferme hondendrol "sierde" het pad. Jich, smeerboel.

Kom je op mijn verjaardag?

Kleinzoon Sjoerd had mij bij de bruiloftsreceptie van Peter en Jessica expliciet gevraagd of ik op zijn verjaardag wilde komen. Dat heb ik volgaarne toegezegd, maar helaas is Corona ook daar tussen gekomen; er zal wat teleurstelling bij deze en gene worden veroorzaakt door dat verrekte kleine bolletje vernuftig ingepakt en functionerend RNA, dat er onder het microscoop prachtig uitziet maar heden de hele menselijke wereld onder haar invloed heeft gebracht: het Corona virus.
Gisteren kreeg ik in de vorm van een groeps-app een oproep van mijn dochter om Sjoerd een verjaardagskaart te sturen; een algemene viering van de verjaardag zal deze keer niet plaats vinden.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het levensplezier onder invloed van de impact van het virus gewoon langzaam voel wegvloeien. Dat zal niet alleen mij overkomen maar naar verwachting vrijwel iedereen die door de maatregelen wordt getroffen. Hoe lang gaat dit duren en waartoe zal alles leiden? Ik houd mijn hart vast want het virus verdwijnt niet en zodra de maatregelen worden versoepeld steekt het wellicht direct weer de kop op; wat dan?, wat dan? (om maar met Jaap Fisher te spreken).

Lekker in de tuin rommelen

Wat een fantastisch weer is het de laatste dagen. Het is wel hollen of stilstaan; hebben we een kletsnatte winter achter de rug daar is het voorjaar na enkele weken koud en relatief droog nu overgegaan in kurkdroog, zonnig voorjaarsweer; wel koud 'smorgens en 'snachts maar overdag heerlijk, vooral voor wandelaars.
Gisteren dan ook lekker gewandeld en onderweg wat lelietjes van Dalen uitgegraven voor in de tuin. Daar ben ik samen met Roos vervolgens stevig aan de gang gegaan vandaag. Niet alleen de lelietjes plaatsen aan de noordzijde van het huis maar ook een buxus uitgegraven en verplaatst naar de voortuin. Verder heb ik in de verhuisspullen wat uitzoekwerk gedaan aan het gereedschap dat nog ingepakt stond. Tot mijn verrassing beschikt Roos over een forse hoeveelheid DHZ gereedschap waaronder gereedschap dat ik nooit in mijn bezit heb gehad en ook geen ervaring mee heb zoals een découpeerzaag. Moet maar eens aan deze en gene vragen hoe je daar veilig mee kunt werken en of die voor het plankenwerk ook gebruikt kan worden zoals ik vermoed en hoop. Roos heeft namelijk ook nogal wat plankwerk staan waarvan ze graag wil dat daarmee aan de knutsel ga.
Het eerste dat ik wil gaan maken is een insectenhotel annex bergplaats voor onze klompen.

Nogal wiedes

Rare uitdrukking, die je eigenlijk nooit meer hoort, uit de tijd van mijn jeugd. Het betekent zoiets als: "ja, logisch toch, hoe kun je zo stom zijn om dat niet te weten". En dat gevoel kreeg ik bij een artikel over Corona in de Trouw onder de titel: "Groepsimmuniteit? Daar zijn we nog lang niet." Direct dacht ik: "nee, nogal wiedes". Met de intelligent lockdown die we in NL hanteren wordt juist nagestreefd om elkaar niet te infecteren; dan hoef je ook geen groepsimmuniteit te verwachten toch?

Nee, geen kaas

Kent u die nog lezer; Dorus als beheerder van een patentbureau en als zichzelf met indiener van een nieuw type muizenval. De Dorus-indiener legt uit hoe de muizenval werkt; muis komt aangetrippeld, kijkt over de rand van het mes of er kaas ligt en schudt zijn kop: "nee, geen kaas", en snijdt zichzelf daarmee uit het leven; kop eraf har har. Daar moest ik vanmorgen aan denken toen ik bij de Reformkraam op de markt kwam. Nu moet u weten dat hier helemaal geen kaas wordt verkocht. Vorige week zou Barto - "de sik", voor intimi, vanwege zijn enorme woeste snor en baard - de verkoper van zijn zelfgemaakte ('t Geurtje, Bennekom), niet te overtreffen geitenkaas op de markt zijn. Echter, vanwege de corona ellende durfde hij niet. Hans van de reformkraam komt uit de zelfde omgeving en had met Barto afgesproken dat hij kaas voor mij zou meenemen deze week. Echter, Barto was helemaal vergeten om die bij Hans af te leveren. Dus: "nee, geen kaas".
PS Helaas op Youtube geen spoor van Dorus' muizenval.

Onze Joris

Het koolzaad verdringt het fluitenkruid

Joris is niet eens meer mijn jongste kleinzoon ondanks zijn nog zeer jonge leeftijd van 2 weken. Maar de hoogste tijd om eens op kraambezoek te gaan. Schoondochter Jessica had ons gevraagd te komen. Zelf hadden we het vanwege de corona crisis niet voor durven stellen om op bezoek te komen, maar Peter en Jessica bleken niet zo angstig te zijn. Gewoon handen wassen en als je verkouden of snotterig mocht zijn niet op bezoek komen. Dus gingen we vanmorgen lekker op stap naar het station Bilthoven en met de Qbuzz naar Papendrecht; een lange, fraaie rit door zomers Zuid Holland. Overal geel bloeiend koolzaad dat zo te zien het fluitenkruid aan het verdringen is langs de slootkanten. De weg naar hun huis hadden we makkelijk gevonden. Door de frisse schone lucht leek het wel of we de zon van Griekenland in ons gezicht voelden. Ik had gewoon last van het felle licht.
We werden warm ontvangen door het jonge gezin. Schoondochter zat met de kleine Joris op de bank en na de begroeting ging hij van arm op arm. Oma Roos als eerste, heel lief gezicht zo met een baby op de arm en daarna had ik de eer. Heerlijk weer zo'n piepkleintje koesterend toespreken. Automatisch zit je te lachen en met een hoge stem met zo'n kleintje te praten. "Moet jij zo gaapies doen mannetje?", hoorde ik mezelf zeggen; ik ben dol op dat kleine grut. Ik vind het dan ook heerlijk om zo veel kleinkinderen te hebben, inmiddels 10!
Natuurlijk spraken we uitgebreid over de kleine baas en hoe hij in ons midden kwam.
Koffie en beschuit met muisjes maakten er een echte kraamvisite van; die mag ook nooit te lang duren dus al snel vertrokken wij weer met de bus naar Utrecht. En 's-avonds weer hier gegeten met chocoladevla voor toe.
PS Peter en Jessica willen geen foto's van de kleine Joris op internet, vandaar de foto van het koolzaad.

Hele ochtend in de keuken

M'n elektronische agenda maakte me er al luidruchtig op attent dat ik vandaag nassi moest maken zoals ik had beloofd aan Roos. Ik begon de dag met een hap raapstelen, overgebleven van gisteravond; raar ontbijt, maar het moet op; er bleef zelfs nog over voor in de koelkast.
Om een uurtje of tien belde zoon Peter; hij werkte vandaag in de Uithof en niet thuis en vroeg of ik tijd en zin had om in lunchtijd met hem de benen te strekken. Natuurlijk deed ik dat ondanks mijn volle dag. We liepen een half uur en hadden nog een ferme dialoog over het handelen rond het corona-virus; het varen tussen Scylla en Charibdis en ook het uitzichtloze van het huidig handelen; zo bouw je nooit groepsimmuniteit op. Was leuk om die gedachtenexcercitie samen met m'n zoon te maken.
En daarna inderdaad de nassi gemaakt maar ook direct het maal voor morgen avond voorbereid; grauwe erwten in de week gezet en lever opgebakken met uien. Ook de spektaart heb ik nog afgemaakt, kortom, de hele ochtend en begin van de middag in de keuken gestaan. Toen Roos dan ook meldde dat ze om 15.00 uur op het station zou aankomen en of ik haar dan tegemoet kon lopen heb ik dat, geheel tegen mijn gewoonte in geweigerd. Ik zat lekker op het balkon met een kopje thee en Mozart op m'n kop.
Gezellig dat ze er weer was en we dronken thee en koffie op het balkon, aten onze nassi en buikten lekker uit op het balkon. 's-Avonds kwam buurvrouw Kaat een wijntje doen.

Weer in m'n routine

Drents krentenboompje staat overal te bloeien

Gisteren merkte ik dat er toch wel een aantal zaken "op" waren zoals de pindakaas en de hagelslag, ook de notenpasta moest nodig aangevuld worden. Hè, lekker boodschappen doen. Lijstje gemaakt en vort met de geit. Over de Hessenweg gereden kwam ik eerst langs de kookwinkel "Kooklust"; ik kom daar graag en regelmatig. Ik wilde spektaart bakken maar had de bakvorm meegenomen naar Wijhe. Ach, een tweede komt altijd van pas en dan heb ik weer een reden om even gezellig langs te gaan. Natuurlijk had ze het voor het grijpen en we spraken wat over de gang van zaken sinds het grote gebeuren van de corona aanval. De winkel is heel ruim en het loopt niet over met klanten, zeker niet op dinsdagmorgen na de Pasen. Vervolgens even naar de Ecowinkel voor een pot notenpasta. Bij binnenkomst vroeg ik hoe ik moest handelen: "gewoon een karretje", dat was makkelijk.
Daarna naar de Koopman, mijn favoriete groenten en fruitwinkel en ook daar ging het eigenlijk heel gesmeerd en gemoedelijk.
Alles naar de flat gebracht en tot slot naar Albert Heijn. Ook daar ging het zonder problemen; de mensen vermijden elkaar keurig; het doet me wat vreemd aan omdat ik feitelijk erg weinig onder de mensen ben. Als ik buiten ben dan ben ik in een natuurgebied en daar kom je vrijwel niemand tegen.

Ook het meertje in de Stulp staat weer vol

Na de lunch ging ik aan de wandel. Ik wilde weer eens een Baarntje doen. En dat werd eigenlijk een complete verrassing nadat ik De Stulp had gepasseerd. Vanaf daar liep ik op geleide van de kaart op Komoot regelrecht naar Bilthoven via paden die ik voor een groot deel nog nooit had gelopen. Het Nollenveld was wel de revelatie; prachtig natuurgebied met herstellend veen nadat het waterpeil sterk is verhoogd door afvoerende sloten te sluiten. Verder door het Ridderoordse bos tot de Gezichtslaan.
In Bilthoven door het Heidepark waar ik lang geleden voor het laatst ben geweest bij de begrafenis van mijn vriend Paul D. die onder het sonore geluid van een omfloerste trom vanuit huis naar de begraafplaats werd geleid door het Heidepark met de hele stoet achter de kist met de trommelaar.
Behoorlijk uitgewoond kwam ik weer thuis waar ik nog aan de kook ging om raapsteeltjes te maken. Gelukkig had ik nog een hapje van gisteren waarmee ik de eerste trek kon stillen. Waar ik eigenlijk ook nog een spektaart had willen bakken waarvoor ik 's-morgens al het deeg had gemaakt, geloofde ik het wel. Dat komt morgen als eerste aan de beurt.

Tweede paasdag

Het poeltje staat gelukkig weer vol water

Heerlijk uitgeslapen?! werd pas om half negen definitief wakker. Thee en koffie en langzaam op gang komen. Ik had gisteravond alvast vlees te ontdooien gezet om nassi te maken voor woensdag als Roos komt. Eerst maar even vlees bakken. Na de lunch ging ik een ouderwets "Doldertje" lopen, d.w.z. met de trein naar Den Dolder en dan via Lage Vuursche weer terug naar station Bilthoven waar de fiets staat. Toen ik beneden kwam bleek het toch aanzienlijk frisser te zijn dan ik had gedacht. Eigenlijk had ik wel wat dikkers aan moeten doen, maar daar om niet getreurd en met muts op - die in de schuur lag - op weg naar het station. Misschien wel koud, maar ook zonnig en van tijd tot tijd kon de muts echt af. Het was niet uitgesproken druk in het bos; tegenliggers weken uit of ik melaats was. Dat is toch wel wennen hoor; men houdt zich keurig aan de voorschriften of men is gewoon angstig; dat verschil kan ik niet onderscheiden.
Tot mijn genoegen kon ik constateren dat het libellenpoeltje weer vol water stond; vorig jaar was het tot de bodem verdroogd in die droge zomer. Het voelde weer vertrouwd om hier te lopen en toch weer wat anders dan dat eeuwige "drietje".
Thuis gekomen had ik toch een trek, om het woord honger maar niet te gebruiken. Ik had al e.e.a. te ontdooien gezet en met een vanmorgen reeds gebakken speklapje had ik een heerlijk maal van grauwe erwten, snijbonen, gebakken ui en speklap; smullen geblazen en met een bak yoghurt met muesli een top diner zo in m'n eentje.
Ik kon het niet laten om "even" de eerste noten van de Mattheus te gaan beluisteren, maar dat werd uiteindelijk een schitterende uitvoering uit 2012 van het concertgebouworkest met - tot mijn verrassing - een jonge Peter Gijsbertsen in een kleine, maar bijzonder beeldend uitgevoerde rol. Hij is een echte liedzanger die veel gevoel en expressie over kan brengen.
In het zonnetje, met de Böse op de oren en de PC achter het venster kon ik genieten van deze heerlijke muziek.
Ik besloot de avond met het laatste deel van de 9e sumfonie van Gustav Mahler, dit op advies van iemand die schreef dat dit het absolute toppunt was om het einde van een leven te symboliseren. Inderdaad versterft de muziek volledig; erg mooi en roerend.

Als enige in de bus

Geen drol maar een braakbal

Daar ging ik dan vanmorgen op weg naar de Bilt. Na het ontbijt en de koffie in de tuin namen we afscheid. Zoon Peter stuurde nog wat foto's als trotse vader van zijn piepjonge zoon van nog geen week oud. Roos zwaaide me uit. Joke stuurde een WhatsApp bericht met de vraag of de onsmakelijke drol in haar hand wellicht een braakbal was; er zaten botjes en haar in. Misschien niet van een uil, maar zonder twijfel een braakbal kon ik haar later vanuit de trein berichten.

Voor de deur stond een fraai boeket

Ik had gezien dat er aan het spoor werd gewerkt en dat er een NS bus zou rijden van Wijhe naar Zwolle en inderdaad kwam er keurig op tijd een enorme bus waarin de zitplaatsen zodanig waren voorzien van afscheidingslinten dat de passagiers op de gewenste afstand van 1,5 meter van elkaar konden gaan zitten. Welnu, dat was niet zo'n probleem want ik was de enige passagier.

Heerlijk bordje friet gemaakt

Tijdens het wachten en in de trein las ik een boek met verhalen van en over Jan Wolkers; dat verkort de reis enorm. Ik was dan ook snel weer op honk en liep langs mijn oude huis naar het bos. Ik sprak nog even mijn voormalige buurman Roel die op een enorme motorfiets plaats nam met zijn inmiddels volwassen geworden zoon op de buddysit.
Thuis gekomen stond er een fraai boeket voor mijn deur, gekregen van de buurvrouw vanwege de thuiskomst en de Paas natuurlijk. Ik belde direct bij haar aan om te bedanken en we spraken wat met elkaar.
En verder heb ik heerlijk patat gebakken en yoghurt met muesli gegeten. Nog WhatsApp contact gehad met Indonesië en het schitterende huis van Martijn en Margot mogen aanschouwen. Achter-achternicht Gerti belde me via WhatsApp; de wereld is zo klein geworden.
Brood aangezet en dat staat nu te bakken. Ik ben dus weer helemaal bij met m'n bloggies!