Met de buurman op stap

Als je maar op anderhalve meter afstand van elkaar blijft in groepen van niet meer dan 3 personen mag je gezamenlijk aan de wandel. Buurman vroeg ons gisteren of we zin hadden in een wandeling richting Heino en dat hadden we wel. Leuk om nader kennis te maken want al wandelend kun je wat met elkaar uitwisselen en dat deden we. Buurman wist ons behoorlijk veel nieuwtjes uit de omgeving te vertellen. Zoals de geschiedenis van de Havezathe hier bij ons in het parkje. Daar is afgezien van het poortgebouw en de brug met de leeuwen en de kanonnen niets van over gebleven. De Russische spoorwegen, u weet wel zo rond 1917 is daar nogal wat geld mee verdampt en dus ook de Havezathe. En dan de rentmeester en een natuurgebied waar zo te horen plas dras wordt gemaakt.
De wandeling was niet nieuw voor mij; ik heb het gebied tussen Wijhe en Heino inmiddels behoorlijk verkend. Maar wat ik niet wist was dat de NS wandeling verderop bijzonder fraai werd en dat heb ik vandaag ondervonden. Vanaf Elshof ben ik de Wetering daar overgestoken en heb Salland verder doorkruist. Morgen ga ik maar eens dit deel en 't Nijenhuis, de dependance van het museum van Zwolle onderzoeken.

Een Debbietorium voor Roos

Het Debbietorium van Roos

Roos heeft vele jaren genoten van de groepslessen Pilates in Bilthoven bij Sportcity aldaar. Zij mist dat ontzettend. En nu heeft ze alle attributen aangeschaft om Pilates te doen. In al die jaren heeft ze zo veel ervaring opgedaan dat ze veel oefeningen wel uit haar hoofd kan oplepelen. Een enorme spiegel maakt de "gymzaal" die ze in een van de kamers boven heeft ingericht compleet. Ik stelde voor om deze ruimte met inrichting het "Debbietorium" te noemen.
En zodra de kust weer veilig is en er weer gereisd mag worden gaat Roos gewoon weer regelmatig op een dagkaart naar de Pilatesles bij Sportcity in Bilthoven.

En maar nadenken

Vandaag opnieuw naar Elshof gewandeld, dat is best een leuk doel en heen en terug ruim 10 km. En dan onderweg maar na lopen denken over de huidige toestand in de wereld die zich erg sterk probeert te verdedigen tegen het Corona virus; ik krijg dat woord nauwelijks over m'n lippen zo zat word ik het, alles wat je hoort en elke handeling is doordrenkt met de invloed van dit Covid-19 monster.
En natuurlijk is het niet niks; net als influenza is het voor kwetsbaren een potentieel dodelijke aandoening.
Roos voorziet mij voortdurend van nieuwe informatie over de pandemie die als een razende over de wereld trekt. Vooral het type patiënt dat ernstig of zelfs dodelijk wordt getroffen wordt besproken. Het lijkt dat een hoge leeftijd gecombineerd met een zwakke gezondheid een grote risico factor is alsook ernstig overgewicht. Een verzwakte afweer heb ik nog niet vernomen maar zal ongetwijfeld een ernstige risicofactor zijn. Merkwaardig genoeg lijken kinderen en jongeren nauwelijks of zelfs geen levensgevaar te lopen bij infectie. Tijdens de carnavalsviering zouden er nogal wat jongeren met het virus in aanraking zijn gekomen en daarbij niet, althans niet ernstig ziek te zijn geworden maar wel de gewenste immuniteit hebben verkregen. Een groep wetenschappers heeft aldus een artikel in het Parool de genomen maatregelen te stringent hebben genoemd en nemen een standpunt in dat de kwetsbaren zouden moeten worden beschermd en dat de anderen de gewenste groepsimmuniteit zouden moeten kunnen verwerven; dit is ook meer in lijn met wat onze premier aanvankelijk voorstelde. Ik weet het ook niet meer en loop daar al wandelend over te peinzen.
En intussen staan er twee kleinkinderen op het punt het levenslicht te aanschouwen en kan ik de gelukkige ouders, mijn eigen kinderen niet eens gaan bezoeken; dat doet een vader pijn. En zo sjok ik maar door het toch wel wat saaie landschap hier in Salland.
Geheel in stemming met het wat zwartgallig verhaal is deze schitterende uitvoering van de Actus Tragicus van het fenomeen Johann Sebastian. Laat de boodschap van deze schitterende cantate maar eens goed tot u doordringen lezer.

Elshof

De eerste wandeling die ik hier in Wijhe maakte, na een advies van een buurtgenoot c.q. medelid van de bridgeclub had ik half en half Elshof als doel gesteld. Ik dacht namelijk dat dit de dependance van "De fundatie", het museum in Zwolle was. Ik kwam vlakbij Wijhe een meneer tegen en vroeg hem naar Elshof en wat dat precies was; hij wist het niet; had er wel van gehoord. Het bleef aan mij knagen, maar ik beperkte mij tot vandaag tot rondjes waarbij Elshof een "ver oord" bleef. Maar vandaag was het zo ver. Ik plande een wandeling vanaf de fietsenstalling van het station en we gingen op weg. De aanloop was via een reeds bekend pad en vervolgens verder richting Elshof waarbij bleek dat Roos al een deel van deze aanloop had gedaan.
Elshof, we werden door het gehuchtje ontvangen in de vlindertuin van het buurthuis. Het is een schattig, klein plaatsje. Verrassend dat het een buurthuis kent. Het maakt onderdeel uit van de gemeente Olst-Wijhe. We doorliepen de hoofdstraat en gingen via een andere, verderop ons ook bekende route terug naar de fietsenstalling en door naar de slager die vandaag zijn laatste openingsdag kende. Jammer, want hij heeft bijzonder lekkere naegelholt - waarvan we overigens al ruimschoots hebben ingeslagen - maar ook droge worst van goede kwaliteit. We kochten fors in en, naast vlees alle droge worsten die er nog waren en gingen terug naar huis voor een kop thee en het bakken van brood. Het kneden van het brooddeeg blijkt prima te gaan zonder keukenmachine. Uit de geschriften van Roos' opa, bakker heb ik opgemaakt dat je hoe dan ook bij de tweede kneding minstens 10 minuten stevig moet kneden. En inderdaad voel je dan dat de consistentie van het brood goed is. Het afbakken gebeurde samen met de kip in kookzak. Heerlijk gegeten. Het samen eten blijkt desastreus voor mijn gewicht. Moet ik wandelend wat aan doen vrees ik en gewoon matigen met nassen.

Bulgaarse yoghurt

Vorige week heb ik twee liter yoghurt ingeslagen bij boerderij Boom en Bosch; niet om zelf op te eten maar voor de kinderen van Joke. Zij zijn gek op de yoghurt van opa Eef. Die yoghurt is veel dikker en smaakvoller dan yoghurt van de supermarkt; ze doet me denken aan wat vroeger Bulgaarse yoghurt werd genoemd; dik en romig van smaak.
Nu moet u weten dat boer Dirk sinds enkele jaren zijn koeien de hele winter door buiten laat. Het vriest ook nauwelijks meer en dus trappen ze het land niet stuk. Maar ze kunnen ook meer bewegen en natuurlijk ook jong gras eten naast het hooi en krachtvoer dat ze normaliter krijgen.
Dirk vertelde me dat de melk een hoger vetgehalte maar ook eiwitgehalte heeft en dat de yoghurt daarom zo veel voller is geworden.
De melk van deze boerderij vind ik altijd als nectar smaken om van de kwark maar niet te spreken; die is niet te overtreffen.
Die twee liter yoghurt van vorige week kon ik door de Corona maatregelen niet bij Joke afleveren en daarom had ik mij voorgenomen om ze maar zelf op te maken. En toen merkte ik eigenlijk pas goed hoe ontzettend "zwaar" deze was. Ik had er een halve liter van ingeschonken en met muesli en rozijnen naar binnen gelepeld en ik werd er gewoon misselijk van omdat het te veel was.De smaak was prima maar het was gewoon te zwaar. Voor die twee kleinkinderen kennelijk niet zwaar genoeg want als Joke hen gewone yoghurt van de fabriek geeft vragen ze geheid om "de yoghurt van opa Eef", van boerderij Boom en Bosch dus. Ik neem nu gewoon kwart litertjes en eet me lekker door de berg yoghurt heen; bevalt me uitstekend!

Maar weer het bekende rondje

Het pontje over de IJssel

Wijhe is een leuke plek om te wonen maar om te wandelen ben je er erg snel uitgekeken. Op aanwijzing van bewoners hier in de straat hebben we het gebied achter het kasteel grondig bewandeld; ik tenminste al zes keer inmiddels en dat "daagt niet uit". Wijhe is vooral een poort naar de Veluwe. Met de trein kun je alle kanten op; ons "eigen" lijntje", Utrecht - Zwolle gaat langs Putten, Ermelo, Harderwijk, Nunspeet, allemaal entrees naar de Veluwe. De lijn Zwolle - Arnhem gaat langs Brummen en Dieren. Ga je nog wat verder dan kom je bij Rheden, de entree naar misschien wel het mooiste stuk van de Veluwe, het gebied van de Posbank. Dat gebied is een van de mooiste van NL en kan wedijveren om de eerste plaats met de duinen, Zuid Limburg en andere fraaie plekken in ons mooie kleine landje.
Dus vandaag maar weer eens langs een wetering gesjokt en vastgelopen bij een terrein waar een boer bezig was met mest-injectie. Terug gelopen en een andere wetering afgelopen en het bekende rondje gedaan. Toch weer 8 kilometer.
Gezellig samen met Roos het maal bereid: schnitzel met blue D'Auvergne erop gesmolten en gestoofde spitskool. Heerlijk. Roos vertelde dat ze naar "het pontje" was geweest en dat dat gewoon voer ondanks de Corona. Dat biedt wellicht wandelperspectief voor de komende Corona weken. Wapenveld en Heerde zijn de plaatsen op wandel- en zeker op fietsafstand. Gaan we maar eens onderzoeken ook al ben ik geen uitgesproken fietser.
En we hebben nog lekker zitten bridgen op de computer.

Als een kip zonder kop

Vanmorgen weer naar de flat met - helaas niet op een briefje - alle dingen die ik wilde doen in m'n hoofd. Daar ontmoette ik de buurvrouw en kwam uitgebreid met haar in gesprek. Zij maakte mij duidelijk dat het absoluut niet de bedoeling is om het OV voor iets anders te gebruiken dan voor woon-werk verkeer en dan nog slechts voor lieden die in de cruciale beroepen werkzaam zijn als de gezondheidszorg. Daarvan was ik door het ontbreken van TV niet op de hoogte.
Maar goed ik ging eerst maar eens thee drinken op m'n balkon - het was prachtig weer - en liet de balkondeur lekker open staan voor de frisse lucht. Intussen ging ik scheermesjes kopen bij de Etos, een van de belangrijke dingen die ik niet moest vergeten; hier in Wijhe is geen Etos en de scheermesjes bij de DA drogist zijn alle "anders" dan die ik nodig heb. De onrust nam door de berichtgeving van de buuf nog verder toe. Ik vulde mijn rugzak en verliet als een kip zonder kop de flat en ging weer naar Wijhe. Zo in de buurt van Nunspeet bekroop mij een ongemakkelijk gevoel of ik de balkondeur wel gesloten had, maar het leek me bijzonder onwaarschijnlijk dat ik die had vergeten. Het zou anders blijken te zijn.
Roos had de maaltijd al goed voorbereid en we zaten vroeg aan tafel toen ik van de buuf een WhatsApp bericht kreeg. U raadt het al lezer; de balkondeur?!
Ik dacht nog om het maar zo te laten en morgen terug te komen maar Roos stelde voor om samen naar de Bilt te gaan zodat we in ieder geval bij elkaar zouden zijn. En zo geschiedde. Ik had overigens de belangrijkste dingen waarvoor ik naar de flat was gegaan ook als de bekende gedecapiteerde kip vergeten, dus dat kon ik ook corrigeren. We dronken 's-avonds met de buurvrouw nog een glaasje wijn en sliepen als rozen, wie weet hoe lang het duurt voordat we weer vrijuit met OV kunnen reizen.

Zweterig wakker geworden

Mooi water in het bos

Behoorlijk moe van het vroege opstaan en de wandeling van gisteren heb ik gisteravond nogal zitten gapen; we gingen redelijk bijtijds slapen, Middenin de nacht werd ik wakker vanwege de onrust in mijn hoofd door de dreigende lock down. Het is voor mij en waarschijnlijk voor velen een gruwel gedachte dat je in je huis min of meer wordt opgesloten als een gevangene. Ik herinner mij nog dat ik jaren geleden eens samen met vriend Peter C. het plan had opgevat om met hem mee op vakantie gaan met de Trans Siberië expres. Ik had al een fors bedrag aanbetaald. Maar toen ik las dat er een stuk van de reis bij zat dat je meerdere dagen niet de trein zou verlaten heb ik direct geannuleerd; ik werd al gek bij de gedachte. En dat had ik nu ook bij de gedachte dat je niet meer uit huis zou kunnen behalve voor boodschappen en om de hond uit te laten?!
Ik sloop naar beneden en heb wat Griekse mythologie zitten lezen in "Mythos" van Ste[hen Fry, toen ging het weer en heb ik weer lekker geslapen.
En vandaag zijn we er met z'n tweetjes op uit gegaan; eerst naar de markt en vervolgens naar Albert Heijn. Het is wel een soesa hoor en het gaat nog veel erger worden. Daarna gingen we aan de wandel waarbij we vrijwel niemand tegen kwamen afgezien van een boeren-echtpaar waarmee we over MRIJ koeien hebben staan praten.
Roos wist een prachtig stukje bos met daarin een toverachtig water te vinden. Was eigenlijk vlakbij het dorp. Daar gingen we nog even langs bij de slager die vanwege familie problemen gaat sluiten. Jammer, want voor zover ik in die korte tijd heb kunnen vaststellen maakt hij kwalitatief heel bijzondere vleesconserven waaronder naegelholt waarvan ik dan ook een flinke hoeveelheid af liet snijden.
Nog lekker in de tuin van de zon genoten.

De Hierdense beek

Hulshorster zand

Vanmorgen zeer vroeg op weg gegaan naar Nunspeet. Mijn plan was om over het Hulshorster zand te wandelen en het nieuwe tracee van het Zuiderzeepad te volgen. Dus om kwart voor acht al op station Nunspeet en door het bos op weg naar Hierden. De treinen waren zo goed als leeg dus was het geen enkel probleem om ruim afstand van elkaar te houden; al wandelend kwam ik de eerste uren letterlijk geen mens tegen, Wonderschoon om het steile pad over het mulle zand te bestijgen en de enorme vlakte in het heldere voorjaarslicht te aanschouwen. Dat deed mijn toch wat sombere gevoelens even naar de achtergrond verdwijnen.
Het eerste stuk van de wandeling was bekend terrein, maar vanaf de afslag naar Hierden was voor mij nieuw.

Hierdense beek

Ook had ik dit stuk niet als GPX beschikbaar voor Komoot. Maar de markering was behoorlijk goed; pas vlakbij Hierden kon ik de tekens niet meer vinden en liep ik verder op de Komoot kaart. Daar stopte een op 1 persoon na lege bus voor mij en die bracht me naar station Harderwijk waar ik weer de vrijwel lege trein nam naar Bilthoven.
Op de flat eerst maar wat van de 2 liter yoghurt, die ik gisteren feitelijk voor de kids van Joke had gekocht opgegeten met wat muesli. Viel me zo zwaar dat ik er enigszins onpasselijk van werd en even vreesde dat ik "geveld" was. Toen maar even een power "nap" gedaan en weer volkomen uitgerust wakker werd. Tas ingepakt; ik ben nogal huiverig voor een langdurige lock down en wil zoveel mogelijk bederfelijke waar uit huis mee naar Wijhe nemen, vandaar mijn heen en weer gereis. We willen ook per se bij elkaar blijven om voor elkaar te zorgen mocht een van ons beiden ziek worden.
Om half vier weer naar het station gegaan en lekker op tijd weer aangeschoven bij Roos die het eten net klaar had.

En weer terug in WIjhe

Kunstgras in de tuin bij Arja

Met een volle rugzak gingen we weer terug naar Wijhe. Ik had gisteren nog uitgebreid ingekocht bij boer Dirk. Angelina hielp in de winkel met een mondkapje voor en er hing een uitgebreid pamflet hoe je vanaf heden spullen bij hen kon bestellen. Ik had een stuk boter en kwark voor Roos gekocht en yoghurt voor de kids van Joke en melk om brood te bakken en zelf op te drinken. Joke vond het onverantwoord om de yoghurt te ontvangen; daar zit je als opa met je goeie gedrag. Dan maar zelf twee liter opvreten?!
Maar ook de reebiefstuk en nog wat etenswaren en de taartvorm voor de quiche Lorraine had ik in de rugzak gepropt. We waren weer redelijk vroeg in Wijhe en ik ging de deur weer snel uit om in m'n eentje nog een stuk te lopen. Ik begin de omgeving hier van Wijhe aardig in de benen te krijgen. Ik liep over het smalle graspad langs een wetering en merkte tot twee keer toe dat mensen echt helemaal omliepen om de 1,5 meter die ons via een landelijke e-bericht was toegezonden ook daadwerkelijk vorm te geven. Ik werd er lacherig van. Maar ook dochter Joke stuurde me een serie heel ernstig bedoelde berichten hieromtrent. Ik heb dan ook besloten om me strikt aan de adviezen te conformeren ook al ben ik het met de aanpak niet eens in de zin dat ik niet overtuigd ben van de positieve uitwerking in het kader van het bereiken van groeps-immuniteit als je elkaar mijdt als de pest. Ik zie wel hoe het afloopt maar maak me ernstig zorgen over de maatschappelijke en economische gevolgen.

Een prachtig adder vrouwtje

Maar onderweg ook gezellige WhatsApp berichten van dochter Arja die me een fotootje stuurde van het kunstgras in haar tuin. Ik vertelde haar dat ik al wandelend een naam had bedacht voor haar vijfde kind, dat binnenkort het levenslicht zal aanschouwen: Quintus Xavier lijkt mij een mooie naam vanwege de voorletters. Tevens kreeg ik een bericht van vriend Ab die samen met zijn broer Dick vandaag inventarisatie onderzoek doet in Drenthe aan de adderpopulatie. Hij stuurde een schitterende foto van een vrouwtjes adder. Het was er prachtig weer voor: niet te warm maar wel zonnig; daar houden adders van, althans dan komen ze tevoorschijn.
En lekker reebiefstuk gegeten met gebakken aardappels en Romeinse salade.

Samen naar de Bilt

Onderweg kreeg ik een WhatsApp bericht van nicht Vera met
de nadrukkelijke waarschuwing om vooral binnen te blijven.
Uit recalcitrantie stuurde ik deze foto die Roos van mij nam.

Inmiddels lijkt het erop dat er sprake gaat komen van een zgn. lock down, oftewel dat je helemaal niet meer mag reizen, zelfs niet meer buitenshuis mag verkeren zoals in Madrid. Dat geeft mij een behoorlijke portie onrust en daarom vroeg ik Roos of we niet samen naar de Bilt konden gaan zodat we in ieder geval samen ge lockdauwnd zouden zijn indien dat onverwacht subiet zou worden ingesteld. Nou zal het zo'n vaart niet lopen maar ik wil gewoon zoveel mogelijk spullen over halen; wie weet hoe lang deze crisis situatie gaat duren en je wilt gewoon bij elkaar kunnen zijn.

We wilden het wel combineren met een mooie wandeling en zo stapten we uit in Putten en liepen richting Ermelo zoals ik onlangs had uitgezocht. We kwamen langs de zorgboerderij met de eitjes en sloegen uiteraard twee dozen eitjes in. Tot mijn verbazing kende Roos dit traject goed; zij had het eerder gelopen wist alleen niet meer waar het geweest was. Grappig!

In Ermelo haalden we grappig genoeg weer de trein precies; we hoefden nog geen twee minuten te wachten en kwamen op ons bekende station en liepen naar de flat.

Ik kocht bij de Koopman snijbonen en maakte een smakelijk en voedzaam maal voor ons tweetjes. Was weer fijn om in het zonnetje in de flat te vertoeven. Ik constateerde, en Roos met mij dat het fijn is om in "je eigen" huis te zijn. Ach, die twee-huizigheid is echt heerlijk. Terwijl ik dit zit te schrijven, op de "muziekkamer" bij Roos boven realiseer ik me ten volle hoe ik me ook hier in Wijhe al helemaal thuis voel. Desondanks hechten we aan onze eigen bewoning; de crisis rond het virus, waarvan ik de naam niet meer wil opschrijven heeft ons wel deze fijne gelegenheid gegeven om - net als vorige jaren in Calpe - het samen in 1 huis wonen te genieten.

Mag je nog wel hardop lachen?

Fraai oud stadhuisje in Lochem

We zaten vanmorgen in de trein naar Lochem; we hadden eigenlijk gepland om van Lochem naar Borculo te wandelen; het zou niet verder dan Barchem worden. We hadden het over de nieuwe dienstregeling die was ingesteld vanwege de hedendaagse crisis rond het bekende virus waarvan ik de naam niet meer kan horen. Er rijden nog slechts stoptreinen uitgezonderd op de lijn Enschede - Den Haag; daar rijdt nog een intercity. Op station Deventer zag ik gisteren zo'n Intercity staan en tot mijn verbazing zag ik dat deze gewoon uitgesproken vol zat, althans het rijtuig dat vanaf de entree van het station het makkelijkste bereikbaar was. NS had overigens een extra lange Intercity trein ingezet, dus ruim plaats.
Terwijl wij op weg waren naar Lochem spraken we over deze Intercity die voor mij erg handig zou zijn in het geval ik mijn kinderen zou willen bezoeken in Utrecht, Gouda en Den Haag. Niet in Papendrecht constateerde ik hardop lachend, waarop ik mij afvroeg of hardop lachen nog wel was gepermitteerd in de trein onder de huidige omstandigheden.

Het doodgespoten gras, Bah!

Lochem was gelukkig niet uitgestorven; een levendige stad met leuke winkeltjes en een bijzonder fraai kerkplein, met een uitstekende slager en een fraai stadhuisje uit de 17e eeuw zo te zien.
We hadden de route snel gevonden en liepen de geel-rode markering af. We aten van de gekochte gedroogde wordt op een bankje in het parkje met de ganzen. Even later ontmoetten we een gepensioneerde dierenarts die duidelijk om een praatje verlegen zat.
De wandeling voerde ons langs het grasveld waar we nog niet zo lang geleden een tractor zagen rijden die iets over het gras sproeide dat absoluut geen water was. En ja hoor, het gras was nu door de rotzooi die erop gespoten was geel geworden en dood. Ik vroeg aan een meneer die zijn moestuin aan het omspitten wat het was. Een groenbemester: "doen ze hier allemaal", sprak hij berustend,
Wij liepen door en hadden het bij Barchem wel gezien. Roos wist nog hoe laat de bus vertrok en dat was enkele minuten later. Dus ja hoor, de OV-engel hielp ons weer, waarvoor dank.

Rondje Wijhe

Zo is het maar net!

Met mijn ongedurig karakter valt het me helemaal niet makkelijk om met de huidige situatie om te gaan. Onze premier heeft erop aangedrongen om op elkaar te letten en dat doen Roos en ik ook waarbij je natuurlijk beiden een stuk autonomie in moet leveren en dat vind ik best moeilijk. Ondanks dat we al zo lang met elkaar omgaan vind ik het lastig en dat komt niet door Roos hoor, maar puur door mijn karakter. Ik ben de laatste 12 jaar zo volstrekt gewend om - met name in de keuken -  de scepter te zwaaien ha ha en nu moet ik me beperken tot de pollepel. Ach, ik moet ook wel een beetje om mezelf lachen hoor.
Eerst samen een pakje ophalen; was bezorgd bij een leuke manufacturen winkel hier in Wijhe. Roos had allerlei fitness attributen besteld zodat ze hier in de "blauwe kamer" zelf Pilates kan doen. Ze is er niet in geslaagd om hier in de buurt Pilates lessen te vinden die aan haar kwaliteitseisen voldoen; ze is het ook zo goed gewend bij Debbie in Sportcity Bilthoven. Ik weet daarvan mee te praten, uitstekende training! Maar ook dat is heden gesloten.

Bruggetje over de Soestwetering

Daarna ging ik even naar Albert Heijn voor wat dingetjes als sambal dat, aldus degene die me hielp met vinden, "niet was uitverkocht". Het is inderdaad bizar om al die lege schappen te zien, zelfs hier in Wijhe.
En natuurlijk heb ik in de middag een lekkere wandeling gemaakt op geleide van Komoot. Ik vond aansluiting op een NS wandeling, tegenwoordig OV-stapper genoemd; liep door een rustig en stil coulissenlandschap. Ik genoot er echt van en appte dat ook uitgebreid aan Roos. Viel me niks tegen. Na een 10 km weer terug en lekker aan de thee.

Spelende kinderen

Zelfs de piano op station Zwolle is in isolatie

Vandaag weer naar de flat geweest om e.e.a. op te halen. ZO miste ik mijn PC om mijn dagelijkse bloggies te schrijven en ook naar muziek te luisteren. Dat doe ik bij voorkeur met de Böse koptelefoon. In een vrijwel lege trein van Wijhe naar Zwolle en een even lege stoptrein naar Bilthoven. Onderweg uitgebreid ge-appt met schoondochter Jessica; zij verwacht haar eerste boreling, een zoon ongeveer over een week en dat is nogal wat in deze tijden van Corona. Geen bezoek in het ziekenhuis, afgezien van de jonge vader, mijn zoon Peter en zelfs zolang de kraamverpleging thuis werkt mag er niemand op bezoek komen. Het ontlopen van het virus is overal een hot topic en waar het medisch personeel betreft natuurlijk volkomen terecht. Voor hen geldt: "alle hens aan dek".
Ik maak me er niet zo druk om waar het mijzelf betreft, maar des te meer daar waar het kwetsbaren betreft; daarom vermijd ik contact.

Je ziet het niet zo goed, maar hier op het zand waren
jonge mensen lekker bezig met badminton en zo

Aangekomen in Bilthoven ging ik lekker door het bos naar de flat. Ik maakte op geleide van Komoot een ferme omweg door het bos. Tot mijn onuitsprekelijk genoegen zag ik onderweg op verschillende plekken grote groepen kinderen heerlijk met elkaar spelen; zonder ouders, op een grasveld en in het bos grotere kinderen lekker aan het badminton spelen. Cruijf zou zeggen: "elk nadeel hep z'n voordeel". Door het lamleggen van een groot deel van het maatschappelijk gebeuren zoekt men toch een nieuwe invulling. Ik heb daar op z'n tijd best moeite mee, vrijheidslievend als ik voor mijzelf ben. Af en toe word ik wat claustrofobisch door de opgelegde beperkingen, die ik overigens grotendeels mijzelf heb opgelegd. Ik weet soms geen raad met mezelf ha ha.
Op de flat eerst even met de buurvrouw gesproken en vervolgens binnen de was opgeruimd die er nog hing van maandag. Een bakje met voedsel uit de vriezer opgewarmd in de magnetron en in alle rust "opgenuttigd", was toevallig een bakje boerenkool dat ik eigenlijk voor Marjorie had bestemd; maak wel weer wat anders voor haar.
En vervolgens weer met de trein terug naar Wijhe en met Roos koffie gedronken en een beetje stepbridge gespeeld. 

Huis de Voorst

Huis de Voorst

Roos had voor vandaag een waslijst aan activiteiten; ze wilde in één run twee fazantenbessenstruikjes halen in Joppe, 1 kilogram thee in Zutphen en een tafellaken in Zwolle. Leek mij geen goed plan en daarom stelde ik voor dat ik de thee in Zutphen zou halen en aansluitend lekker aan de wandel zou gaan aldaar. Roos ging naar het Joppe voor de struikjes en daar een stuk lopen.
In Zutphen pakte ik weer de eerste etappe van het Graaflandpad op. Zutphen blijft een prachtige stad met haar oude muurresten en de

Toegangshek

stadspoort over de Berkel; een schoonheid! Ik liep verder en daar werd ik door een vriendelijke dame aangesproken. Zij adviseerde mij om een bepaalde route te lopen zodat ik niet door de onaantrekkelijk stadswijk hoefde waar het officiële pad doorheen ging. Dat advies volgde ik op en kwam toch gewoon weer op het Graaflandpad; bepaalde geen straf.De tocht langs de Berkel blijft mooi en was nu een stuk fijner om te doen omdat het prachtig weer was en niet zo keihard waaide als de eerste keer. Ik kwam opnieuw langs het Huis de Voorst; een juweeltje met vergulde toegangshekken en een imposante oprijlaan.
Verder liep ik onafhankelijk van de GPS track waarbij ik opnieuw werd geadviseerd door een dame die bekend was in deze streken en vond ik in Eefde een fraai pad dat mij terug leidde naar Zutphen. Geheel voldaan nam ik de opnieuw nagenoeg lege trein terug naar Wijhe. Het is toch wel bizar als je het verschil ziet in drukte op de straat en vooral ook in het OV. Geen mens in de interlokale bussen en nagenoeg lege treinen. Maar ook geen condensstrepen in de lucht van vliegtuigen en veel minder verkeersgeluid?!

Ganzeneierstruif maken

Erg stil in de trein

Afgelopen donderdag, na de rietruimactiviteit met de werkgroep Eilandspolder had ik een dertigtal ganzeneieren meegekregen van vriend Ab. Die kun je niet eindeloos bewaren en invriezen is geen optie. Dus moest ik ze alle dertig verwerken tot struif. Dat had ik zaterdag gedaan voordat Ab kwam en daarbij geconstateerd dat geen van de dertig ernstig bebroed was; geen bloedvinnetje te zien! Het grootste deel had ik gewoon tot struif geslagen, maar ook een deel gesplitst om t.z.t. vla van te maken.
Voor vandaag had ik besloten om daar maar eens een bak van op te halen om mee te nemen naar Wijhe, waar ik momenteel zeer regelmatig verblijf om niet het risico te lopen dat een van ons tweeën ziek wordt en dat de ander onbereikbaar is. Inmiddels is duidelijk geworden dat het OV nog gewoon functioneert. Dat voelde aan als een forse opluchting en dus toog ik hedenmorgen richting de Bilt om wat inkopen te doen en e.e.a. in de flat aan kant te maken. Zo deed ik de was en ging ik tussendoor even naar de Koopman om wat amandelen voor Roos in te slaan en wat sinaasappelen voor mezelf. Voor de zekerheid ook wat Mejul dadels. Ook de PC waarmee we altijd stepbridge doen heb ik meegenomen. Lekker gedoucht en geschoren en ik was weer "het heertje".
Het was een heerlijke zonnige dag en zo zat ik wat te "chillen" en "relaxed" thee te drinken op m'n balkon; ik was al met al toch wel redelijk tevreden, ondanks alle commotie rond dat klote virus.
Op tijd weer terug naar het station gewandeld met een loodzware rugzak. Bij station Wijhe stond de trouwe tweewieler op me te wachten. Roos had lekker gekookt en 's-avonds hebben we weer ouderwets zitten stepbridgen.
's-Avonds sprak de minister president, Marc Rutte de bevolking toe via radio en TV. Een heel imposante en eerlijke toespraak die duidelijk fundament verleende aan de aanpak waarvoor in ons land is gekozen om de crisis beheersbaar te houden. De regering laat zich leiden door wat wetenschappers voor de beste aanpak houden, dus geen "waan van de dag", zoals gebruikelijk wanneer de tweede kamer zich ermee bemoeit. Bravo regering!
Petje af voor onze eerste minister!

Alles komt stil te staan

Mijn ontbijt. Brood met Nagelholt
van de slager in Wijhe. Heerlijk.

Niet te geloven, maar ik heb vannacht alle tekort gekomen slaap ingehaald. Gingen we gisteravond om half elf slapen, daar werd ik pas om 8 uur wakker omdat ik wat gedruis hoorde van Roos die eerder was opgestaan dan ik, een op zich bijzonder fenomeen!
Lekker zitten ontbijten met z'n tweetjes en zo tegen 9 uur het video-gesprek geopend met zoon Martijn en Margot in Surabaya; de wereld is zo klein geworden. En kostte een gesprek van enkele minuten honderd jaar geleden een weeksalaris, daar kost een video-gesprek met WhatsApp helemaal niets en is helder als glas, zowel beeld als geluid. We hebben wel anderhalf uur met z'n viertjes zitten praten; reuze gezellig!

Roos op het wandelpaardje langs de sloot

Later op de dag zijn we de deur uit gegaan en wandelden we via het plaatsje Boerhaar, onderdeel van Wijhe door de boerenlanden in de omgeving. Via een paadje langs een sloot liepen we weer terug naar Boerhaar en gingen een kop chocolademelk drinken bij "de Logtenberg" in Boerhaar; een ontzettend gezellige tent waar op dat moment een groot familiefeest plaats vond. Ongetwijfeld de laatste grote bijeenkomst want bij thuiskomst werd al snel duidelijk dat de maatregelen, die nodig zijn om het virus, waarvan ik de naam niet meer uit m'n strot kan krijgen, enigszins in toom te houden, onder andere behelsden dat alle horeca van het land voorlopig gesloten blijven. Dus heb ik ook het equinox etentje met Hans-Erik en Cor maar officieel afgezegd. Ik krijg toch wel een opgejaagd gevoel van deze noodtoestand. Zoiets heeft mijn generatie nog nooit meegemaakt.

Soppen in park de Hooge Veluwe

Ab voor de "Boer'nkinkel"

Vandaag gezellig met Ab aan de wandel op de Veluwe. Hij zou me om 8 uur op komen halen, dus om 7.37 ging de wekker. Ik was wat laat, allereerst door "De brug over de Tara", een fantastisch boek van Frank Westerman dat ik overigens al eens eerder had gelezen, maar ook behoorlijk van de leg door alle gedoe met dat verrekte virus waarvan ik de naam niet meer kan horen, laat staan op wil schrijven. Ab, altijd optimistisch en vrolijk schudde de muizenissen uit mijn hoofd en al snel zaten we lekker aan de thee en even later in de auto op weg naar Hoenderloo. Daar aangekomen eerst naar de "Boer'nkinkel" voor de traditionele chocolademelk met appeltaart en toen naar het park waar het opmerkelijk rustig was. We waren van plan om op de GPX route van het Veluwe zwerfpad van Otterloo naar Hoenderloo te lopen en eerst met de fiets naar Otterloo te fietsen. Het zou anders lopen. Komoot verrekt het om een GPX route anders te lopen dan in de aangegeven richting. Daarom werkte het allemaal niet en kozen we, of beter gezegd, koos Ab ervoor om gewoon door de wildernis richting Hoenderloo te lopen. Dat is overigens toegestaan in dit natuurgebied hoor lezer, alzo had ik ergens gelezen uit de mond van een boswachter van dit gebied. Nou, dat hebben we geweten en niet alleen omdat het een prachtig gebied was dat we doorkruisten waarbij we zandvlaktes maar ook stukken die bedekt waren met het glibberige Australische Grijs kronkelsteeltje, een exotische mossoort. Maar op het einde moesten we door een stuk Veluwe dat wel zo ontzettend nat was dat we telkens terug moesten om een andere route te zoeken. Dat lukte wel uiteindelijk. Ongehoord hoe nat het was in dit altijd zo droge gebied.
Na een heerlijke wandeldag scheidden onze wegen op de parkeerplaats in Hoenderloo; ik ging met de bus richting station en door naar Wijhe; Ab ging naar Edam.

Yoghurt en veganistisch eten

Met Ronja in de schommelstoel

Als een echte zuivelleverancier ging ik op weg naar dochter Joke & kids. Ik had 2 liter boerenyoghurt bij me, een stuk boter en een bakje met een stel gebakken kippenvleugeltjes. Die laatste niet als melkboer overigens, maar omdat de kids dat zo lekker vinden.
Altijd heerlijk om begroet te worden door dochter en de vier helderblauwe kinderoogjes van de kleinkinderen Bram en Ronja.
Joke nodigde me uit om met z'n viertjes naar een veganistisch restaurantje te gaan om te lunchen, Niet echt "mijn ding", eigenlijk helemaal niet mijn ding, maar het was wel gezellig zo met de twee kindertjes eruit te gaan. Toen ik mocht bestellen zei ik: "een pol gras met een glas water". Dat viel niet in goede aarde; ik heb Joke niet vaak zo boos naar me zien kijken. Ik liet de keuze aan haar over en het was best lekker allemaal.
Met m'n knieën in m'n nek vanwege het piepkleine tafeltje at ik de no-tuna salad en een met zeewier blauw gekleurd broodje en een bijzonder smakelijk, slagroomvrij taartje. In de zaak stond ook een schommelstoel die stevig genoeg was dat ik er ook in kon zitten. Joke maakte een paar foto's terwijl ik daar met Ronja in zat.
We gingen weer terug naar huis; het begon te hagelen. Joke ging met Ronja op haar rug naar de fietsenmaker om haar fiets op te halen; ik liep al keuvelend met Bram naar huis.
ROnja ging slapen, Joke vroeg of ik even op wilde passen zodat ze een paar boodschappen kon doen. Op de bank zittend terwijl Bram wat om me heen speelde viel ik als narcolepticus in slaap, een powernap. Ik voelde iets aan mijn knie en schrok wakker; Bram had op het speelgoedfornuisje een eitje voor me gebakken, de scheet.
Ach en 's-avonds weer lekker gegeten waarbij de kippenvleugels als onderdeel van de maaltijd werden ingezet. 

Rosa Parks, Juliette en de buschauffeur

Toen ik vorige week de toch best wel lange treinreis van Wijhe terug naar de Bilt zou maken gaf Roos me een boekje mee "voor onderweg". Ik had het al eerder gelezen: "Rosa stond niet op", het relaas van de pen van Martin Luther King, de grote voorganger van de strijd om gelijke rechten voor de gekleurde, met name de zwarte Amerikanen. Deze werden vooral in de zuidelijke staten van de VS als minder dan tweede rangs burgers behandeld; de apartheidspolitiek zoals we die ook kennen uit Zuid Afrika. Alleen al de eerste hoofdstukken zijn pijnlijk en beschamend om te lezen.
En dan gisteravond las ik het nieuwste boekje van Annejet van der Zijl over een heel bijzondere liefdesgeschiedenis in de tijd van de slavernij in de VS; hoofdpersoon Leon is een tijdgenoot van mijn voorvader Hendrik de Kozak. De hele maatschappij aldaar floreerde door de slavernij zoals de huidige door het gebruik van de olie. En de blanken profiteerden daarvan en handhaafden deze vorm van grove uitbuiting door onvoorstelbare wreedheid. Annejet beschrijft dat weer op de van haar bekende voortreffelijke wijze. Over die liefdesgeschiedenis moet u zelf maar lezen beste lezer van deze blog.
En dan vanmorgen moest ik eraan denken hoe inmiddels de integratie heeft plaatsgevonden toen de chauffeur van de bus die mij naar Edam bracht mij iets voor 7 uur vriendelijk begroette. Hij was net als ik op een onmogelijke tijd opgestaan; hij voor de bus en ik voor het vrijwilligerswerk als pensionado. Tussen ons was geen duimbreed verschil gelukkig ook al hadden we verschillende kleurtjes.