Twee keer oliebollen en een nieuw bed

Het nieuwe bed. Mooi toch!

Vorig jaar had ik het bakken van oliebollen achterwege gelaten. Roos is er niet gek op en zelfs wanneer ik slechts 200 gram bloem gebruikte had ik er veel te veel aan. Kun je wel alles weg geven, maar ja, waar bak je dan voor? Maar dat zat me toch niet lekker. Dus vandaag nog eens de helft. 100 gram bloem, 100 ml melk en de rest een beetje aanpassen. Een steelpannetje met olie en uiteindelijk had ik 6 oliebollen en die waren toch lekker! Hebben de avond niet gehaald har har. Als ze warm zijn en lekker knapperig dan vind ik ze het lekkerste en de eerste vier vonden al snel de weg naar beneden. Nummer vijf at ik smiddags op en de laatste heb ik voor Roos bewaard. Daar had ze ook wel genoeg aan.
Roos ging een nieuw bed uitzoeken bij Morpheus de beddenzaak in ons dorp; ik ging naar de fitness voor de broodnodige armspieroefeningen. Verder heb ik op dringend verzoek van Roos wat schoonmaak activiteiten gepleegd in de flat. Beviel me eigenlijk best wel.
Had ik aan 6 oliebollen genoeg, daar gebeurde tot mijn verbazing het volgende. Er werd ergens rond 15.00 uur gebeld en daar stond een voormalig collega, Kees vG voor de deur; long time no see, maar ontzettend leuk. Terwijl hij de trappen op zwoegde hielp hij mij herinneren dat hij altijd veel oliebollen bakte in het verleden. En inderdaad herinnerde ik mij nog goed - uit de zeventiger jaren toen wij beiden als gedetacheerd militair bij het Centraal Laboratorium van de Bloedtransfusiedienst in Amsterdam werkten - dat Kees de eerste week van januari nog dagelijks oude oliebollen als lunch naar binnen werkte. En nu had hij een zakje bij zich met een zestal oliebollen. Goed bedoeld, maar ik heb ze toch maar aan buurvrouw Kaat gegeven die de bollen dankbaar in ontvangst nam tot mijn genoegen. Ze zou de bollen 's-avonds met haar zus "opnuttigen".
Van schoondochter Jessica kreeg ik een alleraardigste WhatsApp met de vraag wat wij gingen doen op oudejaarsavond. En ja, klinkt afgezaagd, maar na het lawaai feest al 70 keer te hebben meegemaakt heb je er niet veel meer mee. We hebben wat gebridged, een wijntje gedronken, een glaasje Everts' roem door de slokdarm laten branden, elkaar om 00.00 uur een kus gegeven, van het vuurwerk genoten en om 00.30 slapen.
Waar ik wel over in zat was dat zoon Hugo door de mist heen moest rijden. Marjorie en hij gingen oude en nieuw doen in Tilburg bij een vriendin van Marjorie en daarna moest hij aan het eind van de nacht nog Camille naar Schiphol brengen. Is gelukkig allemaal goed gegaan en ze hebben een heerlijke avond gehad. Wij ook hoor lezer.

De ondertekening in Zwolle

Roos en Ans tekenen het koopcontract

We namen hartelijk afscheid van de mensen van ons logeeradresje met een: "tot ziens", tenslotte worden zij plaatsgenoten van Roos en kunnen we elkaar binnenkort gaan tegenkomen op de markt of gewoon in de buurt. Binnen enkele minuten waren we bij het nieuwe huis; we werden opgewacht door makelaar Filip en Ger, degene die het huis gaat verlaten. We liepen door het huis; het zag er allemaal spik en span uit; keurig allemaal. Dus snel bij Filip in de auto met z'n allen en naar Zwolle, naar de makelaar. We moesten even in de wachtkamer plaats nemen. Daar zat Ans al te wachten. Gezellig even met elkaar gesproken; aardige mensen. We spraken af dat ze een keer bij ons Indisch komen eten en wij werden ook uitgenodigd om bij hen in Olst te komen.

Ger overhandigt de sleutel aan Roos

Een formele maar ontspannen gebeurtenis deze koop. Ik fungeerde als fotograaf en werd gekscherend ook door meneer de notaris zo gepresenteerd har har. De sleutel werd als afsluiting van de verkoop door Ger aan Roos overhandigd. We werden door de notaris zelf uitgelaten.
Na afloop liepen Roos en ik door Zwolle; "ons nieuwe Utrecht", de grote plaats in de buurt van Wijhe. Het opent veel perspectief voor bezoek en wandelen aan het Noorden en Oosten van ons land. Ik verheug me er al op; vanuit mijn eigen Biltse flat met de trein en dan wandelen via de Veluwe richting Wijhe. En als ik bij Roos ben museumbezoek in het Noorden en wandelen in het Oosten, met name Twente, Salland en de Achterhoek.

B&B en spare ribs

Na de wandeling gingen Roos en ik op stap naar Wijhe. Morgen vindt de ondertekening van het koopcontract plaats en daarom gaan we overnachten aldaar. Onderweg naar het station Bilthoven passeerden we zo'n weggeef bibliotheekje met een alleraardigst boek over Nostradamus; een geromantiseerde beschrijving van zijn leven; echt zo'n lekker onderwegleesboek. Met de stoptrein naar Zwolle. Dankzij het boek ging de rit sneller dan gedacht. Het laatste stukje naar Wijhe vanuit Zwolle was zo gepiept. Het was nog redelijk licht toen we aankwamen op ons logeeradresje, vlakbij waar Roos gaat wonen. Warme ontvangst door de gastvrouw en gastheer en een bijzonder gezellig onderkomen. Daarna gingen we in het dorp een hapje eten. Een echt dorpskroeg met een paar tafels om een hapje te eten. Roos nam zalm en ik at een portie spare ribs die er niet om loog. Heerlijk vind ik dat altijd.
Terug op de kamer hebben we nog wat gelezen en vervolgens een gat in de dag geslapen; we werden pas om half negen wakker ondanks de spannende gebeurtenis van die dag. 

Grijs repelsteeltje onder m'n zolen

Radio Kootwijk

Vanmorgen wilde ik mijn wandelschoenen invetten. Daartoe moeten ze wel eerst van zand en andere ongerechtigheden ontdaan worden. Tot mijn verbazing ging het zand er helemaal niet van af. Mijn laatste wandeling was met Ab op het Kootwijker zand, het gebied dat dankzij de gebonden stikstof depositie overwoekerd is met het grijs kronkelsteeltje, een uitheemse mossoort die ik uit balorigheid het grijs repelsteeltje noemde.
Bij de wandeling was het vrijwel onmogelijk om de duinen te betreden omdat je uitgleed door de kleverige smeerboel; leek wel koeienstront met al dat zand tussen de troep. 
Het zand kreeg ik met de grootste moeite van het bovenleer van de schoenen. Echter de zolen zaten vol met die kleverige smeerboel. Zelfs na enkele dagen lopen zit het nog tussen de ribbels van de zolen.
En dan nog beweren dat de natuur helemaal geen last heeft van die stikstofdepositie die vooral veroorzaakt wordt door de landbouw, met name de veeteelt sector. Tegenwoordig worden de gier (urine) en de stront (mest) gemengd opgeslagen waardoor ammoniak wordt gevormd door de bacteriën. De ouderwetse stalmest waarbij de gier en de met stro gemengde mest apart worden opgewerkt ontstaat aanzienlijk minder ammoniak, hierbij ontstaat de "ouderwetse" gezellige plattelandslucht die door Roos' vader "Landluft" werd genoemd. Vind ik ook zo lekker ruiken. Bij boer Dirk in de stal rook het altijd naar Landluft.

Bertje Slingeland

Een flinterdun ijslaagje op ijsbaan van De Bilt

Een klasgenootje van me in de vijfde klas van de lagere school. Op de klassefoto die ik nog uit die tijd heb staat hij ook met zijn witte kop haar. Niks bijzonders eigenlijk, behalve dat ik grote bewondering had voor zijn durf. Hij durfde namelijk het ijs op wanneer het nog maar enkele dagen had gevroren. Dat is eigenlijk het enige dat ik van hem heb onthouden; of hij goed kon rekenen of juist niet, weet ik echt niet meer.
Op een dag was ik met mijn opa en vader in de auto toen er nog maar een flintertje ijs op het water lag. Ik zei toen: "daar zou Bertje Slingeland zich op wagen". Ik weet nog dat mijn opa iets bromde; mijn vader zei niks. Later realiseerde ik me natuurlijk dat dit gewoon een onzinnige opmerking van mij was geweest. Maar toch moet ik altijd aan die opmerking en dus aan Bertje denken wanneer ik ergens zo'n eerst flintertje ijs op het water zie liggen.
Toen ik afgelopen week langs het schaatsbaantje van De Bilt liep en het eerste ijs zag moest ik daar een foto van maken voor de Blog. Waarvan acte.

Broer Henk herstelt mijn verlichting

Natuurlijk wilde Henk niet op de foto

Enkele weken geleden kreeg ik een berichtje van broer Henk dat hij vandaag langs zou komen om mijn verlichting in de keuken te herstellen. Destijds toen ik hier in de flat kwam wonen heeft hij een TL boven het aanrecht aangebracht, maar dat is inmiddels versleten. De klemmetjes zijn er stuk voor stuk van afgespat en de situatie is heden penibel.
Om half twaalf kwam hij. De goedzak had voor Roos bonbons meegenomen en voor mij drie zakjes met van die overheerlijke taaitaaikorstjes van de Jumbo. Na de thee gingen we naar de Gamma om een en ander in te slaan en thuis gekomen ging hij aan het werk. Het was een hele klus maar hij kreeg het gelukkig voor elkaar.
Daarna gingen we eten. Ik had voor de gelegenheid nassi gemaakt en gelukkig ging dat er in als koek. Een vorige keer had ik spruitjes en tuinbonen en die lustte hij allebei niet. Ik had nu zelfs een reserve oplossing met snijbonen en rundvlees met aardappelen. Was dus niet nodig gelukkig. De rest van de nassi gaf ik mee om aan Charlotte te geven.
Henk lustte ook best de door mij gemaakte vla. Ik had geen melk meer en ging snel naar AH terwijl Roos hem in die tijd haar huis liet zien.
Ook de vla smaakte hem best en na een gezellige en nuttig bestede dag namen we afscheid. Fijn om zo'n broer te hebben; we schelen tien jaar in leeftijd maar hebben nog nooit ruzie gemaakt!

Wandelen bij Kootwijk

Koek en zopie, middenop het Kootwijker zand

Het was vandaag werkelijk een ideale wandeldag. Dat kwam heel goed uit want Ab en ik hadden afgesproken om op deze dag te gaan wandelen op de Veluwe. Het was de enige dag die nog open stond in mijn agenda en het KNMI had haar best gedaan om een mooie wandeldag in te plannen har har.
Ab had nog ge-appt hoe laat hij vanmorgen zou komen voor de thee. Dat werd 8.00 uur en uiteraard was hij tien minuten eerder. Daar had ik al rekening mee gehouden; de thee stond dampend klaar.
Aangekomen bij Kootwijk zochten we nog even naar het huis van een ouwe kennis van Ab; had hij in geen 40 jaar ontmoet maar van een andere kennis had hij vernomen dat hij in Kootwijk woonde. Aan het aspect van de tuin dacht Ab al af te kunnen leiden waar het was. Voor de zekerheid vroeg hij het nog aan een allervriendelijkste meneer die iets aan het doen was met een ladder en een boom. Bleek ook imker te zijn en vertelde dat hij geen last had van Varoa mijt. Leuk détail was dat hij zijn bijen alleen van de honing afhielp als de kast gewoon te zwaar was zodat ze het toch in een winter niet op zouden kunnen. Kortom de bijen aten hun eigen honing en geen suikerwater in de winter.
De kennis van Ab konden we uiteindelijk niet traceren maar de ingang van het stuifzandgebied des te beter. Een mooi gebied waar de effecten van de stikstofdepositie erg duidelijk is. Het grijs kronkelsteeltje, een mos dat op een wat slijmerige manier bijzonder goed gedijt op een dieet van neergeslagen stikstof domineerde grote delen van het gebied. Daarom was er een stuk van enkele tientallen hectares afgeplagd. Ondanks het slipgevaar liepen we over de vlakte die overigens ook hier en daar bijzonder fraai was. Uiteindelijk kwamen we ook weer bij de wisenten waar we die vorig jaar hadden gezien. Ook nu stond een viertal van deze runderen zichtbaar voor ons op die zelfde plek. Mooie koppen.
We liepen terug richting Kootwijk en kwamen onderweg grappig genoeg een soort koek en zopie tentje tegen waar overigens niets te koop of te zien was. Ab maakte daar een foto van mij terwijl ik aan een boterhammetje knaagde. Uiteindelijk weer terug naar de auto en slaperig van een dag buiten weer naar huis. Volgens Komoot was het ruim 15 kilometer. Volgens de stappenteller van Ab een stuk meer?!

Op bezoek bij Douwe en Florien

Vanmiddag gingen we op kennismakingsbezoek bij Douwe. Sinds alweer enkele maanden heeft hij een vriendin, Florien en het is zover dat we kennis gaan maken. En dat viel - zo te zien - beiderzijds in zeer goede aarde. Het gesprek ging heen en weer en heel diverse onderwerpen die ons vieren aangingen passeerden de revue en natuurlijk vooral wederwaardigheden van Douwe en Florien. En dat onder het genot van koffie en - nee maar - kerstkransjes die uit de hand werden geserveerd door Douwe.
Het was een ontzettend gezellige middag en daarmee voor ons een genoeglijke afsluiting van de kerstdagen.
Toen we thuis kwamen heb ik op grond van het 'smorgens uitgevoerde experiment met magisch voedsel nog maar een litertje bereid. Daarmee heb ik voldaan aan het verzoek van zoon Peter.

Experiment "magisch voedsel" plus recept

"Magisch voedsel"

Vol onbegrip keek de, overigens aller behulpzaamste winkelbediende mij aan: "papkokende rijst?", nee, dat verkochten ze niet bij Dirk. Ook bij Albert Heijn kon ik die kennelijk ouderwetse papkokende rijst niet meer vinden. Daarvan maakte ik toen de kinderen nog klein waren rijstebrij, met rozijnen, bruine suiker, boter en kaneel.
Mijn moeder maakte dat ook als toetje in mijn kinderjaren; zij deed er overigens geen rozijnen in, maar krenten als ik me goed herinner en de boter was natuurlijk margarine en de suiker was gewoon kristalsuiker. Destijds werd het na het opkoken gegaard in het grote bed onder de dekens.
Die rijstebrij van mij heeft in de loop der jaren een zekere roem verworven. Ik maakte het regelmatig en op een bepaald moment kennelijk ook voor de vriendengroep van Peter die "Magic" speelden. Bij die gelegenheid muntte Jim, de oudste vriend van Peter en een van de drie musketiers, deze zoete pap als "magisch voedsel", en sinds die tijd noem ik het ook zo. En onlangs bereikte mij de vraag of ik voor hun bijeenzijn op 31 december een pan van dit magisch voedsel kon en wilde bereiden.
Ik zat er over te peinzen hoe ik dan toch kon voorzien in de vraag van zoon Peter nu ik geen papkokende rijst kon verkrijgen.Vanmorgen ging ik maar eens aan het experimenteren met basmatirijst als basis. Ik had ook geen idee meer over de verhoudingen en als chemicus in ruste ging ik maar eens wat experimenteren.
100 gram rijst afgewogen en daar in porties van 100 ml op heel lage stand van mijn inductieformuis de zaak opgewarmd en telkens melk toegevoegd als het mengsel te dik bleek. 500 ml bleek zo'n beetje het absorberend vermogen van de rijst te zijn. Toen met de grondig gereinigde (vanwege de smaak overdracht) staafmixer op laagste stand er doorheen gehaald, rozijnen, kaneel en boter toegevoegd en opnieuw zachtjes verwarmd om de rozijnen te doen wellen en de rijst snotgaar te koken. Het resultaat mag er zijn. Nog zo'n batch en ik heb mijn magische taak volbracht.

PS Op 2 januari vroeg zoon Peter mij om het recept. Ga ik hier formuleren.

Begin met een schone 2 liter pan en een kleine pollepel die niet naar uien smaakt! Vermijd smaakoverdracht. Papkokende rijst is het makkelijkst, maar kan ik nergens meer verkrijgen. Is ook niet echt nodig; gaat ook prima met basmati rijst.

Recept opa's rijstebrij
Weeg honderd gram rijst af voor uiteindelijk iets minder dan een liter rijstebrij.
Doe er 400 ml melk bij en al roerend opwarmen. Het vuur mag dan hoger zolang je roert; als je goed roert kan het niet aanbranden. Zodra de melk kookt zet je het vuur zo laag mogelijk en roer dan gewoon af en toe; zet een wekkertje zodat je het niet kunt vergeten!
Doe er intussen een klontje roomboter bij, vooral niet te weinig. Een flinke soeplepel donkerbruine suiker en een lepel kristalsuiker (is zoeter) en een koffielepel (eierlepel mag ook) kaneel. Af en toe roeren. Wordt het te dik gewoon nog een beetje melk erbij en goed roeren. Heel laag vuur!
Met de staafmixer maak je de rijst tot pap. Daarna doe je de rozijnen erbij, een paar handen vol naar smaak. En nog een half uurtje op zeer, zeer laag vuur of in een slaapzak laten nagaren.
Ik hoor graag over het resultaat.
Opa

Kerstdiner bij Marjorie en Hugo

Vanuit een bijzondere hoek genomen staan
we er alle vijf op!

We werden om zes uur - en vooral niet vroeger - verwacht. Dat beloofde wat! Ook vorig jaar waren we uitgenodigd om op eerste kerstdag te komen eten bij Hugo en Marjorie. Dat waren tot nu toe de enige keren dat we überhaupt waren uitgenodigd voor een kerstbijeenkomst bij een van onze kinderen waarbij ik wel moet aantekenen dat we dit jaar ook door Mariska waren gevraagd, maar dat kwam van twee kanten niet goed uit. Nu is mijn viertal ook wel wat beperkt in hun mogelijkheden omdat hun moeder ieder jaar weer de tweede kerstdag van hen claimt en dan is de koek al voor de helft op nietwaar. Maar dit is geen klacht hoor lezer, begrijp mij goed!
Prompt om zes uur waren we daar. Marjorie en haar zus Camille waren druk bezig met de voorbereidingen van het kerstdiner; het rook heerlijk. Ook Hugo liet zich niet onbetuigd met een enorm stuk buikspek dat hij na het bakken zorgvuldig inpakte in meters aluminiumfolie; dat beloofde wat hoor. En inderdaad, eerst een bijzonder voorgerecht van tapioca dat Camille voor de gelegenheid zelfs had meegenomen uit Brazilië. Vervolgens een heerlijke lasagna schotel, gecombineerd met het eerder genoemde buikspek van Hugo. Een glaasje wijn completeerde het hoofdgerecht. We zaten gezellig te kletsen terwijl we mes en vork lieten rammelen. Camille slaagde er zelfs in om een "onsie" van het hele gezelschap te maken; dat siert deze blog.
Tot slot een verrukkelijk nagerecht naar Braziliaans recept; een variatie in cocos, voor ons Hollanders onbekend, maar bijzonder lekker en, heel opmerkelijk, niet te zoet!
Intussen stak Hugo de open haard in de fik; altijd een bijzonder gezicht zo'n echt open vuur; gefascineerd zat ik naar de vlammen van het steeds hoger brandende vuur te kijken. Het was intussen al behoorlijk laat geworden en ik stelde Roos voor om naar huis te gaan. Maar tot onze verrassing was een aantal van de pakketjes onder de kerstboom voor ons bestemd. Dat verraste ons nogal; zijn we absoluut niet gewend. Een uit de VS overgewaaide gewoonte om cadeautjes te geven met de kerst. Een boek met 500 recepten om soep te maken; ik ga mijn best doen, maar ook een doos met 4 stukken zeep, geschenk van Leia en door Camille meegenomen vanuit Brazilië. Ontzettend lief!
Dankjewel kids voor deze genoeglijke kerstavond.

Boiler en wasmachine

De nieuwe wasmachine

Boiler doet het!

Eerst kreeg ik een brief van Eneco dat er binnenkort een "Intelligent boiler" zou worden geïnstalleerd in mijn flatje; de gewone boiler zou worden voorzien van een module in de vorm van een aanstuurbaar kastje dat zou bepalen wanneer de boiler gebruikt zou worden om te verwarmen wanneer er een overmaat aan stroomcapaciteit zich voordeed in onze buurt. Vooruitlopen op de toename van zonnecellen en windmolens natuurlijk. Wilde ik graag aan meedoen natuurlijk. Enige tijd later kwam een monteur deze intelligentie aanbrengen in mijn flat. Echter, vanaf die tijd had ik helemaal geen heet water meer; de boiler verrekte het ten ene male. Ik heb het een kleine week aangezien omdat ik dacht dat het aan mij lag. Ik kon er zelfs slecht van slapen en kreeg zelfs een paniekaanval midden in de nacht. Volstrekt onnodig want toen ik de dag voor kerst belde naar Eneco kreeg ik niet alleen onmiddellijk een persoon aan de lijn doch tevens de toezegging dat op eerste kerstdag nota bene een tweede monteur langs zou komen hetgeen ook daadwerkelijk geschiedde. En vanaf die tijd heb ik volop gloeiend heet water!
In die zelfde tijd stopte mijn wasmachine haar tot die tijd zo goed uitgevoerde werkzaamheden; de lagers bleken te zijn versleten. Dus snel een nieuwe besteld bij de leverancier hier om de hoek. En ook die kon razendsnel worden geleverd. Wat een opluchting allemaal.

Kerstavond 2019 en magisch voedsel

Margot en Roos aan de ontbijttafel

Terwijl ik dit schrijf hoor ik de kerkklok van de kerk die Roos en ik delen vrolijk luiden: het is kerstavond, de avond waarop de kerken in NL vol zitten. Ik heb nog een warme herinnering aan het bezoek aan de kerk van Noorbeek op kerstavond 1979 toen ik daar met Anneke een week vakantie vierde. Verder heb ik dat niet vaak gedaan.
In Duitsland wordt Heiligenabend op deze avond gevierd, een gezellig samenzijn tijdens het verorberen van de kerstmaaltijd. Dat had Marjorie oorspronkelijk ook voor ons bedacht. Maar omdat Hugo graag op deze dag bij de slager wilde stoempen is ons kerstmaal na overleg op eerste kerstdag gepland. Kwam ons ook wel een stuk beter uit want vandaag werd de dag toch vooral ingenomen door de terugreis van Antwerpen naar huis.
Maar eerst hebben we gezellig samen met Margot nagepraat terwijl Martijn naar kantoor was en ergens in de buurt met z'n drietjes ontbeten. Leuk om ook haar beter te leren kennen; we hadden elkaar meer dan een jaar geleden voor het laatst gezien.
Daarna met de stoptrein via Essen naar Roosendaal en door naar Rotterdam. Onderweg kreeg ik nog een App van zoon Peter of ik nog gelegenheid had om voor 31 december "magisch voedsel" te bereiden voor de vier vrienden. Dus ben ik nog even langs de supermarkt geweest om melk te kopen. Papkokende rijst kon ik nergens krijgen dus zal ik het maar van Basmatirijst maken. Komt vast goed.

Kerstmarkt in Antwerpen

Chinatown in Antwerpen

Niet te geloven maar we stonden pas om half tien op. Martijn zat met een koptelefoon op achter de laptop. Hij had een telefonische meeting voor zijn werk. Hij zit natuurlijk in een afrondingsfase met allerlei zaken rond de overdracht.
Martijn haalde broodjes terwijl Margot zich aangordde voor de sportschool, "de gym", zoals dat kennelijk ook genoemd wordt. Lekker gebakken eitje op het broodje, een croissant kop koffie en het was weer helemaal goed. Toen Margot met een rooie kop van de inspanning weer terug kwam van de gym lustte ze ook wel een croissantje. Gezellig zo met z'n viertjes. Zo rustig aan gingen we van huis voor een forse sightseeing in Antwerpen. Het is een ontzettend gezellige stad en op deze dag natuurlijk ontzettend druk vanwege de kerst. Het bleef gelukkig droog. Margot moest hier en daar nog wat inslaan waarbij we door Chinatown kwamen en inderdaad allemaal Chinese lieden die met etenswaren op karretjes liepen te slepen en twee enorme Chinese leeuwen aan het begin van de straat. Een levendig geheel.
We lunchten met een - opnieuw enorme - kom soep met brood. Ik kreeg het maar nauwelijks op. Het was daar binnen zo heet dat het zweet zichtbaar van m'n voorhoofd afliep.
We gingen terug naar de flat. Margot ging even lekker een tukkie doen en wij drieën zetten ons gesprek voort. We kunnen het zo goed vinden allemaal met elkaar. Martijn en ik zijn zichtbaar blij dat we elkaar hebben leren kennen. We dronken er weer een lekker biertje bij.
Het was alweer donker toen we naar de kerstmarkt liepen. Een drukte van jewelste maar de kraampjes stonden lang niet zo dicht op elkaar als wat ik ken van de kerstmarkten in de Duitse steden. Je kon toch nog rustig alles bekijken en een beetje doorlopen. Er was van alles te koop waaronder Nougat en dat kon Roos uiteraard niet weerstaan.
Voor vanavond had Margot een Libanees restaurant besproken. We waren keurig op tijd en gelukkig maar want mensen die te laat waren moesten zich haasten om op tijd voor de tweede tafel klaar te zijn. Wij niet; wij genoten van het bijzondere palet aan oosterse smaken dat ons werd geserveerd. Koude en warme gerechten en opnieuw bepaald niet te weinig. In tegendeel.
We liepen opnieuw een stevig stuk langs de Schelde kade en plotseling waren we weer bij de flat.
Bier was niet meer nodig; ik dronk gefilterd water en stelde om 22.00 uur voor om te gaan slapen. Het is best vermoeiend zo'n hele dag met interactie en in een drukke omgeving. We konden ons alle vier in het voorstel vinden.

Varkenswangen gegeten in Antwerpen

Buiten bij Bonmama lekker nassen met z'n vieren

Ja hoor, daar stonden ze ons al op te wachten. Martijn en Margot waren op het perron waar onze stoptrein arriveerde om 18.10. Fijn om elkaar weer te zien. Lekker door de stad gelopen die in volle kerststemming was natuurlijk. Natuurlijk hadden ze veel te vertellen met een bruiloft in het verschiet en natuurlijk de verhuizing naar Surabaya. Voor vanavond hadden ze een leuk restaurantje in gedachten; was helaas vol maar in het alternatief, Bonmama, konden we nog met z'n viertjes een plekje buiten bemachtigen. Was geen probleem, dus zaten we met onze jassen aan lekker te eten. Ik had varkenswangen in een pannetje en dat was wel zo veel dat ik het maar nauwelijks op kreeg. Lekkere frietjes erbij; helemaal af. Natuurlijk een Belgisch biertje op advies van Martijn.
Na afloop liepen we naar hun huis en onder het genot van nog een - heel bijzonder - biertje spraken we verder. Martijn kan met zo veel genoegen over bijzonderheden van bier praten dat je er gewoon het water van in de mond krijgt. Hij had nu een biertje dat al vijf keer als het beste bier ter wereld was uitgeroepen; een echte trappist waarvoor je de grootste moeite moet doen om een kratje te bemachtigen. Ik heb het dopje zorgvuldig ingepikt om in mijn rariteitenkabinetje te leggen als aandenken aan dit genoeglijk bezoek met het bijzondere bier en ongetwijfeld ons laatste bezoek aan deze prachtige flat.
We gingen bijtijds slapen.

De drie musketiers

Jessica toont de babykamer

Vandaag een heel programma om af te werken. Eerst op verjaarsvisite bij zoon Peter. Hij was deze dag wiskundig gesproken 2 tot de 5e macht geworden oftewel 32 jaar. Om in Papendrecht te komen was helemaal niet zo ingewikkeld als ik had gedacht. Gewoon met bus 77 naar Utrecht Centraal en dan met een Qbuzz naar Papendrecht halte Kennedylaan. Een klein half uurtje en je staat voor de deur. Roos en ik waren de eerste gasten, maar direct kwamen Bea en Kees, de ouders van de zwangere Jessica. We hadden elkaar al eens uitgebreid ontmoet en hadden direct een leuk gesprek over hun activiteiten en natuurlijk over ons gezamenlijk kleinkind.

De drie musketiers, 

Jessica liet trots de al helemaal ingerichte babykamer zien.
Een poosje later kwamen Joke, Anneke en Carlos het gezelschap versterken en ontspon zich een genoeglijk familieonderonsje. Tot slot kwamen Jim, Eric met aanhang binnen; oude vrienden van Peter die elkaar al vanaf de kleuterschool kennen en in die tijd de "drie musketiers" werden genoemd. Ik maakte een foto van het fameuze drietal. Ze waren altijd zo gek op magisch voedsel en hun ogen begonnen te glimmen toen ik dat onderwerp naar voren bracht.
Roos en ik moesten als eersten opbreken; we gingen naar Antwerpen voor bezoek aan Martijn en Margot.
We gingen via Dordrecht en Roosendaal met de stoptrein naar Antwerpen Centraal.

Met Camille naar het "Rijks"

Camille vol aandacht voor het melkmeisje van Vermeer

Vanmorgen om half negen reeds had ik met Camille afgesproken op Utrecht CS. Had voor mij niet zo vroeg hoeven te gebeuren, maar Camille had zelfs al om 8 uur willen afspreken; dan is het nog donker in deze tijd van het jaar. We hadden direct de trein naar Amsterdam CS en op mijn voorstel liepen we via de Brouwersgracht de stad in. Ze had een paar dingen die ze graag wilde zien waaronder de Westertoren. Over de Keizersgracht liepen we richting Rijksmuseum. Maar natuurlijk naar de Westerkerk en daar stelde ik voor om even over de Rozengracht te gaan en door de Jordaan. We dronken een koffie bij een leuk zaakje, gehuisvest in de kerk waar Anneke lang geleden een kamer bewoond had. En toen het RIjksmuseum waar ze onvermoeibaar alle schilderijen van de grote meesters met aandacht bekeek. Gelukkig was die fantastische tentoonstelling van Spaanse en Nederlandse schilders nog daar.
Rond twee uur hadden we het wel gezien. Camille wilde nog naar de Heineken Experience en ik ging naar huis. Was een gezellig dagje geweest.
's-Nachts kreeg ik een paniekerige aanval; zweten en ik moest gewoon m'n bed uit om wat te lezen. Het feit dat m'n "slimme boiler" niet werkt en de verhuizing van Roos en nog een paar kleine dingen werd deze oude man te veel. Nu ik dit schrijf, enkele dagen later moet ik er een beetje om glimlachen. De monteur voor de slimme boiler van Eneco komt nu zelfs op eerste kerstdag. Nu maar hopen dat het ook goed komt want zonder warm water is het een frisse bedoening!

Marjorie is weer thuis

Roos was gisteren op bezoek geweest bij Marjorie. Er is opnieuw sprake van dat ze binnenkort naar huis mag en vandaag is het zo ver!
Eerst naar de markt geweest en e.e.a. ingeslagen bij "Hans", de man van de Veenendaalse Reformkraam en tevens mijn bron voor contant geld. Ik had vier dingen nodig en had die keurig onthouden. Muesli, amandelen,  rozijn en een pakje gist.
Hugo WhatsAppte mij nog om te vragen of ik nog met Camille naar Amsterdam zou gaan morgen. Dat was zeker het geval alleen moest ik wel met haar kunnen Appen en dat maakte Hugo in orde. Wat zullen die twee blij zijn dat ze na vier weken ziekenhuis nu weer thuis is.

Eilandspolder

Op naar het eerste eiland

Weer een vroegertje vanmorgen. Op naar de Eilandspolder, Het beloofde een mooie, droge dag te worden. Op onze gewone tijd, d.w.z. half acht in de morgen ontmoette ik Ab op het busstation van Edam. Op naar "de taart" die Corinne ons iedere werkdag weer verschaft. Dit blijft toch wel een hoogtepunt van onze werkdagen hoor. Tot onze verbazing was de bakkerszaak wel open maar er bleek nog geen taart te zijn; die moest nog worden geleverd vanuit Amsterdam Noord. Maar dat duurde niet lang; de vriendelijke chauffeur kwam met het heerlijk gebak aanzetten en wij spoedden ons naar het clubhuis waar de hele goegemeente ons al met smart stond op te wachten. Het kantoor was gewoon te klein; deze vrijwilligersgroep wordt steeds groter en dat komt toch echt niet alleen door de taart van COrinne. Er heerst zo'n ontzettend genoeglijke sfeer. Alvorens we het water op gaan wordt eerst de politiek besproken en voor ieder probleem een oplossing geformuleerd; kostelijk!
De enorme taart probeerde ik te lijf te gaan met "Herman", het broodmes. Viel niet mee; een enorme lading slagroom en zeker veertig centimeter taartbodem moest eerlijk in moten verdeeld worden.
Daar gingen we het water op; het was niet eens koud. Ongelooflijk veel kieviten verduisterden het luchtruim. vijftienduizend werd door de kenners geschat. Ook goudpluvieren werden gezien. Ik had gelukkig mijn Swarovski bij me en genoot van de enorme vluchten vogels. Was echt bijzonder.
Ab had al vier landjes gemaaid. Die namen we stuk voor stuk op hark en vork en met zo veel werkers was het relatief snel gepiept. Ik vind het zo ontspannend deze inspanning. Was weer genieten!
Ik kon weer met Herman terug rijden naar Zaandam Kogerveld. Het bleek dat Jan Wim geboren was in de straat waar mijn grootouders destijds woonden. Een echte zaankanter dus.

Dat raap ik niet op!

Martijn gaat een jobwisseling aan. Vanmorgen vroeg ik hem op de WhatsApp hoe het afronden ging. Hij meldde mij dat hij nog slechts 6 werkdagen heeft voordat hij definitief vertrekt. Hij werkt heden bij een groot internationaal bedrijf dat o.a. sigaretten produceert waarop ik als groot tegenstander van roken vanwege de gezondheidsperikelen antwoordde dat hij dan na zes dagen kon stoppen met roken. Flauw, maar ach.
Ik zou dit niet geschreven hebben ware het niet dat ik vanmiddag iets grappigs vergelijkbaars meemaakte. Ik had net een doos eieren gekocht bij Koopmans toen ik het kordate getik hoorde van een mooie jonge vrouw op hoge hakken. Op dat moment verloor een meneer die zijn armen te vol had een doos. Ik zag direct dat er zo'n waarschuwingsetiket op zat met dat roken levensbedreigend is. Die mevrouw wilde de meneer helpen en ze bukte al om de doos op te rapen tot ook zij zag dat het om rookwaar ging, waarop ze licht verontschuldigend zei: "dat raap ik niet op". Ik reed lachend weg, dat zult u begrijpen.
Kennelijk ben ik niet de enige fervente anti-roker en echt niet omdat ik bang ben voor mijn eigen gezondheid, maar helemaal vanwege zorg voor degenen die zich aan dit zo gevaarlijke en verslavende genotsmiddel hebben verslingerd.
Wie herinnert zich nog dokter Meinsma? 

Het leek ineens een stuk groter?!

De winkelstraat van Wijhe met molen

Vandaag opnieuw naar Wijhe met Roos voor een ontmoeting met de verkopers van het huis dat Roos daar gekocht heeft. Met de trein van 9.00 uur naar Zwolle en verder naar Wijhe. We liepen door het dorp en waren er weer helemaal enthousiast over. Het was er echt stil, nauwelijks auto's  in de hoofdstraat, leuke winkels en natuurlijk de molen. Het wijkje was weer snel gevonden en we maakten kennis met de vrouw des huizes; meneer moest vanmorgen werken.
Lekker aan de koffie en wat heen en weer gepraat. Roos pakte haar schrift met vragen erbij en die werd uitgebreid besproken.
Gewapend met een meetlint bekeek ze waar de vleugel geplaatst moest worden. Die moet natuurlijk direct op de juiste plek gezet worden door de verhuizers. We liepen natuurlijk het hele huis weer door en beiden hadden we het idee dat het een stuk groter was dan in ons geheugen. Geen tegenvaller dus.

Roos meet de dingen

Nog een kop koffie en we namen opgewekt afscheid met een "tot ziens op 30 december", want dan vindt de overdracht plaats.
Vervolgens naar de sportschool waar Roos lid van gaat worden per 1 februari. Niet te geloven maar als potentieel nieuwe deelnemer krijg je daar een hele maand gratis proefmaand! Een grote sportschool met een veelheid aan toestellen en allemaal spik en span. Ook Pilates groepslessen, maar dat had Roos al lang gezien op de website. Toen ondernamen we de terugreis. Lekker relaxed met de Intercity naar Utrecht. Was een gezellig dagje geweest.