Paar dagen Ardennen

De begeleidende map voor de Toscane reis

Maar eerst naar de bijeenkomst van Phileas als voorbereiding op onze groepsreis naar Toscane. Hans van Drunen, de organisator van Phileas is geoloog en dat zullen we weten ook, dus een uitgebreide geologische verhandeling over het te bezoeken gebied; een onrustig gebied; vanouds is hier veel vulkanisme al zijn er de laatste duizenden jaren geen actieve vulkanen geweest; er is nog van alles aan verschijnselen. De Etrusken die hier voor de Romeinen hebben gewoond hadden al ontdekt dat er door de vulkanische uitloging veel verrijkt metaalerts in de grond zat. Veel kopererts is hier gedolven en opgewerkt en zelfs verhandeld aan de Grieken. Een vulkaan die niet boven de grond is gekomen levert nog steeds een enorme hoeveelheid CO2 aan de atmosfeer; er is hier een bijna honderd jaar oude centrale waar aardwarmte wordt aangewend, kortom, er valt hier geologisch wat te beleven.
Joris, de historicus van het gezelschap hield eveneens een uitgebreid verhaal over wat we op cultuur gebied allemaal te zien gaan krijgen. Veel over Siena, de plaats waar ik nogal gek op ben en over San Gimignano, de plaats met de vele torens. Maar ook veel kerken en kloosters waar ik aanzienlijk minder mee heb, maar dat is onvermijdelijk bij een cultuurreis in Italië.
Er was nog een dame die met ons mee had willen rijden, maar dat kwam allemaal slecht uit want we gingen met een taxi en dan voegt het allemaal niet.
Na afloop wilden we nog een Bosch bolletje scoren maar het was weer veel te druk bij de beroemde banketbakker Jan de Groot. Dus door naar het station en met de trein naar Maastricht. Daar hadden we alle tijd voor een overstap en resp. voor een frietje - wat kunnen die Limburgers toch lekkere friet bakken - en voor Roos een ijsje.

Futuristisch gebouw; station van Luik. Mooie architectuur

En toen verder naar Luik waar we hebben overnacht. Eerst inchecken bij het hotel en toen het centrum opgezocht. Daar hadden we willen eten maar het restaurant naar onze gading had helaas geen konijn; was uitverkocht kennelijk. Op een terrasje lekker in het zonnetje een biertje gedronken, een Barbar voor een barbaar har har. Terug naar het hotel en daar bij de buren in het restaurant heerlijk gegeten. Zou de enige keer worden in dit weekend dat ik niet propvol naar bed ging. Belooft veel voor onze culinaire genoegens in België. Zo lekker heb ik in NL in ieder geval lang niet gegeten; voor het laatst in Drenthe.

Simon Baron-Cohen

Simon Baron-Cohen

Jantine doet onderzoek aan de functie van de hersenen; veel meer dan dat weet ik niet van haar want we hadden nog geen gelegenheid om over dit onderwerp wat diepgaander te spreken. Het is overigens wel een onderwerp dat mij fascineert. De complexiteit van de hersenen is gigantisch. In de tijd dat ik een project deed met psychiaters maakte één van hen een statement over de complexiteit van de hersenen die volgens hem vergelijkbaar is met die van het immuunapparaat, het onderwerp waar ik mijn wetenschappelijk leven aan heb gewijd.
Dick gaf mij een poosje geleden het boek "Thinking" mee: "voor in de trein". Maar het was aanzienlijk meer dan dat; ik vond een artikel van Daniel Dennett dermate bijzonder dat ik Jantine attent maakte op dit boek. Zij antwoordde dat zij tijdens haar promotie had  samengewerkt met Simon Baron-Cohen, eveneens auteur in dit boek, reden voor mij om zijn bijdrage met extra aandacht te bestuderen; en dat viel niet tegen; een perfect opgezet verhaal, beginnend met de controverse die jarenlang heeft gespeeld aangaande onderzoek naar gedragsverschillen en onderscheid tussen de sexen.
Simon beschrijft allereerst de resultaten van anatomische studies waaruit duidelijk verschillen tussen de hersenvolumes en samenstelling worden vastgesteld. Ook psychologisch onderzoek maakt deel uit van het werk; ook daar verschillen tussen de sexen; empathie en systematiek zijn te onderscheiden eigenschappen waarin groepen van de twee sexen verschillen.
Vervolgens zoomt het onderzoek zich in op een mogelijke oorzaak van dit verschil; het hormoon testosteron blijkt hierin een belangrijke factor; niet de enige factor dat zeker niet, maar zo'n 40% van de verschillen zouden hun oorzaak kunnen vinden in verschillen van de hoeveelheid testosteron van de ontwikkelende foetus. Fraai longitudinaal onderzoek.
Baron-Cohen is onderzoeker op het gebied van autisme en primair clinicus. Tijdens de discussie die op zijn Edge-lezing volgde gaat hij uiterst zorgvuldig om met mogelijke consequenties van zijn bevindingen. Bewonderenswaardig hoe hij in alle zorgvuldigheid allerlei mogelijke onjuiste diagnostiek en therapie tracht te voorkomen en vooral hoe hij ook de vooral manlijke eigenschappen die bij autistische mensen lijken te zijn doorgeschoten ook positief probeert te positioneren. Hij beschouwt autisme daarom ook niet als een vorm van pathologie maar als een onderdeel van het gedragsspectrum, zij het een onhandige eigenschap voor de persoon in kwestie en (meestal zijn) omgeving.
Na lezing van zo'n mooi samenhangend wetenschappelijk verhaal heb ik het gevoel dat ik een lezing daadwerkelijk heb bijgewoond en van dat gevoel kan ik langdurig genieten. Het voordeel van een boek is wel dat je e.e.a. kunt herlezen en dat is op mijn leeftijd ook echt nodig wil je niet binnen de kortst mogelijke tijd alles weer hebben vergeten.

Familie in Hommerts

Piet en ik, gefotografeerd voor de gedenksteen op
het Roode klif bij Laaxum, Friesland.

Al in december vorig jaar kreeg ik een mailtje van een mij onbekende, Piet van der Hoek naar aanleiding van een bloggie over een stel overgrootouders van mij, Johannes ten Brink en Pietertje Veenstra. Door alle gedoe rondom mijn donordochters en onze overwintering in Spanje was het mij enigszins door het hoofd geschoten. Maar toen ik deze week mijn oude mailtjes aan het opruimen was kwam ik zijn verzoek weer tegen en heb direct een afspraak gemaakt om Piet op te zoeken in het mij tot dusver onbekende plaatsje Hommerts in Friesland, vlakbij Balk waar de Friese tak van mijn familie vandaan kwam.
En zo stapte ik hedenmorgen om iets voor zessen in de bus en haalde zelfs nog een Intercity eerder dan gepland naar Leeuwarden, verder naar Sneek en daar bus 42 naar Hommerts. Onderweg belde ik Piet om te zeggen dat ik er nog vroeger zou zijn dan we hadden afgesproken. Grappig genoeg bleek de buschauffeur een bekende van Piet te zijn. Hij stond me (gelukkig) op te wachten; ik had zijn adres anders nooit gevonden; was helemaal niet in een dorp, maar echt middenin het land; aan drie kanten vrij uitzicht en de vierde kant op een boerderij even verderop.
Piet is een echte Fries; hij woont vrijwel op de plek waar hij is geboren en waar zijn familie 150 jaar heeft geboerd. Hij had al van alles uitgezocht; was het zelfde overzicht als wat Karel deV voor mij had uitgezocht. Piet wilde een compleet overzicht dus ook met de lieden die nu nog leven met de naam ten Brink. Gelukkig stond ook daarvan e.e.a. in mijn stamboom overzicht. Het ging om de nazaten van "ome Jurrie", een neef van mijn moeder; de enige tak waar de naam ten Brink is doorgezet; de manlijke lijn dus. Gelukkig heeft deze Jurrie voor een aantal manlijke nakomelingen zorg gedragen dus hoeft Piet zich niet te vervelen.
Na de koffie kreeg ik van Piet een mooie rondrit door de Friese dreven; overal wist Piet wel iets anekdotisch te vertellen of had hij zelf iets beleefd. We zagen vogels en reeën; ik had de Swarovski niet voor niets op het laatst nog in m'n tas gedaan. We kwamen langs een aantal plekken waar je goed kon eten aldus Piet en ook langs een behoorlijk aantal plaatsen waar ik geweest was tijdens mijn wandelingen zoals Laaxum, het Roode klif en natuurlijk Balk, de plek waar onze gezamenlijke voorvaders vandaan komen. Want dat hadden we al uitgezocht; onze lijnen waren gescheiden in de Napoleontische tijd toen twee broers apart van elkaar verschillende achternamen hadden verkozen; van der Hoek respectievelijk ten Brink; heeft misschien wel iets te maken hoe ze destijds woonden.
De van der Hoeken hebben zich uitgewaaierd over Amerika en zijn ook in Friesland nog goed vertegenwoordigd; de ten Brinken zijn vooral naar Amsterdam geëmigreerd en daar gebleven.
Na een leuke informatieve ochtend namen wij afscheid op een busstation. Tegen vieren was ik weer op station Bilthoven; een haring en door het bos naar huis gelopen en nog net voor de onweersbui weer binnen.

Gedenksteen. "Liever dood dan slaaf",
uitspraak van Groote Pier

Impressionisten in het Singer museum

Leo Gestel

Het zou vandaag geen best weer worden; viel overigens best mee, maar alle reden om de museumagenda eens te consulteren en een keuze te maken. Dat werd het Singer museum in Laren. De stukken die getoond werden waren afkomstig uit de privé verzameling van de familie Fentener van Vlissingen en nog niet eerder in samenhang aan een groot publiek getoond.
Nou, de grijze golf, waar ik ook toe behoor had het ontdekt hoor. Gelukkig was ik redelijk vroeg maar al snel liep dit mooie museum behoorlijk vol met "ouderen" die al kakelend en vooral hun deskundigheid luidkeels aan elkaar tonend langs deze interessante collectie schuifelden.

Monet, de dam in Zaandam

Veel impressionisten waaronder Monet; ik vond zijn schilderijtje van "De dam in Zaandam", geschilderd vanuit een scheepje met de Zaan als voorgrond erg leuk. Een Renoir uit zijn "poezelige tijd", ben ik niet zo kapot van; zijn schilderijen van andere periodes vind ik veel fraaier waarbij ik denk aan dat schilderij met zo'n dame in zwarte jurk met zo'n opmerkelijk rood aangezette mond. Er werd een filmpje getoond waarin Fentener toelichtte over hoe de verzameling tot stand was gekomen. En dan blijkt vooral kleur bepalend te zijn geweest, zeker in het begin. Soms is dat ook wel erg duidelijk; niet alles is van even grote klasse. Er hingen enkele van Gogh's die ik heel bijzonder vond; een Leo Gestel, een favoriete schilder van mij en nog veel meer. Echt een expositie om heen te gaan.

Camille Claudel

Als klap op de vuurpijl een nieuw ontdekte van Gogh tekening en als je die ziet dan moet je toch eerlijk constateren dat de kunstwereld vooral humbug is; een ronduit lelijke tekening van een beginner waar ongetwijfeld heel veel geld voor betaald is. Dan moet ik innerlijk toch wel een beetje lachen. Een prachtig beeldje van Claudel van een vrouw die aan de haard zit te peinzen vond ik aanzielijk indrukwekkender.

Renoir

Van Dongen, Brigitte Bardot in haar prille jaren

Dooiers en struif

Spelpannenkoek

Na de eierklus van gisteren, het verwerken van zo'n 60-70 ganzeneieren, wilde ik het resultaat wel eens proeven. Volgens boer Dirk smaken ganzeneieren "gronderig". Misschien dat mijn smaakvermogen niet zo goed is, maar zelfs als ik eens rauw ganzenei kluts met een beetje suiker dan smaakt het misschien wel een beetje "anders", maar beslist niet gronderig; hooguit een beetje "grassig".
Eerst een pannenkoek. Een mengsel van volkoren tarwemeel, boekweitmeel, van elk een eetlepel met een mespunt zout en een schepje gedroogde gist goed mengen, dan 7 eetlepels struif erbij en roeren. Tot slot wat volle melk tot de gewenste dikte en een uurtje bij 30 graden laten rijzen.
In de koekenpan een flinke klont reuzel smelten, dik gesneden ontbijtspek (standje 12 bij slager van Loo) even bakken en uit de pan halen, het beslag in de koekenpan en uit laten lopen, spek erop leggen, op redelijk hoog vuur bakken, omdraaien op een bord en met veel keukenstroop wegsmullen. Mmmmmm. Ik stuurde een foto van de spekpannenkoek naar Marieke en die had daar ook wel trek in; ze komt er binnenkort eentje proeven.

Bakjes vlak rondom de pan waarin het spek wordt
voorgebakken voor de pannenkoek.

En de vla, Roos' grote favoriet. Een halve liter melk opwarmen met een kluitje boter. In een bakje 2 flinke koffielepels met kop maizena plus 4 scheppen suiker goed mengen. Klein beetje van de warme melk toevoegen en opnieuw goed mengen. Twee forse juslepels eierdooier in een bakje eveneens mengen met wat van de warme melk en goed roeren tot opgelost dan toevoegen aan het maizena/suikermengsel en goed roeren.
Dit mengsel door een zeef toevoegen aan de rest van de lauw-warme melk. Strengen zeef je zo uit en gooi je weg. Al roerend zachtjes aan de kook brengen en uitvullen in bakjes. Af laten koelen en het pannetje uitlikken. Er staan weer 3 bakjes klaar! Zal Roos op prijs stellen denk ik zo.
Als je van de ganzeneieren een roerei bakt of een omelet dan vind ik het resultaat "minder". De verhouding dooier/eiwit ligt zo ver naar de dooier kant dat het resultaat wat droog is, zelfs bij een roerei. Maar dit maakt de struif juist weer uitermate geschikt voor Quiche Lorraine, de Lotharingse spektaart. Ga ik van de week ook nog maar eens bereiden.Misschien vanavond wel; dan voeg ik het resultaat nog bij deze Balog.

Er kwam geen einde aan

Had ik me vrijdag rot lopen sjouwen met een rugzak die tot de rand was gevuld met ganzeneieren daar moest ik die ook nog eens verwerken; een hele klus. Was ik gisteren al begonnen met de zak eieren die Ab eerder had geraapt - dat waren de onbebroede eieren die koud en bedekt in het nest waren aangetroffen - daar moest de overgrote meerderheid van de mogelijk bebroede eieren nog gedaan worden.
Van de twintig onbebroede had ik er 5 aan Roos gegeven; zij vindt het maar eng als er een embryootje in zo'n ei zit; stelt niks voor want het is vaak niet veel meer dan een bloedveegje op de dooier dat je eenvoudig kunt verwijderen. De andere vijftien had ik keurig kunnen splitsen in dooiers (voor de aspergesoep en voor de vanillevla). En vandaag drie zakken met in totaal zeker zo'n 60 eieren; ik zag er wel tegenop.
Maar het ging steeds sneller. Het deed me denken aan die brandende olievelden in Koeweit nadat de Iraakse megalomane dictator Saddam Hoessein deze oliestaat de oorlog had verklaard. Toen de coalitie de oorlog had beëindigd moesten die brandende en spuitende oliebronnen geblust en afgesloten worden; een megaklus waar men bij aanvang dacht minstens tien jaar voor nodig te hebben. Werd uiteindelijk in 1 jaar geklaard gelukkig.
En ook die onvergelijkbaar kleinere klus van al die eieren ging me steeds makkelijker af; een wetmatigheid denk ik; eerste wet van Parkinson?
Veel van de eieren waren zodanig bebroed dat er een piepklein embryo op de dooier zat. Gefascineerd heb ik al die patronen voor zover goed te aanschouwen ook precies bekeken. Uit de verschillende waarnemingen kon ik wel zo'n beetje afleiden hoe dat proces in zijn werk ging.
Het allereerste vruchtbeginsel dat je ook op onbebroede maar wel bevruchte eierdooiers kunt zien groeit wat uit. Vervolgens beginnen zich minuscule haarvaatjes te ontwikkelen met daarin het eerste bloed; het embryo is dan nog hooguit 1-2 mm groot. Die kluwen van haarvaatjes groeit pijlsnel; het embryo zit aan de buikzijde met die kluwen verbonden. Een enkel ei was zodanig lang bebroed dat het embryo zeker 1 cm groot was. Dan valt het op dat zo'n vogel-embryo erg veel weg heeft van zoordierembryo's.
De ogen zijn het eerst goed te onderscheiden ook al is het embryo nog maar heel klein. Boeiend allemaal.
Uiteindelijk had ik flink wat eidooiers en eiwit en ook struif voor de pannenkoeken. Als het embryo te ver ontwikkeld was naar mijn zin dan gooide ik de inhoud weg. Helaas waren dat er wel erg veel.
De eierschillen heb ik aan Roos gegeven om de tuin mee te bekalken. Opgelucht was ik tegen het eind van de ochtend klaar met de klus. Volgend jaar maar wat kritischer zijn met wat we meenemen; beter testen in het veld.

Bubbles & Blessings

Bubbles & Blessings. Dat wordt gezellig!

Marjorie en Hugo gaan binnenkort trouwen; niet met een enorm festijn gepaard, nauwelijks meer dan de officiële plechtigheid zelf en heel eenvoudig op de fiets. Wel in het stadhuis van De Bilt/Bilthoven, Hugo's oude woonstede. Marjorie heeft mij officieel gevraagd of ik haar getuige wil zijn bij de plechtigheid en daar voel ik mij eerlijk gezegd nogal vereerd bij; het is uiteindelijk het eerste officiële huwelijk van een van mijn kids. Peter zal namens zijn broer getuige zijn.
Eigenlijk vond ik het wel wat kaal; slechts "even tekenen" en dat zou het dan zijn. Peter belde mij op met de vraag of ik een "speech wilde doen", oftewel een toespraakje zou willen houden en dan wel bij de koffie. Verder vroeg hij me wat ik dacht aan te trekken. Eigenlijk had ik vanwege het geringe officiële karakter van de gebeurtenis zoals me dat aanvankelijk was voorgespiegeld gewoon casual willen gaan, maar op de vraag van Peter antwoordde ik: "maar natuurlijk wil ik ook best wel in pak met stropdas komen". Dat vond Peter wel een leuk idee want dan kon hij zelf ook weer eens zijn nette pak aantrekken. Van het een kwam het ander. Toen ik hoorde dat er "koffie na" zou zijn wilde ik dat ook als vader wel verder ter hand nemen. Via de Biltse Hoek werd het Bubbles & Blessings naar Roos' voorstel en hebben we daar ook een lunch aan gekoppeld en tot slot ook nog een verrassing namelijk de bruidssuite van het B&B onderdeel dat Bubbles ook heeft.
Om e.e.a. af te stemmen heb ik Marjorie en Hugo gebeld of zij het allemaal een goed idee vonden en dat was gezien hun enthousiaste reacties zeker het geval.
's-Middags heb ik nog een wandelingetje gemaakt en samen met Roos nog wat gedronken op het terras van Bubbles & Blessings; ontzettend leuke plek. Komt helemaal goed de 16e!

Het pontje van Schardam

De overtocht met het pontje van Schardam

Had ik twee weken geleden met moeite tien eieren kunnen verkrijgen daar noodde Ab mij voor vandaag uit om een eilandje uit te kammen op ganzennesten. Zo gezegd, zo gedaan en we ontmoetten elkaar om 12.30 bij de pisbak van het busstation van Edam. Ook vandaag weer prima weer, "gelukkig" had Ab de verwarming in de auto lekker hoog staan zodat ik met mijn dikke winterkleren vanwege de gekoelde OV-bus lekker zat te zweten.
Ik had geen idee wat me te wachten stond toen we in de metropool Schardam (ooit van gehoord?) aanbelden bij een huis kennelijk om ons te melden. Voor de grap debiteerde ik nog met zwaar Amerikaans accent: "wij zijn twee Amerikaanse dominees", weet u nog lezer toen er van die mormoonse lieden langs de deuren gingen in NL om die Europeanen met het "nieuwe geloof" kennis te laten maken. Ab stikte van het lachen; er was niemand thuis; achterin de tuin lag het pontje van Schardam om het tegenover gelegen eiland te bereiken, door gebruikers "The herald of free enterprise" genoemd naar het zo rampzalig omgekomen schip.

Een fraai ganzennest van een Nijlgans

Met mijn stramme ledematen beklom ik het bootje; bij de enkele meters die we al roeiend moesten afleggen kon ik het niet laten om het pontlied van drs P. aan te heffen.
En toen begon het grote eierverzamelfestijn. "Gewoon naar het nest toe lopen als je een gans ziet opvliegen", dat was alles. En inderdaad, soms met twee tegelijk vlogen de vogels van het nest. Hier in Noord Holland zijn de ganzen dermate overmatig aanwezig dat er van een plaag kan worden gesproken. Mede door hun grote aanwezigheid hebben de weidevogels het heel moeilijk. Dat is de reden waarom de natuurbeheerders er alles aan doen om het aantal zoveel mogelijk in de perken te houden. Overigens ben ik van mening dat ook de jacht wel eens geïntensiveerd zou mogen worden.

Te zwaar bebroed, dus omkeren. De gans herkent het
nest niet meer. Scheelt weer een stel ganzen.

Aangezien ik graag wat meer ganzeneieren wilde hebben, hebben we die zoveel mogelijk verzameld waarbij we dan wel hebben gekeken of ze niet al te lang bebroed waren door er eentje te "testen". Ik had voor de gelegenheid AH plastic tassen meegenomen. Uiteindelijk pasten al die verzamelde eieren net aan in m'n rugzak; het geheel was zo zwaar dat ik het amper kon tillen; dit is wat veul van het goede.
Uiteindelijk was ik op tijd thuis om nog even naar boerderij "Boom en Bosch" te gaan voor melk, boter, kaas en kwark. Ik sprak nog even met boer Dirk onder andere over ganzen en de overlast die deze vogels voor de boeren betekenen.
PS Laat ik me nou vergissen; heb ik altijd gedacht dat die ganzen een ramp voor de weidevogels waren en dat daarom natuurorganisaties de eieren verwijderen, daar blijkt het een plicht te zijn voor terreineigenaren/beheerders in het kader van provinciaal beleid om de schade voor de boeren te beperken. Tweeërlei doel derhalve.

En 'sAvonds lekker gestepbridged met Roos.

Mooi beheerd plasdras gebied voor de weidevogels.

Bichenowtjes en Spitsstaarten

Bichenowastrildes

Lekker weer vandaag; geen regen voorspeld dus typisch wandelweer. Roos had ook zin in een wandeling dus de volgende etappe van het Utrechtpad, van Renswoude en verder. Ik had inmiddels alle etappes van mijn oude GPS overgezet op de nieuwe maar wist helaas niet goed hoe die nieuwe precies werkte. Had zelfs voor mijn doen iets ongewoons gedaan: de handleiding bekeken! Desalniettemin stond ik op het punt om de nog maar nauwelijks ingewijde GPS in de sloot te gooien onder het uitroepen van: "kolereding". Maar Roos kwam met een geniale oplossing: "zet hem uit en start opnieuw", ik had het zelf kunnen bedenken?! en inderdaad vanaf dat moment gehoorzaamde ons navigatie instrument zoals het hoort. Eigenlijk voldoet het nog iets beter dan de oude, maar dat durf ik slechts fluisterend aan de haag mijner tanden te doen ontsnappen.

Spitsstaartamdines

Weer een mooie etappe; eerst nog een stuk over de Grebbelinie tot de spoorlijn en vanaf dat moment door het boerenland. Daar kwamen we in "the middle of nowhere" een winkel tegen die o.a. tuinspullen verkocht. Aangezien Roos haar moestuin weer in wil zaaien gingen we even naar binnen; het was een reusachtige winkel met niet alleen tuinartikelen maar ook van alles voor dieren en achterin de zaak een hele dierentuin met reptielen, aquaria met planten en vissen en bovenal een aantal kooien met vogels. Ach, toen ging mijn hart open; de herinneringen aan mijn jongensjaren toen ik vogels hield op zolder bij mijn moeder en later zelfs nog in Amstelveen met Lien en in de Hoflaan op zolder. In de kooien zag ik binsenastrildes, Bichenowastrildes, spitsstaart amadines, diamantvinken, tijgervinkjes, zebravinkjes, allemaal van die Australische prachtvinken die ik vroeger ook hield. Natuurlijk ook de Japanse meeuwtjes en schitterende grasparkieten. Ik zal nog eens een blog wijden aan mijn oude vogelhobby. Roos maakte foto's en ik moest haar gewoon aansporen om weer verder te gaan wandelen.

Binsenastrildes

Uiteindelijk kwamen we in Veenendaal en liepen we naar het station Veenendaal West bij een heel leuk winkelcentrum, met visboer! Ja ja, natuurlijk een bakje kibbeling gescoord en daarna terug naar huis met de trein.
'sAvonds wilden we nog gaan stepbridgen, maar mijn PC gaf problemen omdat Windows steeds het systeem overnam en gewoon middenin een spel ermee stopte. Geef mij maar Chrome van Google!
Foto's gecopieerd van de site van voliere-info.nl. Bevat ook alle info over het houden van vogels.

Dennett, de Koo en Busken Huet

Te beginnen bij de laatste, Konrad Busken Huet, bekend als zeer kritisch literair criticus - de beul van Haarlem - kwam uit een familie van predikanten; hijzelf was ook afgestudeerd theoloog en heeft op de kansel gestaan. Hij probeerde, zeer tegen de zin van zijn toehoorders de kloof tussen wetenschap en bijbel te dichten en is uiteindelijk gestopt als predikant; deze twee magisteria zijn wat moeilijk met elkaar in overeenstemming te brengen om niet te zeggen tegenpolen. Ook Johannes de Koo, hoofdredacteur van wat uiteindelijk "de Groene Amsterdammer" zou worden heeft in een dergelijk (on)geloofscrisis het beroep van predikant verlaten. Daniel Dennett was geen predikant; hij is filosoof en deskundige op het gebied van het proces van het denken, de hersenfunctie waarin wij mensen ons onderscheiden van andere organismen.
In het zelfde hoofdstuk van het boek "Thinking", edited by John Brockman als waarin Dennett zijn wetenschappelijke visie omtrent het denkproces in de hersenen op het niveau van de neuronen beschrijft geeft hij in een volgende paragraaf zijn ongezouten kritiek over het in de maling nemen van de goedgelovige luisteraars door de priesters en andere godsgeleerden die zonder enige twijfel weten dat de Bijbelse woorden niet als dogmatiek mogen worden beschouwd. Dennett baseert zijn uitspraken overigens op betrouwbare interviews met hoogwaardigheidsbekleders uit de kerkelijke gelederen.
Er was in de 19e eeuw moed voor nodig om uit te treden; het is niet te begrijpen dat in de 21e eeuw deze mystieke kermis nog steeds opgang maakt, zelfs lijkt toe te nemen?!

Voor de "afwisseling" naar de Schoorlse duinen

Foto van mijn stereo micrscoopje. Ideaal speelgoed
voor opgroeiende kinderen met enige belangstelling

Gisteravond in de trein, op weg naar Amsterdam had ik mijn broer Jan ge-ept met de vraag of hij deze week tijd had om te gaan wandelen met de opmerking dat dat ook eventueel de volgende dag kon, vandaag dus en dat bleek het geval. Het viel me mee hoe uitgeslapen ik was toen de wekker bij Roos ging; half acht, dus even snel de kleren aangeschoten en naar de flat, eitje gebakken, brood klaargemaakt en daar stond ik weer "gepikt en gedreven" op tijd op de bushalte en daar stond Douwe, de oudste zoon van Roos ook te wachten. Uiteraard even bijgepraat en afgesproken dat hij bij mij een "biertje komt doen". Zijn favoriete bier is "bloedbroeders" van het merk Compaen; verkrijgbaar bij AH aldus zeggen. Zal ik me maar niet meer aan wagen sinds mijn vreselijke ervaring met Kasteelbier, ook met Douwe, een veel te krachtig bier dat de voornaamste oorzaak was dat Roos en ik met een noodgang daalden in de competitie van de Bridgeclub.
Maar nu haalde ik niet alleen een vertraagde bus, maar ook een vertraagde trein naar Enkhuizen zodat ik veel vroeger dan gepland in Enkhuizen aankwam. Lekker naar de fabriek gewandeld waar broer Jan tijdelijk de honneurs waar moest nemen. Koffie gedronken tot Frank er weer was en toen met de BMW op weg naar Schoorl. Jan had al eerder gezegd dat hij nu een auto had waarin ik graag zou willen meerijden en inderdaad; zo'n Mercedes maar liever nog zo'n BMW zijn wel heel bijzondere auto's. Om een aantal accessoires hebben we samen ontzettend staan lachen zoals het openen van de achterbak en de elektronische sleutel die je niet moet vergeten op tijd op te laden. Zal je toch gebeuren dat je voor zo'n luxueuze auto de garage moet bellen omdat je sleutel "leeg" is.
In Schoorl natuurlijk eerst naar "de Rustende Jager", de plek bekend uit onze jeugd en daar iets genuttigd zoals Elverens dat plegen te doen. Ruziën over wie er mag betalen: "jij armoedzaaier" kreeg ik als oudste naar m'n hoofd geslingerd?!
Zonder al te veel gehijg het klimduin beklommen en een rondje van een heel kleine 10 kilometer gewandeld via het duinmeertje. De nieuwe GPS, ook al beheers ik hem niet goed was ons toch van dienst om weer terug bij de auto te komen.
Fijn zo'n dag met twee broers; we hebben altijd van alles om met elkaar te bespreken. Zo leek het mij wel wat om een binoculair, een stereomicroscoopje als speelgoed aan zijn oudste kleindochter te schenken. Ik weet zelf nog hoe geweldig ik het vond toen ik in mijn heel jonge jaren een speelgoedmicroscoopje voor m'n verjaardag of Sinterklaas kreeg. Ik had 'smorgens voor het weggaan nog even een foto gemaakt van mijn eigen Novex P-20 stereo microscoopje dat ik gebruikte om mieren te bestuderen.
Lekker gegeten en nog wat na zitten praten bij Jan en Thea thuis; ik kom daar heel graag; ze wonen zo mooi en het is zo gezellig ingericht allemaal.
Jan bracht me nog naar het station; heerlijk dat de trein direct doorrijdt naar Utrecht CS. Ik was onverwacht snel weer bij mijn Roosje en na een glaasje wijn lekker geslapen.

Met Marieke in de Leidse Hout

Per WhatsApp had Roos de afspraak met Marieke gemaakt. Gelukkig niet zo vroeg want ik was behoorlijk versleten na de lange rit van gisteren; ik merk dat het lange reizen me moeilijker afgaat dan vroeger; het vermoeit me aanzienlijk meer. Nou ja, bijna 70, dan mag het ook wel zo langzamerhand.
Het was een mooie dag; Roos had een tafeltje gereserveerd en het leek me ook wenselijk om lekker binnen te gaan zitten. Prima plekkie. Marieke had ons opgewacht bij het station en al babbelend liepen we naar de Leidse Hout. Voor Roos een bekend stuk Leiden en eigenlijk voor mij ook wel. In mijn wetenschappelijke tijd ben ik hier regelmatig geweest maar ik heb geen idee meer met welke reden. Misschien wel de enzym-histochemie of de enzym-immunohistochemie. Bas Ploem is een naam die mij bij het schrijven van deze blog te binnen schiet; hij was de uitvinder van een bepaalde optische techniek; de Ploemopac; is naar hem genoemd en door hem uitgevonden.
Maar daar ging het vandaag niet om. We liepen langs een standbeeld van de grote wetenschapper Boerhaave waar wij in bewondering over spraken met Marieke. Aangekomen bij het restaurantje en na het bestellen van een broodje c.q. spekpannenkoek brandden we los. Sinds ons gesprek in januari hadden we elkaar niet meer gezien en bij die gelegenheid had ik vrijwel uitsluitend met Jantine gesproken en niet met Marieke.
Fijn bijgepraat en elkaar daarbij veel beter leren kennen. Duidelijk is dat de twee zussen de kennismaking met ons willen doorzetten en zeker niet beëindigen ondanks dat tot ons aller teleurstelling de DNA-test geen genetische relatie had gevonden. Bonus-dochters zal ik maar zeggen.
Roos had de tijd wat beter in de gaten gehouden en net als vorige week bij het gesprek met Nathalie was het weer kwart voor vier en moesten we ons betrekkelijk haasten om nog op tijd in te checken. We hadden bijna vier uur met elkaar zitten praten!
Roos had naar Amsterdam willen gaan om de TT High Society te bekijken; het Rijks was al om 17.00 uur dicht dus dat was geen optie. Ik stelde voor om naar Utrecht te gaan, daar iets te eten en dan naar Amsterdam; we gingen naar de opera; La morte d'Orfeo van de barok componist Stefano Landi. De voorstelling was dit keer in het muziekgebouw aan het IJ. Bekend verhaal en muziek die sterk aan Monteverdi deed denken. Best een mooie opera (ik ben slechts 1 keer in slaap gevallen!) en gelukkig niet zo vreselijk lang. Het eindigde met een fonkelend kostuum van Orfeo die na zijn dood - hij wordt door een groep bachantes verscheurd omdat hij geen aandacht meer voor plezier heeft na de dood van zijn Euridice - wordt opgenomen en als een fonkelende ster aan het firmament verschijnt. Na een - zoals tegenwoordig altijd in NL - staande ovatie werd ook Pierre Audi op het podium getrokken. Het was de laatste uitvoering van de laatste opera die hij voor de Nationale Opera heeft geredigeerd. Hij kreeg terecht een daverend afscheidsapplaus; Hulde!

Weerzien van "de Zandkuil"

Op de nieuw ingerichte boot

Met de eerste bus, maar ook de eerste dag van de zomertijd dus na een korte nacht op naar Utrecht CS en met de Intercity naar Den Helder. Met de - gratis - bus naar de haven en direct de oversteek met de modern nieuw ingerichte TESO boot naar Texel. Op de boot bedacht ik mij dat het inmiddels ruim vijftig jaar geleden was dat ik voor het eerst naar Texel ging; was op vakantie met de ouders van Lien in 1966 denk ik; dan realiseer je je dat je toch wel oud begint te worden; maar in die tussentijd heb ik dan ook wel e.e.a. meegemaakt.
Met de bus naar de halte Zuidhaffel en richting "de hoge berg" gewandeld, naar de Zandkuil waar de werkgroep van Ben Brugge haar jaarlijks opknapwerk/natuurbeheer doet in het insectenreservaat, het eerste in NL.

Een kleuterklasje van lammeren

Het voorjaar is duidelijk aangebroken; tientallen lammetjes. Ergens in het weiland zag ik twee piepjonge lammetjes en daarbij de ooi die als een mens lag te snurken; kennelijk nog even bijkomen van alle vermoeienissen van het moederschap. In een andere wei stond een heel stel ooien uit de voertrog te schransen terwijl de lammeren als in een kleuterklasje bij elkaar stonden te blaten; leuk gezicht, om niet te zeggen een schattig gezicht. Intussen doemde de Hoge Berg - ach wat heet berg - op uit de mist; eerst de begraafplaats van de Georgiërs, krijgsgevangen Russen die zich onder druk aan hadden gesloten bij de Duitse krijgsmacht en op het eind van de bezetting in opstand waren gekomen en daarbij voor een groot deel in een bloedbad waren omgekomen.

Begraafplaats der Georgiërs

Langs het doolhof en het bosje en daar lag de Zandkuil in volle glorie; het was inmiddels half twaalf geworden en de groep zat aan de koffie. Eerst maakte ik wat foto's van het natuurgebiedje; het lag er prachtig bij; het werk was kennelijk al voor een groot deel gedaan. Ik werd ontzettend leuk onthaald door de leden van de groep die mij nog kenden; er waren ook veel nieuwe groepsleden en een aantal vrijwilligers van Natuur Monumenten. Na vele handen geschud te hebben en weer even kort bijgepraat kon ik aan de koffie; leuk zo'n positief onthaal.
Ik vroeg Ben of ik steilrandjes mocht maken, het klusje dat ik het liefste doe. Ik was lekker aan de gang en had een paar meters nieuw gemaakt; Bart kwam bij me zitten en we spraken over de vorderingen van zijn proefschrift en over zijn toekomstplannen.

De Zandkuil ligt er prachtig bij

Na nog wat verder spitten ging ik nog eens kijken naar de bomen boven in het gebiedje die ik had "geringd" oftewel dood had gemaakt en inderdaad kon ik nu constateren dat ze "hardstikke dood" waren. Ik heb dat gedaan omdat ik had gelezen dat staand dood hout onontbeerlijk is voor bepaalde houtwespen. Nu maar hopen dat die ook gebruik zullen maken van deze gelegenheid.
Het werken hield al vroeg op; ik had niet veel gedaan, maar daar zat niemand mee en ik al helemaal niet (zou zelfs van dit geringe spitten al enige spierpijn in de billen overhouden?!). Ik reed met Ab mee naar de jeugdherberg alwaar we nog een Skuumkoppe in het zeegat klokten. Bekend gebeuren, op het terrasje gezellig met z'n allen het weekend afsluiten.

De hele club aan de koffie

Meegereden naar de boot en daar afscheid genomen. Met bus, intercity en bus naar huis; Roos kwam nog even langs voor een glaasje wijn en om bij te praten. Het licht was al uit voordat ze weer op de fiets zat en ik sliep waarschijnlijk al voordat zij thuis was, wat was ik moe. Heerlijk geslapen dus.

Het werk is gedaan. De Zandkuil ligt er weer keurig bij en
is nu weer gereed voor de insecten

Dat was het dan

Van de Dom naar Breukelen

Gisteravond, tijdens het bezoek van Rudolf ging mijn telefoon; gebeurt me niet dagelijks; Jan F. aan de telefoon. Jan had me al eerder gebeld toen Roos en ik aan onze overwintering in Spanje waren; hij stelde voor om weer eens aan de wandel te gaan; dat ging toen moeilijk maar we zouden na die tijd weer contact opnemen; dat had ik per e-mail gedaan en nu nam Jan contact op voor een wandelafspraak en om de koe maar bij de horens te vatten werd dat direct vandaag geconcretiseerd.
En zo stond ik hedenmorgen om kwart voor tien, een kwartier te vroeg bij de Dom van Utrecht op Jan te wachten en keurig op tijd kwam hij aangelopen; rugzak en wandelboekje had hij bij zich. Ik had vanmorgen eerst mijn nieuwe GPS, helaas een andere versie dan mijn oude, geïnstalleerd naar vermogen; kaarten en tracks had ik overgezet van de oude naar de nieuwe. Alleen werkt deze anders en kon ik er vandaag niet goed mee uit de voeten helaas, maar Jan had als gezegd het wandelboekje van het Utrechtpad.
Had ik richting Werkhoven willen lopen daar stelde Jan voor om richting Maarsen te gaan, achteraf een goede keuze want vanaf Oud Maarsen werd dat een bijzonder fraaie etappe. Al wandelend realiseerde ik me dat ik hier meer dan 35 jaar geleden had gelopen met vriend Dick toen hij mij "in training" had genomen voor het lange afstand wandelen; in die tijd had ik daar verdraaid weinig ervaring mee en hier is het begonnen. Ik herinnerde me nog de slangenmuur bij kasteel Zuilen en de molens even verderop. Leuk om dat op te halen.
Net als met Huib en Dick kwamen we geen gespreksstof tekort; Jan is vol over de aanpak van de klimaatproblematiek waar hij zijn hele werkend leven bij Natuur en Milieu aan heeft gewerkt; ook na zijn pensionering blijft hij hier als vrijwilliger nauw bij betrokken. En nog steeds borrelt hij van enthousiasme hierover. Principieel en nauwgezet zijn wel twee wezenskenmerken van Jan; hoewel we heel verschillend naar de wereld kijken kunnen we het heel goed samen vinden; we discussiëren voortdurend.
Via had waterleidingkanaal kwamen we in een mij bekend gebied; hier heb ik met Huib ook gewandeld en even verderop bij het fort en door naar Breukelen heb ik nog veel vaker gedaan. Via Breukelen, waar we nog een vissie hebben gescoord en op een bank onze conversatie voortzetten gingen we naar de trein. Op station Utrecht scheidden onze wegen; we maakten een afspraak om eens met z'n vieren bij Roos en mij te komen eten.

Rudolf de mierenman

Logo van de mierenwerkgroep

Door een heel grappige samenloop van omstandigheden hebben Rudolf en ik elkaar leren kennen; hij was mieren aan het inventariseren toen hij daarover werd aangesproken door Roos. Rudolf is altijd bereid om over mieren te praten en vertelde enthousiast over de gastmier die in het nest van de bosmieren zijn huisvesting heeft gevonden. Terloops vroeg hij of ze geen zin had om lid van de Mierenwerkgroep te worden; hij had voor het bestuurswerk een secretaris nodig: "nou dan weet ik er wel eentje", had Roos geantwoord en dat was ook zo want ik heb van kindsbeen aan al interesse in mieren gehad en zo was ik binnen de kortst mogelijke tijd lid en zelfs secretaris van de Mierenwerkgroep van de NEV. Zo werd ik ook lid van de NEV en ook secretaris van de werkgroep Thijsse en rolde ik steeds verder in het natuurbeheerwerk.
"Zo is het gekomen", zou ik naar Wim Sonneveld willen zeggen. Ik had Rudolf uitgenodigd om vanavond bij mij te komen eten en weer eens bij te praten; dat was er afgelopen zaterdag afgezien van de heenreis niet echt van gekomen.
We hebben uiteraard niet alleen maar over mieren gesproken hoewel dat Rudolfs' grote interesse altijd is geweest. Al vanaf zijn jonge jaren heeft hij intensief het gedrag van een groot aantal bosmierennesten bestudeerd. En zo lang als ik hem ken zegt hij dat hij "het eens uit moet werken en opschrijven". Het is heel vaak bij die actieve natuurmensen dat ze liever in het veld bivakkeren dan de resultaten uitwerken; bij het maken van prioriteitenlijstjes komt het schrijven altijd onderaan helaas.
Ach ja, wie zal er wakker van liggen dat het slecht gaat met de bosmieren; alle insecten lijken wel sterk te lijden onder de invloed van "de mens". Het is een teken van deze tijd en een onvermijdelijk bijverschijnsel van de dominantie van een enkele soort. 't is jammer, maar helaas.
Maar ook de Noorse goden kwamen ter sprake en de afkomst van woorden; grappig zoals je verschillende interesses kunt hebben en interessant om hiervan te vernemen.
We dronken een paar glazen wijn en aten spektaart vooraf en boerenkool als hoofdmaaltijd; was goed geslaagd. Na het nagerecht dronken we nog de koffie en bij een klein glaasje likeur namen we nog e.e.a. door. Ook Roos schoof nog aan; zij had haar compositorische bezigheden even kunnen onderbreken.

Zarité

Hikkend van het lachen sprong ik zojuist mijn bed uit; gebeurt me een enkele keer dat ik iets lees dat me zo raakt dat ik onweerstaanbaar moet reageren. Het gebeurde me nu in een aantal alinea's waarin  de beschrijving van onwaarschijnlijke smerige ellende plotseling een ontmoeting met iemand uit een andere wereld wordt beschreven, ik zal de volgende alinea op pagina 326 citeren: "Op een dinsdag kwam ze op het Place d'Armes Sancho Garcia del Solar tegen, in het zwart gekleed en zo overdadig geparfumeerd dat zelfs de vliegen zich niet in zijn buurt waagden ......". Dat kan slechts uit de pen vloeien van zo'n weergaloze Zuid Amerikaanse schrijver als Gabriel Garcia Marquez, Vargas Llosa, in dit geval Isabel Allende, misschien wel de grootste onder hen.
Waarschijnlijk heb ik het boek gekocht op de WVT jaarmarkt voor 1 of 2 euro's; het lag op een stapeltje in m'n schuur om door te geven aan Sanne; was er nog niet van gekomen toen ik vorige week een treinreis moest maken en mijn e-reader had vergeten mee te nemen heb ik het snel gepakt om onderweg iets te lezen te hebben. Het gaat om het boek "Het eiland onder zee", een titel van niks vind ik en daarom had ik het ook nog niet ter hand genomen. Maar vanaf de eerste bladzijde heeft het mij ontzettend gegrepen; handelend over de periode van de slavernij in Amerika; de vrijheidsstrijd op Haïti en geschreven met de slavin Zarité als hoofdpersoon.
Allende voert karakters op als een moderne Tolstoj en voert een stijl die mij - vergeef mij de brutale vergelijking - soms aan Homeros doet denken; vooruit grijpen op gebeurtenissen die nog plaats moeten vinden; een bijzondere stijlfiguur die mij erg aanspreekt. En vooral die intensiteit van emotie en de verwevenheid met de geschiedenis is in dit geval bepaald niet absurdistisch zoals in "La casa des esperitus". Een heel goed boek en dus een aanrader.

Eten met oude bekenden

Fanatiek aan het kalussen?!

Een klus die nu zo langzamerhand echt geklaard moest worden kenmerkte de vroege ochtend. Het cilinderslot waarmee mijn flat kan worden afgesloten moest van binnen worden vastgeschroefd. Daartoe moest het eerst worden gedemonteerd en aangezien ik niet eens over schroevendraaiers beschik heb ik Roos gevraagd om die mee te nemen. Ze dacht in eerste instantie dat ik ook verwachtte dat zij de hele klus wel zou moeten klaren?! Natuurlijk niet, ik had alleen geen gereedschap. En zo stond ik fanatiek te klussen, zo fanatiek dat Roos er een foto van moest maken die nu deze blog "siert". Overigens wel iets bijzonders want ik doe zelden iets van deze strekking; de foto is dus een collectors item!
'sAvonds had ik een afspraak met HansEric en Cor; onze jaarlijkse eet-vergadering, inmiddels traditioneel bij "De Witte Zwaan" in de Bilt. Lekker makkelijk, met de fiets daarheen gepeddeld; Cor, de (betalend) gastheer van vanavond zat er al; ik was voor het eerst niet de eerste zoals andere jaren. Al snel kwam HE ook aangepeddeld.

Cor, Ferry en HansEric bij restaurant De Witte Zwaan
voor het jaarlijks overleg-diner

Altijd weer ontzettend genoeglijk om bij elkaar te zitten en herinneringen op te halen en het afgelopen jaar te bespreken. Zo was het idee van de cruise die Roos en ik hadden gemaakt lichtelijk geïnspireerd geworden door de verhalen van Cor die een groot cruise-kenner, althans gebruiker is. We konden unisono aan HE vertellen dat het bij cruises niet om de actieve beweging gaat en dat je moet waken voor teveel schransen.
Cor is nog steeds actief ondanks zijn tachtigste levensjaar. Leuk zoals we telkens tien jaar van leeftijd verschillen; we kennen elkaar al zeker drie decennia. Cor en ik kennen elkaar aanvankelijk van D66 en KPMG waar we collegae waren en later van samenwerking vanwege zijn financiële expertise zowel bij de DHV als later bij OmniHis. Ook in de DHV van HE heeft Cor advieswerk gedaan. Leuk om dan het lijntje nog zo veel jaren vast te houden.
De Witte Zwaan heeft volgens mij ster aspiraties; het eten is tot een belevenis geworden; tal van kleine lekkernijen passeren de haag der tanden van de gasten en de gerechten zijn heel klein maar ook heel smakelijk. We hebben direct weer geboekt voor volgend jaar, opnieuw voor 21 maart, de dag van de equinox. Uiteindelijk was ik zelfs redelijk vol toen we alles hadden beëindigd; ik heb thuis dan ook niets meer naar binnen hoeven te werken. Wel heerlijk geslapen.

Rondje Vaals

Bijzonder gevormde "haagbeuk"

Vanmorgen rustig aan gedaan met Dick en eerst nog een wandeling in Engeland bekeken; prachtig allemaal maar voor mij toch wat al te ruig daar in The Lakes; stoer dat Anneke en Hugo daar onder leiding van Eric de enge klim van Helvellyn hebben ondernomen; zou ik niet durven. Heb de link van deze wandeling naar hen doorgestuurd.
Weer in de wandeluitrusting gehezen en daar gingen we weer op pad; het had gesneeuwd, niet veul, maar net genoeg om het landschap flink te verfraaien. Het werd een rondje Vaals door dreven waar ik nog niet eerder was geweest. Een oude afscheidingsdijk om ongewenst volk tegen te houden in oude tijden maakte indruk; oude beuken stonden er in de meest bizarre vormen op de oude dijk.
Dick liet een aantal verschillende grensstenen aan me zien; dit gebied heeft nogal wat eigenaren gekend en nogal wat grenswisselingen. De oude stenen zijn daar nog de stille getuigen van. Ook deze dag heeft Dick in de vorm van een fotoserie vastgelegd.
Uiteindelijk zette Dick mij om iets voor 14.00 uur af bij het busstation waar al snel bus 350 naar Maastricht verscheen. Uiteindelijk was ik om 17.30 weer thuis; het is wel een hele rit; ongelooflijk dat ik dat vaak op één dag heen en weer deed;was ik ook wel erg moe.

Gezellig naar vriend Dick

Bij Dick aan tafel. Was goed binnen te houden!

Tijdens onze heerlijke weken in Spanje heb ik alleen m'n vrienden gemist, verder was het helemaal OK. Het was er de eerste weken van onze terugkomst nog niet van gekomen door acclimatisering en door ziekte van Dick maar vanmorgen zat ik toch echt in de trein op weg naar Limbabwe zoals Dick het zuiden van ons land karakteriseert.
Natuurlijk zat ik in de Intercity direct heerlijk te lezen en wel in het boek van Isabel Allende, Het Eiland onder de zee, een geweldige roman waarin de geschiedenis van de slavernij in Haïti wordt beschreven. Een jonge vrouw tegenover mij vertelde mij direct enthousiast dat ze dit zo'n fantastisch boek had gevonden en inderdaad, ik kan gewoon niet stoppen om door te lezen en dan is zo'n lange treinreis heerlijk.
Het was lekker weer. Op het busstation van Gulpen zat Dick al op me te wachten; we hadden met WhatsApp keurig kunnen afstemmen hoe laat we elkaar konden ontmoeten; hij had voor de zekerheid een bus eerder genomen uit Vaals, vriendelijk rekening houdend met de mogelijkheid dat ik een onverwachte aansluiting in Maastricht zou halen. We gingen direct aan de wandel; was nodig want ik had gewoon stijve benen van het langdurig in trein en bus zitten. Prachtig landschap en Dick weet altijd weer een andere route te bedenken geloof ik; het Limburgse landschap blijft sowieso van een grote schoonheid ook nu na de vorstperiode. Ik had me verheugd op een kop soep in "Het hijgend hert", een tent waar ik jaren geleden een keer heel gezellig in het cafétje had zitten slempen. Maar bij het voorbijgaan zag ik dat het Hijgend hert inmiddels was getransformeerd tot een grote schransplek c.q. kantine had ik het wel gezien en Dick had zelf soep voor de maaltijd; we liepen dus door.
Dick maakte tijdens de wandeling een leuke fotoserie waarop mijn fotogenieke gestalte regelmatig bewonderd kan worden.
Bij Dick thuis aangekomen bereidde hij een smakelijk kreeftesoepje, helemaal niet slecht en hij had verder voorzien in een smakelijke en voedzame maaltijd van drie (of vier?) gangen; smaakte me best.
Na het eten gingen we een serie wandelingen in Engeland bekijken die Dick van de BBC heeft gecopieerd. Ontzettend fraai dat Engelse landschap, vooral het Lake district sprak me aan maar ook wandelingen langs de smalle kanalen van Engeland.

De zin van het bloggen

Zelfportret van Pyke Koch, een ikoon in de
NLse kunst, dunkt mij

Inmiddels heb ik al een kleine 3000 bloggies geschreven; een aanzienlijk aantal en een aanzienlijke inspanning derhalve. Niet alleen anderen maar ook ikzelf stellen de vraag waarom eigenlijk? Natuurlijk is het zo langzamerhand een gewoonte, bijna een routine geworden en soms heb ik er ook gewoon geen zin in. En dan zit het mij toch dwars omdat ik na enkele dagen ook vaak niet eens meer weet wat ik zo'n dag gedaan heb, of ik die dag wel genoten heb of gelezen of iemand gesproken, laat staan waarover. Ach, en niet omdat het allemaal zo belangrijk is, maar gewoon omdat ... nou ja, vul maar in.
Zo schrijf ik deze blog enkele dagen later dan de aangegeven datum en vul ik hem met deze overpeinzing omdat ik geen flauw idee meer heb wat ik de zondag, volgend op de zaterdag van de vergadering met de Mieren Werkgroep gedaan heb. Ben niet naar de fitness geweest, heb vast wel een stukkie met Roos gewandeld en misschien ook wel wat gelezen, maar er is niets van blijven hangen.
Misschien staat er een foto op mijn Nikon die uitsluitsel biedt? Door die dagelijkse routine blijft er altijd iets knagen als ik een dag heb overgeslagen.
Maar het leuke is toch vooral het terugkijken; dat doe ik toch heel regelmatig. En ook het opzoeken via het zoekvenstertje op de Blog; wanneer was het? en wat hebben we daar gedaan? recept van frambozenijs of risolles? Gewoon leuk zo'n daily blog.
En inderdaad gaf de Nikon uitsluitsel; ik probeer ook dagelijks een foto te maken om zo'n blog te illustreren en toen bleek dat we in het Centraal Museum van Utrecht de tentoonstelling van Pyke Koch hadden bezocht; de laatste dag en mogelijkheid; het was dan ook snoeidruk maar zeker de moeite waard. Op de terugweg kwamen we nog een nicht van Roos tegen, met haar man, waren ook naar de TT geweest. Ik plaats hierbij nog enkele foto's van werken van Pyke Koch.