El pipi abre puertas

Het heeft even geduurd, maar ik geloof dat ik nu toch echt mijn draai hier in Calpe wel heb gevonden. Zoals het een man betaamt ging het primair natuurlijk om het eten. Ik moest echt weer wennen aan het Spaanse eten; het smaakte me allemaal niet die eerste dagen; kwam wellicht ook omdat we allebei niet erg lekker waren; hoesten en proesten en kachels die het niet goed deden. Is nu allemaal achter de rug gelukkig.
De ontdekking van het Duitse bakkertje zette de goede weg in! De croissantjes en vooral het witte brood van het bakkersvrouwtje zonder tand, hier om de hoek begonnen ons tegen te staan en toen ontdekten we de Duitse bakker; heerlijk zuurdesembrood en bruine bolletjes met verschillende zaden. Het Spaanse broodbeleg is overigens uitstekend; geitenkaas en jamon iberico zijn heerlijk op het Duitse brood.
We hebben een bonensoep gemaakt met lamsvlees die erin ging als het bekende evangelie in een weduwvrouw; heerlijk.
Ook voor het wandelen heb ik mijn "drietje" gevonden; gewoon een afgemeten tijd lopen over het kustpad langs de klif richting Moraira op en neer; daar ben ik de dag mee begonnen vandaag terwijl Roos naar de Pilatesles was. En na de lunch, gezellig met z'n tweetjes ben ik aan de wandel gegaan richting het oude dorp van Calpe en heb ontdekt - wat Roos al eerder had gezien - dat er boven in het oude Calpe best leuke plekjes laagbouw zijn zonder van die gigantische betonkastelen voor de toeristen. Ik heb even van de aseos gebruik mogen maken in een tentje waar louter Spanjaarden zaten te eten en waar zo te zien authentiek Spaans eten werd geserveerd. Gaan we een keer nassen!

Het nieuwe drietje

Kennelijk begin ik al aardig door mijn budget aan wandelingen heen te geraken; Marion had mij aangegeven dat ik vandaag niet mee kon met de wandeling met Rafa. Roos mocht wel mee, maar ik moest iets anders bedenken voor deze dag. Maar daarom niet getreurd; ik nam de bus van kwart over tien naar Moraira en om kwart voor elf was ik op weg. Ik had flink wat leeftocht bij me; het was lekker weer en inmiddels weet ik wel wat ik kan verwachten; was alweer de derde keer dat ik deze wandeling deed. Het eerste stuk heb ik nu wel gezien; langs de drukke weg is niet veul an, maar zodra het ecologische pad begint is het echt fijn wandelen. Ik beschouw dit maar als mijn nieuwe drietje; een wandelingetje dat er altijd wel tussendoor kan.
Bij het fitnessveldje heb ik lekker zitten lunchen met een banaantje en een uurtje verder nog eens een bammetje naar binnen geschoven. Bij het restaurantje waar we de eerste keer Maarten en zijn vakantievrienden ontmoetten kwam ik nu Jeanine en nog een reisgenote tegen. Jeanine wist te vertellen dat ze een boekje had gekregen van de Hollandse club in Calpe en dat je met die club kon bridgen maar ook bergwandelen. Dat bridgen is natuurlijk erg fijn voor Roos; zij wil zo graag bridgen; gaan we zeker doen!
Roos was nog niet terug; ik nam een lekkere kop soep en ging op de lap top naar een uitzending van Audrey Manning kijken, die weergaloze BBC serie over geologie; ik raak daar niet op uitgekeken. Toen Roos thuis kwam heb ik ook voor haar lekker soep opgewarmd. Ze vertelde dat ook nu het wandelen niet helemaal was gegaan zoals het hoort. De groep was volkomen uiteen gevallen; er waren mensen terug gegaan; er waren mensen zo hard vooruit gaan lopen dat ze ook veel eerder op bestemming waren. Men had gewoon een taxi genomen zonder dat de gids daarvan op de hoogte was en volgens Roos was de klim ook wel wat heel erg hoog geweest. Ik was blij dat ik niet mee was gegaan en ga nu ook niet meer bergwandelen; het is me gewoon te zwaar als ik dit hoor. Overigens had Roos wel dolfijnen gezien; echt bijzonder want Rafa had in al die jaren dat hij hier was geweest dit fenomeen nooit mogen aanschouwen.
We hadden eigenlijk wel genoeg aan die soep; Roos had nog wel uit eten gewild. Nog even gezellig in de lounge van het hotel een wijntje gedronken en weer heerlijk geslapen.

Lekker gebridged

Gezellig met Greet en Sjoukje gebridged. Was een tijd geleden dat we met echte speelkaarten hadden gespeeld. Roos speelt het liefst competitie zodat je beter kunt vergelijken; ik vind dat huiskamerbridge eigenlijk wel zo leuk maar mijn voorkeur gaat toch uit naar stepbridge.
Het was een natte ochtend en goed om die al kaartend door te brengen.
Na de lunch ben ik voor het eerst naar de tweede boulevard van Calpe gewandeld en heb met een zeker afgrijzen naar de betongiganten die daar de afgelopen jaren zijn verrezen gekeken. Het is niet te geloven wat hier is gerealiseerd. Misschien architectonisch best mooi maar de hoeveelheid maakt het tot een bovenmenselijke maat; niks voor mij. Aangekomen aan het eind van de boulevard ben ik nog even Calpe ingelopen; hier ergens moet nog een oud gedeelte van de stad zijn. Ik kon het zo gauw niet vinden. Misschien een volgende keer verder zoeken.

Af en toe de route kwijt

Vandaag een fraaie wandeling met Rafa. Aanvankelijk zou Marion de wandeling leiden; zij kende de geplande route maar was wegens grieperigheid uitgevallen. Toen stond Rafa er alleen voor en moest hij met behulp van de kaart en zijn berggids ervaring de route af en toe zoeken.
De groep was ook nog eens erg groot voor een enkele gids en onder de nieuwe gasten waren wat onervaren wandelaars. Maar dankzij onze Rafa ging alles goed. Het was een werkelijk schitterende wandeling door af en toe best zwaar terrein; het was slippery door de regen van de vorige dagen; op een werkelijk feeëriek plekje stond een plas water alsof het een tropisch oerwoudstukje betrof.

Wat een regen!

Vandaag is het de eerste dag voor de nieuw aangekomen gasten en die krijgen wel direct de regendoop?! Was het lekker warm en zonnig op de eerste dagen dat wij als eerste groep hier arriveerden, daar was het nu wel het omgekeerde; koud en een ontzettende hoeveelheid hemelwater.
Wij hebben de ochtend al kokend doorgebracht; een lekkere pan soep gemaakt met garbanzos, lamsvlees en soepgroenten.
En 'smiddags werd het droog en heb ik een stuk gewandeld. Toen ik terugkwam was ROos er niet; er lag een bericht dat ze naar de Engelse club was om te bridgen. Helaas kwam ze even later teleurgesteld thuis; ze kon niet meedoen omdat ze geen partner had. Ze keek me licht verwijtend aan; ik zal me bij een volgende gelegenheid positiever opstellen.

Ach, je moet wat?!

Roos zat vanmorgen wat te bladeren in de bustijdentabel en op het plattegrondje van Calpe te kijken; wat we vandaag moesten gaan doen; we wisten het niet goed. Welnu, ik had me voorgenomen om net als thuis en Bilthoven een soort standaardwandelingetje te doen als je een dag niks anders hebt en dat was de wandeling van dinsdag: de bus van 10.15 naar Moraira, koffie drinken en terug lopen. Prima te doen; je vult je dag en zo gezegd, zo gedaan.
Koffie met wat lekkers in een ander tentje genoten en toen de route weer opgezocht. Iets anders gelopen dan de vorige keer en de aansluiting prima gevonden. Ik had nog een paar banaantjes meegenomen en nog wat brood met ham van gisteren en zo kwamen we de dag wel door.
Af en toen van de zon genieten op een van de vele bankjes en vooral ook de rust. Was best een lekker daggie zo met z'n tweetjes. Roos heeft foto's gemaakt die ik hier nog zal plaatsen.

Lekker aan de wandel

Een mooie wandeldag

Het was een heerlijk zonnige dag vandaag: "daar zijn we voor gekomen", zo dacht ik en zo voelde het ook aan. Lekker warm zonnetje; vrolijk atmosfeertje en vol energie gingen we met de club op stap.
'sMorgens had ik Roos uitgezwaaid; zij ging wandelen in Javea; ik ging eerst naar de gezamenlijke koffieochtend en daarna gingen we met een man of 12 aan de wandel.
Het was niet zo gek zwaar; na afgelopen maandag zag ik er een beetje tegenop om te diep te moeten gaan maar dat bleek ook helemaal niet nodig.
Prachtig uitzicht op de kalkformaties; mijn gedachten gingen steeds naar wat ik hierover had gelezen in het boek van Bill Bryson; de enorme hoeveelheden CO2 die in deze formaties is gefixeerd; daarbij vergeleken is de hoeveelheid die wij mensen doen ontstaan met het gebruik van fossiele brandstoffen een nietigheidje. Toen 65 miljoen jaar geleden die enorme meteoriet neerstortte is de kalksteen verdampt met als gevolg een enorme toename aan CO2; de dinosaurussen hebben het niet overleefd.

Leuk om hier bij stil te staan wanneer je door die enorme kalkafzettingen struint.
Het pad voerde omhoog en kwam bij een aangelegde bron; niet uit de Romeinse tijd maar aangelegd ten tijden van de Arabieren maakte ik op uit de informatie.
Even verderop een fijne plek om even te lunchen en daarna zijn we omgedraaid en terug gelopen naar de auto's. Was een fijne wandeling.
Na afloop nog gezellig ergens een glaasje gedronken. Thuisgekomen in het appartement heb ik snel nassi gekookt; Roos stuurde een WhatsApp dat ze ook al in Calpe was. Lekker samen nassi gegeten.

Op naar Moraira

Volle maan op het strand van Calpe

Eigenlijk hadden we gepland om het dorp Calpe te gaan verkennen vandaag; in de lift liepen we Theo en Saskia tegen het lijf; zij gingen naar Teulada en wisten ons te vertellen dat we om 10.15 uur de bus naar Moraira konden nemen. Eerst nog even geaarzeld maar toen de plannen omgegooid en de bus naar Moraira genomen. Theo en Saskia hadden met plezier de kustwandeling gelopen terug naar Calpe en dat waren wij nu ook van plan.
Moraira zag er een stuk aardiger uit dan Calpe, dat niet veel anders is dan een betonwoestijn met hier en daar een restaurantje en wat winkeltjes. Moraira was een laagbouw stadje met gezellige hoekjes. We vonden al snel een koffieplekje en daarna op stap. Het was wel even zoeken naar het wandelpad langs de klif, maar we vonden het eigenlijk best snel en makkelijk. Onderweg bankjes waar we lekker in de zon zaten. We hadden helemaal geen leeftocht bij ons maar een Duits tentje hielp ons aan een kop soep, een bratwurst en een Erdinger! Enkele kilometers verder zat Maarten met zijn twee dames; we sloten erbij aan maar werden helaas verjaagd door rokers even verderop; dat smerige gerook van al die Spanjaarden begint ons behoorlijk tegen te staan.
In een hoekje vonden we toch nog een rookvrij plekje; de gazpacho en de ensalata Russa smaakten ons prima.
Uiteindelijk best nog snel kwamen we weer in Calpe; nog even een afzakkertje zo was het plan, maar daar werd zelfs binnen - is dit Europa?? - gewoon gerookt of het de normaalste zaak van de wereld is?!
En in de lounge van het hotel stond de TV zo hard dat ik ook daar niet wilde zitten. Spanje valt ons niet mee?!
Na het eten - we stonden op het punt om nog wat boodscahppen te gaan doen - een WhatsAppje van Marion of we een wijntje kwamen doen in de lounge. Hebben we natuurlijk gedaan; was ff gezellig!
Weer heerlijk geslapen.

Kleindochter Evi is jarig

Rafael licht toe wat we vandaag gaan doen

Vandaag weer een stevige wandeling met Rafa. Twee busjes vol wandelaars vertrokken keurig om 10 uur vanaf hotel Esmeralda, Na ongeveer drie kwartier bereikten we het startpunt. Het was wat mistig; Rafael vreesde dat het wat zou gaan regenen - hetgeen overigens niet zou gebeuren - en we gingen op weg. Eerst door de boomgaarden met sinaasappelen en mandarijnen; fraai gezicht al die appeltjes van oranje in de bomen; een vrolijk gezicht.
Na twintig minuten begon de klim; in gezwind tempo begon de groep aan de forse stijging. Het ging mij redelijk af in het begin; maar de groep ging maar door en het tempo lag hoog, zeer hoog zelfs aldus Rafael. Ik deed het rustig aan en liep vrijwel achteraan; alleen Corry liep nog achter mij toen Rafael aan mij vroeg: "wacht jij op Corry". Nu hoef je dat aan mij nauwelijks te vragen; ik houd altijd rekening met anderen en zou ook ongevraagd bij de laatste van de groep zijn gebleven. Maar het zou anders lopen.
De groep ging maar door en rustte geen moment; het tempo lag hoog; mijn motor is niet zo geweldig sterk en ik begon te haperen. Corry en ik liepen achteraan met dien verstande dat zij op mij wachtte; ik moest echt af en toe even stoppen om weer bij te komen. Niet de adem of vermoeidheid, maar gewoon even bijkomen. Rafa kwam nog even terug om te kijken hoe het met de achterblijvers ging en gaf aan dat we vooral rustig aan moesten doen. De groep zat iets hoger te wachten terwijl een deel nog een rondje liep aldaar. Daar aangekomen dronken we de door Rafa meegenomen koffie en een stukje hartversterking in de vorm van chocolade; Theo had een koek voor me; verder had ik absoluut geen trek.

Evi is vandaag alweer vijf jaar geworden!

En toen ging het weer naar beneden; ik verbaasde me over de enorme afdaling; dat stuk hadden we dus helemaal geklommen; niet mis hoor. Ik kreeg zelfs weer praatjes en liepe koutend met Roos en anderen naar beneden. Rafa stelde voor om nog even ergens iets te gaan nuttigen en zo geschiedde; een ontzettend gezellige plek; ik bestelde naast cafe con leche een bocadillo con jamon en die smaakte me geweldig.
Eenmaal weer op het appartement aangekomen was ik zo door en door koud en behoorlijk vermoeid dat ik even de luikjes heb gesloten. Daarna gedoucht, opgewarmd en warm aangekleed. Kon er weer helemaal tegen.
Kleindochter Evi is vandaag jarig; een leuke serie foto's kreeg ik via dochter Arja. En een uitvoerige WhatsApp conversatie; wat is de wereld toch klein geworden.

Bridgen in Calpe

Gezellig bridgen rond de tafel

Vanmorgen eerst koffie met "de hele club". Een flinke vergadering zo met z'n allen. Maarten had nog twee wandelgenoten binnen geloodst; iedereen kent elkaar inmiddels goed, dus een drukte van jewelste. Het had vannacht krachtig geönweerd en geregend; maar het weer was in den positieve omgeslagen; niet meer zo koud, zelfs een lekker zonnetje. Na de vergadering gingen Roos en ik nog een wandelingetje maken langs de haven van Calpe en daarna naar het appartement. Het was inmiddels zulk heerlijk warm weer geworden dat ik in mijn blote bast van de zonnestralen ben gaan genieten. Na de lunch hebben we de flat een beetje opgeruimd; om half twee wordt er gebridged; en prompt om half twee ging de bel en stroomde het gezelschap binnen.
En binnen de kortst mogelijke tijd waren de vier dames genoeglijk aan het kaarten. Het was inmiddels wat te koud geworden om buiten te zitten; ik ging ook in de huiskamer zitten om wat te lezen. Gezellig om het kaarten zo aan te horen. Ik heb nog voor een koppie thee gezorgd.

Naar de markt in Xalon

Niet alleen maar lekkers te koop maar ook nog de restanten
van het zo fascistisch verleden van Spanje. Niemand staat
er gek van te kijken.

Dat was een leuke dag! Naar een marktje waar van alles en nog wat te koop is zoals gemalen komijn; precies wat ik nodig had voor de nassi goreng. Ook lagen er gedroogde spaanse pepers; voorzichtig gebruiken want die zijn loeischerp; de mevrouw waarschuwde me nog.
Ik herinner me nog een oud verhaal van mijn vriend Bram die een heel zakje van de gedroogde pepers door de nassi had gedaan; het geheel was zo oneetbaar scherp dat ze de pan boven de WC hebben omgekeerd; of het porselein het aankon vertelt het verhaal niet. Maar ik ben iig een gewaarschuwd mens.
Gezellig liepen we verder door deze twee-dimensionale winkel van Sinkel; een lint van uitstallinkjes aan de oever van een "rio". We kochten uiteindelijk nog van alles: een zak met goed uitziende knoflook, honing, gesuikerde amandelen, vijgen, walnoten en vast nog wel wat. Toen we het wel gezien hadden vonden we in het dorp een Hollands Hoekje; bij binnenkomst louter NLers en een onvervalste, donkere NLse dame die ons een verrukkelijke soep van zoete aardappel serveerde. Daar hadden we trek in.

Weer terug naar de stal en zelfs nog even op het terras van de zon kunnen genieten. Helaas was de verwarming weer uitgevallen; het is niet echt leuk meer allemaal.

Haven van Calpe. Mooie zonsondergang

Arme Jezus

Marktplein van Jesus Pobre

Je moet niet raar staan te kijken als nuchtere, voorheen misschien zelfs protestantse Hollander bij de namen die in dit nog steeds heel katholieke land vigeren. Zo bezochten we vandaag de woonplaats van Marion en Anne-Marie, Jesus Pobre oftewel arme Jezus.

We maakten een mooie wandeling in de omgeving van dit dorpje; het weer is duidelijk wat omgeslagen; we kregen zelfs enige regen te verwerken; niet veel, maar zeker niet niks; in ieder geval voldoende om de wandeling te onderbreken en een gezellig tentje binnen te vallen voor een koffie.

Roos had vanmorgen een stel lamskarbonaadjes voor me gebakken voor de lunch; daarvan smikkelde ik er een stel alvorens we het tentje binnen vielen. Smaakte voortreffelijk; ik hoefde eigenlijk niet meer te lunchen, maar het zou heel anders lopen.

Een lamskarbonaadje om mee te beginnen.

Na de koffiestop gingen we door naar een aldus de chica's chique badplaats hier in de buurt. Het idee was om te gaan lunchen en daar werd ruimschoots de tijd voor uitgetrokken. "Tjee, wat moet ik dan al die tijd doen", bedacht ik mij. Maar de chica's hadden een vermetel plannetje en "ontvoerden" mij naar een hen bekend restaurantje aldaar en ik was niet zo goed om hen de lunch aan te bieden. En we hebben toch gezellig zitten schransen. Ik koos de kleinste onderdelen van het menu, te weten gamba's con ajil, eendenborst en een lekker toetje, een soort wentelteefje, maar dan anders. De dames namen schaamteloos grote borden vol salade en ander lekkers. We lieten het ons goed smaken.

Geheel verzadigd knorden we met de hele groep weer terug naar Calpe. Om vier uur nog een gezamenlijke borrel. 's Avonds hoefde ik niet meer te eten.

Hoesten in canon

De "chica's" lieten zich de zarzuela goed smaken

Zo heerlijk warm is het helaas niet aan de costa blanca, zo genoemd naar de witte bloesem van de amandelbomen die hier vroeger rijkelijk bloeiden. Nu niet zo veel meer; slechts uit liefhebberij houden sommigen nog wat bomen aan, maar voor de productie wordt uitgeweken naar goedkope landen.
Wij waren vandaag gewoon ziek; niet alleen vanwege een hardnekkig hoestvirug maar ook vanwege de aanhoudende ellende met de verwarming van het appartement. Ook het fornuis viel uit; de technici van het hotel lieten ons misschien niet in de steek, maar echt goed functioneren deed het maar zelden; geen stevige basis voor een genoeglijk verblijf eerlijk gezegd.
De dames hadden met ons te doen en wilden de zaak natuurlijk voor hun gasten voor elkaar hebben. Ze kwamen ons  moreel steunen en voerden druk uit op het management van het hotel. Helaas blijf het allemaal een gammel zooitje, maar we zetten gewoon door. Het hoesten zal toch wel een keer overgaan.
Roos had een grote pan zarzuela gemaakt, maar daar hadden we inmiddels al een paar keer van gegeten; de rest konden we kwijt aan de dames. Kunnen we aan het vlees beginnen; in het vriesvak ligt overheerlijke pluma te wachten. De etenswaren hier zijn voortreffelijk.
We zijn er op tijd in gekropen en hebben de nacht met iets minder hoesten doorgeblaft.

De "verwarming" koelde?!

'sNachts hebben we het zo ontzettend koud; alle dekens, jassen, thermo-ondergoed, warme muts ten spijt moeten we er alles aan doen om warm te blijven. Waarschijnlijk daardoor zijn we beiden behoorlijk snotterig geworden. Vandaag was er weer een groepswandeling gepland waaraan wij hebben deelgenomen; Marjon en Anne-Marie begeleidden de deelnemers door het opnieuw zo imposant mooie landschap. Het was niet zo'n zware wandeling; Roos en ik liepen te snotteren en te hoesten, maar ach, dat zou wel weer overgaan (hoopten we). Voor de volgende dag was een "fikse" wandeling gepland onder leiding van Rafa; ik gaf me ervoor op, maar Roos deed dat voor de zekerheid maar niet; bleek achteraf niet onverstandig.
Was een gezellige groep waarmee we wandelden; ik heb vrij uitvoerig met Maarten gesproken en later na afloop van de wandeling ook het glas, de canja geheven. Bij de pauzes was het lachen niet van de lucht maar wel bij de vleet.
Bij aankomst bij hotel Esmeralda hebben we aangegeven dat onze verwarming het niet deed en dat we zelfs het gevoel hadden dat hij koelde. Daarna dronken we in de gezellige hotelbar een glaasje voortreffelijke Rioja; gaan we vaker doen; heerlijke stoelen en lekkere wijn in een goede rustige ambiance.
Teruggekomen op het appartement bleek dat de ontbrekende pit van het fornuis weer in orde was; even later ging de bel voor de monteur van de verwarming; bleek dat deze op 27 graden koeling stond en niet op verwarming?! Geen wonder dat er koude lucht uitkwam en dat we het zo koud hadden gehad. Vrijwel onmiddellijk knapte de atmosfeer op en werd het aangenaam warm.
We hebben de hele nacht in canon liggen hoesten en niezen; ik heb me helaas af moeten melden voor de wandeling met Rafa; niet leuk want ik had me er echt op verheugd. Marion informeerde nog of we wel genoeg dekens hadden en of de verwarming nu functioneerde: "helemaal naar behoren", kon ik haar melden.

Niet uit goedkoopte

Roos aan de Zarzuela

We zitten hier in een uitstekend appartement, voorzien van alles wat we thuis ook hebben. En aangezien we beiden graag koken en we niet onder de indruk zijn van restaurant eten hebben we besloten om iedere dag zelf te koken afgezien van de dagen dat "de club" iets gezamenlijks wil doen. Het is dus niet uit goedkoopte maar gewoon omdat we het lekker vinden en graag in de keuken staan. Overigens is dat er gisteren met die overweldigende vermoeidheid niet van gekomen; we hebben ons maal gedaan met het restant salade dat nog in de koelkast stond en zijn bijzonder vroeg in bed gerold.
Vandaag hadden we niet veel energie; stram opgestaan; lekker opgewarmd in de zon; plannen gemaakt voor onze keukendienst en vervolgens boodschappen gedaan. Roos heeft "Zarzuela" gemaakt, een visgerecht met een keur aan ingrediënten; was eigenlijk voor morgen bedoeld maar we hebben er uiteindelijk vanavond van gegeten en het was heerlijk! Complimenten voor de kok.

Voorafgaande heb ik een "fantasie in uit en vlees" gemaakt, oftewel een soort haché van rundvlees dat we al eerder hadden ingeslagen. Halverwege is Roos begonnen met de bereiding van de Zazuela en dat ging zo snel en rook zo lekker dat we het maar direct hebben geprobeerd; de zarzuela is zo veel geworden dat we er morgen opnieuw van kunnen eten; mijn fantasie in ui en vlees staat in de koelkast te wachten.
We liepen door de supermarkt en waren echt onder de indruk van wat er hier allemaal aan verse waar te koop is. Vooral op het gebied van vers vlees; konijn, pluma om maar wat te noemen; dat wordt dagelijks feesteten en naar ik inmiddels wel zeker weet; geen resto's.

Dat viel helegaar niet mee

Rafael noemde dit "de kers op de taart". Was inderdaad de moeite van de
enorme inspanning waard.  Naam: Els Arcs (de bogen op z'n catalaans)

Vandaag de eerste echte wandeling onder leiding van Rafael, onze Spaanse wandelgids. Eerst met het busje richting de bergen - er is hier sprake van een uitgebreid kalkmassief - en na het parkeren van de auto's opweg. Ruig terrein, geen "enge" paden met diepe afgronden, maar wel degelijk uitdagend terrein met hier en daar stukken waar een geit beter voor is uitgerust dan wij tweebenigen.
De stilte, de schoonheid van de uitzichten en het genoegen van de inspanning en dat overgoten door de kwaliteiten van de meer dan uitstekend wandelgids maakten het tot een memorabele wandeltocht.
Bij het keerpunt een prachtig natuurverschijnsel; een uitgesleten boog in de kalkrots zoals die bekend is van de kust van Normandië. Rafael noemde het de kers op de taart en hij had gelijk.

Rafael deel de heerlijke Turron (noga) uit

In deze buurt zijn grotten waar ook de Neanderthalermensen hebben gewoond aldus Rafael. En natuurlijk de Cromagnon die vooral bekend zijn van hun prachtige muurschilderingen. Daarna liepen we weer terug; lekker rustig tempo en af en toe even een rustpauze. Rafael houdt het allemaal goed in de gaten; onderweg geeft hij ook interessante zaken aan als bouwsels uit de tijd dat kastelen regelmatig overgingen van christelijke in arabische handen en omgekeerd.
Totaal ongeveer 15 kilometer en we hadden er al met al zo'n vijf uur over gedaan; Roos en ik hadden het helemaal gehad; ik was uitgevloerd. We hadden niet eens meer de puf om te gaan eten; we hebben ons beperkt tot een biertje resp. een glaasje wijn en de salade die er nog stond van gisteravond. Geslapen als een blok. Werd zo stijf als een plank wakker; was na een uurtje weer verdwenen.

Overwinteren

Ik hoor het vaker: "het leven van een pensionado valt niet mee". Heerlijk in het zonnetje; gevoelstemperatuur 30 graden; goed uit te houden!

Maar voor deze schoonheid zijn we hier ook!

Ronja en Calpe

Kleindochter Ronja

Gisteravond keurig op tijd geland in Alicante; volgens afspraak opgehaald door Rien en Ria, vrijwilligers van de organisatie "Loopend Vuurtje" waarmee we ons hier in Spanje gaan inspannen; lekker wandelen onder leiding van Rafael, een Spaanse wandelgids. Spannend hoor, want we hadden geen idee wat we konden verwachten; ons onderkomen bleek misschien wat koud - onze eigen schuld want er bleek wel degelijk verwarming te zijn! - maar buitengewoon gerieflijk; bijna zo groot als mijn flatje in De Bilt: "daar gaan we ons wel in thuis voelen Roos", begonnen wij ons avontuur van overwintering in Espagna. 

Vanmorgen om half twaalf - gelukkig niet zo vroeg want we werden pas laat wakker - werden we verwacht op de parkeerplaats voor de eerste wandeling, tevens wandelconditietest voor de leiding. Eerst met de auto door de betonwoestijn van Calpe naar de bergen; een indrukwekkend kalkmassief dat bijzonder goed toegankelijk bleek. We maakten kennis met Rafael en gingen op weg. De groep, die vooral uit dames bestaat ging op weg, genoeglijk koutend, hijgend en zwetend; het was absoluut niet koud en ik was veel te dik gekleed met een herfstbroek en thermo-ondergoed; enkele lagen deed ik snel in m'n rugzak, gelukkig maar, want Roos vond het maar koud en had te weinig kleren aan; zij kon mijn trui en overhemd er best bij hebben. Kwam dus helemaal goed uit. Ergens halverwege, zeker 2 uur gaans, splitste de groep zich, waarbij een klein deel verder ging naar de top. Roos ging niet mee; zij was de nacht tevoren erg aan het hoesten geweest en had het gevoel dat ze wat grieperig was. Ik had eerlijk gezegd überhaupt niet verwacht dat ze mee zou gaan vandaag, dus dat viel alleszins mee.

Not so lonely at the top

Op de top heb ik de foto gemaakt die deze blog siert; duidelijk is de verweerde kalkstructuur te zien; echte karstverschijnselen.

Toen we uiteindelijk na een uurtje of zes wandelen de auto weer bereikten had ik het ook echt wel gehad; was een heerlijke wandeldag geweest. De groep kwam weer bijeen in de "stamkroeg" waar we een borrel namen. Ik bekeek mijn Smartphone voor berichten en zag tot mijn grote genoegen dat dochter Joke mij meldde dat haar dochtertje Ronja die dag ter wereld was gekomen. Vergezeld van een foto was dit een wel heel vrolijk berichtje voor deze opa. Ik zal vragen of de foto ook in de blog geplaatst mag worden. De hele groep bracht een dronk uit op de boreling, de kleine Ronja.

Met Craig de diepte in

Zoon Peter en donordochter Mariska na de reddingsactie
van station Den Bosch

Gisteravond, na de slotscène van Tristan und Isolde ben ik in bed gekropen en heb het laatste hoofdstuk van Craig Venter gelezen. En daar kwam ik tot mijn grote opwinding een bevinding van deze geweldenaar tegen die helemaal aansluit bij mijn hypothese over het ontstaan van het leven. Samen met een olie-industrie heeft hij bodemmonsters tot op buitengewoon grote diepte op microörganismen, op DNA wel te verstaan heeft onderzocht; DNA dat hij - uiteraard - heeft "gesequenst". En overal konden organismen en hun DNA worden aangetoond en gekarakteriseerd.
De verscheidenheid aan soorten bleek aanzienlijk lager dan in de oceanen; opmerkelijk vond hij dat er soorten bij waren die erg leken op die van een archea die voorkwam bij de black smokers diep in de stille oceaan waar de continentale platen uit elkaar schuiven. Deze informatie was mij ontgaan maar ga ik inpassen in mijn verhaal.
Ik vreesde dat ik van de opwinding hieromtrent de slaap niet zou kunnen vatten, maar dat bleek niet het geval. Vanmorgen moest ik zelfs door de wekker om 7 uur worden gewekt.
Een Whatsapp-je van zoon Peter meldde dat hij bij Mariska had overnacht die zo lief was geweest om hem van station Den Bosch op te halen. Hij was daar gestrand na de storm die het treinverkeer volledig had ontregeld. Via Facebook had hij een noodoproep gedaan en Mariska was zo lief geweest om aan die oproep gehoor te geven.
Ik heb direct Whatsapp contact opgenomen met Mariska om haar te bedanken voor deze lieve reddingsactie van haar halfbroer die na een werkdag gestrand was en daar - aldus haar woorden - op een koud perron stond te kleumen. Broodjes en warme soep en een lief welkom vielen hem ten deel. Doet m'n vaderhart goed!

Tristan und Isolde

Richard Wagner

Vanmorgen stak de al enige dagen tevoren voorspelde storm in alle heftigheid op. Na mijn verkoudheid van de afgelopen dagen had ik juist vannacht weer eens heerlijk geslapen; om half negen gingen de luikjes pas weer open: "de wind gaat al behoorlijk tekeer", was zo'n beetje het eerste dat ik uitbracht. Roos maakte een lekker ontbijtje klaar, met eitje en thee. Beneden nog een koppie thee en koffie gedronken. Inmiddels zette de wind door tot een keiharde storm. Het was geen kinderspel; er zijn zelfs enkele dodelijke ongevallen gebeurd door de vreselijke storm; boom op auto en iemand werd geraakt door een vallende tak; een dak van een huis gewaaid en verder veel materiële schade. Het OV, inclusief het treinverkeer werd nagenoeg volledig stilgelegd. Veel schade ook aan de infrastructuur.
Wij zouden vanavond naar de opera gaan; Tristan und Isolde, de beroemde opera van Richard Wagner gebaseerd op een verhaal uit de middeleeuwen. We zouden niet alleen van de muziek gaan genieten maar ook van het diner dat gedurende de pauzes en voorafgaand aan de voorstelling wordt geserveerd; al met al een forse duit investering die teloor ging vanwege de storm; Amsterdam was voor ons onbereikbaar.
Mijn frustratietolerantie werd krachtig overschreden; maar internet biedt een surrogaat dat achteraf niet zo slecht bleek te zijn; op youtube staat een volledige en perfecte uitvoering van deze wel wat heel erg lang durende opera; meer dan vier uren; dat zou ik op zaal niet hebben kunnen verdragen denk ik.
De muziek is weergaloos, maar de scenes gaan zo langzaam als dikke stroop en dat houd ik op de lange duur niet vol. Waarschijnlijk was ik na de tweede acte naar huis gegaan net als bij Parsifal een jaar geleden.
We zijn maar gaan chinezen op mijn voorstel; was gezellig om nu eens te gaan eten bij het chinese restaurant waar we normaliter slechts komen om loempia's in te slaan die we dan thuis consumeren. Biertje erbij en alles was weer goed. En tussen de bedrijven door heb ik Tristan und Isolde ook kunnen beluisteren en bekijken. Af en toe een uurtje houd ik wel vol; vriend Dick stelde al voor om een dagelijkse portie van 1 acte te beluisteren; goed idee want de muziek van Wagner is wel wat "veul van het goede". Ik ga misschien wel de Ring van Wagner op die manier consumeren.
Overigens vind ik het bijna onmenselijk wat er van de artiesten wordt geëist in deze opera's van Wagner. Vooral de hoofdrolspelers, de dirigent en de mensen in het orkest moeten na zo'n voorstelling de uitputting nabij zijn. Maar wat een prachtige muziek! Ben inmiddels aan de derde acte begonnen te luisteren; volgens Dick de mooiste. De beginklanken komen me heel bekend voor! Ben benieuwd. De stem van koning Marke en van Isolde vind ik zo prachtig; het is meer dan fantastische muziek. En wat een schitterende enscenering; vooral het einde vind ik zo indrukwekkend. Deze uitvoering moet u beslist bekijken/beluisteren lezer!