De voorlaatste etappe

Een antieke begraafplaats onderweg

Het beloofde vandaag mooi, droog maar wel koud weer te worden; ons wachtten nog twee etappes van het Maarten van Rossempad. Van mij had de voorlaatste wel gestolen mogen worden, maar Roos, puriste van ons tweeën stond erop om deze weinig uitdagende etappe te doen. Zit wat in, en met z'n tweetjes is het altijd gezellig. Was trouwens wel een tijd geleden dat we een echte etappe samen deden.
En zo ontmoetten we elkaar op de bushalte voor de bus van 5.55 uur naar Utrecht CS. Daar haalden we een Intercity trein die we volgens 9292.nl helemaal niet hadden kunnen halen, maar in de ochtendvroegte was de bus in no-time op het station. Overgestapt in Zwolle voor de stoptrein naar Meppel en daar koffie gedronken en me grondig ontlast alvorens op weg te gaan naar de wereldplaats De Wijk of eerlijk gezegd een metropool iets verderop waar me de naam niet van te binnen wil schieten.
Tot mijn grote opluchting functioneerde de GPS naar wens en konden we de route makkelijk vinden. Het was nog een beetje schemerig toen we rond half negen op pad gingen. Lekkere vrieskou, NoordOostelijke wind, zonsopgang met mooie rode hemelkleur, later knetterblauwe winterlucht. De omgeving was zo saai als maar kan, maar dat maakte ons niet uit; we lieten kilometer na kilometer achter onze hielen; gezellig koutend vooral over onze wederwaardigheden van afgelopen zaterdag.
Was weinig te zien dat de moeite waard was om te fotograferen voor deze blog; een brandende fakkel van een gasboring vermoed ik en een oud kerkhofje waren feitelijk het enige. Uiteindelijk kwamen we nog onverwacht snel aan in Havelte en twintig minuten later hadden we de bus met daarin de zelfde chauffeur die ons 'smorgens op de startplek had gebracht.
Roos moest snel naar huis en nam de bus. Ik ging naar de visboer en genoot van een heerlijke portie kibbeling en nam wat zalmsnippers mee. Was een fijne wandeldag geweest. 's-Avonds hebben we het laatste staartje van de Sancerre gedronken, met heerlijke zalmsnippers.

Moedervlekken en kleine handen

Op het besloten facebook forum voor donoren en donorkinderen zag ik een jonge vrouw die nieuw was op het forum en via dit medium op zoek was naar haar donorvader. Toen ik haar posting las was ik gefrappeerd door de overeenkomsten in haar karakter en mijzelf; het gevoel bekroop mij sterk dat ik wel eens degene kon zijn waarnaar ze op zoek was. Roos had via mijn facebook account ook op het forum gekeken en dezelfde conclusie getrokken en speurneus die ze is, had ze nog een aantal kenmerkende overeenkomsten vastgesteld. Fysiek op elkaar lijken door de foto's te bekijken zegt heel weinig kan ik inmiddels wel concluderen, dus dat gaf nauwelijks houvast.
De volgende dag hadden Roos en ik de afspraak met Nathalie in het Stedelijk Museum en ongevraagd deed Nathalie eveneens de suggestie dat deze jonge vrouw er weleens "eentje van ons" zou kunnen zijn.
Nu bleek Jantine, degene om wie het ging in de VS te wonen en slechts voor de kerstdagen in NL zou zijn en dat gaf voor mij de doorslag; ik heb via Facebook voorgesteld om elkaar te ontmoeten, zou ik zonder dit feit nooit van z'n leven gedaan hebben, maar gewoon rustig afgewacht hebben tot de ftDNA uitslag er zou zijn. Jantine reageerde direct enthousiast; bleek ook een jongere zus, Marieke te hebben, eveneens donorkind en zo zaten Roos en ik vanmorgen even voor elven volgens afspraak te wachten in een lunchroom in Leiden. En daar kwamen de twee dames aan; hoogrode kleur, maar de spanning was er direct af. Vriendelijke, afwachtende begroeting en we kwamen in gesprek.
Inmiddels heb ik enige ervaring in welke kenmerken ik aan mijn dochters doorgeef; heel specifiek zijn de moedervlekken, met name op de armen en de kleine handen. En inderdaad, dat was bij beiden het geval! Voor mij is de kous af, maar we wachten de uitslag van ftDNA rustig af. En we hebben zo fantastisch met elkaar gesproken over belangwekkende zaken; het was een heel warme ontmoeting waar Roos en ik het hele weekend verder van onder de indruk zijn gebleven.
Ik vond het best heel spannend omdat ik het een wel erg brutale actie van mezelf vond om een ontmoeting voor te stellen, maar ben achteraf verdraaid blij dat ik dat gedaan heb. Want Jantine blijkt meestal slechts 1 keer per jaar richting Europa te komen. Met Marieke zullen we zonder twijfel meer contact hebben. Maar met de moderne communicatiemiddelen is het heel goed mogelijk om elkaar virtueel te ontmoeten. Beter dan af en toe een luchtpostbrief met van die dunne velletjes vol te moeten schrijven zoals "vroeger".

Alle kleinkinderen gezien

Bram bij de kerstboom

Gezellig op de koffie bij Arja en haar Tovertuin; gastoudergezin. Als ik me ergens opa kan voelen dan is het wel hier; niet alleen de kleinkinderen maar ook de gastkinderen vormen een decor waartegen een oudere zich grootouder kan voelen. En dochterlief houdt het allemaal in de gaten. Het was nog vakantietijd en dus was niet alleen Sjoerd van de kleinkinderen aanwezig maar ook de twee schoolgaanden, Gijs en Evi. Ik moet dat meer in de gaten houden wanneer het vakantietijd is want anders zie ik die schoolgaande kleinkinderen nauwelijks meer en dat is niet de bedoeling.
Arja en Walter betrekken binnenkort hun nieuwe huis, even verderop in Den Haag en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken. Een hele karavaan met Evi en Gijs op de loopfiets; zij hielden keurig telkens halt wanneer er sprake was van een oversteek; Sjoerd bij mij in de buggie en Arja met de twee gastkindertjes in een tweekinderbuggie. Roos had haar handen vrij.
Het was inderdaad dichtbij en ze gaan er geweldig op vooruit qua ruimte; moest ook echt want over een half jaartje komt nummer vier en met het groter worden van de kinderen is het huidige huis echt te klein. Prachtig huis in een rustige buurt met weinig doorgaand verkeer; leek wel een voormalig park waarin huizen zijn geplaatst; er staan bomen van zeker 40 jaar oud en slootjes; ziet er erg leuk uit.

Op weg naar het nieuwe huis

Weer terug met het hele spul en vervolgens gingen Roos en ik door naar Gouda. Ik ging naar Joke; het plan was om te gaan fietsen rondom Gouda maar gezien het weer hebben we daar maar van afgezien. Joke is hoogzwanger; lopen gaat haar minder goed af dan fietsen, vandaar haar voorstel. Bram en ik kunnen het goed vinden; lachend kroop hij vooruit; hij kan best lopen maar kruipen gaat sneller. Gezellig met hem gespeeld en gebabbeld; net als z'n moeder heel vroeger is hij een klessebes. Verder leert Joke hem nu ook bepaalde gebaren zoals dat iets klaar, of genoeg is. En dat werkt echt! Verder geeft hij al tijden aan als hij moet poepen. Ging vandaag minder goed; hij huilde met dikke tranen; ik dacht dat hij buikpijn had en moeite had om zich te ontlasten. Hij werd op de WC gezet met een verloopstuk en Joke ging op de grond bij hem zitten; aandoenlijk gezicht en ik moest er sterk denken aan de tijd dat zij nog zo klein was; lijkt voor mij nog maar zo kort geleden merkwaardig genoeg.
Toen ik al onderweg naar de trein was kreeg ik het verlossende bericht: "hij heeft gepoept". Zo kunnen de problemen van een baby liggen, van opa's soms ook trouwens.
Lekker bij Joke pompoensoep gegeten; moet ik ook eens zelf gaan maken.

puppet on a string

Mijn privé bibliotheek waar e-reader, boeken en woordenboek
voor het grijpen liggen. 

In 1971 studeerde ik af als biochemicus, 18 jaar na de ontdekking van de structuur van DNA. Tijdens de studie kregen we college over het transcriptie en translatie proces, het aflezen van DNA en de vorming van mRNA resp. het aflezen van mRNA en het produceren van proteïnen, eiwitten; een schitterend proces, product van miljarden jaren evolutie.
Dat is inmiddels wel 47 jaar geleden en in die tijd is er ongelooflijk veel gebeurd in de wetenschap; met steeds geavanceerder technieken zijn de wonderen van de levensprocessen verder en verder ontrafeld. Daarbij doet de natuur de onderzoekers overigens wel steeds voor nieuwe raadsels stellen; naarmate er meer bekend is lijkt het erop of er ook steeds meer raadsels opgelost moeten worden.
Met het lezen van Rutherford, Dawkins en laatstelijk nu Craig Venter, maar ook in gesprek met mijn buurman Sjoerd, blijkt toch wel hoe geavanceerd de techniek en de kennis is geworden. Soms trek ik wel eens mijn wenkbrauwen op wanneer er gemakkelijk - zoals nog niet zo lang geleden op TV door de voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Wetenschap meen ik - wordt gezegd dat we "alleen nog maar" en dan noemt hij het veranderen van het DNA van patiënten met taai slijm ziekte "en dan kunnen we het genezen". Zo makkelijk ligt het helaas allemaal niet zo blijkt uit Chinees onderzoek..
Ik kan vooral smullen van alle feitelijkheden, alle vondsten, de "wonderen" in de biologie.
Dat ervoer ik ook in mijn eigen wetenschappelijke tijd; onderzoek naar de pathogenese van SLE en immuunsuppressie (zou nu AIDS genoemd worden denk ik, maar die ziekte "bestond" toen nog niet, was althans niet bekend als zodanig).
Het fantastische van de huidige tijd is vooral ook dat er zo veel en zo begrijpelijk over geschreven wordt; ik lig dan ook (veel te veel?) uren in mijn privé bibliotheek te lezen in boeken die via de openbare bibliotheek, UB maar vooral via e-Books tot mij komen.
Overigens bekruipt mij steeds meer het gevoel dat wij mensen, net als alle andere organismen "puppets on a string" zijn, marionetten; we hangen aan de draden van het DNA. Gedrag, lichamelijke en andere kenmerken, het wordt op de een of andere manier door ons DNA bepaald en dat is van individu tot individu verschillend. Zet mij aan het denken; tijd voor een wandeling!!

Wat een kerel?!

Ongelooflijk wat deze man heeft gepresteerd; J. Craig Venter, degene die als eerste onderzoeker erin is geslaagd om het menselijk genoom te ontrafelen. In dit boek schetst hij in de vorm van een autobiografie hoe hij zo ver is gekomen. Hij is slechts twee jaar ouder dan ik maar heeft een heel wat ruiger leven achter de rug; militaire dienst in Vietnam en daar de meest afgrijselijke verwondingen gezien. Hij was werkzaam in zo'n veldhospitaal dat onder vuur liggend de zwaaar gewonden van het slagveld de eerste hulp moest geven.
Hoe hij het normale leven weer oppakte en een geniaal wetenschapper werd. Doorzettingsvermogen, een ongebreidelde energie, en ondanks tegenslagen en tegenwerking toch boven komen in de rat-race die de wetenschap is. Hoewel ik onvergelijkbaar veel minder heb gepresteerd herken ik veel daar waar het om het wetenschappelijk wereldje gaat; creatieve gedachten van iemand stelen, kinnesinne, het is niet allemaal even fris. Hoe hij de grote man achter de DNA-structuur, Jim Watson neerzet als een scrupuleus baasje vind ik meesterlijk.
Ben al halverwege gekomen en ga nu snel weer verder lezen voordat Roos het boek weer claimt.

Er ff stevig tegenaan

Voor de jaarwisseling liep ik Debbie tegen het lijf in de sportschool; zij geeft de groepsles Pilates; een verdraaid goede vorm van grondgymnastiek maar eigenlijk te zwaar voor mij. Ik vertelde haar dat het me eigenlijk te zwaar was: "dan doe je toch gewoon wat je op kunt brengen", was haar laconieke antwoord. Ze vindt het niet vervelend als je de oefeningen niet allemaal op kunt brengen en dus heb ik vandaag weer eens meegedaan.
Het was rustig in de zaal en met de vrolijke Debbie aan de leiding werden alle rompspieren grondig aan het werk gezet. Maar ook de benen zo zou ik 'smiddags merken. Want ik wilde na de natte dagen op deze droge middag wel eens een stevige wandeling maken; Roos had andere bezigheden en zo heb ik boodschapjes en een stevige boswandeling gecombineerd; bij elkaar zo'n 2.30 uur en dat voelde ik merkwaardig genoeg toch in m'n benen. Toen ik dat met Roos besprak toonde ze me welke beenspieroefeningen we bij Debbie gedaan hadden; had ik me niet gerealiseerd; ze doet eens soort krachttraining met de benen en dat voelde ik.
Nog even bij Roos thee gedronken en gesproken over het boek dat zij van de UB heeft geleend over het fenomeen J. Craig Venter; een autobiografie; wat ze vertelde over deze bijzonder wetenschapper intrigeerde mij nog meer dan wat ik al over hem las in het boek "Life". Roos leende mij het boek even door want ze had de komende tijd andere dingen te doen. En zo heb ik de avond en een belangrijk deel van de nacht - ik kon toch niet slapen -  aan dit boek besteed. 'sNachts begon het krankzinnig hard te waaien; het leek wel of er een straaljagermotor boven de flat stond te draaien.

Eén glaasje prosecco

Voor de 70e keer een oudejaarsavond; 't is me wat. Kon je als kind de spanning niet aan en was er voorpret met rotjes. Daar deed ik als kind al niet aan mee, braaf en gierig als ik was daar waren buurjongens druk in de weer met rotjes. Ik weet nog dat ze een keer in de hondendrollen rotjes deden en de dan aanstaken; één van die jongens kreeg door de explosie de stront in z'n gezicht; wat moesten we lachen. Later zaten we de hele oudejaarsavond te zuipen; de nieuwjaarsafwas kan ik me nog wel herinneren met een stekende pijn in m'n kop, maar ook in de zeventiger jaren als gehuwd man in mijn ouderlijk huis en dat je dan in het geweld van de rotjes nog door het ouwe buurtje liep met al die herinneringen.
Ik had nog een tiental oliebollen gebakken; paar schepjes bloem, wat gist, goed mengen en dan melk erdoorheen tot de juiste dikte, een kwart van een goudreinet erdoorheen geraspt, een klontje boter, wat suiker, rozijnen en rijzen maar. Als ieder jaar een paar voor de buurvrouw en tussendoor had ik er al een paar soldaat gemaakt; is lekker, maar je wordt er snel misselijk van. Uiteindelijk heeft Roos er twee van gegeten en ik zes?!
Zo rond een uur of acht gisteravond slofte ik naar Roos' huis met de aangebroken flessen rode wijn en het staartje prosecco dat Ab op tweede kerstdag had meegenomen. We zaten wat katterig bij elkaar en besloten om wat te gaan bridgen, dus slofte ik weer terug naar de flat en hebben we tot elf uur gebridged met andere ouderen; er viel geen woord over de viering van het oude jaar; ouderen geloven het wel die zogenaamde feestdagen. En inderdaad, na dit ritueel zo vaak te hebben meegemaakt is het welletjes.
Tegen elf uur liep ik voorzichtig terug naar Roos' huis en hebben we de rode wijn en het glaasje prosecco gedronken; ook dit jaar heb ik het glaasje "Everts' roem" helemaal vergeten. Het vuurwerk barstte om twaalf uur pas echt goed los; het is allemaal prachtig siervuurwerk dat de klok slaat; best mooi om te zien. Om half één gingen we op één oor; niks dronkenschap.

Longevity en oliebollen

In het boek Life, handelend over de hedendaagse ontwikkelingen op het gebied van de moleculaire biologie wordt ook gesproken over ontwikkelingen met betrekking tot het verder doen opschuiven van de maximale leeftijd die je als mens zou kunnen bereiken; dat heet longevity. Nu heb ik daar vorig jaar ook al eens een giechelende hoogleraar uit Australië over horen speculeren tijdens "Zomergasten"; volgens haar zouden we nog wel eens de 130 gaan halen?!
Nu hoop ik zelf komend jaar mijn 7e decennium vol te gaan maken, tevens hebben we Roos' hoogbejaarde moeder afgelopen week naar haar laatste rustplaats mogen begeleiden, op een haar na 100 jaar oud; honderd jaar worden is in het algemeen niet iets om naar uit te zien, laat staan 130.
Gisteravond, op weg naar Roos kwam ik Albert tegen; hij liet de honden uit en we maakten natuurlijk even een praatje waarbij het "alweer een jaar om" natuurlijk de haag onzer tanden passeerde. "Het gaat ook steeds sneller",  was mijn antwoord en merkwaardig genoeg lijkt dat ook echt zo, zelfs wanneer je dat jaar als een ei zo vol hebt gepropt als Roos en ik dit jaar hebben gedaan; 10 keer minstens op stap geweest en nog drie "nieuwe dochters", het was me het jaartje wel, en toch is het omgevlogen voor je gevoel. Hoe dat gevoel nou zo komt heb ik me afgevraagd; waarschijnlijk omdat je zo'n jaar relateert aan de jaren die je al hebt gehad; wanneer je 10 bent betekent een jaar 10% van je hele leven, voorwaar een fors deel, maar wanneer je 70 bent is dat nog maar iets van 1,4%; je hebt het allemaal al eens gezien en een zekere verveling begint zichtbaar te worden.
Gezond eten, veel lichaamsbeweging en je niet al te veel zorgen maken; dat zijn factoren die de kwaliteit van het leven positief beïnvloeden. En hoe lang het dan al met al duurt? het gaat toch vooral om de kwaliteit, En een leven duurt precies een leven en uiteindelijk zal het altijd eindigen. Dus maak er wat van en vraag je niet te veel af hoe lang het nog zal kunnen gaan duren.

En wat betreft de oliebollen; ik had er eigenlijk geen zin in om te gaan bakken; toch gedaan omdat je dit soort tradities in stand moet houden. Een paar lepels bloem, wat gist, zout, suiker en een klontje boter; toevoeging van Willem van Heertum, een stukje geraspte goudreinet; melk tot het de juiste dikte had, laten rijzen, en afbakken. In totaal had ik tien oliebollen, waarvan twee voor buurvrouw Kaat; heb er intussen 3 opgesmikkeld dus nog vijf voor vanavond, als ze de avond halen har har. Roos houdt er niet van; heeft genoeg aan één oliebol voor de traditie.

DNA als toolbox van de natuur

Conjugatie, waarbij DNA van de ene naar de andere
bacterie overgaat.
Plaatje overgenomen van micropia.nl

Eigenlijk ben ik een rommelaar. In mijn jonge jaren maakte ik overigens met keurig uitgemeten latten en platen mooie constructies; ik denk daarbij aan mijn voliëre kooi ooit gebouwd toen ik een jaar of vijftien was en later, toen ik al met Lien getrouwd was heb ik een meubel gemaakt voor onze geluidsinstallatie met daarin een kastje dat met pianoscharnier gewoon "zuigend" sloot; was echt kastenmakerswerk. Heb er helaas geen foto van en waar het is gebleven is me een raadsel. Ook in Amstelveen heb ik nog e.e.a. in elkaar gezet en natuurlijk later met Anneke het echtelijk bed en de bedden van de kinderen. Maar eigenlijk ben ik, als gezegd een rommelaar en werk ik het liefst met een stapel planken en latten en kijk ik wel hoe ik het in elkaar zal zetten. Toen ik in de Hoflaan een stapel onderdelen van een bestaand kippenhok kreeg van de overburen was ik dan ook van plan om eens te kijken hoe ik daar iets van kon maken in plaats van te vragen hoe ik het kon reconstrueren. Gelukkig greep buurman Laszlo in en hebben we met drie buurmannen in een zaterdagmiddag het schitterende hok weer op poten gezet; heb er nog jaren plezier van gehad.
Vanuit het huisartsenlab had ik een zootje oud hout meegenomen en daarmee had ik een aquariumkastje in elkaar gezet; beetje zagen, passen en meten, afwerken en schilderen; Joke, in haar jonge jaren "yoghi bear" genoemd, speelde er altijd in en daarom noemden we het ook wel het Yogibear huisje; staat nog steeds in mijn hal met daarop de keukenmachine om deeg te kneden; een leuk rommelig in elkaar gezet kastje.
In het boek van Ed Yong over "ons microbioom"  las ik voor het eerst eigenlijk hoe flexibel bacteriën omgaan met hun DNA; zo was er een normale darmbacterie geïsoleerd uit faeces van Japanners - eters van zeewier - die een gen bevatte afkomstig van een volledig andere bacterie die in staat was om de bijzondere bestanddelen van zeewier voor te verteren, waardoor de gastheer er profijt van had. Nu had ik in mijn studententijd ook het verschijnsel conjugatie - waarbij DNA van de ene naar de andere bacterie wordt overgedragen - bestudeerd bij Pseudomonas aeruginosa, maar ja, dat was een laboratoriumsituatie en binnen de zelfde bacteriestam. Maar bacteriën vormen met z'n allen een soort mega organisme waarbij de genen makkelijk kunnen worden uitgewisseld als een soort toolbox. Dat lees ik nog veel duidelijker in het boek "Life"  dat ik onlangs van Dick heb gekregen. Fascinerend! Het deed me sterk denken aan hoe ik bij voorkeur iets in elkaar knutselde; een kippenren maakte ik gewoon van wat er voorhanden was. Zo had ik een keer een stevige paal, afkomstig van een oude ligusterstruik en die liep later gewoon uit tot een nieuwe struik. Maar ook andere palen uit de tuin gebruikte ik. Hokken voor de cavia's van Joke maakte ik van die ouwe latten en platen nog afkomstig van het huisartsenlab en daar moest nogal eens iets aan opgelapt worden omdat die rotbeesten ontsnapten. Ik krijg sterk de indruk dat de natuur ook zo haar evolutieproces heeft doorlopen; als het maar een beetje beter werkte en dan kon het langzaam aan verbeteren of voor iets anders gebruikt worden. Het DNA was de toolbox en werd eventueel van de buren verkregen.
De bijzonder interessante site van micropia, waarvan ik het plaatje heb geplukt geeft veel informatie over de microbiologische wereld en wordt ook besproken in het boek van Ed Yong. 

Gerookte ossenworst uit de Wakkerstraat

Heerlijke ossenworst te koop. Origineel gerookt volgens
Joods recept. Wakkerstraat 13 Amsterdam Oost

Uit de Elsevier van vorig jaar oktober had ik een artikeltje gescheurd over de originele ossenworst. In Amsterdam Oost, Watergraafsmeer is nog een zelfslachtende slager, slagerij de Wit die ossenworst maakt op de juiste manier. Aldus het artikeltje heeft hij zich laten corrigeren door een klant van joodse afkomst die hem erop attent maakte dat de echte ossenworst - dit was een op en top joods product - in natuurdarm en licht gerookt moet zijn. En dat is nu het product waar deze slager zich dan ook terecht afficheert op zijn website.
Het was vanmorgen droog en ik had uitgezocht hoe ik bij de Wakkerstraat moest komen. Hoewel ik een echte Amsterdammer ben (geweest?) ken ik "Oost" nauwelijks en de Watergraafsmeer alleen van horen zeggen. Uitgestapt bij het Amstelstation en naar de Wakkerstraat gelopen; geen erg mooi stuk Amsterdam eerlijk gezegd; een paar moderne flats waar ik door de ramen veel kinderboxen zag; er bekroop mij echt zo'n gevoel van "hier wil je toch geen kinderen groot laten worden?!", maar dat ligt voor iedereen verschillend kennelijk want ik zag ook best moeders met kleine kinderen op de fiets. En dat terwijl het weer eigenlijk steeds minder aangenaam begon te worden. Het waaide hier in Amsterdam veel meer en het begon ook wat te regenen, wat later over zou gaan in natte sneeuw. Uiteindelijk werd het een natte, grijze rotdag.
Ik kwam aan bij de slagerij; ik was de enige klant en vroeg naar de beroemde ossenworst; een worstje van een pond was snel gescoord. Nog maar een lekkere entrecôte voor de zekerheid en toen weer terug. De Middenweg kende ik nog wel maar allengs kwam ik in een mij volstrekt onbekend gebied, maar toen weer op de Ceintuurbaan waar de oude vriend van mijn vader, Theo van Gaalen vroeger zijn brillenwinkel had; daar kwam dan ook mijn allereerste bril vandaan en later mijn contactlenzen.
Het werd steeds rotter weer en ik heb bij het Weesperplein dan ook maar de metro genomen. In Bilthoven even mijn OVchipkaart opgeladen en een harinkie gescoord. Thuis gekomen dacht ik: "mij krijg je de deur niet meer uit", en dat terwijl ik graag nog even naar de fitness was gegaan.
Ossenworst en entrecôte smaakten tadelos lekker!

Begrafenis van Roos' moeder

Rie van der Burg-Boot, moeder van
Roos (1918-2017)

Ze was meer dan dertig jaar ouder dan ik; op een paar weken na honderd jaar; Rie van der Burg-Boot, de moeder van Roos; vorige week woensdag is ze in alle rust overleden. Vanwege de kerstdagen vond de begrafenis nu pas plaats.
De teraardebestelling vond plaats in Breda. We moesten de bus hebben van kwart voor tien. Als vanouds was ik natuurlijk ruim op tijd en daar kwam Roos ook al aangestapt. Kennelijk had ze iets vergeten en galoppeerde ze terug naar huis en kwam met een grote graftak met bloemen weer aangelopen; dat had ze snel gefixt want we hadden nog ruim de tijd om de geplande bus te halen. Al met al waren we veel te vroeg in de aula. Het grafstuk had Roos namens haar tante Karin uit Zweden, even oud als zij, de tweede vrouw van haar lievelingsoom Simon, besteld bij onze plaatselijke bloemist; het was voorzien van een kaartje met opschrift.

Aangekomen bij de plek waar de plechtigheid zou plaatsvinden bleek dat we onderweg het kaartje, dat kennelijk los lag op het boeket waren kwijt geraakt. Gelukkig kon Roos een ander kaartje bemachtigen via het bloemenwinkeltje om de hoek. We waren de eerste bezoekers; even later kwamen de andere directe familieleden; zusters en zwagers van Roos en nog een zwager met echtgenote van Rie en later alle kinderen, de kleinkinderen van Rie. De familiekamer was gezellig vol en iedereen zat vrij geanimeerd met elkaar te praten. Wanneer de overledene zo ontzettend oud is geworden dan is de stemming niet meer bedrukt maar opgelucht, zo bleek.

Tijdens de plechtigheid zaten de drie zussen naast elkaar

De plechtigheid was prima; Roos beet de spits af en hield een voortreffelijk praatje. Daarna haar zus Thobias en tot slot zus Anneke, die ontzettend veel van de zorgtaak op zich heeft genomen. De plechtigheid eindigde met het Air van Bach en ik kon er niks aan doen maar dat ontroerde me echt heel erg; dat stuk is zo'n evidente muzikale weergave van het levenseinde en dat deed me wat, zeker in deze context ook al waren de geluidsboxen miserabel.
De daadwerkelijke teraardebestelling vond plaats op een begraafplaats in Ginneken. De kist werd door de drie dochters met hun mannen op de dwarsbalken boven het geopende graf geplaatst; ik mocht dus ook meedoen. Viel me tegen hoe zwaar het was, maar ik liep dan ook aan het hoofdeinde en dat was, aldus de vakman het zwaarste deel.

Roos in gepeins verzonken

En tot slot de borrel; was een vrolijke boel; Roos zat zeer geanimeerd met haar neven en nichten, een hele tafel vol te praten; de kleinkinderen zaten aan een andere tafel ook bij elkaar. Ik had echt zo het gevoel dat we een generatie waren opgeschoven en kon het ook niet laten om tegen Roos te zeggen: "nu zijn wij aan de beurt". Na het lezen van Dawkins over onze afstamming met miljoenen voorouders realiseer ik me ook steeds vaker de relativiteit van het leven; alle reden om er vreselijk van te genieten in die korte tijd dat je bestaat.
Ik heb nog aangenaam met deze en gene staan praten en uiteindelijk gingen we met Douwe en Tycho met bus en trein naar huis; was een genoeglijk einde van een emotionele dag; een hoofdstuk gesloten.

En tot slot fijn bijpraten met alle neven en nichten

Overbodige rotzooi

Geen commentaar

Toen ik vanmorgen mijn schillen en koffiezakjes weg wilde gooien in de enige van de twee vuilcontainers bij onze flat waarvan de deksel nog niet open stond vanwege de enorme hoeveelheid afval die de kerstdagen hadden veroorzaakt, werd ik geconfronteerd met een in mijn ogen nogal stuitend tafereel; er lag een nog niet eens open gemaakt bledje met daarop keurig gesneden en gesorteerde vleeswaren; dus gewoon weggegooid goed voedsel. Ik ben niet zo ver gegaan dat ik het er uit heb gevist om zelf op te eten - hetgeen ik jaren geleden overigens wel eens heb gedaan toen ik tussen de "lege flessen" van mijn onderbuurman een nauwelijks gebruikte fles witte wijn vond - maar gooide mijn afval tussen de enorme vuilniszakken van mijn medeflatbewoners.
Toen ik terugkwam stond er een zak met spulletjes van mijn buurvrouw Kaat; ondanks dat zij er steeds op aandringt om met Sinterklaas en de kerstdagen - die zij bij familie doorbrengt - geen kadootjes te willen, krijgt ze altijd "voor de gezelligheid" toch allerlei dingen die ze totaal niet nodig heeft. Sinds afgelopen Sinterklaas krijg ìk die dan om resp. op te nuttigen of door te geven. Met Sinterklaas had ik allerlei crêmpjes en andere damesartikelen gekregen die ik aan m'n schoondochter kwijt kon en wat jamsoorten die ik aan Roos heb opgevoerd en zelf heb gegeten.Maar nu stond er weer een doos met spulletjes die ik niet eens allemaal thuis kon brengen; een boek dat ik met Sinterklaas ook al had gekregen van haar, een toilettasje en nog wat van die "damesdingen". Met al die dochters kan ik e.e.a. vast wel weer kwijt; voor die bloemenboekjes heb ik al een tweetal op het oog en die crêmpjes kan ik ook vast wel kwijt. Maar van een tweetal zaken heb ik geen idee zelfs wat het voorstelt. Ik moest toch lachen om het briefje dat erbij zat; deed me denken aan die scetch van Wim Sonneveld waar hij opperstalmeester van hare majesteit de konnegin speelde: "goedbedoelde rotzooi", want dat is het. Je hebt tegenwoordig allemaal van die zgn.  cadeauwinkels waar je allerlei troep kunt kopen; allemaal milieuvervuiling.

Een hut uit de ijzertijd

Reconstructie van een boerderij uit de ijzertijd

Inderdaad, om kwart voor acht vanmorgen vroeg ging de bel; Ab stond voor de deur als afgesproken. Hij had een fles prosecco voor bij het avondmaal. Waarom hij per se zo vroeg kwam voor een wandeling over het Wekeromse zand werd me eigenlijk pas in de loop van de ochtend duidelijk: mouflons, een geheimzinnige schapensoort die mij al sinds mijn jeugdjaren bekend is maar die ik nog nooit heb gezien. Ze werden door lieden met een groot jachtterrein ingevoerd uit Corsica meen ik; ruige beesten, schuw en na al die decennia als soort nog steeds aanwezig op de Veluwe en zeker op het Wekeromse zand.
Na de thee en het ochtendgebed vertrokken we; Tommy gaf merkwaardige aanwijzingen zodat we via Zeist uiteindelijk op de voor de hand liggende snelweg terecht kwamen. Vanaf de parkeerplaats konden we een merkwaardig construct zien liggen; bleek na afloop van de wandeling een reconstructie van een boerderij uit de ijzertijd te zijn.

Een akkertje op de celtic fields

Maar nu gingen we eerst naar de germaanse put, eveneens een gereconstrueerd bouwwerk uit de ijzertijd. Het was een gegraven verdieping in de grond en daarin een gegraven put die voorzien was van een holle boomstam tegen het instorten. Daaruit konden de mensen in die tijd schoon water tappen.
Ab wilde graag naar het Wekeromse zand omdat het een voor hem onbekend stuk Veluwe betreft. Overal op de Veluwe heeft hij wel rondgezworven met zijn tweelingbroer Dick, maar het Wekeromse zand wachtte nog op hem voor een eerste bezoek. Roos en ik kennen het wel; ook met Cyria ben ik hier een keer geweest. Overigens herkende ik pas iets specifieks van dit gebied bij de picknickbank; daar heb ik met Roos wel vaker gezeten om wat te nuttigen; zo ook deze keer; de gebakken kippenvleugeltjes gingen er weer in als het evangelie in een weduwvrouw zal ik maar zeggen.
We liepen in totaal zo'n 12 kilometer; kwam me wel zo goed uit dat het niet zo veel was want ik moest het kerstmaal nog afmaken en opdienen. Maar eerst nog de informatieve expositie van de ijzertijd. Het bouwsel bestond uit een mooie beschutting met een rieten dak en ruimten voor stallen en wellicht ook voor mensen. Verder stonden er nog wat schuurtjes, spiekers genaamd. Rondom was een stel van de kleine akkertjes, de celtic fields gereconstrueerd. Ik was er van onder de indruk. Maar ja, we hadden natuurlijk geen mouflon gezien?!
Terug naar de flat en een biertje gedronken. Zo tegen half vijf kwam Roos ook en kon ik Ab verder aan haar overlaten en de keuken. in gaan. Best leuk; zo vaak krijg ik geen gasten. Ik had drie voorgerechtjes. Eerst een pasteibakje met ragout van wildzwijn; vervolgens een stukje foie gras, opgediend met walnoten en een scheutje olijfolie; daarna zwezerik in lobjes gebakken met knoflook; al met al een goed begin. Daarna het hoofdgerecht bestaande uit spruitjes en gekruid knapperig gebakken varkensgehakt, gekookte aardappelen en kaassaus.Lekkere combinatie, ging er tenminste goed in. Tot slot het kunststukje, de chipolatapudding; ik was er weer best trots op zo goed als deze was gelukt. Tevreden achteroverzittend genoot ik van de door Roos opgediende koffie.

Een rustige kerstdag

Voorbereiding chipolatapudding

Eerste kerstdag; ik was de ochtend toch vooral erg druk met het voorbereiden van het diner voor morgen; ik heb drie voorgerechtjes gepland: wildpasteitje, foie gras en gebakken zwezerik, hoofdgerecht varkensgehakt op z'n Grieks met spruitjes en kaassaus en als stuk van de weerstand, het meeste aandacht eisende nagerecht: chipolatapudding. Was daar de hele ochtend mee bezig geweest; daarna lekker door het bos gewandeld met Roos en nog even langs de kerststal op Beerschoten geweest; was lang geleden dat ik die had gezien.
Het is deze december toch vooral grijs; ik word daar sommige dagen wel erg door beïnvloed; voel me dan wat somber en kom ook tot niks. Dat was vandaag gelukkig niet het geval. Gisteravond kon je het vrolijke klokgelui van de kerk voor de kerstdienst horen. Deed me denken aan de laatste keer dat ik zo'n dienst bijwoonde; misschien was het ook wel mijn eerste overigens; was in Noorbeek in een RK kerk. De mensen liepen maar in en uit alsof het een kroeg was en de deur sloeg steeds met een harde klap dicht. Voor "ons gewezen protestanten" klonk dat wat oneerbiedig, maar ach wat doet dat er ook toe.
Roos en ik hebben die feestdagen nu al zo vaak meegemaakt dat je hooguit denkt: "alweer een jaar"; dat gevoel krijg je nog wat sterker met 31 december; dan denk ik ook: "hoeveel jaren nog zal ik dit meemaken?". Geen gesomber hoor, maar relativerend denken.
De laatste weken heb ik ontzettend veel gelezen over evolutionaire processen, over genen, over DNA, over de ontwikkeling van de mens, teruggaand tot de allereerste levensprocessen en organismen. Dat doet je in toenemende mate relativerend kijken naar je eigen bestaan en ook naar het bestaan van de mens als soort, over onze invloed als soort op het ecosysteem. En als je dan tot de slotsom komt dat "de mens(heid)" slechts een muggepoepje in de eeuwigheid en het omniversum is realiseer je je ook dat je eigen bestaan en je eigen leven toch vooral ook door jezelf moet worden ingevuld en genoten; geen egoïsme, maar relativisme.
En nu is het grappige dat vanavond na het tweede kerstdiner, nu met z'n drietjes want Douwe was er bij, een gesprek ontspon waarin door Douwe de nadruk werd gelegd op het onwenselijk zijn van relativisme, maar dan gedacht in de tijdspanne die van een wat meer aards, hedendaags aspect was en hij doelde op de politiek.
Weer lekker konijn gegeten; zo tegen tienen heb ik moeder en zoon alleen gelaten en naar de flat gegaan; morgen komt vriend Ab voor een kerstwandeling en daarna het diner. 

Wat een nieuws!

John Craig Venter

Roos heeft van kinds af aan interesse gehad in archeologie; ze weet daar ook meer van dan ik. Ze kan zo intrigerend vertellen over kleitabletten met daarin de correspondentie tussen koningen; alsof je Poetin en Barack Obama's correspondentie zou kunnen volgen want zo belangrijk waren destijds de koningen van Mesopotamië en bijvoorbeeld de farao's van Egypte. Kleitabletten, met name als er een brand overheen was gegaan blijken aanzienlijk duurzamer dan papierrollen zoals die later in gebruik kwamen.
Dat zelfde gevoel had ik in zekere mate toen ik het boek "Life" onder regie van Brockman las met daarin een woordelijk verslag van een dialoog tussen Craig Venter en Richard Dawkins over de stand van wetenschap aangaande de moleculaire biologie en genetica; deze twee heren zijn wel geweldige grootheden in de wetenschap heden ten dage; ik volg de dialoog met diepe bewondering. Vooral wat Venter, een wetenschappelijke mannetjesputter en zakenman voor elkaar heeft gekregen is ongelooflijk.

Richard Dawkins

Met de figuurlijke rode oortjes zit ik deze dialoog te verslinden. Heb ook net een dikke pil van Dawkins achter de kiezen; het is dankzij vriend Dick allemaal wetenschap wat heden mijn klok slaat; heerlijk nieuws allemaal.

Vanavond zouden we het kerstdiner genieten bij Roos, samen met Tycho en Amy; helaas is Tycho geveld door een buikgriep met alle narigheid van dien. Maar daarom niet getreurd; dat betekent in ieder geval twee dagen bij Roos kerstdiner met konijn want morgen komt Douwe bij haar eten als afgesproken, maar vanavond dus "une diner intime à deux".

Een hond als alibi

Plaatje gecopieerd van internet:
www.animaatjes.nl

Bij de wandeling, die ik deze week met mijn broer Jan maakte door het ooit aangelegde bos in de Wieringermeerpolder kwamen we een meneer tegen met een hond; een leuk jong beest - ik dacht een boxer - dat rond snuffelde en we kwamen met deze eenzame wandelaar in gesprek. Allereerst over de hond natuurlijk; bleek helemaal geen boxer maar de een of andere Zuid Afrikaanse bulldog, althans niet alleen voor het verorberen van enorme hoeveelheden vlees voorzien van grote kaken met stevige musculatuur.
Mijn broer was al in geen tijden in dit bos geweest (we zouden dan ook op zeker moment in dit monotone bos de weg kwijt raken) en dat bleek onder andere te komen omdat hij geen hond meer had. Beide mannen, die er nogal zelfverzekerd en krachtig uitzagen - wie mijn broer Jan kent zal dat zeker beamen - gingen niet in hun eentje het bos in; dat hing overigens niet met enige vorm van angst samen maar met een gevoel van schaamte. Een man alleen voelt zich tegenwoordig kennelijk - onder invloed van alle onzinnig nieuws dat via de TV over ons wordt uitgestort - een potentiële pederast of erger in de ogen van anderen.
Als echte geroutineerde wandelaar heb ik daar geen last van; ik groet altijd naar degenen die ik passeer en een enkele keer ontspruit er ook een praatje zoals hier in het Wieringerbos met deze eenzame wandelaar die een hond meenam als een soort alibi; een reden om in je eentje te "moeten" wandelen.
Plaatje van dit internetadres

Peter wordt dertig

De jarige Peter onderzoekt de menukaart.  Naast hem Joke
en in de verte is het koppie van Bram nog zichtbaar

Alweer dertig jaar geleden dat zoon Peter werd geboren. Op zijn verzoek vierden we dat met een gezamenlijke maaltijd van de leden van ons oude gezin. Helaas zou Hugo op het laatste moment verhinderd blijken te zijn maar de andere vier zaten er al toen ik om half zes aankwam bij restaurant Kruimel in de Chocoladefabriek in Gouda: jarige Peter, hoogzwangere Joke, nog maar net van een griep herstelde Arja en Anneke. Ook de niet meer zo heel klein Bram was er in het begin; Pieter kwam hem later ophalen. Was lang geleden dat we in deze samenstelling bij elkaar waren geweest; waarschijnlijk voor het laatst bij "de Griek" op de Kwinkelier in Bilthoven toen Anneke definitief Bilthoven zou gaan verlaten. Inmiddels ben ik nog de enige die in De Bilt/Bilthoven woont; ook Peter woont tegenwoordig in utrecht.

Anneke, Arja en Peter

Zo'n gesprek kabbelt heen en weer; twee zwangere dochters aan tafel geeft altijd onderwerp van gesprek; leuk hoor. Het ging natuurlijk om de jarige Peter; hij werd verwend met cadeaus door de dames van het gezelschap; ik had daar - uiteraard - geen seconde aan gedacht. Anneke had nog een toepasselijk gedichtje voor hem. Dertig jaar, klaar met de studie en dan nu de eerste echte baan; spannend allemaal voor hem.
Pieter kwam om Bram op te halen; het menneke was nog behoorlijk levendig; Pieter gaf hem nog even aan mij zodat ik nog wat met hem kon praten en doen; vind hem zo'n leuk ventje. Bij het afscheid zwaaide hij zoals alleen piepjes dat doen; hij boog zich ook naar me toe voor een kusje; lekker joch.
Het eten smaakte ons best en ook de biertjes liet ik mij smaken. Zo tegen negenen braken we op en liep ik met Peter naar het station; in Utrecht namen we afscheid. Was een gezellige avond geweest.

Handig zo'n regenbroek

Kouten in de boot

Het is natuurlijk de beste manier om regen te voorkomen; gewoon een regenbroek meenemen. Had ik dinsdag in Soest bij de Welkoop een XL regenbroek gekocht - de regenbroek van Roos was me echt te klein - daar had ik die hedenmorgen in de rugzak gestopt samen met een droge broek, extra trui, een flesje water en wat proviand. Er was wel regen voorspeld, maar daar zouden we de hele dag niets van merken. Ik ging voor het eerst met de bus; die gaat al om 5.55 uur hier bij het Dr Letteplein naar Utrecht CS; zo vroeg was ik nog niet eerder vertrokken; om kwart voor zes de deur uit en ver voor half zeven in Utrecht CS. Met de nieuwe dienstregeling gaat de intercity van Utrecht naar Amsterdam inderdaad regulier 6 keer per uur; ik was dan ook vroeg in Amsterdam en had direct een bus naar Edam.

Ab vaart ons door de mistige Eilandspolder

Het was dan ook geen wonder dat Ab er nog niet was. Even de pisbak opgezocht en geduldig wat staan wachten. Ach Ab is ook zo'n vroege vogel en rekent er al op dat ik altijd vroeger ben dan we hebben afgesproken; al snel kwam hij met de aanhanger met maaimachine aangepuft. Op naar De Rijp om de taart die Corinne ons iedere keer weer verstrekt op te gaan halen; dit keer een Schwarzwalder Kirschtorte; was heerlijk Corinne! Dank weer namens de hele club!
Het werd steeds mistiger onderweg naar ons clubhuis in Grootschermer. Koffie gezet en al snel kwamen de andere clubleden; uiteindelijk waren we met iets van 13 personen waaronder twee dames. Na de koffie en de taart op naar de polder.

Marije leent m'n werkhandschoenen

Met de boot puften we door het mistige landschap; water was glad; geen wind. Ab gaf onderweg college heemkunde; de overigen zatn geanimeerd met elkaar te kletsen als gewoonlijk.
Op het eerste landje - het zouden er uiteindelijk 4 worden - begon Ab met voor te maaien en na enige tijd begonnen de anderen met het opruimwerk. Was behoorlijk zwaar want het riet was vochtig en we moesten het een heel eind sjouwen. Maar het gezegde luidt niet voor niets: vele handen maken licht werk. En inderdaad, de eerste klus was snel geklaard. Marije liet mij haar koude handen zien; allemaal witte vingers typisch voor het syndroom van Reynaud. Ze had ijskoude handen; ik leende haar mijn werkhandschoenen; die draag ik toch niet; werk het liefste met blote handen.
Koffiepauze en lunchpauze onderbraken de klus. En zo tegen half drie gingen we weer terug naar de werkschuur, ons clubhuis. Ik was ontzettend rozerig en zat met een rode kop bijna te slapen. In het clubhuis was Rob ook gekomen met oliebollen. Iedereen was verheugd hem weer te zien; hij kon weer behoorlijk goed lopen maar moet voorlopig nog heel rustig aan doen.

Met z'n allen aan het werk

Uiteindelijk reed ik met Ab terug naar Edam busstation en heb thuis nog de energie gehad om een heerlijke pan boerenkool toe te bereiden. Maar toen had ik het ook wel gehad; geslapen als de bekende roos bij mijn Roos.

Hoe word ik 100?

Gisteren, tijdens het wandelen en ook daarna besprak broer Jan de manier waarop hij zijn type 2 Diabetes met succes onder de knie had gekregen. Verandering van lifestyle met als richtlijn het boek "Hoe word ik 100" van William Cortvriend was daarin zijn voornaamste "gids". Een belangrijk instrument daarbij was de "chip" waarmee op ieder gewenst moment zonder prikken de bloedsuikerwaarde, de glucose concentratie kon worden vastgesteld. Geholpen door de moderne ICT kon overzicht gekregen worden over de resultaten van de lifestyle veranderingen. Die betroffen vooral de lichaamsbeweging en het vermijden van suiker.
Sinds 2003 houd ik mij ook behoorlijk bezig met lifestyle(verandering) en heb me ook verdiept in de metabolische verschijnselen rond lichaamsgewicht,voeding en lichaamsbeweging; boeiende materie.
Broer Jan had altijd grote moeite om zijn gewicht in bedwang te houden en heeft daar uiteindelijk ook een (lichte) diabetes type 2 aan over gehouden. Die heeft hij door een enorme zelfbeheersing en lifestyle verandering "eronder gekregen"; enorm aan het sporten en gezonder eten waren de ingrediënten voor dit succes. Eerlijk gezegd had ik er wel eens over getheoretiseerd dat het mogelijk moest zijn om een type 2 te overwinnen maar ik had nog nooit gehoord dat het ook inderdaad in de praktijk wel eens was gebeurd. Maar broer Jan heeft dat kunstje dus geflikt en wel met geleide van een personal coach voor de beweging, het genoemde boek èn het meetapparaat voor de bloedwaarde. Hulde!
Ik ben gisteren in de trein en later in bed aan het lezen geslagen en heb het boek vanmorgen uitgelezen en Jan ge-appt dat ik het met veel plezier had gelezen en dat het conform is zoals ik er tegenaan kijk. Het enige dat ik miste betrof de sporenelementen, maar lichaamsbeweging, niet roken, matig alcohol, veel vezelrijke producten en vooral niets, maar dan ook niets uit de voedingsindustrie, maar alles vers, vooral groenten; ik sta daar voor de volle 100% achter.
Niet dat ik 100 hoef te worden hoor; worden is misschien wel leuk, maar 100 zijn lijkt me een heel "project". Ik heb dat gezien aan een aantal 99-jarigen in mijn omgeving.

Met broer Jan verdwaald

Jan in de fabriek in gesprek

We hadden elkaar al lang niet meer gezien of gesproken; we dachten dat het misschien wel vier jaar geleden was. Maar ach, broers, de tijd valt direct weg en je bent in een mum van tijd weer bijgepraat. Had ik een half uur vertraging opgelopen door de verkeerde beslissing te hebben genomen en de stoptrein uitviel door een te hoog opgelopen vertraging daar was ik rond 11.00 uur in Enkhuizen. Met stevige pas richting industrieterrein waar Jans' bedrijf zich bevindt. En zoals ik al een beetje verwacht had pikte Jan me onderweg op en reden we met de auto het laatste stukje. Schoonzoon Frank en nog enkele van de werknemers herkenden mij nog; leuk hoor om hier weer te zijn. Op de directiekamer dronken we koffie en daarna de onvermijdelijke rit naar "het bos van pa", de plek waar Jan vaak met onze vader heeft gewandeld; onze vader, waarover de broers altijd in gezamenlijkheid moeten mijmeren; heeft zoveel voor ons betekend.

Geen erg charmante foto van broer Jan en mij

We liepen door het bos waar Jan overigens ook in geen jaren meer was geweest; waarschijnlijk vier jaar geleden samen met mij. Ik dacht dat Jan de weg wel wist hetgeen niet helemaal het geval bleek te zijn. We liepen stevig door en passeerden een asfaltweg en verder door een ander deel van het bos, langs een brede sloot. "Hoe laat is het", vroeg Jan mij. Het was inmiddels drie uur en we keerden acuut om. En toen bleek dat Jan feitelijk geen idee meer had waar we precies waren. Bleek ook niet mee te vallen; uiteindelijk kwamen we bij de weg langs de Zuiderzeedijk en toen moesten we nog dat hele kolere eind terug lopen. Toen we bij de auto terug kwamen bleek het in totaal ruim 13 kilometer te zijn geweest wat we gelopen hadden. Jan legde mij nog omstandig uit wat er mis was gegaan, maar ik had lekker een flink stuk gewandeld. Op de weg terug gingen we nog even langs bij dochter, c.q. nichtje Janneke met haar twee dochtertjes. We gingen nog even samen op de foto voor de blog.

Met m'n nichtje Janneke op de foto

En toen naar "de boerderij", de enorme woning van Jan en Thea. Ook Thea's moeder was toevallig daar; nog veel langer niet gezien. Gezellig allemaal hoor! Thea stond te koken in de nieuwe keuken; ze lijkt wel een echte haute cuisine kokkin; prachtig opgediend en het smaakte ook weer heerlijk. Dankjewel Thea!
Jan bracht me naar het station; ik was snel in Utrecht; de overstap in Amsterdam CS is komen te vervallen met de nieuwe dienstregeling; een stuk makkelijker dus. Met de smartphone had ik uitgezocht dat ik het snelst via station Bilthoven en bus 77 weer thuis zou zijn; toch wel makkelijk hoor zo'n maf apparaatje!

Thea en Jan in de keuken

Van Jan had ik een boek te leen meegekregen: "Hoe word je 100?", een boek, zo had Jan me tijdens onze wandeling al ingepeperd dat handelde over gezonde leefstijl en met name gezond eten en bewegen; spekkie naar m'n bekkie zou ik denken. Onderweg was ik er al aan begonnen en inderdaad, ik zou het zelf geschreven kunnen hebben; ben het er volkomen mee eens. Ga het snel uitlezen.