Een dochter rijker

Vanmorgen vond ik een email van ftDNA in m'n mailbox: "dat is Sanne!", zei ik tegen Roos. Met veel moeite lukte het ons om in de site van deze organisatie te komen. En daar stond Sanne prominent tussen Nathalie en Mariska; m'n nieuwe dochters. Ik kon haar dat als eerste mededelen. We moeten nog even geduld hebben voordat we elkaar in levende lijve kunnen ontmoeten, maar we kennen elkaar al een beetje via de chat.
Dat was een bijzonder begin van de dag. Daarna ontbijt in het hotel. Een telefoontje met de excursie leider; 20 minuten vertraging en vervolgens gewandeld naar het memorial museum van de processen in Neurenberg. De zaal waar die processen hadden plaats gevonden was een stuk kleiner dan iedereen gedacht had. Boven de toegangsdeur heel prominent een hoofd van Medusa met de slangen. 

De tentoonstelling was imposant: al die nazi boeven op de strafbank.
Na een kleine lunch gingen we met een uitstekende lokale gids de bouwwerken en de enorme demonstratie plaatsen van de nazi's bekijken. Een halfrond gebouw als een groot Colosseum. Een excercitie plaats van reusachtige afmetingen. En tot slot het Zeppelin Feld; iedereen heeft de beelden wel eens gezien van die enorme massa soldaten en toeschouwers en zo'n wat potsierlijk mannetje dat daar met twee kornuiten opmarcheert, toegejuicht door de duizenden. En dan dat kleine podium waar hij de menigte op de partij dag toesprak; gek om te zien op zo'n moment. Het geheel had religieuze proporties.
Om half zes terug naar het hotel.

Storm rond Berlijn

Vanmorgen om 5 uur ging de wekker; met de eerste bus naar Utrecht CS en met de intercity naar Amersfoort. Daar bleek tot onze ontsteltenis dat de internationale trein naar Berlijn was gecanceld wegens stormschade aan het spoor. Gelukkig reed de volgende internationale trein wel, zij het 2uur later dan we gedacht hadden.

Wij waren onderweg naar Neurenberg voor een excursie naar duister Duitsland. Gelukkig ging de volgende internationale trein wel, zij het twee uur later.
Nu had ik vanmorgen vlak voor vertrek het lang verwachte mailtje van ftDNA binnen gekregen en dat kon ik nu dus rustig bekijken. En de uitslag was als verwacht; zowel Nathalie als Mariska zijn dochters van mij. Gemaild, geappt en zelfs gebeld. Zal voor Nathalie een bevrijdende gedachte zijn.
Met een verkouden kop verder op reis. Zal wel een latertje worden.
In Osnabrück bleef de trein een half uur staan; nog meer vertraging?! Aangekomen in Hannover haalden we de vertraagde intercity naar München dankzij de oplettendheid van Roos. We merkten op dat Würzburg, dat met de Flixbus zeer goed bereikbaar is vanuit Utrecht op de lijn naar Nürnberg ligt.
De torens van Fulda, plek van onze eerste vakantie samen; tweeëneenhalf uur vertraging maar dankzij appen en lezen is de reis best te hebben.
En dan eindelijk om half vijf waren we op de plaats van bestemming, Nürnberg Hbf. Het hotel hadden we snel gevonden. En dan snel de stad in. Leuk om die bekende plekken weer te zien.  Een Bratwurst voor mij sprak voor zich natuurlijk. Bij "Bratwurst Röslein" hebben we een bier gedronken en lekker gegeten. Terug door de stad. Met enige moeite kon ik Roos verleiden tot het drinken van een mooie Frankische Rotwein terwijl ik een Silvaner Weisswein dronk. Genoeglijk met een Duits-Mexicaans echtpaar gesproken. En toen was de koek op. Moe in bed gerold.

Mathijs Maris

Eindelijk een beetje aardig weer; had ik eigenlijk gisteren naar het Rijksmuseum gewild, daar hadden storm en regen me daarvan weerhouden. Met het groene vrienden pasje voel je je echt een VIP; geen rij voor de garderobe; gewoon direct afgeven en doorlopen.
Het ging mij vooral om de tentoonstelling van Matthijs Maris. Een wonderlijke schilder net als Vincent van Gogh; die had graag les gehad van Matthijs.
Zowel krachtig figuratief werk als vage vormen; best wel fascinerend.
Maelwael sprak me veel minder aan dus terug naar Utrecht en door naar de Hanos om m'n nieuwe pasje op te halen. Lekker wijn en een stel kazen ingeslagen. Het diner van gisteravond heeft mij op de gedachte gezet; een St Emilion met een stel stevige kazen lekker met z'n tweetjes smikkelen. Komt goed!

Grappig overeenkomstig gevoel

Een originele partituur van de grote Johann Sebastian Bach

Voordat we met die Griekenland excursie gingen had ik vrij toevallig net de Ilias gelezen; de Trojaanse oorlog waar dit epos om draait speelde in de Minoïsche tijd en dat was precies de tijd waarvan we de resten, de voormalige paleizen en de opgegraven stukken hebben gezien. Inmiddels is dat voor mij allemaal in elkaar geschoven en als het ware één intellectueel "gerecht" geworden; ik heb nu een beeld bij Agamemnon en de plaats waar hij werd vermoord; Atreus, zijn vader is voor mij een feitelijkheid geworden; de mythe van zo'n ongehoord oud verhaal heeft een fundament gekregen.
En nu lig ik het boek van John Eliot Gardiner te lezen, zeker geen Homeros maar wel een zeer goed ingevoerd musicus/musicoloog en kenner van de geschiedenis van de muziek, van componisten in het algemeen en van Johann Sebastian Bach in het bijzonder. En daar weet hij zo boeiend over te schrijven. En daarna ben ik met koptelefoon en computer naar cantates van Bach gaan luisteren; heeft in de verte iets weg van een excursie.
Inmiddels heb ik van een drietal kanten de complete muziek van Bach; zou daar eigenlijk nog wel uitvoeringen van John Eliot Gardiner zelf naast willen hebben; hij heeft in mijn oren wel de beste uitvoeringen van de muziek van Bach; hij laat het echt dansen. Maar de muziek waar ik nu over beschik geeft me al de mogelijkheid om projectmatig alle muziek van Bach te beluisteren. Zijn cantates beslaan al bijna de helft van de 160 CD's die zijn complete nog bekende oeuvre beslaat. Een hele klus moet ik zeggen. Ben nog maar aan CD nr 13; er wachten er dus nog iets van 147. Komt goed; ik "doe" één CD per dag anders gaat het te veel op echt werken lijken; een projectmatige aanpak ligt mij wel als voormalig projectleider; heb ik met het Pieterpad ook gedaan.
Foto uit deze site gecopieerd

Een dag vol tractaties

De winkel van banketbakker van Ingen in De Bilt

We hadden afgesproken dat we deze week iedere dag in ons eigen huis zouden blijven slapen, maar ja, vandaag was Roos jarig en dat is dan toch wel een beetje katterig wakker worden. Dat betekende wel dat de jarige het ontbijt moest verzorgen en zo lagen we al om half acht ons broodje te knagen met een eitje en natuurlijk een kopje thee.
Daarna ging ik boodschappen doen en Roos zou naar de UB om boeken terug te brengen. Op de terugweg van boodschappen doen passeerde ik banketbakkerij van Ingen; ik keerde op mijn schreden terug en kocht twee walnootgebakjes en ging direct door naar Roos' huis. Ik trof haar nog maar net; ze stond klaar met de fiets om te vertrekken. Koffie hadden we al op en dus verorberden we beiden de eerste tractatie van deze dag en gingen vervolgens opnieuw ons weegs.
Ik wilde een stevige wandeling maken; na die voor ons doen zeer passieve excursieweek wilde ik even stevig aan de wandel. Gisteren met Roos al twee uur gelopen en nu opnieuw in m'n eentje. Ik hoorde de bladblazers alweer stevig oefenen voor het concert van de waanzin; één van de optredenden liep al kabaal makend over het grasveld van de golfclub; had v.w.b. het verwijderen van blad geen enkel effect; de stilte werd bijzonder efficiënt verbroken, dat lijkt toch wel het hoofddoel van deze maffe apparaten. Vegen en opruimen gaat veel efficiënter. De knaap op het grasveld had kunnen volstaan met de doodenkele blaadjes die er lagen gewoon al bukkend op te rapen. Maar voorlopig even laten liggen leek mij ook een optie. Het verwijderen van de bladeren is ook zo slecht voor de natuur!
Maar goed, na twee uur was ik weer thuis en lekker aan de thee. 's-Middags kreeg ik nog een leuk Whatsapp bericht met geluid en filmpje van Mariska en haar kinderen; ze zongen Roos toe vanwege haar verjaardag.
Om 19.00 uur naar de groepsles Pilates van Debbie bij Sportcity en nog even in de sauna. Roos tracteerde na afloop nogal bescheiden met een keur aan snoeperigheid.
Roos was snel naar huis gegaan omdat haar zoon Douwe langs zou komen. Om half tien ging ik daar ook heen en daar stond de volgende tractatie op mij te wachten; opnieuw een heerlijk (mokka in dit geval) gebakje van van Ingen. Schoof ik er met genoegen weer in.
Een verrukkelijke discussie met Douwe gevoerd; wat is hij een goed debater! Die zie ik nog wel eens in de politiek terecht komen; hij heeft het wel in zich. Met argumentatie en vooral kalmte weet hij zelfs zo'n opgewonden standje als mij in toom te houden.
Roos serveerde naast wijn en bier tal van kazen die ik toch ook wel als een tractatie zou willen beschouwen. 

Ars longa!

Toen ik dit gouden masker zag, door von Schliemann gemunt als het masker
van Agamemnon kreeg ik gewoon kippenvel. Om dit in het echt te mogen
aanschouwen; heel bijzonder. Ik ben als een dolle door het hele Nationale
museum van Athene gelopen en kon van bewondering niet stoppen.

Dan heb je net zo'n onwaarschijnlijke cultuurreis door (pré)-Minoïsch Griekenland achter de rug en de klassieke pracht bij opgravingen en in museale context mogen aanschouwen en dan lig je gewoon in bed te lezen over de muzikale ontwikkelingen van de zeventiende en begin achttiende eeuw; de tijd van Monteverdi, Schütz, Purcell, Händel en natuurlijk Johann Sebastian Bach. Dat ongelooflijk inspirerende boek van John Eliot Gardiner beschrijft op boeiende wijze de ontwikkeling en kan daarbij de emotiën die in de muziek alsmede de ontwikkeling van de muziek zo goed weergeven dat ik gewoon m'n bed uit moest springen om deze blog te schrijven.
BWV 004, "Christus lag in Todesbanden"(uitvoering Gardiner); ooit voor mij, alweer heel wat jaren geleden begonnen met de wonderschone koraal, gezongen in het koor van de Woudkapel; veel later hoorde ik de hele cantate bij vriend Dick in de uitvoering van Karl Richter. Ik kende de cantate niet maar hoorde steeds weer "iets bekends", totdat de afsluitende koraal uit de luidsprekers klonk; toen wist ik het; je kon de slotkoraal als het ware aan horen komen gedurende de hele cantate. En dat wordt door Gardiner op weergaloze wijze beschreven. Wat ben ik toch blij met dit boek, dat ik in tweevoud kreeg op mijn verjaardag en in een opwelling, natuurlijk samenhangend met mijn Bach-project en de overweldigende na/bijwerking van de Griekse cultuuronderdompeling heb ik besloten om me de komende jaren nog meer in de kunst te verdiepen. Morgen maar eens naar Matthijs Maris en Maelwael in de voorvertoning van het Rijks.
Beluister eens de twee uitvoeringen van deze prachtige cantate die Bach schreef toen hij - hou je vast - 22 jaar oud was?!

Bach luisteren in bed

Hier sta ik bij een eik, volgens Hans de zelfde als
de eiken van Dodona.

Gisteravond thuis gekomen na de fantastische archeologische excursie in Griekenland. We bezochten Santorini, Kreta en de Peloponnesos en zagen pré-minoïsche, minoïsche en mykeense vondsten. Op de laatste dag in Nafplion zelfs een doorkijkje naar de Helleense tijd en een terugkijk naar de steentijd. Wat een onwaarschijnlijke geschiedenis kent dit rotsige, vaak door aardbevingen bezochte land.
Bed opgemaakt; voor vertrek had ik de lakens in de was gedaan en in de kamer te drogen gehangen; kon ik direct het bed weer even fris opmaken. Post doorgenomen en toen in bed nog wat gelezen en naar Bach geluisterd. Had ik 'smorgens in het hotel ook al even gedaan; de PDA heeft een heel aardig geluid en als de WiFi goed is dan kun je er van Youtube best goede muziek beluisteren.
Na de busreis waarbij we langs de burcht van Korinthe reden waar de apostel Paulus zelfs meer dan een jaar heeft verbleven; de oversteek over het kanaal van Korinthe en uiteindelijk het vliegveld. Ach, vliegen is wachten maar uiteindelijk waren we weer bijtijds thuis. Loempiaatjes gescoord en bij Roos opgegeten en dat was het dan.
Vanmorgen werd ik akelig vroeg weer wakker; weer even lekker gelezen en nog wat naar Bach geluisterd; heerlijk om weer thuis te zijn. Fitness, half uurtje zwemmen; de lichaamsbeweging had ik wel gemist. Inkopen gedaan bij de Lidl en daar kwam ik Theo nog tegen. Hij had de krant waarin het interview met Mariska en Nathalie stond voor me bewaard.
Gekookt en vervolgens stevig aan de Blog gewerkt. Ben dat nu even zat; ga liever de foto's nog even bekijken.

Akrotiri

Opgraving Akrotiri

Dit vond plaats in september:
Daar had ik me op verheugd; het bezoek aan de opgravingen van Akrotiri. Ook bij het eerste bezoek aan Santorini, 35 jaar geleden was ik daar. Waar destijds onze nieuwe kennissen direct naar het vliegveld wilden, had Anneke met stelligheid bedacht dat we deze opgravingen moesten bekijken en terecht bedenk ik mij nu. Het betreft hier een pré-Minoïsche beschaving met een geheel eigen cultuur. 

Santorini is een oude vulkaan; dat betekent altijd dat er sprake is van vruchtbare grond en dus van landbouw en derhalve ook van bewoning. De schaduwzijde is natuurlijk dat de vulkaan haar uitbarstingen kent; deze kondigen zich in het algemeen wel bijtijds aan, hoewel, wat heet bijtijds. In de oudheid is de vulkaan met een onwaarschijnlijk geweld geëxplodeerd; de bevolking is wel bijtijds van het eiland vertorkken, maar waarschijnlijk wel omgekomen door de tsunami die het gevolg was van de uitbarsting. 

Akrotiri betekent "schiereiland"; het is niet de naam van deze plek uit de oudheid; die kent men niet. De archeologische site is behoorlijk groot van afmeting en een toeristische trekpleister van allure; goed toegankelijk en je hebt overal behoorlijk goed zicht op. De zaak is overdekt en de resten zijn mooi geconserveerd. De muurschilderingen zijn overgebracht naar het nationaal archeologisch museum in Athene; het vaatwerk en andere voorwerpen hebben we in het plaatselijk museum van Thira, hoofdstad van Santorini gezien. Fraaie snavelkannen; mooi gerestaureerde wandschilderingen; andere gebruiksvoorwerpen.

Opmerkelijk van deze beschaving is dat zij geen wapens kende en ook geen verdedigingsmuren. Dat zelfde zouden we ook zien bij de Minoïsche nederzettingen. Pas bij de Mykeense beschaving is sprake van (enorme) muren, maar dat zouden we pas later gaan zien. Niet hier in Akrotiri.

Het enige gouden voorwerp dat in Akrotiri is gevonden.
Nu op gesteld in het museum van Thira

Wat ook opmerkelijk was is dat er geen gouden voorwerpen zijn gevonden op eentje na; een beeldje van een bok bij een rituele slachtplaats waar ook veel beenderen van geiten werden gevonden.
Om half tien met de bus. Inmiddels was het een goed ingerichte lokatie, veel groter en voorzien van informatie. Weer veel foto's gemaakt en erg genoten.
In Pyrgos schaamteloos lekker gegeten. We vroegen welke kruiden waren gebruikt voor het gegrilde varkensvlees; oregano, komijn, scherpe paprika en piment.
Met de bus naar de haven en afscheid van Santorini, op naar Kreta. Na een half uurtje varen doemde de Ida, de geboorteplaats van de bliksemslingeraar, oppergod Zeus al op achter de golven van de purperen zee. We streken neer in een bijzonder chique hotel met de toepasselijke naam Kalypso. 

Die "arme" Odysseus had al tranen plengend zeven jaar moeten doorbrengen met Kalypso, de mooiste onder de godinnen; Kalypse met de vlechten die zo graag wilde dat hij iedere nacht met haar de liefde bedreef; de stakker; hij wilde zo graag naar huis, naar zijn geliefde Penelopeia. Je zou medelijden met hem krijgen.

Nafplion

Onderdeel van de cyclopische muren, vaak zo'n vijf meter dik

Roos voelde zich vandaag niet erg lekker; ze gaf de schuld vooral aan het teveel eten dat we hier doen maar ook aan de enorme hoeveelheid informatie die je door het bekijken van al het schoons tot je doet komen. Het is wel heel intensief allemaal. We zouden in ieder geval niet teveel eten vandaag; Hans adviseerde ons ook om vooral matig te lunchen omdat er vanavond een afscheidsdiner wordt gehouden waar op zijn klassiek Grieks "van alles rijkelijk veel" zal worden opgediend.

Argyris, die alles zo goed uitlegt

We begonnen met een derde Minoïsch paleis, nu het paleis van Tiryns. Het begon met een klim naar de enorme muren; in vroeger tijden zijn deze gemunt als de "cyclopische muren"; kennelijk kon men maar nauwelijks geloven dat mensen die hadden kunnen maken; enorme stenen en meters hoog opgestapeld. Hier in Tiryns was vooral het koninklijke deel van de burcht nog goed zichtbaar ook al was er in later tijden een tempel op gebouwd. Daar moet wel bij gezegd worden dat het pas voor de argeloze bezoeker gaat leven indien een goede gids de juiste toelichting geeft; en onze gids, Argyris voldeed meer dan dat aan het epitethon "goed"; bij voorkeur zou ik spreken over: Agyris, die alles zo goed uitlegt; als ik niet te veel afgeleid werd door de pracht - zoals in het museum van Athene waar ik het niet op kon brengen om stil te blijven staan - dan hing ik aan zijn lippen zo boeiend kon hij alles toelichten.

Koninklijke badkamer (vloer) met afvoer

Na het bezoek aan Tiryns gingen we door naar Nafplion. Zowel Roos als ik zijn hier eerder geweest; ik in mei 1977 en Roos enkele jaren later. Ik was toen met Lien; we maakten een rondreis op de Peloponnesos met een huurauto die na enkele dagen iedere morgen aangeduwd moest worden door een paar behulpzame Grieken; de accu was niet meer wat hij misschien ooit geweest was. Maar we zijn toen wel weer terug gekomen in Athene. Ik wist me van Nafplion niets meer te herinneren.

Het topstuk van het museum van
Nafplion; een antiek kuras

Het museum van Nafplion was niet zo groot maar wel heel interessant. Hier bevindt zich als pronkstuk een nagenoeg gaaf antiek kuras dat is gevonden in een graf; een leuke film over de vondst wordt op verzoek getoond. 

Het waren niet alleen vondsten uit de Minoïsche tijd die getoond werden maar zelfs van ver daarvoor: een vuurplaats van naar schatting 35.000 jaar oud was wel het oudste teken van menselijke bewoning dat we deze hele excursie hebben gezien. Ik heb er in gedachten naar staan kijken.

Ondanks de waarschuwing van Hans hebben we toch wat geluncht; Roos nauwelijks iets; een beetje gestoofde spinazie. Ik heb me bezondigd aan inktvisringen en heb daarvan een foto aan Nathalie gestuurd omdat ze me verteld had dat ze daar zo gek op was. Smaakte me wonderwel; was wel een beetje veul.

Daarna nog een beetje rondgekeuteld in Nafplion tot vier uur, tijd om weer met de bus terug te gaan naar het hotel.

's-Avonds hebben we in Argos gedineerd; het eindigde zoals het was begonnen; een diner in een echt Grieks restaurant dus bijzonder luidruchtig maar ook bijzonder lekker. Roos heeft inderdaad niet veel gegeten maar ik heb het me weer goed laten smaken; van alles rijkelijk weinig overigens want ik had geen zin om weer met een overvolle pens in bed te moeten rollen.

Schuin tegenover mij zaten een moderne uitgave van Menelaos en Helena; hij een knappe gebruinde vent van tegen de veertig met zo'n moderne kaal geschoren kop en een licht baardje; zij een wonderschone jonge vrouw van rond de dertig met lang ravenzwart haar en een fel rood-gekleurde mond. Mooie vrouw hoor, maar om daar nou tien jaar oorlog voor te gaan voeren zou mij toch te ver gaan.

Morgen weer terug naar NL. Wat een bijzondere excursie was dit alles bij elkaar.

Het paleis van Agamemnon

Eenmaal op de Peloponnesos aangeland kreeg ik in toenemende mate last van het syndroom van Stendhal; door de overweldigende schoonheid van alles wat we zagen raakte ik emotioneel gewoon van slag. Ik merk ook nu ik de foto's weer zie en ik de bloggies aan het schrijven ben dat het gewoon te veel is. Ik kan de dagen ook niet meer uit elkaar houden.

Mogelijk lag hier Atreus zelf begraven

We hebben in Mykene, op nog geen kilometer afstand van ons hotel de burcht van Mykene bezocht; een koepelgraf van enorme afmetingen; een hoogte van 12 meter en een deksteen van 120 ton en een leeftijd van een kleine 4000 jaar en van binnen puntgaaf. Daar zou koning Artreus, de vader van Agamemnon en Menelaos begraven kunnen zijn. Ook kwamen we op de plaats waar Agamemnon door zijn vrouw Klytaimnestra en Aigisthos vermoord zou zijn en het poortje waardoor Orestes gevlucht zou zijn na de moord op zijn moeder en Aigisthos. Het werd me gewoon te veel. De leeuwenpoort die ik ken vanaf de middelbare school; de enorme muren.

De leeuwenpoort die ik mij nog herinneren kan van mijn geschiedenisboek op de HBS

Argyris had het goed uitgezocht; we waren hier na de grote drukte zodat we de site nagenoeg alleen voor onze groep hadden. Het was fantastisch.

Het poortje waardoor Orestes destijds is gevlucht aldus Argyris

Na terugkomst in het hotel heb ik nog even gezwommen.

Is dat nou echt zo verkeerd?

Mes waarmee het offer was gedood

Bij de koffieplek een gezellig samenzijn. Hier lijk ik
wel een reus naast die kleine meneer.

Vandaag naar Knossos, naar de archeologische site waar het paleis van koning Minos is opgegraven.
Maar eerst naar Archanes, waar  we naar het museum gingen. Bij een opgraving aldaar is een mensenoffer, een jongeman van rond de 20 jaar, aan het licht gekomen. Hij werd waarschijnlijk geofferd om de dreigende vulkaanuitbarsting te bezweren; maar precies op het moment dat hij werd gedood, kwam die uitbarsting en heeft de tempel verwoest en de twee die daarin nog bezig waren met het offer, gedood. Dat is nogal wat; de reconstructie van de gezichten van de priester en de priesteres was bijzonder. Zelfs het offermes werd gevonden.

Vervolgens naar de archeologische site Fourni met Minoïsche graven maar ook een schitterend Mykeens koepelgraf. De Fourni excursie had nogal wat voeten in de aarde. De wandeling ernaar toe was redelijk fors, te fors voor een aantal van de deelnemers. Daarom was een taxi gecharterd die telkens vier mensen naar boven bracht en later weer naar beneden. Ongeveer de helft van de groep ging te voet waaronder natuurlijk Roos en ik; lekker om even de benen te strekken.
Het was zeer de moeite waard! Vooral het Mykeense koepelgraf vond ik bijzonder; gaan we de komende dagen nog meer zien.

De troon in het paleis van Knossos. Toen ik dit zag kreeg ik de bevestiging dat ik hier
al eerder ben geweest ergens in de tachtiger jaren met Anneke.

Het hoogtepunt van deze dag was het bezoek aan Knossos met het koninklijk paleis. Was inderdaad schitterend. Arthur Evans, de man van de eerste opgravingen heeft nogal slordig opgravingswerk gedaan en ook veel reconstructie werk gedaan. Daar wordt door kenners erg negatief over gesproken; stiekem vond ik het wel fijn al die reconstructies want dan kun je als ondeskundige veel beter zien hoe het (misschien) geweest is.

Mykeens koepelgraf

Na afloop met de bus naar de haven van Heraklion en ingecheckt voor de nachtboot naar Piraeus.
Roos en ik hebben vervolgens gegeten bij een echt Grieks restaurantje met een oudere dame in het zwart die ons hielp. We waren de enigen van de groep die hier neerstreken. Heerlijke tzatziki en salade om de koteletten niet te vergeten.

Veel te veel bagage

De eerste keer dat ik op wandel vakantie ging was met vrienden Dick; een week door de Eifel was het plan. Ik had een enorme rugzak meegenomen; geen tent, geen kookspullen maar wel reserve broek, veel ondergoed, extra schoenen. Kortom, die zak was loodzwaar en het was mijn eerste meerdaagse wandeltocht. We begonnen bij het station in Eupen en wilden de eerste dag langs de Helle lopen om te eindigen in Monschau. Dat haalde ik helemaal niet en zo eindigden we bij hotel zur Buche in Mützenich; ik had beginnende (?) blaren en ik was uitgevloerd. De volgende dag weer verder en dat werd een helse tocht voor mij; geen tussenmogelijkheid, we liepen door tot Hellenthal. Onderweg bleken m'n voeten helemaal kapot te gaan; andere schoenen aan. De derde dag hebben we niet alles gelopen wat we van plan waren maar een deel gebust. Overigens was het een fantastische week; een stralende week volgens Dick want het was de week na de ontploffing in Tsjernobyl. Ik denk er nog met genoegen aan terug. Maar nu hier in Griekenland zit ik weer met veel te veel bagage; niet omdat ik het nodig heb, maar omdat het kan. Daarom moest ik vanmorgen aan die wandeling met die enorme hoeveelheid bagage denken toen ik die tas met overbodige spullen zag staan; nergens voor nodig; een rugzakje is voldoende.

De discus van Phaistos

De discus van Phaistos

Velen zullen er wel eens over gehoord hebben; Onno, een hoofdpersoon uit de roman van "ons Harrie", de ontdekking van de hemel", bestudeerde hem en gisteren zag ik hem prominent opgesteld in het museum van Heraklion: de discus van Phaistos, die mysterieuze schijf met zijn niet te ontcijferen tekens.
Vandaag gingen we naar het paleis van Phaistos; een grote archeologische site uit de Minoïsche tijd. Onze gids Argyris vertelde bijzonder boeiend hoe het er hier allemaal mogelijk heeft uitgezien. Ook wees hij de plek waar de discus werd gevonden. Veel foto's gemaakt.
Vervolgens naar een site in de buurt van een villa uit de Minoïsche tijd en een enorme graftombe.
Lekker calamares ringen gegeten op een terrasje aan zee. Na weer zo'n volle dag terug naar het hotel. Geen puf meer om te gaan zwemmen.

Bij het paleis van Phaistos een plek waar bijeenkomsten plaatsvonden;
voorloper van de latere theaters. We zagen de ontwikkeling door de
chronologische volgorde waarin de excursie ons meenam.

Hier werd de discus gevonden

Ergens in een kleine kamer lag dit bewerkte voorwerp ooit door iemand
uitgehakt. Ik moest het aanraken om daarmee vierduizend jaar te
overbruggen. Toen heeft deze mens dit ook aangeraakt.

De geboorte grot van Zeus

Vanmorgen vroeg, na een fantastisch ontbijt ging de groep op weg naar de grot van Zeus. Met de bus door het mooie berglandschap van Kreta op naar de hoogvlakte van Lasiti; daar was ik al eerder geweest in 1985 en ik verheugde mij op het weerzien. Destijds was de vlakte bekend om de zee van witte molentjes die het water oppompten. Het was een hele domper dat er geen molentje meer te zien was; wel de verroeste restanten. De vlakte was nog dezelfde met overal landbouw.
Wat ik me destijds absoluut niet heb gerealiseerd is dat zich hier de geboortegrot van oppergod Zeus bevindt. Nu is het een toeristische attractie; met honderden tegelijk werden we door deze attractie geperst. 

De geboortegrot van Zeus

Ik was er best van onder de indruk; een enorme grot waar de mythe van de verstopte goddelijke pasgeborene gestalte krijgt. We hebben er zelfs wat water geplengd uit eerbied.
De lunch hebben we maar overgeslagen.
Daarna naar het museum in Heraklion; fantastisch! Met de toelichting van onze gids doorkruisten we de zalen met de stukken uit de Minoïsche tijd; ongelooflijk, 4000 jaar oud en vaak nog puntgaaf. Ik heb weer tientallen foto's gemaakt. Ik laat er hier slechts eentje zien van wat gouden voorwerpen. Het is zo imposant wat er in de Griekse musea te zien is; wil je er een indruk van krijgen moet je er echt naar toe. Ik zit er nu - thuisgekomen -  nog ontzettend van na te genieten nu ik uit al die foto's een enkele kies voor de blog. Dan zie ik alles weer terug; toch wel fijn die nieuwe techniek dat je gewoon honderden foto's kunt maken.

Fraaie gouden sieraden uit de Minoïsche tijd

Terug in het hotel even gedoucht en weer uitstekend gegeten. Was weer een volle dag.

De purperen zee

In de Odysseia wordt vaak gewag gemaakt van de kleur of de samenstelling van de zee. Geen wonder want de man van de duizend listen werd voortgejaagd of opgesloten over resp. door de zee. Afhankelijk van de weersgesteldheid wordt het breinzoute water beschreven als diepzwart, purper of paars. En nu heb ik vanuit de boot van Santorini naar Kreta het genoegen mogen smaken om de zee in purperen gloed te zien.

Fira

Onze gids Argyris vertelt over de opgravingen in
Santorini.

Gisteravond ontzettend gezellig zitten kletsen en bier gedronken met een stel Canadezen; pas om half een Griekse tijd gingen we slapen. Ik moest er wel vier keer uit om te pissen; om kwart voor acht werd Roos gelukkig wakker zodat we toch nog op tijd, half negen na ontbijt bij de bus waren voor een heel bijzonder museum bezoek in Fira. Daar waren de vondsten opgesteld van de pré Minoïsche beschaving zoals die hier op Santorini zijn gevonden bij de opgravingen van Akrotiri. Was echt heel bijzonder; ik heb zoveel mogelijk gefotografeerd met name om te voldoen aan het verzoek daartoe van Nathalie.
Daarna met de kabelbaan naar de haven en met een boot, net als 35 jaar geleden naar het vulkaan eiland; bleken er overigens twee te zijn. Helaas had ik m'n zwembroek niet bij me. Bij een stop werden degenen die dat wilden in de gelegenheid gesteld om te gaan zwemmen. Daarna naar het tweede eiland en in kolonne naar de top en terug naar de boot; een drukte van jewelste.

En nu helemaal tot boven met die enorme trap

Klein dail van een wandschildering zoals die in Akrotiri is
gevonden.

Wij liepen stoer de 300 meter hoge trap naar het centrum van Fira, de meest toeristische plek die ik ooit heb gezien, althans de drukste; piepklein, smalle straatjes en duizenden mensen. Nog wel ergens iets genuttigd en terug naar het hotel. 's-Avonds met het hele gezelschap heerlijk gegeten, zij het in grote herrie vanwege "live" muziek. Geen Bach zal ik maar zeggen.

Krakteristieke snavelkan uit Akrotiri

Na 35 jaar weer op Santorini

Anneke en ik waren met vakantie op Kreta, in 1985 denk ik en ontmoetten daar een stel, naam ben ik kwijt, met een goed plan; een naggie op Santorini; met het vliegtuig heen. Zo gezegd, zo gedaan.
De vlucht was met een klein propeller vliegtuig; een Volkswagen bus met vleugels; je kon onder de deur door de golven zien. Duurde maar kort. Op het vliegveld stonden allemaal mensen die "room", riepen; ze wilden je graag een kamer aanbieden voor overnachting. Uiteindelijk sliepen we inderdaad bij mensen thuis; naar onze begrippen een miserabel onderkomen; de kakkerlakken liepen over de grond. Gelukkig wist Anneke wat voor beesten het waren; ik had die niet eerder gezien.
Vanmiddag vertrokken Roos en ik van Schiphol naar Athene en door naar Santorini. Niks vliegende Volkswagen maar een stevige straalvliegtuig. En niks kakkerlakken maar een prachtig hotel. Santorini was nogal sterk veranderd in de afgelopen 35 jaar. Zullen we morgen wel meer van zien.

Na aankomst in het hotel hebben we nog genoeglijk zitten drinken en praten met een stel Canadezen die regelmatig familiereünies hebben hier in Santorini. We gingen wat laat voor ons doen slapen.

Vleeswôh

De echte jamon Iberico zoals Encarna en Javier
die konden serveren in Galaroza

Vanmorgen liepen Roos en ik ons "drietje" door het bos en we kwamen zo te praten over de streek in Zuid Spanje waar we vroeger zo vaak en met zoveel plezier kwamen: Parco de Aracena. Meer dan twintig jaar geleden gingen we voor de eerste keer; we wisten niets over dit gebied; een boekje van de bibliotheek met wandelroutes in het Parco vormde onze gids en entrée naar dit gebied; een wandeling die begon naast Hotel Venezia, dat was het prille begin.
Met de bus uit Sevilla op naar Galaroza; hotel Venezia was snel gevonden; een simpel hotelletje met een eigenaar Javier, die wel zo verschrikkelijk lekker kon koken; zijn conejo con ajil was een pareltje van culinaire kunst. En de jamon iberico. Tot zijn verbazing bleef ik dat bestellen. Ook dacht hij dat ik niet goed bij m'n hoofd was omdat ik geen Spaans sprak; ik probeerde in heel langzaam Frans of ik op die manier misschien met hem kon communiceren. Toen Roos hem dat vertelde, was hij enigszins beschaamd. Het is niet goed afgelopen met hotel Venezia; het is vervallen tot een ruïne.
Inmiddels was het destijds wel erg armoedige hostal Torribio omgetoverd tot een echt hotel en wanneer we in Galaroza kwamen gingen we hierheen; leuke plaats Galaroza; waterrijk, met meerdere bronnen en altijd volop water in dit snoeihete gebied. Eens per jaar houden ze een groot waterfeest; los Jarritos heet dat geloof ik. Ben ik nog een keer geïnterviewd terwijl ze het water over m'n kop lieten lopen; filmpje is helaas verwijderd van youtube zie ik net.
Om te ontbijten gingen we altijd naar een restaurant met de naam Encarna, de naam van de eigenaresse, een struise dame die haar klantjes altijd goed in de gaten hield; was ik daar om te bestellen en drongen de Spaanse gasten voor, dan had ze dat feilloos in de gaten en keek mij doordringend aan zodat ik mijn bestelling kon doen; leuk mens! Haar zoon en dochter stonden ook in de zaak; hadden beiden Hollands knetterblauwe ogen, heel opmerkelijk in Spanje.
De vrouwen in Spanje hebben bijna allemaal een naam die iets met de heilige maagd Maria heeft te maken. Zo heb je de naam Montserrat, genoemd naar Maria van de Montserrat, soledad etcetera. Ik vroeg aan Roos wat encarna betekende; "Vleeswôh", sprak Roos gevat; de naam is eigenlijk Encarnacion, vleeswording. En sinds die tijd gaan wij ontbijten bij Vleeswôh. Wat ik me bij vleeswording moet voorstellen is overigens voor deze ongelovige een volstrekt raadsel.

Van Linschoten naar IJsselstein met Bach

Over het water naar Montfoort

Vandaag met Huib gewandeld. Op mijn verzoek niet zo'n hele lange want ik had "gisteren" nog in de benen zitten. Die laatste etappe van het Pieterpad was toch best een zware met veel ups and downs; de klim de Pietersberg op was best stevig, althans stevig genoeg om me enige spierpijn in de kuiten te bezorgen, overigens tot mijn eigen verbazing; kan me niet heugen dat ik ook maar de geringste spierpijn in de kuiten had. Dat was vroeger wel anders; ik herinner me de eerste wandeling in Limburg; dat was nog met Lien. We waren door een ex-collega van mij uitgenodigd voor een bezoek en logeerpartij; zij waren verhuisd naar Maastricht; Cees werkte bij de RUL. Cees en zijn vrouw waren echte (berg)wandelaars en Lien en ik liepen - wel iedere avond - een stevig ommetje maar wandelaars? We liepen de volgende dag krom van de spierpijn?!
Maar vandaag een fraaie etappe van het Groene Hartpad. Linschoten kwam me bekend voor; ik was hier nog niet zo lang geleden met Roos om varkensvlees in te slaan bij slagerij Ferry Lempers; hij verkocht - eenmalig denk ik - vlees van het Mangalica varken. Was weinig tot geen belangstelling voor; was behoorlijk duur en wel heel erg vet; voor NLers niet te verteren.
Van Linschoten naar Montfoort moesten we over het fietspad; de dijk werd hersteld; het pad loopt officieel over de dijk, maar die was nu ontoegankelijk. Vanuit Montfoort over de prachtige Tiendweg en uiteindelijk Ijsselstein.
Onderweg hebben we met name over de "stikstofbalans" gesproken; voldoende eiwit in het voedsel, ook van een vegetariër is toch wel een noodzaak om op gewicht te blijven. Maar we spraken ook over de muziek van Bach waar ik tegenwoordig weer zo vol van ben. Tijdens de koffie spraken wij over het ontroerend effect dat de muziek van Bach zo kan hebben; "Blute nur" werd als voor beeld genoemd, het Air uit een sonate meen ik is ook zo roerend.
'sAvonds heb ik het boek van John Eliot Gardiner erbij genomen en heb ik ook naar zijn uitvoeringen van de motetten en van enkele cantates geluisterd; zoals hij het dirigeert; daar zou Bach zijn goedkeuring aan geven; heel dansante en indringend. Sommige commentaren op Youtube vonden het "te snel"; ik vond het prachtig dansante.
Foto van deze site geplukt.

De laatste loodjes

Station Valkenburg waar ik vandaag begon
met de laatste etappe van het Pieterpad

De afgelopen dagen is er tot drie keer iets mis gelopen met afspraken zodanig dat ik het gevoel kreeg dat er dagen teloor waren gegaan; ik ben ontzettend zuinig met mijn tijd; heb al vaker gezegd dat ik me ter dege realiseer dat het leven eindig is en dat je dus van ieder moment "iets moet maken". Het weer zat mee dus voor vandaag had ik gepland om de laatste etappe van het Pieterpad te gaan lopen.
Een grappig incident tussendoor, Huib mailde me of ik woensdag met hem aan de wandel wilde; hij is onlangs "zomaar" gevallen en wil gewoon ook even kijken hoe het met wandelen gaat. Dat mailtje kreeg ik net op het moment dat ik "de laatste etappe" aan het voorbereiden was. Ik haalde de dagen door elkaar en dacht even dat het mijn plan zou doorkruisen; desalniettemin had ik aan Huibs' verzoek gehoor gegeven. Tot mijn eigen opluchting kon ik direct concluderen dat ik me een dag vergiste en zo kon ik dus hedenmorgen om 6.31 de stoptrein nemen en was ik, "geheel volgens dienstregeling"  om 9.20 op station Valkenburg.
Had ik bij de eerste etappe, in Pieterburen mijzelf getracteerd op koffie met gebak in het lokale café, daar wilde ik ook het hele Pieterproject maar eens afsluiten met een versnapering. In het centrum van Valkenburg heb ik koffie met rijstevlaai verorberd; een hele maaltijd, maar het ging erin als het evangelie in een ouderling! En toen op weg. Ik zag bij het verlaten van het dorp iets interessants waar ik nog wel eens naar toe wil; Romeinse catacomben; drie keer per dag een gegidste rondleiding door de grotten; het is zelfs een officieel museum waar je met de museumjaarkaart in mag. Ik ben daar vast al geweest tijdens het lustrum van ons dispuut in 1969; dat hebben we toen gevierd in Zuid Limburg in een soort kasteel in Meerssen meen ik en hebben bij die gelegenheid een grot bezocht.
De wandeling van vandaag liep eerst door het dal van de Geul, altijd mooi; er was geen mens, heerlijk stil. Het was een beetje mistig. Verderop wat landbouw en dan weer door zo'n prachtig Limburgs hellingbos. Mergelgrotten; de Bemelerberg, bekend natuurgebiedje voor insectenkenners en toen eigenlijk vrij onverwacht alweer Maastricht. Aangekomen bij het station besloot ik om deze etappe helemaal af te lopen dus echt naar het eindpunt op de Pietersberg; heb ik niet eerder gedaan. Eerst door de Stokstraat; als je dat ziet mag je Maastricht toch wel beschouwen als de enige Bourgondische stad van ons land; wat een kwaliteitsspullen worden daar aangeboden; er was dan ook veel Duits publiek. Ik heb daar bij een kerk op een bankje m'n broodje naar binnen geschoven.
En toen het laatste stuk; omhoog langs een groot ford op de Pietersberg; verder langs de enorme ENCI mergelgroeve. Ik moet bekennen dat ik dat best mooi vind zo'n arteficieel enorm gat in zo'n mergelberg; geeft de natuur nieuwe kansen. Zo is de oehoe hier ook terug gekomen!
En daar kwam het einde in zicht; een gedenksteen waarop de twee dames, Toos Goorhuis en Bertje Jens die ooit het Pieterpad bedacht en uitgewerkt hebben worden herdacht. Ik neem mijn petje diep af voor deze twee; dat moet een enorme klus zijn geweest om al die etappes goed voor te bereiden, te documenteren en te doen landen binnen wandelorganisaties, drukkerijen etcetera.
Natuurlijk is er veel door anderen aangevuld, verfraaid en is de publiciteitsmolen gaan draaien. Neemt niet weg dat het pionierswerk door deze twee dames is gedaan. Hulde!

Gek gevoel: geen Pietertje meer doen. Ik zal vast nog wel eens één van die etappes gaan lopen die ik zo mooi heb gevonden. Volgende project maar weer.