Naar de camping in St Hubert

Met kleine Guusje op schoot

We hadden met Mariska afgesproken dat we vandaag bij haar op de camping zouden komen en dat we de fagot meteen mee zouden nemen. Een hele onderneming om daar te komen; eerst naar Nijmegen en door naar Cuyck. Lekker in het zonnetje op de bus gewacht en door naar St Hubert. Nog een kwartiertje lopen met die zware koffer wisselend van links naar rechts maar daar waren we. Mariska had gezegd dat ze zo rond elf uur in de kantine zou zijn om met de kinderen lampionnen te kleuren. Bij binnenkomst vroeg ik daarnaar en we werden direct naar de plek verwezen waar kinderen, moeders en begeleiders bezig waren met stiften en papier. Ook driejarige Lieva was ijverig aan het kleuren en moest haar werkjes direct aan "opa" laten zien; hartverwarmend zo snel als ze zich aan mij heeft gewend. Maar ook Roos was direct "oma" voor haar. Wij gingen nog even buiten aan de koffie totdat de lampionnen klaar waren. Een stel pubers lag zich op een enorm speelkussen stierlijk te vervelen met hun "smartphones" in de hand. Het valt ook niet meer om 13-14 jaar te zijn.

Lieva bij oma op schoot

Naar de caravan en lekker buiten gezeten; opnieuw koffie en gezellig met Mariska en de kinderen. We hebben elkaar nog maar zo weinig gezien en gesproken en nu al zo vertrouwd. De kleine Guusje wilde maar niet gaan slapen terwijl ze er echt aan toe was. Ze bleef maar brullen en telkens haalde Mariska haar er dan maar weer uit. Ik heb dat ook een keer gedaan; ik kreeg zo'n medelijden met dat kleine wurm; ze stond met een snotterig neusje in haar bedje en nog nasnikkend lag ze in m'n armen. Ik ben rustig in de caravan gaan zitten en heb haar zachtjes toegesproken en zachtjes wat geklopt tot ze op op m'n arm in slaap viel. Mariska was er helemaal geroerd van toen ze dat tafereeltje zag. Lieve foto gemaakt door Roos.
Heerlijk geluncht en over van alles bijgepraat; we moeten ook zoveel jaren bijpraten maar dat gaat voortreffelijk.

Foto zegt genoeg

Eind van de middag hebben we de bus naar Cuyck genomen en hebben we in Cuyck nog een "Chinees gepikt", oftewel bij een Chinees restaurant gegeten. Daarna door naar Roermond met de stoptrein; leuke rit.

Opheffingsuitverkoop bij Sir John

Opheffingsuitverkoop bij herenmodezaak "Sir John"

Vanmorgen vroeg al scheen het zonnetje volop; ik chatte met Roos of ze al wakker was en zo tegen negen uur bleek dat daadwerkelijk het geval; ze had zelfs al de was gedraaid! Op haar voorstel zouden we vandaag gaan wandelen van station Soest-Zuid naar Bilthoven.
Met de trein van kwart over elf op naar Soest-Zuid; het zou de zelfde wandeling worden als die ik vorige week met Jan Fransen had gelopen; bij die gelegenheid was ik tot twee keer toe het spoor bijster geraakt dus vandaag maar eens dubbel goed opletten.
Over de zandvlakte van de Soester duinen en dan verder het Marskramerpad richting Hollandsche Radingh. Tot de picknick tafel waar ik de vorige keer met Jan had gegeten en nu met Roos opnieuw, ging het goed. Maar daar werd het even lastig om het volgende teken te vinden; daar ben ik met Jan ook verkeerd gegaan. Nu gingen we grondig op zoek naar het volgende teken en we moesten hier inderdaad rechts afslaan. Daar kwam het ons ook weer bekend voor; het is de etappe die we vaak hebben gelopen vanuit Amersfoort; ook alweer lang geleden.

Bij het heidemeertje in Bilthoven

Ook in de Ridderoordsche bossen raakte ik op de zelfde plek als met Jan de route kwijt, maar Roos vond nu de juiste weg verder. En zo kwamen we uiteindelijk keurig bij Gaudeamus weer terug in ons dorp Bilthoven.
We liepen langs het heidemeertje; waren we allebei in geen jaren geweest; ligt daar mooi in het heidepark. De nieuwe wijk op de plek van het oude Heidepark hotel bewonderd; ziet er prachtig uit.
Ik had trek in een kroket met frites; eet ik vrijwel nooit, maar ik had er nu zo'n trek in en ach, dan is Roos niet de beroerdste en prikt een vorkje mee. We liepen de Julianalaan af en daar zag ik tot mijn lichte verbazing dat mijn vroeger zo favoriete herenkledingzaak "Sir John" opheffingsuitverkoop hield; zat er wel in; in ons dorp zijn veel te veel kledingwinkels en er wordt steeds meer per internet gekocht; winkelcentrum "de Kwinkelier" lijkt wel een sterfhuis; er staat zo veel winkelruimte leeg.

Zo, dat heeft gesmaakt!

Ik heb vooral bij Jan, de vader van de huidige eigenaar, gekocht; dat was in de tijd dat ik nog werkte en keurig gekleed wilde gaan. En nog steeds draag ik spullen uit die tijd; ik heb zelfs nog twee Lodenfrei winterjassen uit die tijd, maar ook nog een jack en nette broeken (draag ik heel weinig; ik draag meestal kleding uit de sportwinkel). Ook mijn driedelig pak voor opera en begrafenissen is nog uit die tijd.
De snackbar was helaas wegens vakantie gesloten en teleurgesteld liepen we naar de fietsen. Maar toen bedacht ik mij dat we bij "Bubbles en Blessings" ook vast wel een kroketje met frites konden scoren en dat was gelukkig het geval. Daar sloten we een bijzonder gezellige wandeldag mee af.

Museumbezoek en housewarming in Gouda

Een prachtige siervaas

Een collectie landschappen, tentoongesteld in Gouda had ik al een poosje op mijn verlanglijstje staan om te gaan bekijken. Museum Gouda, een klein maar fijn museum in de woonplaats van oudste dochter Joke; onlangs is het gezin verhuisd en vandaag zou de house-warming party plaatsvinden; een lollig modern gebruik. Goed om die twee zaken te combineren.
En zo stonden we rond 15.00 uur in het opmerkelijk rustige museum. Allereerst de vaste collectie van plateel; imposant mooi aardewerk, rijkelijk beschilderd met uiteenlopende motieven. Ik was er werkelijk van onder de indruk.
En op de bovenverdieping de expositie onder de titel: Haagse school en Barbizon; werk uit de collectie van Arntzenius, vijftig jaar geleden geschonken aan museum Gouda. Een paar prachtige Daubigny's, waaronder een zonsondergang die wel van William Turner had kunnen zijn en verder fraai werk van diverse schilders van de Haagse school. Het viel mij op dat er geen enkel schilderij van Vincent van Gogh was verzameld door Arntzenius; in die tijd ongetwijfeld beschikbaar voor een spotprijs, maar kennelijk buiten de gangbare smaak vallend en natuurlijk opmerkelijk anders dan de Haagse school.

Rivierlandschap Willem Tholen

Bosmeertje van Gustave Caillebotte

Modern figuratief werk

Verschillende zalen met modern, figuratief werk van jonge Goudse kunstenaars; ik was er meer van onder de indruk dan Roos; ik vond het werk zeker de kwaliteit van Henk Helmantel hebben maar dan met meer gloed. Gelukkig begint het figuratieve werk wat meer op de voorgrond te treden; ben benieuwd of dat internationaal ook haar beslag zal krijgen.

En dan het tweede programma onderdeel: de house warming party van Pieter en Joke. Eigenlijk vonden we het adres vrij makkelijk, daarin enigszins bijgestaan door de PDA, vroeger denigrerend "de ielepiel" genaamd. Prachtig huis met een grote tuin. Pieter deed ons open; Carlos was de eerste die ik zag en herkende en direct hadden we een gesprek; ik had het boek "tussen Rijn en Donau" van Patrick Leigh Fermor voor hem meegenomen en daarover spraken wij. Anneke zat met haar rug naar het gezelschap de kleine Bram te voeren; ik herkende haar niet eens in eerste instantie maar al snel spraken wij over "onze kleinzoon", althans, ik muntte hem als zodanig.
Roos en ik liepen door het huis; Roos had nog een Marker lap voor Joke om iets van te naaien; werd wat lacherig ontvangen; Joke had net een pak lapjes weggedaan omdat ze veel te veel had liggen.
Er lag allerlei lekkers, van alles rijkelijk veel, waar ik gretig van heb genomen. Geheel verzadigd gingen we weer terug naar huis. Leuk om Brams' andere opa, opa Kees weer te zien. Straks bij de geboorte van nummer twee zullen we elkaar misschien wel weer treffen.

Wat een rust

Ieder jaar nemen we ons voor om de maanden juli en augustus in eigen land of zelfs in eigen huis te blijven. Het is zo heerlijk rustig overal en de kans op zon is juist in deze maanden het grootst; in eigen land is het dan aangenaam en in die zuidelijke oorden vaak toch wel heel erg warm. Na de bootreis over de Donau viel het ons ook niet zo moeilijk om de reislust aan de wilgen te hangen; we waren er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Verder hebben we voor september en oktober weer excursies voor de boeg.
Vanmiddag zag ik tot mijn verbazing dat Roos' overbuurvrouw haar auto - weer - op het grasveld parkeerde; ik vroeg mij af waarvoor dit nodig was; nu in vakantietijd is er toch parkeerplek zat?! Maar toen ik terug naar m'n flatje reed zag ik dat er inderdaad weinig parkeerplek in de straat was. Kennelijk komt men weer terug van verweggeweest. Ook de buurkinderen van de overkant kon je horen buiten spelen; kennelijk ook weer terug.
Op de weg merk je het nog niet; de mensen zijn nog niet aan het werk, maar maandag zal het wel weer drukker worden en over twee weken is het weer gewoon druk en nog een weekje later begint de school aan de overkant waarschijnlijk weer; vind ik wel gezellig als ik die kinderen vanaf m'n balkonnetje kan horen; net als het gesnater van de ganzen in het voorjaar vind ik dat eerste kindergejoel het geluid van de terugkeer. En dan wordt het voor ons weer tijd om de wandelschoenen aan te trekken en er weer lekker op uit te trekken; de Eifel, Sauerland, Hunsrück of de Gaume of wat Roos weet te verzinnen.

Vandaag waaide het behoorlijk, maar de zon liet zich weldadig zien. We hebben lekker twee uurtjes door "ons bos" gewandeld. Na de wat late lunch ben ik nog even naar Sportcity gegaan; niet om me uit te sloven maar om lekker even in de sauna te relaxen en daarna in het zonnetje te liggen; genieten! Was een lekker lui maar aangenaam dagje.

Het eierschandaal

Het zijn er niet zo gek veel meer. Ik gooi deze
eieren toch niet weg. Zal wel meevallen.

Mijn buurvrouw Karin weet dat ik geen TV kijk en geen krant lees, daarom had zij mij met een briefje onder de deur opmerkzaam gemaakt op de gifeieren die heden de gemoederen van consumenten en boeren bezig houdt! Gelukkig maar voor de kranten en andere nieuwsgaarders want het is zomer- en dus komkommertijd; er gebeurt verder weinig.
Ik doe hier misschien wat badinerend over, maar niets is minder waar; nog niet zo gek lang geleden heb ik het boek "Uitgebeend" van Marcel Silfhout gelezen. Hier vindt u de Blog die ik erover schreef. In dit boek wordt beschreven hoe de vroegere "Keuringsdienst van waren" volledig is ontmanteld en dat de controle is overgedragen aan de producenten zelf; expertise is verdwenen en de deur is wijd open gezet voor fraude. Ik zou willen zeggen: "waarvan acte". Want denkt u nou echt dat een ervaren inspecteur van de oude keuringsdienst de zaak had vertrouwd wanneer er plotseling een middel opduikt dat bloedluis efficiënt uitschakelt?! Denkt u dat echt? En denkt u dat de producenten zich ook maar één seconde druk hebben gemaakt over welk middel die efficiëntie wel mocht hebben verbeterd? Natuurlijk niet; het gaat alleen maar om productie, winst en verder probeer je je bij calamiteiten in te dekken door je achter de producent van het insecticide te verschuilen. Deze gifzaak loopt al een jaar en bij een ouderwetse efficiënte keuringsdienst was ze allang ontdekt geworden en had ze wellicht nooit plaats gevonden. Preventie van fraude is ook een effect van een goed controle systeem!!
Iedereen heeft de mond vol van gezondheidsclaims, e-nummers en wat dies meer zij. Maar zo'n vergiftigingsschandaal is wel een graadje ernstiger. Leest u het boek van Silfhout maar eens en vraagt u zich met mij af hoe dit kon gebeuren.

Van Venlo naar Swalmen zonder smartphone

Gemeentelijk monument. Vast een ondergrondse bunker

Gelukkig heb ik de smaak van het wandelen weer helemaal te pakken en werkt het weer ook mee; de volgende etappe van het Pieterpad voor vandaag. Roos had vannacht batterijwacht bij mij; om kwart over zeven thee gezet, eitjes gekookt - poeh, wat een waagstuk met dat vergiftigingsschandaal - sinaasappels uitgeperst en brood gemaakt. Roos had de ham van slagerije Engelbarth meegenomen en die smaakt inderdaad fantastisch; zoals de ham vroeger in Frankrijk smaakte bij die voortreffelijke slagers aldaar. Na de koffie vertrok ik op weg naar Venlo. De etappe voor vandaag beslaat 23 kilometer; dat is met alle rustpauzes ongeveer zes uur lopen. Als je dan met het DalVrij abonnement rekening houdt moet je om 12.30 in Venlo zijn. En inderdaad; op dat tijdstip stapte ik op het perron en zette ik de GPS aan met de track van de etappe voor vandaag.

Een grote hazelworm, precies naast mijn rugzak

Het was geen spectaculaire etappe; niet veel uitgesproken natuurgebieden, maar wel bos en nauwelijks maïsvelden of crossfietsers. De route liep voor het grootste deel door bos; voor een bewoner van de Utrechtse Heuvelrug niet uitgesproken spectaculair dus.
Voor de Blog wil ik altijd een specifieke foto en het object daarvoor vond ik: een stedelijk monument; wat het was?! het is me een raadsel; misschien wel een betonnen schuttersputje. Maar wat wel bijzonder was betreft de plek waar ik mijn rugzak neerzette; daar zat heel rustig een grote hazelworm; zo te zien een vrouwtje dat nog gezwollen was van de eieren die ze nog moest gaan leggen; prachtig beestje dat ik ook in alle rust kon fotograferen.
Wel erg mooi vond ik tegen het eind van de wandeling het uitzicht over de beek de Swalm; zij voert behoorlijk veel water aan uit haar Duitse stroomgebied aldus een wandelaar die ik op het einde van de etappe tegenkwam met zijn honden.

De Swalm

Na het dorpje te zijn doorgecrosst zag ik tot mijn verbazing nergens een aanwijzing hoe je naar het station moest komen. Er waren ook geen mensen op straat; toen heb ik uit arren moede maar een auto aangehouden; de vriendelijke chauffeur stapte voor me uit en wees me omstandig hoe ik het beste kon lopen. En 3 minuten nadat ik het station had betreden kwam de trein naar Venlo; een rijdende koelkast. Toen de conducteur langskwam en zag hoe ik mij met alles wat ik aan kleding bij me had probeerde warm te houden verwees hij me naar een deel van de coupé die merkwaardig genoeg zeker vijf graden minder koud was.
Ik had deze hele dag de smartphone niet bij me; ik word stapelgek van dat WhatsApp en dat was de reden waarom Roos deze "rigoreuze" maatregel voorstelde. Het voelt wel gek aan dat je niet kunt bellen en niet kunt zien wat voor weer het wordt en hoe laat de trein gaat. Maar zonder dat kun je toch ook een heerlijke wandeldag hebben zo heb ik ervaren!

Het oerboek van de mens

In mei moest ik als een speer naar de bibliotheek om de bestelde boeken op te halen; die blijven een week voor je liggen en aangezien ik de week daarvoor op Skiathos zat liep ik het risico dat de boeken weer weg zouden zijn. Maar ook hier had de smartphone zijn heilzaam werk gedaan; ik had op de melding een oproep verzonden om de boeken iets langer voor me vast te houden en zo geschiedde. Ik had er trouwens 2 verwacht maar er lagen er zelfs drie op me te wachten. Hoe ik dat allemaal weggelezen moet krijgen weet ik ook niet. Eerst maar eens een boek over "kwetsbaarheid"; ik ervoer dat als een mij wezensvreemd onderwerp en moest me er zelfs toe zetten om het niet binnen tien minuten van mij te werpen. Was ook een leesadvies, ditmaal van Cyria.
Een leesadvies van Jan F. betrof het boek "Het oerboek van de mens", een antropologische/archeologische zoektocht naar sporen van het moeizame culturele overgangsproces dat de mensheid moest ondergaan toen zij van jager/verzamelaar naar een sedentair leven overging als landbouwer en boer.
Jared Diamond werd al direct in de inleiding genoemd. Het boek gebruikt de bijbel - het oerboek van de mens - als een soort archeologische zoekplaats. Het boek greep mij vanaf de derde bladzijde; eerst moest ik mijn weerzin om iets over de Bijbel te lezen overwinnen; ik dacht dat het een religie-gedreven boek zou zijn, maar niets daarvan. Het lijkt echt op een archeologische zoektocht; een boek om van te genieten.

"De stijl" in het SM

Zelfportret van Chris Beekman

De beweging "De Stijl" bestaat dit jaar 100 jaar; tijdens WO I werd deze kunstenaarsbeweging opgericht. Iedereen kent deze beweging met haar abstracte, vaak rechtlijnige en kleurrijke vlakken. Van der Lek,, Doesburg, Rietveld en natuurlijk de grootste "Stijl icoon", Mondriaan.
In mei ging ik na het bezoek aan het van Gogh museum nog door naar "de buren", het Stedelijk Museum speciaal voor de expositie van "De Stijl".
Chris Beekman was met nadruk aanwezig, althans zijn naam en zijn werk; hij is een beetje in de schaduw van de beweging terecht gekomen. Hij wenste temidden van het grote tumult van WO I en de grote sociale onrust in latere jaren de kunst minder experimenteel te doen zijn maar veel meer gepolitiseerd en figuratief ten dienste van het proletariaat. Een schilderij met een dramatische expressie vond ik ten voeten uitdrukken wat hij bedoelde. Nogal schril in tegenstelling met de abstracte kunst van de anderen. Overigens hing ook "De brief" van Carel Willink, alsmede een zelfportret uit jonge jaren in deze tentoonstelling. Kennelijk heeft ook deze figuratieve meester bij uitstek ooit bij "De Stijl" onderdak gevonden. Het kan verkeren zei Bredero al.

Ja, dit schilderij liegt er niet om. Realistische uiting van grote
ellende in de wereld. Vind je toch minder terug in die kleurvlakken
waar de Stijl zo bekend van is. Daarover kregen Beekman en
Doesburg trammelant; vervolgens ging Beekman zijn eigen weg

Maar er werd ook leuk werk getoond van mij onbekende schilders die kennelijk geassocieerd waren met "De Stijl" als Ferdinand Erfmann, die aldus het informatiebordje graag stoere vrouwen met dikke nekken en spieren schilderde. Nou dat was duidelijk.

Ferdinand Erfmann

Heel anders dan ik mij werk van De Stijl had voorgesteld van het schilderij van Johan van Hell

Johan van Hell, niet echt realistisch, maar herkenbaar. Geen kleurvlakken iig.

Maar in een hoek hing ook het schilderij Victory Boogie Woogie, netjes gereinigd en ontdaan van cellotape zoals ik het jaren geleden heb zien hangen toen er nog apart een suppoost bij stond. Dit malle schilderij werd destijds voor een fenomenaal hoog bedrag aangeschaft onder groot protest van de NLse bevolking. En nu hangt het daar in alle rust, zoals het hoort.

Victory Boogie Woogie van  Mondriaan

En natuurlijk mocht ook de stoel van Rietveld niet ontbreken; dat was zelfs het eerste kunstvoorwerp dat mijn oog trof toen ik deze tentoonstelling ging bekijken.

Een echte Rietveld stoel. Zit vast niet erg gerieflijk, maar is wel heel mooi en bijzonder. En .... op en top "De Stijl".

Kasteel van 's-Heerenberg

Karakteristiek beeld van een "heks",
Mechteld ten Ham
ooit verbrand in 's-Heerenberg?!

Na een meer dan uitstekend ontbijt gingen we op weg naar 's-Heerenberg met bus 24. Was maar een klein stukje rijden. Mooi weer met een harde wind. Een kop koffie met MonChou gebak; smaakte toch weer prima. Daar lieten we het maar bij want we eten hier veel te veel. Dat plaatsje 's-Heerenberg wordt gedomineerd door een enorm kasteel; het lag er zo mooi bij in het zonnetje.
We liepen door de tuin van het kasteel en zagen de toren van Elten boven alles uitsteken. Roos had een kaart; we liepen langs Stokkem en richting Berghense bos. Langs onbekende paden liepen we uiteindelijk terug naar Zeddam waar we na een uitgebreide ep-sessie aanschoven voor een zeer overdadig diner. Allemachtig wat doet de keuken hier haar best om het de gasten naar 't zin te maken; daar stond deze bridge-lokatie ook om bekend; en terecht; morgen nemen we voor vertrek nog de gelegenheid te baat om een mooi stuk vlees in te slaan voor thuis.

's-Avonds weer gebridged; ging in mijn beleving helemaal niet goed, maar we eindigden toch niet onderaan. We hebben besloten dat dit ons laatste bridge-weekend wordt; er zijn verschillende factoren, waarvan overigens het spel "an sich" geen deel uitmaakt. We gaan in het vervolg gewoon step-bridge spelen; bevalt ons het beste en je kunt zo lang spelen als waar je zin in hebt.

Naar Elten

Gezellige gelegenheid om iets te drinken en/of te
eten in Elten. 

GWie weet nog dat Elten na WO II deel heeft uitgemaakt van NL. In 1963 werd het overigens weer overgedragen aan de Bondsrepubliek. Dat ging gepaard met een enorme, maar administratief correcte botersmokkel. De nacht voor de overdracht stond het plaatsje vol vrachtwagens met boter.
Voor vandaag had Roos een wandeling naar Elten gepland. In het hotel lag de nodige informatie en ze had een route bedacht.
Na een uitgebreid ontbijt gingen we op weg; langs de molen, een karakteristiek exemplaar als een toren met wieken. Verder weer door het mooie bos.
Mooie doorzichten en boompartijen. Bloemen randen langs maïs velden, braamstruiken. En daar zagen we het torentje van Elten opdoemen. Een kraampje met Bratwurst en ik was zo stom om een broodje Bratwurst te eten. Even later in een restaurant een kop gulyas en Roos een Flamkuche met spinazie en garnalen. We eten weer eens te veel?!

In deze rosmolen werden behalve schilderijen ook
gesteenten geëxposeerd.

Terug in Zeddam hebben we nog een interessante expositie bekeken met fraaie houtsculpturen. Er was tevens een vaste collectie van geologische gesteenten waaronder - en dat vond ik echt bijzonder - de smeltsporen van zand na een blikseminslag.
In het hotel lekker opgefrist en de was gedaan. En vervolgens weer zeer overdadig gegeten. Het gaat helemaal mis; ik plof gewoon.

En dan weer het bridgen; begint me de tweede dag al enigszins tegen te staan; ben althans niet meer zo enthousiast als gisteren. Duurt me ook te lang drie uur lang met die kaarten bezig; gaat me enigszins vervelen.

Weerbarstig peertje schillen

Gelukkig zaten Roos' vingers er niet tussen.
Deze foto is natuurlijk voor de show gemaakt.

Dit lange weekend gaan we bridgen in Zeddam. De roem van hotel Engelbart is ons regelmatig ter ore gekomen bij diverse bridge weekends; je zou er vooral erg lekker kunnen eten. Dat wilden we graag eens proberen en dus had Roos dit weekend voor ons besproken.
Eerst nog even naar de markt; noten voor Roos en kippenvleugels om te bakken voor een volgende wandeling. Roos moest eerst nog boerenkool plantjes kopen voor de moestuin; heeft ze ook direct in de grond gezet. En toen op weg. We hadden een vlotte verbinding naar Doetinchem de Huet. Door het boerenland gelopen. In het piepkleine Kilder schilde Roos twee peertjes boven een openbare prullenbak met deksel. Het waaide flink, zodanig dat op zeker moment het deksel dicht klapte en het peertje tussen de schillen viel. Ik moest toch lachen, echt schandalig; geen groter vermaak dan leedvermaak (shame om me); ik kon niet stoppen, zo vreselijk moest ik lachen.
Vervolgens van daaruit naar Zeddam waarbij we door het bos kwamen waar ook het Pieterpad doorheen loopt; dat prachtige bos wilde ik Roos sowieso graag laten zien; kwam dus goed uit.
En daar doemde de slager op die bij het hotel hoort; leuk familie hotel; in dergelijke hotels logeer ik bij voorkeur. En we hebben toch lekker gegeten! En ook gezellig gebridged. We haalden ongeveer vijftig procent; dik tevreden dus.

Gesprekken met Goethe

Roos heeft een goede neus voor bijzondere boeken. Onlangs kwam ze van de UB met een boek van de hand van Eckermann, "Gesprekken met Goethe"; een veel gelezen exemplaar dat met de nodige voorzichtigheid behandeld moet worden. Ik vroeg haar of ze het direct zou gaan lezen of dat ik het misschien van haar mocht lenen. En zo begon ik aan dit boek. Ik kwam nog niet veel verder dan de inleiding en lees dan hoe een doorzetter in de 18e-19e eeuw veel kon bereiken.
Eckermann kwam uit een zeer eenvoudig, armelijk milieu en had in zijn kinderjaren nauwelijks scholing ondergaan. Hij merkte eigenlijk toevalligerwijze dat hij tekentalent had doordat hij een paardenkop overtekende en daarvoor van zijn ouders complimenten kreeg. Hij ontwikkelde dit talent op eigen houtje maar kon het ook tonen aan de hogere klasse van het dorp waar hij woonde.
De man moet een bijzonder verstand hebben gehad want via het tekenen en de schilderkunst - die hij als soldaat in het leger tegen Napoleon kon toetsen aan de NLse schilderkunst - kwam hij in de poëzie terecht. Hij zette alles op alles om naast het verdienen van het aardse slijk ook scholing te ondergaan; dit ging uiteindelijk ten koste van zijn gezondheid.
Maar hij werd een bekwaam schrijver/dichter en werd opgemerkt door de grote Goethe. Uiteindelijk stuurt Eckermann een verhandeling van zijn pen aan Goethe ter beoordeling en deze nodigt hem uit voor een bezoek. En daar begint het eigenlijke boek.
En die eerste beschrijvingen Eckermann over de ontmoetingen met Goethe zijn veelbelovend; ik zie er naar uit om het boek te volbrengen; rustig lezend op m'n bank met het boek voorzichtig op de armleuning want ik wil het niet beschadigen.

PS Het is weer zo'n juweel uit de "privé-domein" serie, net als Paustovski's "Begin van een onbekend tijdperk".

Een wandeling in de buurt

Er kwam niemand langs om een foto van ons tweeën
te maken dus staat Jan alleen op de prent voor de daily Blog

Jan F. belde mij toen we met Luuk aan de wandel waren in Drenthe; we hadden net de tassen neergezet om wat te gaan eten toen de telefoon ging. Jan wilde een wandelafspraak maken, maar ja ik had mijn agenda niet bij de hand. Na veel vijven en zessen hebben we dan vandaag onze wandeling gemaakt en zoals gewoonlijk "in de buurt". Ik stelde voor om van Soest-Zuid naar Bilthoven te lopen, een wandeling waarvan ik - schteraf onterecht - dacht dat ik die zo vaak had gedaan dat ik tracé wel kende.
Jan had voorgesteld om de trein te nemen van kwart voor elf, een voor mij uiterst ongebruikelijk tijd maar het kwam mij dit keer wel heel erg goed uit; na een paar al te korte, onrustige nachten werd ik vanmorgen pas om 8.00 uur en volkomen uitgeslapen wakker. Lekker laat op weg naar het station; fiets naar de fietsenmaker gebracht voor een grote beurt en naar de trein.
Jan zat voor in de trein zoals we hadden afgesproken en al direct zaten we in overleg; we zijn zo in de zelfde dingen geïnteresseerd dat we niet uitgesproken raken; goede basis voor gezamenlijk wandelen!
Het eerste stuk over het Soesterzand en het goed gemarkeerde traject van het Marskramerpad liepen we zonder probleem. Maar daar waar ik verwachtte dat het pad linksaf ging en scherp op markering lette ging het kennelijk rechtaf en heb ik de markering gemist. Uiteindelijk kwamen we op het terrein van de psychiatrische inrichting in Den Dolder en vonden we de aansluiting met het pad wel weer terug.
Maar bij deze wandeling gaat het zowel om het wandelen als het overleg dat we bij voortduring hebben en dat vooral over de natuur en het milieu gaat, onze gezamenlijke interessegebieden.
Uiteindelijk kwamen we in Bilthoven Noord uit, wat ik ook wel had gepland, zij het met horten en stoten. Volgende keer zal ik toch maar weer een "track" proberen te laden en Jan zou een hem vertrouwde kaart meenemen. Komt vast allemaal weer goed. Was een gezellige wandeldag.
M'n fiets stond klaar en ik peddelde naar Roos' huis; ze was niet thuis; ik ging lekker relaxed achter de piano en speelde wat van Bach en van Schubert. En daar kwam Roos gezellig thuis en hebben we thee gedronken in de tuin.

Uden en Vorstenbosch

Spreekt voor zich

Vandaag de eerste ontmoeting met Mariska buiten het Fiom om. We zouden ergens in de buurt van Vorstenbosch, haar woonplaats een ommetje gaan lopen met de kinderen. Je moet elkaar toch een beetje leren kennen nietwaar. Nu wilde het ongelooflijke toeval dat Roos een boek van drs. P. had besteld via boekwinkeltjes.com waarvan de verkoper in Uden woonde, de plaats waar ik met Mariska had afgesproken. De stadsdichter Maarten van der Elzen was de verkoper; ik had met hem vrij vroeg afgesproken - kwam goed uit met het Dalvrij abonnement, sprak de gierigaard in mij - en de bij een dichter behorende breedsprakigheid vulde de tijd, zodanig dat het wachten op Mariska en de kleintjes behoorlijk werd gevuld. Zo tegen de afgesproken tijd liep ik wat heen en weer op het enorme terrein van het busstation en ja hoor, daar was ze. De kleintjes achterin; voor Lieva had ik een knuffel meegenomen, een eekhoorn met de naam "pluimstaart" en voor Guusje een zacht fluwelen olifantje dat Roos voor haar had. Direct een hoop gebabbel. Lieva muntte mij direct als "opa"; doet me plezier!
We reden naar een bosgebied in de buurt en wandelden daar al babbelend - tja, wat kenden we elkaar - terwijl de kleintjes aandacht vroegen zoals het kleintjes betaamt. Lieva wilde iedere kabouter bekijken en Guusje wilde vooral door de zand/modder kruipen; Mariska vond het allemaal best; in mijn ogen een goede moeder dus.
Het begon licht te regenen en we keerden terug naar de auto. Een mevrouw aldaar vond het leuk om voor ons de foto te maken die deze blog siert. Kopje koffie gedronken bij de familie thuis en een boterhammetje weggeknaagd; ik had brood met twee soorten kaas meegenomen en Lieva wilde daarvan wel meeëten. Dat heeft ze geweten; er was een scherpe blauwschimmelkaas bij; ze grilde ervan toen ze een hapje nam. Dan maar liever die andere. Was een fijne dag geweest.
Met de buurtbus weer terug naar Den Bosch en door naar huis. 

Weeronline versus KNMI

Gezicht op Grubbevorst

Vandaag wilde ik perse een stuk van het Pieterpad verder lopen èn lekker in Leigh Fermor verder lezen. Maar ja, met wandelen ben je toch wel erg afhankelijk van het weer en dus maar even weeronline.nl geconsuleerd; het zou een vreselijke dag worden aldus de voorspelling. Toch nog maar even ook KNMI geconsulteerd en dat viel reuze mee?! Het verschil tussen de twee voorspellingen was enorm. Toen maar even zelf voor weerman gespeeld en de regenradar bekeken; die zagen er van weeronline en KNMI gelukkig het zelfde uit?! Mijn plan was om van Velden naar Venlo te wandelen; in de omgeving van Venlo regende het 'smorgens vroeg toen ik keek behoorlijk maar de beweeglijke beelden suggereerden dat het zo tegen een uur of negen allemaal wel overgetrokken zou zijn en dat het weer verder aldaar wel mee zou vallen; ik besloot om het er maar op te wagen.
Dus om half zeven met de stoptrein en door naar Venlo. Onderweg naar het zuiden was het eigenlijk prachtig weer; het zonnetje scheen uitbundig; eenmaal richting oosten dus na Eindhoven was het bewolkt en zag het er steeds dreigender uit. Vlakbij Venlo kon ik zien dat het er onlangs had geregend maar de fietsers hadden geen regenkleding aan. Aangekomen in Venlo en terwijl ik wachtte op de bus naar Velden was het inderdaad helemaal droog en dat zou zo blijven tot ik besloot om terug naar huis te gaan.

Geduldig wachtende werkpaarden

Terug naar de plek waar ik vorige keer was gebleven, bij de pont van Velden naar Grubbevorst. De wandeling liep globaal langs de Maas; mooi uitzicht over de rivier. Veel hoog opgegroeide maïs maar ook een stuk door een natuurgebied met grote grazers. En daar stonden enorme braamstruiken. Ik had vanmorgen een paar schone, lege melkpakken in de rugzak gepakt; ik had al gezien dat hier in het zuiden de bramen rijp begonnen te worden en wilde daarvan bij gelegenheid wat plukken. Ik werd niet teleurgesteld en het eerste melkpak was snel volgeplukt. Verder geloofde ik het wel en ik pakte alles in. Op dat moment kwam een enorme stier even controleren wie daar in zijn weiland bezig was. Onwillekeurig moest ik denken aan de reactie van mijn dames; die zouden zich dood geschrokken zijn en angstig achter mijn brede rug wegkruipen. Door het werken bij boer Dirk heb ik geen enkele angst voor runderen; misschien ook niet goed, maar zo is het wel. Ik trok me dan ook niets van deze zwarte reus aan en sjokte verder naar Venlo. Ik kwam aan bij het station en raakte in dubio of ik hier zou stoppen of doorlopen naar Tegelen; ik koos voor terugkeer en dat was maar goed ook want er zat nog veel regen in de lucht merkte ik onderweg; in de buurt van Eindhoven hoosde het als een tropische regenbui. 

Heb je hem in training genomen?

De weersvoorspelling was vanmorgen nogal dreigend; toen ik weeronline vanmorgen iets voor tien uur consulteerde was de boodschap: "tot 11.30 uur is het droog". Tja, de afgelopen weken heb ik veel te weinig gelopen naar m'n zin. De Donaureis, de warmte en andere indringende zaken hebben me van het wandelpad gehouden. Vandaag zou het in ieder geval niet te warm zijn; misschien geen ideale wandeldag, maar een volledige "drie" (de geel gemarkeerde route in het Houdringhebos) moest er toch wel van komen. Om klokslag 10.00 uur op weg, gewapend met plu en pet tegen de verwachte buien en het groene zomerjasje voor de frissigheid; het was nog geen 20 graden toen ik het pand verliet.
Bij de ingang van het bos was het alweer behoorlijk druk met hondenliefhebbers; het stinkt daar altijd naar de hondenzeik. Gelukkig nemen de mensen hier wel meestal de drollen mee; voor velen is natuur alleen maar een plek om je hond uit te laten.
Even verderop allemaal mensen met kinderen; allemaal lekker aan de wandel. Daar was een jong echtpaar bij met een flinke peuter en een kinderwagen met een klein babietje. De vader was zo'n beul van een kerel met dikke wandelkuiten, bergwandelschoenen aan en een grote rugzak op z'n rug. Het blonde peutertje liep flink naast zijn grote vader. Ik kon het niet laten en sprak hem aan: "je hebt hem alvast in training genomen zie ik". De vader glunderde al bij de voorpret dat hij later met zijn zoon aan de wandel zou gaan en moest lachen.
Ik vond dat destijds ook zo heerlijk om met één of twee van de kinderen aan de wandel te gaan bij voorkeur in de Hoge Venen of de Eifel en zwaar beladen met rugzak en tent. Daar bewaar ik nog de warmste herinneringen aan; zo samen in een piepklein trekkerstentje kamperend in de vrije natuur of 'swinters lekker in een hotelletje; hotel Hirsch in Kalterherberg. Vorig jaar heb ik nog met zoon Peter een weekend gewandeld op de Hoge Venen, zij het niet met een tentje om te slapen, maar gewoon bij Hotel Hirsch in Kalterherberg.
Zo mijmerend liep ik verder. Uiteindelijk heb ik 15 kilometer gedraaid - een drietje plus een uitstapje naar het heideveldje -  en zat ik om half twee weer innig tevreden achter een bakje rabarber en een kopje thee op het balkon van m'n flatje. Pas nu, om drie uur terwijl ik dit zit te schrijven begint het echt te regenen.

Keihard gebakken spiegeleieren

M'n moeder in haar jonge jaren

Gisteren heb ik na het wandelen van een drietje hier achter in het Houdringhebos nog even boodschappen gedaan bij Albert Heijn en vervolgens nog even langs slager van Loo; ik had vooruitlopend op het ontbijt van de volgende dag trek in een uitsmijter ham; een zelfgebakken boterham met boerenboter, ham en twee spiegeleieren. En die stond ik vanmorgen te bakken.
Altijd als ik spiegeleieren bak moet ik aan mijn moeder denken die zo ontzettend lekker spiegeleieren kon bakken. Heel vaak als ik tussen de middag kwam lunchen - ik spreek over mijn lagere schooltijd - bakte ze een spiegeleitje voor op brood. En anders werd ik wel naar melkboer Peen gestuurd voor een ons Gelderse gekookte worst. En 'szomers wel eens aardbeien op brood.
Maar nu die spiegeleieren. Moeder bakte die in zo'n ouderwets, aluminium bakpannetje op knetterhoog vuur; eerst een klont blue band (margarine) in de pan en dan een ei dat direct begon te sissen en uiteindelijk op m'n bord kwam met zo'n lekker knapperig korstje aan de kanten. En dat lukt me nou nooit! In de eerste plaats omdat ik het niet over m'n hart kan verkrijgen om roomboter zo te verhitten dat het aanbrandt en dat is waarschijnlijk de temperatuur die nodig is. Maar als ik het inductieformuis hoog zet dan nog krijg ik niet die knapperige korstjes; het smaakt evengoed wel, maar moedertje is gezellig iedere keer weer van de partij en zit a.h.w. op m'n schouder mee te kijken hoe ik een eitje bak.
Toen ik veel later wel eens bij vader en moeder langs ging en kwam eten dan maakte ze zomer of winter altijd mijn lievelingskostje: snijbonen en draadjesvlees. Dat smaakte me altijd zo goed. Ik zeg het nog wel eens: "net zo lekker alsof m'n moeder het heeft gekookt", en dan betreft het strijk en zet snijbonen met draadjesvlees. Alleen snijd ik de snijbonen veel grover, gewoon met een aardappelmesje.
Ik plaats hier als illustratie niet een foto van een gebakken eitje maar een foto van de foto van m'n moeder in haar jonge jaren; de enige foto die ik van haar heb waar ze zonder bril op staat.

Aardbeving op Kos

Vorig jaar hebben Roos en ik met de Stichting Georeizen een excursie gedaan op het eiland Sardinië. Daaruit heb ik overgehouden dat onze aardbol een enorme dynamiek kent. Soms gaat het explosief maar veel van de processen gaan bijzonder geleidelijk zoals het schuiven van de platen. Door de wrijvingskrachten ontstaat  een druk zodanig dat de platen op zeker moment met een schok verder schuiven: een aardbeving. Stelt op geologische schaal weinig voor, maar kan voor de bwoners van een dergelijk gebied akelige consequenties hebben.
Zoon Peter zat vorige week nog op Kos te genieten van zijn welverdiende rust na het behalen van de eindstreep van zijn studie. Zojuist las ik op Facebook zijn reactie op de aardbeving die daar in de buurt heeft plaats gevonden en die aan twee mensen het leven heeft gekost doordat het dak van een établisement instortte: "Holy shit... hier zat ik vorige week. Scheelde echt niks of ik zat er precies op het moment van de beving". Ja, dat is wel even schrikken ook achteraf; het oog van de naald; akelige gedachte.

Arm en Rijk

Het meisje met de lucifers van
Arntzenius 1890

Vandaag een daggie Den Haag. Lekker uitgerust wakker geworden en om 8.00 even naar Arja geëpt (Whatsapp dus) of het goed was dat ik vandaag langs zou komen. De vorige keer dat ik onverwacht bij haar aan de deur kwam was er niemand thuis en kon ik onverrichtterzake terug naar huis. Maar het schikte en zo stond ik bij haar om kwart over tien voor de deur. En dan voel ik me wel zo verschrikkelijk opa; ik belde aan en direct hoorde ik vanuit diverse kinderstemmetjes van zowel m'n kleinkinderen als van andere kinderen van Arja's gastoudergezin: "Opa!", als de verloren zoon die weer thuis komt. Twee vierjarigen stonden me op te wachten, waaronder kleindochter Evi. En in de kamer Sjoerd en nog een kindje van 2 jaar en een baby van net een jaar; heerlijk spul zo bij elkaar.
Voordat ik naar het station ging vanmorgen was ik nog bij Theo langs gegaan voor een paar courgettes; ik nam er drie mee voor Arja zoals ik eerder deze week met haar had afgesproken. Ze wilde iets maken met tofu en vroeg mij of ik iedere dag vlees at: "natuurlijk", was mijn spontane antwoord. Het "minder vlees eten", of erger nog, "vegetarisme", is aan mij absoluut niet besteed; ik eet graag een balletje gehakt, draadjesvlees, wild en wat dies meer zij. Ook orgaanvlees als lever en zwezerik glijdt er makkelijk in. Roos is daarnaast nog gek op niertjes; vind ik een beetje taai.

Closeup van het gezichtje

Zo tegen twaalf uur ging ik richting Historisch Museum voor de tentoonstelling Arm en Rijk. Ik had de aankondiging gezien met een fascinerend schilderij uit de 19e eeuw, met daarop een invalide meisje, gebocheld zo te zien met een kruk en dat lucifers probeerde te verkopen. Deed me denken aan dat droevige sprookje "Het meisje met de zwavelstokjes", van Hans Christiaan Andersen. Ik wilde dat schilderij graag zien en fotograferen; het getormenteerde gezicht van het meisje spreekt boekdelen.
Het onderwerp, de armoede van de 19e eeuw, heeft mij het afgelopen jaar behoorlijk bezig gehouden. De boeken van Auke van der Woud hebben voorzien in de informatie daaromtrent. De industriële revolutie lag daar toch voor een belangrijk deel aan de wortel van deze wantoestand.

Hier de tegenstelling een 5-jarig
jongetje uit de hoogste kringen dat
later in Indië een topfunctie zou verkrijgen

Verderop in het museum vond ik het kistje met daarin de merkwaardige overblijfselen van de schandalige moordpartij die door de orangisten in het rampjaar 1672 hier vlakbij werd gepleegd; de tong van Johan de Witt, raadspensionaris en zijn broer Cornelis, de architect van de overval op Engeland door Michiel de Ruijter.
Het was maar een kleine tentoonstelling en het onderwerp was mij welbekend, ik was dan ook weer snel uitgekeken. Op weg naar Utrecht bedacht ik mij dat ik wel even in Gouda bij kleinzoon Bram en schoonzoon Pieter langs kon gaan; Pieter heeft op de donderdag zijn "pappadag" (wat een woord; was in "mijn tijd" toch feitelijk ondenkbaar ha ha). Er was niemand thuis en na het scoren van een formidabel smakend saucijzenbroodje bij Délifrance (een aanrader!) ging ik verder door naar huis. Intussen met Arja geëpt, die wist dat Joke en Pieter een dag eerder waren verhuisd en dus niet eens meer woonden daar waar ik had aangebeld; was me ontgaan. Toen ik Joke vervolgens epte, kreeg ik een homerisch gelach als retour, met foto van de kleine Bram, kruipend in een vrijwel lege kamer met wat dozen.
'sAvonds gezellig gepraat met de buurtjes van Roos; zij hadden ons uitgenodigd voor de borrel.

Dit blijf ik toch een merkwaardig onderdeel van
dit museum vinden; een kistje met daarin
de tong van Johan de Witt en een vinger van
zijn broer Cornelis.

Bloemenrijkdom in ruderaal terrein

Bloemen bij het viaduct over de spooronderdoorgang

De omgeving van station Bilthoven is de laatste jaren nogal stevig op de schop gegaan; huizen zijn gesloopt, een tunnel onder het spoor is aangelegd en de bestaande weg over het spoor is omgeleid en door een tweede tunnel geleid. Nu het stof is gedaald ziet het er allemaal weer spik en span uit met enkele ruderale gebieden die naar ik vrees en verwacht binnenkort geplaveid zullen worden en tot parkeerterrein omgevormd. Maar nu kan de natuur daar nog haar gang gaan en daar heb ik mij nu in zomertijd nogal over verwonderd.
De veelheid aan bloeiende soorten is enorm; kennelijk is de flexibiliteit van de plantenwereld groot en zijn de zaden beschikbaar; van alles is er spontaan opgeschoten: muizenoortjes, teunisbloem, boerenwormkruid, kaasjeskruid en nog veel meer soorten.

Een veelheid aan verschillende bloeiende wilde planten
die zich spontaan hebben gevestigd

Waar ik me wel over verbaasde betreft de insecten; ik zag eigenlijk helemaal geen insecten op de bloemen; dat in tegenstelling tot de bloemen in de tuin van Roos waar best wat insecten voorkomen. Het lijkt helemaal slecht gesteld te zijn met de insecten althans in onze omgeving; in Drenthe waar we met Luuk liepen viel het ons juist op dat er relatief veel insecten waren.
Verder vraag ik mij af waarom langs maïsvelden bloemenmengsels gezaaid worden van exoten terwijl de bloeiende plantenwereld zich spontaan kan vestigen. Dat zijn van die dingen waar ik bij stil kan staan.