Afscheid in Babberich

Teun en ik op het balkon van het lunch adresje van vandaag

Vandaag zijn we terug gekomen van onze cruise over de Donau. Tijdens deze cruise waaraan een klein twintigtal Nederlanders deelnamen heb ik kennis gemaakt met Teun, de oudste deelnemer, een karakteristiek man. Op de heenweg zat hij wat alleen en de eerste dagen had ik hem niet direct gesproken. We hadden het allemaal veel te druk met eten, met elkaar allemaal te leren kennen en vooral met die excursies. De bloggies over de tussenliggende dagen zal ik nog produceren.
Tijdens de feestelijke avond excursie in Budapest moest ik ontzettend om Teun lachen. Tot ontzetting van vooral de dames van het gezelschap smeerde Teun een dikke laag van de scherpe paprikasaus - sterk gelijkend op onze sambal oelek - op een broodje en at dat zonder een spier te vertrekken op.
Teun was 90 en ik had snel berekend dat hij wel eens als dienstplichtige in Indië had deelgenomen aan de politionele acties. Ik riep dan ook: "jij bent vast in Indië geweest". Het drong niet direct tot Teun door, want ja, op die leeftijd is het gehoororgaan niet meer wat het geweest is; Teun was behoorlijk doof. Maar naar later bleek was hij inderdaad als dienstplichtig soldaat in Indië geweest en had hij de wapens op moeten nemen tegen de lokale bevolking. Daarover heb ik later uitvoeriger met hem kunnen praten.
We mochten elkaar wel en zochten elkaar ook een paar keer op bij de verschillende maaltijden en spraken dan wat met elkaar voor zover dat mogelijk was met het kabaal van de menigte.
Ik vroeg hem of hij het goed vond dat ik een foto van hem zou maken voor de Blog van vandaag en hij stemde daarin toe; vond het ook wel leuk en wilde weten hoe hij hem ook zelf zou kunnen zien.
In de overstapplaats Babberich ging Teun met de taxi terug naar huis. Ik denk nog met genoegen aan deze altijd goed gemutste man; een voorbeeld voor anderen, energiek en geen zeurpiet.
De terugreis verliep verder naar wens. De groep was harmonieus en Leendert, de cruiseleider was dik tevreden. Hij stuurde mij via Whatsapp alvast twee foto's die ik in de trein kon uitlezen. Roos en ik stapten uit bij station Veenendaal de Klomp.
Lekker bijtijds waren we weer thuis. Van de in Hongarije gekochte knoflook, worst en paprikasaus heb ik met wat ingevroren goulyas uit m'n vriezer een heerlijk maaltje gemaakt; ik zal wel stinken naar de knof. 

Een emotionele aardbeving

Toen we gisteravond aankwamen in het hotel in Geiselwind had ik gelukkig weer toegang tot internet met een prima WiFi verbinding. Een paar mailtjes waren daarbij met o.a. eentje van een mij onbekende "Fred" van Fiom, de organisatie waar ik mij jaren geleden gemeld had i.v.m. het donorschap. Van deze organisatie had ik al eens een enquete in moeten vullen over "de gevoelens" die ik als donor zou moeten hebben. Ik had onlangs een ingezonden brief gestuurd aan Trouw omtrent het sperma-donorschap en dacht dat de behoefte aan contact vanuit de Fiom daar over zou gaan.
Ik beantwoordde de mail met het bericht dat ik met vakantie was en daarom even niet van me had laten horen; hij bleek mij gebeld te hebben op niet meer bestaande telefoonnummers.
Maar hedenmorgen bleek dat toch anders en ontstond er een soort emotionele aardbeving waar ik heden - deze blog schrijf ik op dinsdag 15 augustus - nog steeds de naschokken van voel; opnieuw een mail van "Fred" met daarin het bericht dat er een match was gevonden oftewel dat er "iemand" was - een naam of geslacht werd niet genoemd - die was voortgekomen vanwege mijn donorschap van decennia geleden. Dus wel degelijk belangstelling van de kant van de donorkinderen in hun afkomst.
Vanaf dat moment kon ik aan weinig anders meer denken; "het bloed kruipt" kennelijk, zoals het gezegde luidt.
Ik antwoordde Fred en we maakten een afspraak voor een gesprek bij hem op kantoor voor maandag 10 juli.

Spanningen op de Balkan

President Woodrow Wilson, een groot man

Het is me opgevallen dat de mensen hier in de Balkan landen zo nationalistisch zijn. Ik begrijp nu veel beter wat een onmogelijke taak president Wilson zich had gesteld na WO I. Alle "volkeren" wilden hun "eigen" land; Wilson wilde rechtvaardigheid, een onmogelijke taak hier op de Balkan. Hij heeft zo hard gewerkt dat hij het met de dood heeft moeten bekopen. Dat het niet lukte begrijp ik nu beter. En wie herinnert zich niet de recente oorlogen in voormalig Joegoslavië. Wat een stel hier?!

De Hongaren voelen zich bestolen omdat ze tweederde van "hun land" zijn kwijt geraakt. Dat die landen bewoond werden door volkeren die de betreffende grond als "hun land" beschouwden werd in het midden gelaten. De Tsjechen en de Slowaken; decennia lang één land geweest waar de mensen de zelfde taal spreken en toch weer dat wij/zij verhaal en hupsakee, splitsen die hap.
Overigens heeft Duitsland Slowakije op de been geholpen door hier een enorme Volkswagen fabriek te vestigen; Slowakije is nu een grote auto-exporteur geworden, aldus onze gids. Maar dit ter zijde.

Ik ga me ook eens verdiepen in de ontwikkelingen in dit deel van Europa zo rond de vorige eeuwwisseling. Jaren geleden heb ik eens een boek ter lezing gekregen van mijn Hongaarse buurman Laszlo, maar daar kan ik mij het fijne niet meer van herinneren. Het enige dat ik mij ervan herinner is dat de "vijanden" soms 'savonds bij elkaar kwamen om samen te drinken?! Net als de Franse en de Duitse loopgraaf soldaten die soms samen gingen voetballen.

Wonderlijk allemaal.

Wijnproeverij en Richard Leeuwenhart

De naam van het plaatsje waar we vandaag aanlegden ben ik even kwijt, Dürnstein meen ik; een middeleeuws plaatsje met hoog boven op een rots het vervallen kasteel waar in de middeleeuwen koning Richard Leeuwenhart van Engeland gevangen heeft gezeten. Patrick Leigh Fermor had het daar ook over in zijn boek herinner ik me.
Roos en ik waren - uiteraard - de enigen van ons gezelschap die de kuiten zodanig hadden opgepompt dat we de behoorlijke klim naar het kasteel ondernamen. Roos herinnerde mij eraan dat Paddy hier ongetwijfeld ook had gelopen. Ik moet dat boek echt weer nalezen of misschien maar gewoon aanschaffen via www.boekwinkeltjes.nl , zal me de kop niet kosten.
Toen we vroeg in het stadje kwamen was het nog niet zo gek druk; toen we terug kwamen kon je over de hoofden lopen; gewoon lachwekkend; er lagen wel zes cruiseschepen en er stonden op het parkeerterrein meerdere bussen. Het enige straatje was gewoon verstopt met toeristen. In de winkeltjes kon je allerlei producten op basis van abrikozen kopen; Roos kocht een potje met gepelde abrikozen pitten; hadden we in Melk al geproefd; erg lekker. Ook abrikozen likeur hadden we al in Melk ingekocht.
De cruise zit er nu eigenlijk wel zo'n beetje op en we kijken terug op een plezierig en afwisselend programma. Vooral het bezoek en de excursies in Budapest vond ik zeer de moeite waard. En natuurlijk Melk en Wenen; hoogtepunten van barokcultuur. Ik heb ervan genoten.
De hele nacht doorvaren en morgenochtend weer in Passau aanleggen en met de bus terug naar huis.

Bratislava

Hier loopt de groep door het centrum
van Bratislava onder leiding van de gids

Vandaag zouden we de dag doorbrengen in Bratislava, hoofdstad van Slowakije. Helaas regende het; eerst niet de moeite van een paraplu waard, maar nadat we het "voertuig" verlaten hadden werd het onaangenaam. Teun vond een plu maar overbodig, maar wilde toch wel met mij samen onder de plu.

Ondertussen liepen we door de stad; deed me aan Riga denken; wat vervallen en beetje Jugendstil; best aardig. De regen hield op en het werd lekker weer. Roos en ik liepen verder door de stad. We zagen nog het vertrouwde beeld van de Flixbus; naar Wenen. De kroningskerk van vooroorlogs Hongarije was mooi; de tweede kerk waar we in een dienst vielen; ze zijn hier nog erg katholiek.

Grappig beeld van een rioolwerker middenop het trottoir

We waren inmiddels vlak bij de boot en gingen even lunchen; smaakte weer best. Daarna weer de stad in. Groepen met dansende en zingende kinderen; een draaimolen van hout, aangedreven door een meneer in klederdracht met klassieke muziek. Helaas geen fototoestel bij ons.
Een leuk terrasje waar we nog een biertje en een glaasje wijn hebben gedronken en weer terug naar de boot.

Erszebet

Matthiaskerk met het prachtige dak

Vanmorgen al om half zeven op; de excursie vertrok al om ach uur. Het ging om een stadstour in Budapest. Dezelfde spraakzame gids, Elisabeth begeleidde de groep.

Vanuit de hoogte hadden we weer uitzicht over de Donau. Een stuntvlieger was aan het oefenen en liet zijn spectaculaire kunsten zien. Onder de brug door; scherpe bochten tussen hindernissen; ik wist niet wat ik zag! En toen weer naar beneden en de stad bekijken.

Hoogtepunt voor mij was de Matthiaskerk met het kleurrijke dak en de ranke toren. Ik kan niet zo goed tegen het voortdurend gepraat van zo'n goed bedoelende gids en liep veel op eigen houtje.

Mooi beeld van keizerin Elisabeth hier Erszebet
geheten.

Mooie stad met veel dat eigenlijk opgeknapt moet worden. Deed me aan Riga van tien jaar geleden denken. Dat communisme heeft zijn sporen achter gelaten; wat een verschil met Duitsland en Oostenrijk.
Dit weekend zou de red Bull Air racing plaats vinden in Budapest; we konden vanuit de verte de stunt vliegers hun kunsten zien vertonen.
Vanwege deze manifestatie moest onze boot vroeg vertrekken en de excursie zo vroeg beginnen.
Na de lunch rustig in de kamer van ons varend hotel aan de blog gewerkt.

Aangelegd in Esztergom, oude hoofdstad van Hongarije. Wat euro's gewisseld tegen de lokale Zloty's en bij een groentezaak knoflook gekocht. Nog een lekker biertje gedronken op een terrasje en toen de boot weer opgezocht. Een lekker rustig dagje al met al; moest wel even na de hectiek van gisteren.
De crew gaf 'savonds een leuke serie sketches. Na een wijntje op de kamer weer heerlijk geslapen.

Hier vlogen de stuntvliegers tussendoor. Foto vanaf de
boot genomen.

Budapest

Ooit zijn we een uurtje in Budapest geweest; dat was tijdens een oponthoud op het vliegveld toen we op weg waren naar Ljubljana. Maar vandaag, donderdag 29 Juni arriveerden we om elf uur in deze fraaie stad. Te weinig tijd voor een bezoek aan de stad; 'smiddags gingen we op excursie naar een boerderij op de pushta; een toeristisch geheel met zigeuner muziek, een paardenshow maar vooral met ontzettend lekker eten. Worst, ham, spek, wijn, palinka, het kon niet op.

We werden ontvangen door een chagrijnig kijkende dame in klederdracht met een in blauw klederdrachtkostuum geklede jonge man; zij dwongen ons om tussen hen in op de foto te gaan; ouderwets, zoals vroeger in Artis kon je na afloop de afgedrukte foto's in een keurig hoesje aanschaffen. Vervolgens werden we gefêteerd met een glaasje Palinka, abrikozenjenever en een traditioneel zout broodje daarbij. Smaakte uitstekend en ik heb mij verstout om een tweede glaasje te nemen; Roos wilde het toch niet drinken.

Vier Lipizaners doen een behendigheids kuur met wagen

Daarna een rondritje in een koets met vier Lipizaner paarden ervoor. Door de pushta, de inmiddels verdroogde ommelanden van de Donau. Was best leuk. Daarna wat ik dacht "de paardenshow", een groep paarden werd opgejaagd door drie in kobaltblauw geklede jonge mannen met knallende zwepen; de paarden kwamen in volle galop op ons veilig achter een hek staande toeristen toegerend.

Paarden in volle galop achtervolgd door een Hongaarse
cowboy met zweep en fraaie blauwe klederdracht.

Ik dacht nog: "is dit de paardenshow", maar dat kwam hierna en was best spectaculair. Hoogtepunt was wel een act waarbij één van de kobaltblauw gekleden mannen vijf paarden tegelijk mende en daarbij op de kont van twee van hen stond. Werkelijk in volle vaart kreeg hij dit gevaarlijke kunststukje voor elkaar. De anecdote was dat een oostenrijkse schilder dit tafereel ooit in zijn fantasie had geschilderd en dat de Hongaren - die zeer bedreven op paardrijden zijn - hadden gezegd dat zij dit kunststukje wel eens in het echt zouden demonstreren; waarvan acte!

In volle vaart; dit was echt spectaculair!

Deze pushta excursie werd afgerond met een fantastische Hongaarse broodmaaltijd; spek en ham van het Mangalica varken, dat aan mijn tafel - gelukkig - niemand behalve ik lustte; lekkere rode wijn erbij; een zigeunertrio verzorgde de muziek. Ik genoot!

Roos bewondert het zigeunerorkest

"Gelukkig" konden we bij terugkomst op het schip al snel weer aan de maaltijd; zoals een van de anderen al aan het begin zei is zo'n cruise een enorme (vr)eetpartij. Want na het volstrekt overbodige diner gingen we nog een excursie doen waarbij eerst genoten kon worden van het uitzicht op Budapest met haar verlichte bruggen en daarna een avond in een restaurant met zang en dans.

Een folkloristische zang en dansgroep luisterde ons feest op

Niet te geloven hebben we toch weer wat gegeten, gulyas en strudl, maar ook gedanst en genoten van de optredens.

Zelfs dit stuk Strudl ging er nog in?!

Uigevloerd kwamen we terug op de boot. Was een leuke kennismaking met Budapest geweest.

Kunsthistorisches Museum

Een eigen foto van de Gemma Augustea

Niet alleen Melk maar ook het kunsthistorisch museum van Wenen was doel van deze reis. Ik wilde graag de Gemma Augustea zien, de prachtige camee met keizer Augustus als onderwerp. We namen deel aan de stadsexcursie naar Wenen. Onderweg vertelde de gids honderduit over de geschiednis van dit stuk midden-Europa. Veroveringen, koningshuizen, oorlogen, alles passeerde de revue. Eenmaal aangekomen in de stad haakten Roos en ik af en gingen naar het Kunsthistorisches Museum.
Misschien niet zo groot als het Louvre en het British museum, maar tòch enorm en een imposante collectie. Je bent op zeker moment, na zo'n uurtje of twee van nieuwe kunstschatten gewoon verzadigd. Wij hebben ons moeten beperken tot de collectie antieke kunst en daarna nog de collectie van Vlaamse en Hollandse schilders; toen waren we verzadigd.

Apollo en Daphne in ivoor

De collectie antieke kunst was heel bijzonder. De Gemma Augustea heb ik uitgebreid kunnen bekijken; er lagen nog veel meer antieke camees. Maar ook kunstig uitgesneden beelden van ivoor. We hadden beiden het gevoel dat we vaker naar Wenen moeten al was het maar voor dit museum en het er tegenover liggende Natur Historisches Museum.
De terugweg verliep rampzalig. We hadden half en half afgesproken dat we aan zouden sluiten met de groep die 'smiddags het Schloss Schönbrunn zou bezoeken. Dit liep helemaal mis; uiteindelijk hebben we de metro maar genomen naar Heiligenstadt om daar de trein te nemen naar Nussdorf. Ook dat ging mis; ondanks dat ik een man achter het loket had gevraagd of er een trein naar Nussdorf ging - het geen hij bevestigend beantwoordde - en zo ja op welk perron. De door hem genoemde trein reed vrolijk station Nussdorf voorbij.

Gelukkig hadden we nog wel tijd voor een biertje toen we uiteindelijk in Nussdorf aankwamen.
Het personeel van de boot had een piraten party georganiseerd met verkleden en al. Vlaggen in de zaal, lawaaiig doen; geestig en toch leuk.
'Savonds dansen met de muziek van Alex. Ik was de enige man op de dansvloer, en dat terwijl Roos en ik helemaal niet kunnen dansen. Misschien toch eens op dansles gaan!?

Nog zo'n prachtige antieke camée met twee keizers en Germanicus,
broer van keizer Claudius meen ik.

Hier sta ik samen met een buste van de door mij zo bewonderde
Titus Livius, historicus, schrijver van Ab urbe condita

Klooster Melk

Ik verbeeldde me maar dat Patrick Leigh Fermor ook
door deze pport was gegaan in 1933. Zijn beschrijving
van dit klooster in zijn boek was voor mij de aanleiding
om Melk te willen bezoeken en feitelijk deze hele
cruise te ondernemen.

Wat was ik benieuwd; het klooster Melk wilde ik zo graag zien vanwege de beschrijving door Patrick Leigh Fermor in zijn boek "A time of gifts", met de NLse titel: "Een voettocht langs Rijn en Donau". En dat is er vandaag, dinsdag 27 juni van gekomen.
We hadden een excursie geboekt voor het bezoek aan Melk. Daar hoorde ook een bezoek met gids aan een TT over het klooster bij. Was best interessant, maar voor je buiten bent heb je vrijwel alles weer vergeten. Ze sprk goed NLs, maar dat geleuter over koningen en jaartallen begint mij al snel te vervelen; ik liep dan ook op eigen houtje langs de kunstvoorwerpen, ernaar uitziend om de kloosterkerk en de bibliotheek te zien waarover "Paddy"  zo lovend verteld had. Eerst maar de taaie kost van een gegidst bezoek aan een voorspelbare tentoonstelling. Wat mij bijbleef was de belangrijke rol van de familie Barbarich destijds hier in de regio.

Opschrift van de ingang van het klooster

Maar toen de bibliotheek van het klooster en tot slot de kloosterkerk. Die was van een schoonheid zoals ik niet vaak heb gezien; alles was met goud bekleed. Kon me heel goed voorstellen dat de 18-jarige Patrick daar gewoon duizelig van werd. We waren heel vroeg al naar het klooster vertrokken en de grote meute - zoals later bleek - moest het kloostercomplex nog overspoelen. Daarom konden we de onwaarschijnlijk mooie kloosterkerk in stilte bekijken. Gelukkig had ik de kleine Swarovski verrekijker meegenomen zodat ik het fraais tot in alle hoeken zorgvuldig kon bekijken; wat een pracht. Na afloop werden we nog in de gelegenheid gesteld om de crypte met de overleden abten te bezoeken; een kale bedoening na al die praal van de kerk. Het was streng verboden om foto's te maken en daar heb ik mij, geheel tegen mijn gewoonte in ook aan gehouden. Maar er staan genoeg foto's op internet.

Roos en Annette in geanimeerd gesprek gewikkeld.

Het stadje nog even aangedaan en een flesje wijn gekocht voor op de kamer. Een abrikozen likeur geproefd en ook daar maar een flesje van ingeslagen.
Na het diner zijn we Nussdorf in gegaan op aanwijzing van Peter, de cruise director. Het leek aanvankelijk maar een dooie boel daar, maar nee hoor, er was een Biergarten waar een ontzettend leuk sfeertje heerste. We vroegen aan een echtpaar dat daar bier zat te drinken of we ook aan deze grote tafel plaats mochten nemen en we bestelden wat te drinken. Al snel bleek dat onze tafelgenoten Duitsers waren en geen Oostenrijkers, zodat we hen ook goed konden verstaan en al heel snel hadden we een ontzettend genoeglijk gesprek en maakten we ruimschoots onderling kennis met Mick en Annette. We hebben dan ook e-mail adressen uitgewisseld.

Terug in Passau

Net als in 1999 waren we onder de indruk van de
samenstroom van Inn en Donau hier in Passau. De
verschillen in waterkleur zijn duidelijk.

Lekker relaxed aan de dag begonnen met een voortreffelijk Duits ontbijt. Om tien uur op weg naar Passau waar we zo rond enen aankwamen. Fijn om hier weer te zijn. Hier kwam op 13 augustus 1999 een einde aan een fantastische vakantie in Beieren, een vakantie met als absoluut hoogtepunt de zonsverduistering in Freising.
Destijds hadden we hier de samenloop van Donau en Inn bekeken; daar begonnen we nu mee. Fijn om alles weer te zien; de zo verschillende kleuren van de twee rivieren die pas veel verder mengden; de kolken waar de stromen met verschillende snelheden samen kwamen. Ook de Ilz stroomt hier met haar zwarte water in de Donau, vandaar dat het hier het Dreifluesse punkt heet.

Stadhuis van Passau

We crossten lekker door de stad; bekeken de Dom waarbij het ons opviel hoe rustig de Duitse kinderen waren. En toen naar de boot. We hadden geen idee wat we verwachten konden. Een prettige ontvangst, een prima onderkomen en naar later zou blijken, goed van eten en drinken. Ondertussen was de tocht naar Melk begonnen. Ik stond aan de railing te peinzen over Patrick Leigh Fermor die hier zo'n 80 jaar geleden langs de Donau wandelde op weg naar Istanbul en in zijn boek het klooster Melk zodanig beschreef dat we er nu naar op weg zijn; na lezing had ik mij voorgenomen om naar Melk te gaan en dat had Roos goed opgepikt.
Ook moest ik denken aan Ayla die de Inn en de Donau had over moeten steken, "de zuster" en "de moeder" genoemd in de boeken van Jean Auel.

Het water kan behoorlijk hoog komen
aldus deze gedenktekens.

Al varend, op weg naar het plaatsje en het klooster Melk gingen we aan de eerste maaltijd aan boord. Cockie, een van de reisgenoten had al gezegd dat het een week van uitgebreid eten zou worden en ze had gelijk; we hebben ons kogelrond gegeten. Het restaurant was van uitstekende kwaliteit. Varen werd vooral gedaan in de namiddag en in de nachtelijke uren zodat er veel tijd was voor het bezoek aan de diverse stopplaatsen; goed concept!
Het werd het donker en zochten we onze "kooi" op; een luxe en ruime kamer met douche en toilet. Prima geslapen met het zachte gezoem van de motor op de achtergrond.

Der Dreifrankenstein

De dreifrankenstein

Vanmorgen weer eens zeer vroeg op pad. Op naar Passau voor een bootreis over de Donau. Maar eerst door de regen naar station Utrecht met de rugzak op de schouders. We moesten naar Utrecht lopen omdat de eerste bus uit Bilthoven niet vroeg genoeg was om ons op tijd in Veenendaal de Klomp aan te komen waar de reisbus zou vertrekken. Was ook wel lekker om deze reisdag te beginnen met een flinke wandeling; het zou een echte zitdag worden.

Op station Veenendaal de Klomp werden we opgewacht door een keurige meneer met stropdas om en de buschauffeur. Behoorlijk op tijd - volgens die keurige meneer, Leendert genaamd, enkele minuten "te laat" - stapten we in de chique reisbus van Friendship cruises naar Babberich voor koffie en nog een serie mede-reizigers. Nooit van Babberich gehoord, maar dat ligt op de grens van NL en Duitsland. 

Het zou een heel relaxed reisje worden; zo om de twee uur werd gestopt voor koffie, lunch, WC of wat dies meer zij. Comfortabel door Duitsland gereisd en uiteindelijk op de overnachtingsplaats Geiselwind aangekomen. Deze lag in Beieren, in Franken om precies te zijn. Een luxe kamer was voor alle deelnemers gereserveerd en een voortreffelijk diner. Zo langzamerhand begonnen de reisgenoten elkaar te kennen. Bij de lunch was dat kennismakingsproces eigenlijk al begonnen, maar dat zette zich voort tijdens diner, en de volgende morgen bij het ontbijt. Zou een gezellige groep worden!
Roos en ik gingen voor het diner nog een stuk lopen en kwamen bij de Dreifrankenstein, een grenssteen op het punt waar de drie landstreken aan elkaar grensden. Terug naar het hotel en heerlijk gegeten. Met deze en gene genoeglijk zitten praten en een lokaal biertje gedronken zoals dat hoort in Franken, de streek in Duitsland met de hoogste dichtheid aan brouwerijen.

Foto gecopieerd van een site die meer informatie geeft over deze grenssteen

Pap, ben je thuis

En daar gingen ze weer. Was een gezellig
samenzijn.

We zaten nog aan de koffie en ik zocht iets op met de PDA toen de telefoon ging. Inmiddels ben ik meer thuis op dit apparaatje en had Arja direct aan de lijn: "zo, dat is snel", zei ze, "ben je thuis of zit je weer in het buitenland? ". Ze vroeg dat niet uit pure belangstelling voor mijn bezigheden maar omdat ze vanmiddag langs wilde komen met de kleine Evi; ze was bij haar vriendin in Bilthoven om te helpen bij een verhuizing. En of ze dan kon blijven eten. Natuurlijk kon dat. Dus vlees uit de vriezer; gelukkig had ik nog een flink deel van de krop sla die ik gisteren bij Theo had meegenomen; aardappelen gekookt voor gebakken aardappelen. Even naar AH voor wat kleine dingen als een fruitsalade met veel meloen omdat Evi daar zo gek op is. En toen maar wat lezen tot de bel ging. Ik viel nog even lekker in slaap in de oude stoel van mijn moeder waar ik zo graag lui in zit te lezen.
Om half vijf ging de bel en daar kwam Evi, op de arm van Arja de trap op. Sterke meid die dochter van me. Evi was wat onwillig; had net liggen slapen net als haar opa ha ha. Maar al snel trok ze bij en trok haar mooi prinsessemuiltjes aan; die jonge meisjes spelen tegenwoordig voortdurend voor prinses, daartoe aangemoedigd door de speelgoedindustrie, maar grappig blijft het.
Eten verder klaar gemaakt, aardappelen gebakken, sla afgemaakt, vlees was al gebraden maar moest even worden opgewarmd. Ondertussen babbelde ik met dochter over de kinderen/kleinkinderen.
Roos kwam ook eten; Evi at nauwelijks iets. Na het eten hebben we nog even verstoppertje gespeeld met Evi. Was heel gezellig. En toen vertrokken ze weer. Ik bracht de dames naar de bushalte; Arja maakte een foto die hier de blog siert. Op de halte namen we afscheid, hoewel, ik kreeg nog een hele serie Whatsapp-jes vanuit de trein en Arja stuurde me één van de trapfoto's op mijn verzoek. Was een leuke middag.
Toen ik terug kwam bleek die lieve Roos de afwas te hebben gedaan; hoefde ik alleen maar af te drogen en de keuken was weer aan kant.

Wie ben je eigenlijk?

Sinds die hele geschiedenis rond het donorschap en tegen de achtergrond van mijn kennis over genetica en het langdurig gedachtenproces over het ontstaan van leven schiet wonderlijk genoeg telkens weer een grappig lied bij mij op. Het behelst helemaal het punt van "wie ben je eigenlijk als persoon?". Feitelijk niet veel meer dan een knoopje in een oeroud genetisch netwerk waarin als je heel ver terug redeneert je uitkomt bij het ontstaan van het leven.
Ik had dit liedje en de bijbehorende tekst in geen decennia gehoord maar natuurlijk vond ik het liedje in een enkele knopdruk terug op youtube, met tekst en al. Ik zat er bij te schuddebuiken van het lachen.

Een rare droom

Heel vreemd droom ik tegenwoordig zo vaak over mijn werkzaamheden van vroeger. En altijd over dingen die ik niet meer weet of begrijp. Laatst over immuno enzym histologie, iets dat ik zo veel gedaan heb voor EM, electronen microscopie. Daar heb ik zelfs mijn eerste baan bij het CLB aan te danken. Bij de VU had ik aan Herpes Simplex Virus gewerkt op EM niveau en met HRP gekoppelde specifieke antistoffen. Lang geleden; prachtige plaatjes.
Je kon heel goed zien dat de celmembraan door de virus infectie was veranderd en zich om de nieuw gevormde virus deeltjes stulpte.
Maar vannacht kon ik mij een aantal dingen niet meer herinneren gek genoeg. Hoe heette het substraat? Het product kon je voor EM kleuren met Osmium.
Dan word ik wakker en voel me bezwaard en dom maar gelukkig realiseer ik me dan dat ik met pensioen ben en niet meer hoef.

Wat een consternatie voor een ouwe vent

Zo hing m'n scherm erbij na de klap. Even later
ging het helemaal gestrekt en hing voor het raam.

Gisteravond merkte Roos op dat mijn zonnescherm op één oor hing. En inderdaad, het stak aan een kant wat uit. "Morgen maar even ophijsen", sprak ik moedig. In die bijna tien jaar dat ik hier nu woon heb ik dat zonnescherm nooit gebruikt; het hangt me daar niet in de weg. Ik vind het juist heerlijk al die zon in huis. Maar goed, toen ik vanmorgen moedig aan de zwengel draaide om het scherm verder op te hijsen gaf de hel gammele constructie het op, de kabel knapte en het scherm kwam naar beneden gezakt. Het bleef een beetje hangen; wat nu?
Toevallig zag buurman Hisso het hele gebeuren; hij is weerman en kwam net thuis uit de nachtdienst, 'smorgens om 7 uur. Hij wist mij een firma te noemen die in zonneschermen doet. Even op internet gekeken en inderdaad kon ik een firma hier in de Bilt bereiken. Ik werd teruggebeld; door de warmte en de daardoor ontstane drukte met de installatie van zonneschermen is er vooralsnog, althans deze week geen ruimte om mijn probleem te verhelpen; men adviseerde mij om de brandweer te vragen vanwege mogelijk gevaar voor de omgeving. De gemeente gebeld en uitgelegd dat er problemen kunnen ontstaan zodra de wind vat krijgt op het scherm; kan naar beneden komen met metaal en al. Er zou iemand langs komen en inderdaad, binnen een half uur stond er een brandweerofficier voor mijn deur en constateerde dat er inderdaad gevaar voor de omgeving was. Een ladderwagen werd ingezet en mijn probleem werd verholpen; het scherm werd doorgesneden en de hele constructie naar beneden afgevoerd; allemachtig wat voelde ik een opluchting en wat was ik de mannen dankbaar.
Nu nog zien hoe ik het scherm af kan laten voeren, maar dat is een beter overzienbaar probleem voor een ouwe vent. Desnoods zet ik het voorlopig even in m'n schuur bij de fiets.

Eerst naar Debbie

Blauwschokkers oftewel verse capucijners. Ieder moet
zijn eigen boontjes doppen. Een hele klus!

Vandaag zou helemaal een bewegingsvolle dag gaan worden. Allereerst naar de Pilatesles van Debbie bij ons onvolprezen fitnesscentrum Sportcity. Daarna even kort in de sauna en 10 minuten in de zon om te bruinen; was best lekker zo rond half elf 'smorgens; dan is het goed uit te houden op de zonneweide van het sauna "gebeuren".
Van de week sprak ik een mede sportcity gebruiker; hij ging wel drie keer in de week een half uur zwemmen. Sportcity heeft een overeenkomst met het belendende zwembad Brandenburg dat hun leden daar mogen zwemmen op bepaalde uren. Eigenlijk heb ik niet zo veel met zwemmen, maar in het kader van de lichaamsbeweging leek het mij wel wat; ik had m'n zwembroek meegenomen. En om kwart voor elf lag ik in het water en heb ik een half uur baantjes getrokken; gewoon op de klok en toen afspoelen en weer even opdrogen in het zonnetje.
Koffie gedronken bij Roos en op haar precisie-weegschaal geconstateerd dat ik, ja ja, 83,9 kg woog; kan me niet heugen dat ik onder de 84 kilogram was. Het lijnen lijkt vruchten af te werpen. Nu nog even volhouden.
'sMiddags weer 10 km gesjokt door de hitte; dat viel helemaal niet mee; het was zeker 30 graden en "Debbie" en het half uurtje zwemmen hadden het ouwe lijf toch wel behoorlijk vermoeid merkte ik. Weer een kop thee, onderuit gezakt in de tuin van Roos. Ze vertelde me dat Theo had gemaild dat hij nog wat aardbeitjes voor me had; die zijn wel zo tadelos lekker! "Ga jij ze maar halen meissie", sprak ik goedgunstig, "en laten we vanavond weer even gaan steppen", bridgen op de computer met tegenstanders. Hebben we gedaan en na afloop kwam Roos bij me langs met een paar aardbeitjes voor me en die waren inderdaad om te smullen. Ze had er ook een paar aan haar buurman gegeven en die ging ook direct naar Theo om groenten in te slaan; aardbeien heeft Theo slechts voor bijzondere klanten ha ha.
Nog even nazitten op mijn inmiddels wat koelere zuid-balkon en het bridgen nabesproken. Roos merkte op dat de door mij nooit gebruikte zonwering scheef hing. En inderdaad, hij hing lichtelijk op één oor. "Die zal ik morgen proberen op te hijsen", bedacht ik mij. Zou een ramp worden loop ik vast vooruit.

Te heet voor een Pietertje

Ze moesten nog even in de warme kamer staan om
uit te rijpen, aldus Theo. En inderdaad, toen waren ze
rood en voortreffelijk van smaak. Bijna zo lekker
als de wilde aardbeitjes, maar die smaak valt niet te
evenaren door cultivé's.

Had ik mij gisteren voorgenomen om "absoluut" de volgende etappe van het Pieterpad te gaan lopen, daar besloot ik - te beginnen bij het opstaan reeds - dat het gekkenwerk zou zijn om 6 uur lang te gaan treinen en bussen om van Meerlo naar de mij onbekende plaats Grubbenvorst te gaan wandelen. Dan maar weer naar Baarn en terug naar huis of een Doldertje, d.w.z. met de trein naar Den Dolder en dan via Lage Vuursche terug naar huis.
Net als in 2003 probeer ik wat kilo's overgewicht kwijt te raken door weinig te eten in combinatie met heel veel beweging. Uiteindelijk ben ik vanmorgen eerst naar de fitness gegaan voor de armspieren en heb ik 'smiddags een "drietje¨ gewoon hier in de buurt in het Houdringhebos gelopen; toch weer 12 kilometer en drie uur beweging. Dat is toch beter vol te houden dan dat gereis met die hitte. Hoewel het in het bos 'smiddags ook snoeiheet was.
Na afloop nog even bij Theo langs om hem te vertellen dat de aardbeien zo ontzettend lekker hadden gesmaakt. Hij had nog "blauwschokkers", verse capucijners. Daar had ik afgelopen week al 2 kilogram van gepeld en ingevroren, maar Roos is er ook dol op; dus een kilootje voor haar meegenomen en voor mezelf broccoli en een paar courgetjes om te bakken op z'n Grieks. Theo heeft er ook zo'n plezier aan dat we met zo veel genoegen uit zijn moestuin eten.
'sAvonds lekker van de zwoele zomeravond genoten bij Roos in de tuin. Het is een heerlijk jaargetijde; wel een beetje erg droog voor de landbouw en de natuur.

En speelt ook hobo!

Begin van de wandeling vanuit station Baarn via
 Lage Vuursche naar Bilthoven

Om kwart voor elf hadden we de trein naar Baarn. Even een kwartiertje wachten en daar verscheen de stoptrein uit Amsterdam met daarin de bekende krullenkop van Bart Vos; Bart V. - zoals ik in een eerder Blog schreef - suggereerde dat het om een misdadiger ging; niets is minder het geval. Bart is een jonge biofysicus die binnenkort gaat promoveren aan de VU op een proefschrift over fysische eigenschappen van stollingseiwitten.
Sinds vorig jaar heb ik hem weten te strikken c.q. te interesseren voor mijn passie over het ontstekingsproces van "het leven", het aller-, allereerste begin van de chemie van het leven. Daarover spraken wij dan ook op weg van Baarn naar de beloofde maaltijd die dit keer door Roos verzorgd zou worden.
Maar het gesprek verliep zeker niet louter over biochemie en/of biofysica, integendeel; Drs.P. en allerlei dichtvormen passeerden de revue; zittend op het bankje met uitzicht over het landschap van de Stulp had ik het over het Lot waarop Bart de relevante Latijnse tekst hieromtrent uit de Carmina Burana van Orff begon te declameren, daarin bijgevallen door Roos. Muziek kwam ter sprake - ik wist via Ben Brugge dat Bart hobo speelde; zelf was hij daar wellicht uit bescheidenheid of wat dan ook nooit over begonnen - en vertelde hij dat hij als jongen al in de Mattheus Passion had gezongen. Ook hiervan kende hij nog steeds de tekst van de Engelen; een deel dat muzikaal opstijgt wanneer de dialoog tussen de twee koren daar om vraagt. Ik kreeg kippenvel toen de muziek hiervan in deze omgeving uit mijn hersenpan opklonk.
En zo liepen we maar door; het ene na het andere onderwerp, zelfs de politiek waarin we nogal verschillende standpunten bleken te hebben. Aangekomen bij Roos thuis in de tuin gezeten tussen de slaplantjes en de andijvie die Roos met de nodige en terechte trots aan Bart liet zien.
Roos haalde tussen haar paperassen nog een brief die zij 23 jaar geleden had ontvangen naar aanleiding van een kunstig anagram dat zij aan drs P. had gestuurd. Bart was helemaal in extase toen hij dit schrijfsel van de door hem zo bewonderde P. in handen had; hij bleef het lezen en herlezen.
We aten ook voornamelijk uit Roos' tuin. Nog een lekker toetje van valappels en abrikozen dat Roos uit haar vriezer had getoverd en toen was de dag om.
Ik bracht Bart nog even naar de bushalte waar we afscheid van elkaar namen na een fijne dag met bijzonder mooi weer.

Thierry Baudet

Thierry Baudet

Tot kort na de afgelopen verkiezingen voor de tweede kamer had ik nog nooit van dit jongmens gehoord. Pas toen Hans Wiegel ergens in een commentaar zijn bewondering uitsprak voor het verschijnen van een nieuwe partij met twee zetels, Forum voor Democratie en daarbij de naam van de dertiger Baudet noemde wist ik van zijn bestaan. Een nieuwe rechtse partij, voortgekomen uit het kluppie dat de volksraadpleging rond de toetreding van Oekraïne in de Europese Gemeenschap had geïnitieerd.
Natuurlijk was ik daarin geïnteresseerd en heb wat rondgeneusd op internet. Over Thierry Baudet vond ik dat hij een academicus was, gepromoveerd en wel, historicus èn jurist. Wat voor mij toch wel de klap op de vuurpijl was betreft zijn promotor: Roger Scruton, cultuurfilosoof. Ik heb al vele jaren een grote bewondering voor deze conservatief die een lans breekt voor het behoud van cultuur en ook formuleert waarom behoud van cultuur zo belangrijk is. Daar ben ik het volkomen mee eens. Denk maar aan de schoonheid van oude binnensteden en oordeel dan over Corbusier et al en andere afbraak-architecten. Gelukkig is er heden sprake van moderne schoonheid in architectuur. Het zelfde geldt voor de muziek. Nou ja, ook daar heeft Scruton een mening verkondigd die ik graag onderschrijf.
En dan nu Thierry Baudet, een stuk jonger dan Roger Scruton en vol ambitie om de culturele waarden van ons land weer goed op de kaart te krijgen door zich daar politiek voor in te zetten.
Weer een dertiger waar ik veel van verwacht; zijn boek, "De aanval op de natiestaat", staat klaar om gelezen te gaan worden. Ben benieuwd.
Foto gecopieerd van deze site.

Geschiedenis van de vooruitgang

Eerder las ik een boek van deze jonge schrijver; Rutger Bregman, schrijver van het boek "Gratis geld voor iedereen". Van dat boek raakte ik niet erg onder de indruk. Maar het boek: "De geschiedenis van de vooruitgang", heeft me een zetje in de positieve richting gegeven.
Vaak heb ik "vooruitgang" toch vooral gezien als een onvermijdelijke route naar de afgrond; milieuproblemen, overbevolking, honger, oorlog en noem verder alle paarden van de apocalyps maar bij de moderne naam. En dan is het ontzettend verfrissend wanneer een wat oudere twintiger - Rutger was 28 jaar toen hij dit boek schreef/publiceerde - juist de nadruk legt op het flexibel vermogen dat ook bij onze soort in de huidige technisch zo vergevorderde staat hoort.
Heerlijk om na Julia Enders en Ted Yong weer zo'n boek van een jongere schrijver te hebben gelezen dat m'n eigen zienswijze positief beïnvloedt.
Overigens ben ik een commentaar tegen gekomen van Dirk-Jan Baar over dit boek, die er niet om loog. Hij vond het helemaal niks en het product van een moderne internet gebruiker die van alles bij elkaar had gegoogled. Rutger schrijft zelf ook dat hij veel informatie van het internet heeft "gehaald". Blijft onverlet dat er een - misschien af en toe wat warrige, hilarische  - samenhang in zit. Ik proefde wat kinnesinne in het commentaar.
Maar vooral het verfrissende van zo'n jeugdige blik op al die somberheid die - in ieder geval - mijn visie vanaf de 70er jaren heeft bepaald deed me plezier. En de nuancering liet Bregman ook wel degelijk meer dan doorschemeren! Een goed boek en makkelijk leesbaar.