Gek op citaten

Soms heb je in een boek een zin waar je om moet lachen of die je zo scherp vindt dat je hem zou willen onthouden. Maar ja, het geheugen is nogal beperkt; mijn extended geheugen is natuurlijk mijn daily Blog en daar kan ik dagelijks wat kwijt.
Zo heb ik bij het bestuderen van de dikke pil over de meesterwerken uit de Russische literatuur een aantal citaten die kennelijk in Rusland zijn ingeburgerd maar oorspronkelijk afkomstig van Poesjkins "Jevgeni Onegin", een larmoyant verhaal in dichtvorm:
Citaat over de citaten:

Gezegend hij die jong was in zijn jeugd, gezegend hij die tijdig wist te rijpen.

Gewenning is ons van God gegeven, ter vervanging van geluk in ons leven.

Al wie geleefd heeft en gedacht, kan niet anders dan de mensen in zijn hart verachten.
Einde citaten

Niet erg opwekkend vind ik deze Russische citaten.

Wèl een geestige opmerking vond ik in het boek "I contain multitudes" van Ed Yong over met elkaar strijdende wetenschappers in het veld van symbiose:

Citaat:
I find it ironic that theory, which is the epitome of cooperation and togetherness, can deeply divide people who spend their entire time thinking about cooperation and togetherness,

Geen boottocht maar een Klooster bezocht

Kerk van Evangelistria, gefotografeerd vanuit een raam
in het museum.

Roos wilde graag een boottochtje maken. We hadden voor vandaag tickets besteld maar bij aankomst bleek dat de toch was gecancelled omdat de kapitein ernstig ziek was geworden, naar we begrepen had hij een beroerte gekregen. Vervelend voor ons maar nog veel vervelender voor de betrokkenen.
Wij gingen aan de haven uit arren moede maar een kop koffie drinken op een terras met wel heel erg lekkere zachte stoelen. Na daar uitgebreid van genoten te hebben besloten we om een taxi te nemen en ons naar het klooster Evangelistria te gaan bezoeken. Onderweg met de taxichauffeur uitgebreid gesproken over de (gif)slangen in dit gebeid; iedere keer als hij het woord "snake" uitsprak ging hij zich uitgebreid, tot wel drie keer toe bekruisen om het onheil af te wenden. Ik vroeg hem of het echt waar was dat er hier kwik in het drinkwater zou zitten, Mercury dat hier uiteraard Hydrargyrum, vloeibaar zilver, kwikzilver genoemd wordt. Leuk om dat woord hier in haar oorspronkelijke naam te horen; als chemicus ken ik natuurlijk het symbool Hg voor kwik, maar het woord Hydrargyrum hoor je nooit; het is altijd Mercury.

Even het oude zonnehoedje van m'n vader, dat ik nog altijd
draag nat maken voor de nodige koelte op m'n hoofd.

Welnu, het klooster was zoals Griekse kloosters altijd zijn; mooie plek met een bronnetje in de buurt, in dit geval een wel zeer fraaie kerk erbij, de refter, het weefgetouw waarop ooit de eerste, de protovlag van Griekenland werd geweven. Rust, stilte, devotie; een enorme olijfpers. En toen liepen we weer terug.
Oplettende Roos zag een voetpad richting Skiathos en dat hebben we gelopen. Kwamen we het beekje tegen dat ook het klooster van schoon water voorzag. Zo'n droog land en dan toch stromend water; alsof het land zich uitperst. Hebben we zelfs een keer in het kurkdroge Malte gevonden; zou je niet verwachten.
Was een leuke wandeling, onze tweede wandeling langs een zeer goed gemarkeerd pad. Skiathos mag zich met recht een wandeleiland noemen; hebben we niet eerder meegemaakt, noch in Griekenland, noch in Spanje!

De eerste wandeling op Skiathos

Ja hoor, de eerste aanwijzing dat het pad
hier ook echt gemarkeerd is.

Vanuit ons apartement was het een hele klim naar de opgang van de eerste wandeling die we zouden maken. Snoeiheet en ontzettend steil maar met het kleine kaartje lukte het ons zonder al te veel problemen om de opgang te vinden en die bleek prima te zijn gemarkeerd; dat beloofde veel goeds en terecht zoals later deze week zou blijken.
Een echt GR paadje liep langs de helling richting klooster Kechrea. Volgens ROos wel te halen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Heen was misschien nog wel gegaan maar je moet dan ook nog terug en daar voldoende puf voor over houden. Eerst maar eens een paar uur en dan keren zo stelde ik voor. En dat deden we. Door olijfboomgaarden, door weilandjes met heerlijk geurende rozen, vogelgeluid waaronder de nachtegaal. Overigens zagen we nauwelijks vogels. Het was behoorlijk warm maar we genoten volop.
Onderweg een stukje brood met banaan en een tomaat, zo'n lekkere vlezige met een beetje zout erop.
Aan het eind vond ik - held - het wel een beetje eng worden. "Zullen we hier even van het uitzicht genieten", was het voorstel van Roos. Ik liet me niet kennen maar vond het een rot plek om te gaan zitten.

Roos in het veldje met rozen. Helemaal op haar plek!

Inderdaad een fraai uitzicht op de zee in de verte, maar ook tientallen meters hoog en een zeer steile helling om niet te zeggen, afgrond. Ik stelde voor om nu maar terug te gaan, meer door hoogtevrees dan door vermoeidheid gedreven. En die lieve Roos voldeed aan mijn angstig verzoek.

Doodsteil blijven staan en voorzichtig een foto gemaakt.
Een smaragdhagedis die zijn naam eer aandoet.

Onderweg zagen we nog een pracht van een smaragdhagedis.
Op het weitje met de geurige rozen hebben we nog een keer gepauzeerd en genoten van de stilte en de lekkere atmosfeer; fijne plek om te zijn.
Weer terug gelopen en de steile afdaling naar het apartement, op naar een biertje op ons terrasje. En natuurlijk 'savonds weer inktvis in het dorpje.

De jarige Sjoerd

De elegantie zelf aan de wandel

Op 6 mei zijn Roos en ik meestal met vakantie; 2 jaar geleden werd Sjoerd op deze dag geboren en zaten we op Lesbos. Dit jaar dus op Skiathos. Maar met de handige smartphone kon ik Arja feliciteren met de jarige Job. Arja stuurde vervolgens een video en foto's; dat zijn toch wel heel leuke moderne verworvenheden. Verder is die smartphone veel kleiner en lichter dan m'n groompie; ik kan  veel meer bagage kwijt in de rugzak en dat is een groot voordeel.
We begonnen de dag met koffie en baklava op ons balkon/terras. Roos had de kaart bestudeerd en zo besloten we om de dichtstbijzijnde wandeling vanuit het apartement te gaan maken.
Het was een stevige klim om bij het begin van de wandeling te komen. Tot ons grote genoegen was het begin van de wandeling duidelijk gemarkeerd en daar gingen we op weg. Het was warm; het pad was meer dan schitterend. Onderweg zagen we een smaragdschildpad en genoten we van de geuren en de stilte. In een veld vol van wlde rozen hebben we onze meegebrachte lunch genuttigd. Het was klimmen en dalen zoals je mag verwachten in Griekenland. We genoten volop.
Eenmaal terug in het apartement lekker opgefrist en vervolgens naar het dorp gewandeld en lekker calamaris gegeten. Heerlijk om weer in Griekenland te zijn

Schiereiland van Skiathos

Op 7 mei hebben we een wandeling rond het schiereiland gemaakt; dat is toch wel ons grote genoegen - passie is een te groot woord maar dekt de ladeng toch ook wel - om in dit soort oorden de benen te strekken. Ook hier een opmerkelijke stilte hoewel het geen natuurwandeling betrof als gisteren.
Weer terug bij de grote weg hebben we de bus genomen en naar de stad gegaan. Voor de afwisseling weer inktvis gegeten; dat is smullen geblazen.
Op ons terras nog een biertje en toen gingen de luikjes weer dicht.

Skiathos, Grieks wandeleiland

Vanmorgen heel vroeg met de Schipholtaxi naar het vliegveld; weekje Skiathos. Een vlotte vlucht; we waren er al om iets van 9 uur lokale tijd. Ach ja, dan duurt het nog meer dan een uur voordat je bij het apartement bent; we werden wel verwend; we kregen een vier-persoonsapartement waar de anderen een veel kleiner twee-persoons kregen; dat was boffen.

We hadden onze geringe bagage snel uitgepakt en gingen direct op weg naar het dorp; was ongeveer een half uur lopen, zij het wel langs een vrij drukke weg. We vonden een afslag naar het strand met een restaurantje; bleek te worden gedreven door een NLse mevrouw die hier met een Griek was getrouwd. Zij wist ons te vertellen dat het kraanwater hier echt niet gedronken moest worden omdat er kwik in zou zitten; zou zomaar kunnen in zo'n vulkanische streek. Het werd later ook bevestigd en dus liepen we de hele vakantie te sjouwen met plastic flessen water. Maar deze mevrouw wist ons ook te vertellen dat je op Skiathos heel goed kon wandelen en dat er gemarkeerde paden waren. We aten een salade en dronken er koffie en Roos scoorde daar een plattegrond waarop tot ons genoegen inderdaad wandelpaden waren aangegeven. Van dit kaartje zouden we nog veel plezier hebben deze vakantie.

Verder is Skiathos een prettige plek; de mensen zijn bijzonder vriendelijk en helemaal niet opdringerig zoals in Macedonië.

'sAvonds hebben we bij een supermarkt in de buurt van het apartement inkopen gedaan en bij een bakkertje baklava gekocht voor het ontbijt. Gezellig plekje bovenop de winkel met terras om koffie te drinken. Nog even op ons eigen balkon gezeten en toen het tekort aan slaap van de afgelopen nacht ingehaald.

Weer een museumdag

Luiheid (La paresse)
Houtsnede, Félix Vallotton

De tentoonstelling van de Franse prentencollectie in het van Gogh museum stond nog steeds op mijn lijstje; echt iets om vandaag te gaan doen. Gisteren een "tijdslot" verkregen; Roos had het voor me geprint; helaas kreeg ik het niet voor elkaar om het op de SmartPhone zichtbaar te maken?! Om half twaalf was ik bij het van Gogh museum; er stond weer een megarij voor de kassa om kaartjes te kopen. Het moet de mensen toch zo langzamerhand wel duidelijk zijn dat je beter toegangskaarten kunt bestellen via Internet. Op die manier had Roos ook toegangsbewijzen destijds voor het Louvre in Parijs; kun je zo doorlopen.
Die grote prenten waren erg "in" tijdens de zestiger en zeventiger jaren. Bij vele vrienden hingen die grote posters van Toulouse-Lautrec en anderen aan de muur of tegen deuren geprikt. Daarom wekt het bij mij en waarschijnlijk bij veel leeftijdsgenoten een vertrouwd, enigszins nostalgisch gevoel. En inderdaad, bij het betreden van de tentoonstellingsruimte werd ik getroffen door de bijna vertrouwd aandoende sfeer; enigszins art nouveau, meer fin de siècle, mannen met hoeden; uitdagend geklede dames; jonge vrouwen met oudere, rijke mannen, maar ook mooie natuurmotieven en enorme aanplakbiljetten die in Parijs aan de muren werden geplakt.

Een schoonheid

Ik maakte wat foto's maar werd er op attent gemaakt dat je in het van Gogh museum niet mag fotograferen. Was me nog niet eerder opgevallen eerlijk gezegd, maar ik zag het inderdaad beneden staan. Alleen op aangegeven plekken mag je fotograferen, maar kennelijk geen kunstwerken. Overigens maak ik de foto's in musea zonder uitzondering met de flits op de uitstand.
Op de hogere verdiepingen waren de vaak enorme printen opgesteld die als aanplakbiljetten met advertenties voor o.a. de variété's van de Moulin Rouge werden geplaatst. Le chat noir, en andere iconen. Maar er was nog veel meer fraais, esoterisch werk van Redon, houtsnedes van Vallotton e.a. Op de hoogste verdieping werd de techniek van het printen uit die dagen getoond. Een enorme drukpers was opgesteld, maar ook audio-visuele apparatuur waarop de drie verschillende technieken, waaronder de houtsnede, steendruk en etsen werden getoond. Wat een gedoe voordat er een kunstwerk van de pers kan rollen. Ongelooflijk dat je met zo'n bewerkelijke techniek zulke mooie resultaten kunt bereiken. Kun je je niet meer voorstellen met de ver gaande technische mogelijkheden van tegenwoordig. Maar echt kunstenaarschap verloochent zich niet. Een fijne tentoonstelling zoals ik gewend ben van het van Gogh museum.

Wim Selderbeek

Potret van Wim Selderbeek. Jan Sluijters

Wim Selderbeek was een koopman die begin 20e eeuw een imposante verzameling schilderijen van NLse schilders heeft verzameld. Daarvan was een expositie samengesteld door het museum Alkmaar. Dankzij de Kunstkrant die ik regelmatig van mijn buurvrouw krijg was ik daarvan op de hoogte gesteld; eerder was ik al in Alkmaar vanwege de TT over van Everdingen en dan nu deze verzamling met werken van o.a. Jan Sluijters die veel voor Selderbeek heeft geschilderd, o.a. een fraai portret van zijn vrouw met kinderen. De triestigheid - vanwege de oorlog? - straalt uit de ogen van mevrouw Agaath Selderbeek.
Wim had zijn kapitaal verdiend met de handel in wild en gevogelte en later ook in automobielen; we spreken over twintiger jaren. Een Ford auto met V8 motor stond ook opgesteld in de tentoonstellingsruimte.
Een enorm schilderij van een Staphorster gezelschap sierde een muur. Ik was onder de indruk van het geheel en kan het iedere kunstliefhebber aanraden om erheen te gaan.

Mevrouw Selderbeek met haar twee kinderen

Deze Ford auto, voorzien van een V8 motor sierde de tentoonstelling.
Wim Selderbeek heeft in dit soort auto's gehandeld en mede zijn
kapitaal verdiend waarmee hij de kunstaankopen financierde

Jean-Antoine Watteau

Détal uit een krijttekening van Watteau

Na het bezoek aan de tentoonstelling in Alkmaar ging ik naar Haarlem, zo had ik het gepland. Eigenlijk hadden Roos en ik een stuk van het Maarten Van Rossumpad willen wandelen vandaag, maar het zou gaan regenen. Na het stuk in de regen, vorige week met Huib, had ik wel m'n bekomst van wandelen met regen. Als pensionado kun je het tenslotte uitzoeken en af laten hangen van mooi weer. Met regenachtig weer wachten de musea.
Onderweg naar Alkmaar en Haarlem heb ik de kunstkrant uitgeplozen en alle interessante exposities overgenomen om in een soort Blogagenda te gaan plaatsen. Zal ik nader uit gaan werken.
De expositie van Watteau bestond vooral uit krijttekeningen en enkele niet erg imposante schilderijen. Hij beheerste het tekenen met krijt wel heel goed; met verschillende kleuren bracht hij nuance en perspectief. Erg knap vind ik het om met enkele relatief ruwe streken een portret weer te geven. Opeen zag ik een pentekening en ik verzuchtte: "jemig, dat is net zo mooi als Rembrandt", maar toen ik op het info-bordje keek zag ik dat deze pentekening ook daadwerkelijk van Rembrandt was; die was toch wel een zeer groot kunstenaar!

Deze krijttekening van een wolvenjacht is niet van Watteau; deed me denken aan
de laatste fase van WO II waarbij Duitsland van alle kanten werde aangevallen en verscheurd

Er hing ook een tekening van Fragonard en dat is toch wel een klasse beter hoor. Ook de schilderijtjes van Watteau konden niet in de schaduw staan van wat ik van Fragonard heb gezien. Dom genoeg had ik die twee namen door elkaar gegooid toen ik Huib vroeg wat hij van deze tentoonstelling vond; Huib vond het maar matig en kon de krijttekeningen minder waarderen. Ik was voorbereid, vond de krijttekeningen erg mooi, maar de schilderijen die er hingen waren niet de moeite waard. Overigens heeft Watteau best mooi geschilderd, daar valt niets aan af te dingen! maar die hangen nu niet in Haarlem.
Heerlijk zo'n kunstdag; volkomen tevreden ging ik weer naar huis. Nog even snel een fitness rondje gemaakt voor de broodnodige beweging en toen lekker spinazie eten uit de tuin van Theo.

De toren van de St Bavo stak zo mooi boven alles uit dat ik hem moest fotograferen voor deze Blog

Conversatie via OllekeBollekes

Vrijwel vanaf het eerste moment dat we met elkaar spraken kwamen de OllekeBollekes, de dichtvorm die werd geïntroduceerd en groot gemaakt door drs. P., Heinz Polzer voor intimi, ter sprake. En ook bij latere gelegenheden was het toch steeds deze dichtvorm die ter sprake kwam; voor Bart was drs. P. een icoon, dat was duidelijk. En aangezien dat ook voor Roos geldt - zij heeft jaren geleden vrij uitgebreid met P. gecorrespondeerd en zij waren beiden ooit lid van het zelfde dispuut - moest ik mij min of meer terug trekken uit de correspondentie die Roos en Bart voerden over het maken van een wandelafspraak. Meer en meer gingen zij over in het Latijn, een taal die ik tot mijn grote frustratie nooit onder de knie heb gekregen. Een enkele keer kon ik nog een zeslettergrepig -, maar wel NLs woord inbrengen, maar daar bleef het dan bij. Overigens is de afspraak nog steeds niet gemaakt en wordt het allengs moeilijker om nog uit te maken om welke datum het gaat; toepassing van het (potjes)latijn heeft zo zijn beperkingen!

Het maken van de eerstvolgende wandelafspraak liep als volgt: 

Bart schreef:

Dactylus, dactylus,

Prijst u de dactylus!

Zin- en vormgevend aan ‘t

Ledig bestaan

1

Muze, het leven is

ollekeïssimo

Dat zal er blijven, mocht

alles vergaan.

2

U spreekt bezorgd van een

ollekebolcomplex?

Laat deze zonderling

lekker begaan.

Tja, twee eindes op één begin… Wat vinden jullie? Of eentje in het Engels, ter gelegenheid van Valentijnsdag

Twenty first century.

Poems are boring, ey?

Man shares his love, with a

smiley on app

Woman responds to his

unromanticity

totally adequate

saying 'No, snap!'

Waarbij opgemerkt moet worden hoe lastig het is om in het Engels een geschikt zeslettergrepig woord te vinden! Waarbij vermeld moet worden dat ik ieder hoofdstuk van mijn proefschrift met een Ollekebolleke (of Higgedypiggedy, de Engels benaming voor het fenomeen) wil beginnen. Niet alleen geschikt voor kerst- en ansichtkaart, ook ter verfraaiing van wetenschappelijk werk!

Hoezo, Ollekebolcomplex? Verder ging de uitnodiging van Bart overigens ontbollekt: 

De vorige keer dat wij elkaar spraken lag er sneeuw op de bomen, inmiddels is er ontluikend groen – hoe maakt u het? Is het weer tijd voor een boswandeling in/op/bij de prachtige Utrechtse heuvelrug?

Onze response was de volgende, waarbij aangetekend dient te worden dat mijn inbreng slechts het zeslettergrepige: "dissertatieveling" was; het rijm komt derhalve op rekening van Roos:

Ratio! Rekenwerk!
Stelling voor stollingen.
Daarover schrijven,
een ernstige taak.

Toch wel weer humor van

dissertatieveling:
ollekes plaatsen per
hoofdstuk en zaak
--------
Heuvelrug! Lenteplek!
wederom wandelen.
Lijkt ons een meer dan
uitstekend idee.

Kun je misschien op de
29e?
Neem dan je goede humeur
maar vast mee.

Helaas blijkt Bart te zijn verhinderd; hij bolkt het volgende:

Koningsdag? Wegwezen!

Reizen met vriendengroep.
Daar waar de weg uit het
spreekwoord ons leidt.

Wat vinden jullie van
postpostherdenkingsdag,
voor een moment vol van
lenterigheid?

Dat is dan weer een datum die ons niet schikt waarop Roos bolkt:

Drukte! Agenda's vol!

Grote verslagenheid!

postpostbevrijdingsdag

is al bezet.

Dat wordt dus wachten tot

postpostsintjuttemis

(mei 21) dan 
redden wij het.

Maar ook die datum schikt Bart niet; ik vrees dat we moeten overgaan tot een laagvloerse correspondentie, misschien zelf een telefoongesprek of - ik durf het bijna niet te vermelden - een Whatsapp'je.

Datumrijm? Metrumdag?

Is dat een muzentaak?

Dichters met afspraken

leren dat snel.

Ik stel dan voor om op

duodetringinta

mei te gaan wandelen,

kunt u dan wel?

Ik moest afhaken en schreef Roos: "Jeetje, wat zijn jullie goed in dat ollekegebol. Welke dag zou hij bedoelen? Afz. een nederig HBS'er".

De correspondentie gaat vast nog voort. Het laatste bericht ontving ik vanavond iets voor 24.00 uur.

Met z'n drietjes aan het werk

Toen het nieuwtje weer een beetje van "opa" over was
moest er weer druk getekend en geknipt worden

Ik was door omstandigheden een tijd niet geweest en werd enthousiast begroet door het drietal kleinkinderen: "dag opa". Zelfs de kleine Sjoerd die inmiddels een hele peuter was geworden en niets baby-achtigs meer had zoals de laatste keer dat ik hem zag, was niet verlegen en noemde me direct "opa". Hartverwarmend. Meteen moest ik mee om het lievelingsboek van Gijs te bekijken; ik kreeg nauwelijks tijd om m'n jas uit te trekken; en zo hoort het ook. Op de bank gezeten kon ik een en ander uitdelen. Zo had ik een grote bak met schoongemaakte en klein gesneden aardbeien bij me. Ook bakjes en vorkjes, maar dat was overbodig want ze prikten met de vorkjes direct in de grote bak; de kleinste, Sjoerd was onverzadigbaar. Gelukkig was het ruim voldoende en bleef er wat over.
Ik had natuurlijk nog wat kadootjes bij me. Voor Gijs iets speciaals, meer speciaal voor mij dan voor hem vermoed ik. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik van m'n vader een moeder een kinderbijbel. Die heb ik in het volgende jaar moeizaam helemaal uitgelezen; het lezen had ik waarschijnlijk nog maar net onder de knie. Ik vermoed zo dat die bijbel na die tijd niet veel meer is ingezien; mijn broers hebben hem zeker niet gelezen, en ik ook niet voor een tweede keer. Maar ik vond het wel wat hebben om hem door te geven; de kinderen van Arja en Walter worden katholiek-light opgevoed en zullen dus kennis gaan maken met de verhalen.
Gisteren had ik de bijbel nog eens globaal doorgenomen en tot mijn genoegen kwamen veel van de verhalen me behoorlijk bekend voor ook al ben ik vrijwel zonder bijbelse geschiedenis of andere kerstening opgevoed. Het christelijk geloof vind ik als filosofie wel bijzonder, althans de boodschap uit het nieuwe testament. "Dit boek gaat over de Here Jezus", zo overhandigde ik het aan Gijs die minder onder de indruk was dan ik; kan toch ook niet anders. Ben benieuwd hoe het dit oude boek verder zal vergaan; het handschrift van mijn toen nog zo jonge moeder stond voorin: "Van pappa en mamma voor mijn 7e verjaardag"; 1955; moeder was 29, bijna 2 jaar jonger dan Arja nu.
Gijs had ik lang niet gezien; als ik kwam zat hij steeds op school; vandaag was het de eerste dag van een vakantie en waren ze allemaal thuis. Ook Evi zit inmiddels op school, dus dat kwam goed uit. Met Gijs, ondanks dat hij inmiddels wel wat zwaar wordt Damespaard, Boerenpaard gedaan; had ik wel verwacht. Lekker joch! Evi trok een prinsessenjurk aan; echt een meisje. Toen het nieuwtje van "opa" af was gingen ze met z'n drietjes aan tafel "aan het werk". Deed me zo aan "vroeger" met m'n eigen kinderen denken, al die gebogen koppies druk aan het tekenen of anderzins. Ik heb er een foto van gemaakt die deze blog siert.
En intussen brood smeren, opruimen en wat een moeder zoal aan drukte heeft natuurlijk heb ik gezellig met dochterlief zitten praten, zelfs nog even in de tuin.
Zo halverwege de middag keerde ik weer terug naar huis; Sjoerd lag in bed; Gijs was een spelletje aan het doen op z'n iPad; Evi moest gek doen toen ik dreigde om haar mee te nemen. Ik werd uitgebreid uitgezwaaid en de glimlach kon ik niet makkelijk van m'n gezicht poetsen. Fijn om ze allemaal weer te hebben gezien.

"Moeders zondag" en "de gouden roos"

Van vriend Dick kreeg ik het boek "Moeders zondag" van Graham Swift gestuurd; volgens Dick een ontroerend mooi boek. En inderdaad, een emotioneel roerend liefdesverhaal, geschreven vanuit het perspectief van de schrijfster die het boek op latere leeftijd, als bejaarde vrouw geschreven zou hebben ware het niet dat Graham Swift een man is. Dat verdraaien van het perspectief is een verrassend element in een boek en kan per definitie slechts in een roman worden verwoord dunkt mij.
Niet veel later las ik van Paustovskij het verhaal "De gouden roos", een even emotioneel verhaal, een tearjerker over een armoedzaaier, vuilnisman in Parijs die om goed te doen jarenlang het stof van goudsmeden apart houdt en daaruit meticuleus de microscopisch kleine gouden stofdeeltjes verzamelt om daar een "gouden roos" van te doen maken door een goudsmid. En dan zwiept het "verhaal" ook een andere kant op.
Het boek dat is uitgegeven onder de titel "De gouden roos" is bijna een handleiding voor schrijvers. Het titelverhaal behelst de werkwijze van een goede schrijver, die feitjes, gebeurtenissen, personen als de goudstofjes uit zijn levensgeschiedenis verzamelt en daar als de gouden roos een literair sieraad van smeedt.
De overeenkomst tussen het verhaal van de absolute literaire meester Paustovskij en de korte vertelling van Swift is misschien wat gezocht maar trof mij.

Overbodig lawaai

Geen blad te bespeuren en toch herrie maken

Motorfietsen met knalpijpen die niet dempen maar er vooral voor zijn om op te vallen; auto's die stationair draaiend blijven staan voor de winkel waar de chauffeur boodschappen moet doen (zie je veel in Spanje); dichtknallen van deuren; harde muziek in de openbare ruimte of in gezamenlijke woningen, het is van dat lawaai dat nergens voor nodig is en waarmee je een ander stoort; meestal zonder de bedoeling om storend te zijn, maar storend blijft het.
Bij mij aan de overzijde is een zorgcomplex voor demente bejaarden; rustiger buren kun je niet treffen. Maar kennelijk heeft de organisatie nogal wat geld voor onderhoud, althans voor het bijhouden van het schaarse groen rondom het enorme pand. Het gevolg is dat daar regelmatig blad wordt geblazen, onlangs zelfs door een snel rondlopende jongeman met zo'n kabaalkreng terwijl er werkelijk geen blad viel te bespeuren: malligheid. Dat vond ik nog eens overbodig kabaal.
Overigens lijkt de bladblazer wel een soort statussymbool te zijn geworden. Ook achter de flat zijn (particuliere) tuinen en een aantal van de eigenaren vindt het kennelijk heerlijk om urenlang gras te maaien of blad te blazen; op mooie droge dagen is het een herrie van jewelste.
Als ik Geert Mak moet geloven kan het nog veel erger; in de VS is een ware oorlog uitgebroken tussen de Mexicaanse bladblazende tuinlieden onderling die de bladeren van de ene tuin in de andere blazen. Lees: "Reizen zonder John". Overigens staat in datzelfde boek ook hoe de voelbare stilte was toen de enorme prairies van wat later de VS is gaan heten nog niet waren besmet met de producten van de industriële revolutie uit Europa als de stoommachine en de locomotief.
Wanneer we aan het wandelen zijn in verre streken dan kan ik ook zo genieten van de stilte; vind ik echt iets om van te genieten.

Een abonnement op de Trouw

Het valt Roos en mij de laatste tijd zo duidelijk op dat de artikelen die we op prijs stellen steeds uit het dagblad "Trouw" komen dat we beiden tot de conclusie kwamen dat ik maar eens een abonnement op deze kwaliteitskrant moet nemen. Al zo'n jaartje ontvang ik dagelijks de zeer korte samenvatting van het nieuws van NRC; het enige voordeel daarvan is dat je er in 30-40 seconden mee klaar bent, maar informatief is het zelden. En de artikelen uit kranten die je in de trein vindt of die je in de bieb leest en interessant zijn, tja, altijd de Trouw.
En zo zat ik vanmorgen achter de site van Trouw en kon ik chatten met Linda; geen computer, maar een persoon die mij door de administratieve procedure hielpt voor zover nodig. Zo gezegd, zo gedaan. Als het allemaal gelukt is dan ontvang ik vanaf maandag de digitale versie van de Trouw, dus geen papier. En mocht ik een artikel tegenkomen dat ik nog eens op m'n gemak wil lezen dan ga ik naar de bieb want daar ligt de paper versie; leest toch lekkerder. Maar misschien wen ik ook wel aan die digitale versie. De smartphone bevalt me ook steeds beter, alleen moet ik sneller leren typen op dat kleine kreng.

A dog's heart, de opera

De hoofdpersoon, de hond

Op de terugweg naar huis heb ik Roos openlijk bekend waarom ik tot voor niet zo heel lang geleden zelden met haar meeging naar de opera: ik vond het zonde van het geld?! Wel ging ik mee naar de opera Medée in Alkmaar omdat ik dat verhaal zo fantastisch vond en de opera in de open lucht van het landgoed Rhijnauwen, eveneens gebaseerd op een klassiek thema van de hubris van Phaëton. Ook in Essen ben ik meegeweest naar een opera over Griekse vluchteling in de tijd na WO I en een keer naar Düsseldorf naar "Der Rosenkavalier" van Richard Strauss. En eigenlijk vond ik het steeds intrigerender.
Vanavond was de absolute apotheose van zowel het voor mij relatief nieuwe fenomeen van de opera als een muzikale ontsluiting van de Russische ellende waar ik de laatste maanden zoveel over heb gelezen: A dog's heart, een opera gebaseerd op een novelle van de russische schrijver Michail Boelgakov; een satirisch verhaal over de tijd na de revolutie, de tijd van de nieuwe mens die tegen de menselijke natuur in werd doorkneed met de akelige desem van het bolsjewisme.
Een moderne opera, voor het eerst gepresenteerd tijdens het Holland Festival van 2010 maar nu in reprise. Ik ben Roos ontzettend dankbaar dat ze mij niet aflatend heeft geënthousiasmeerd voor deze kunstvorm en mezelf dat ik altijd nieuwe dingen wil onderzoeken want deze opera met haar moderne muziek en haar fantastisch vorm gegeven kritiek op het proces van het kneden van een "nieuwe mens" betekende veel voor me. Het boek "Ingenieurs van de ziel", van Frank Westerman kwam weer bij me boven drijven. Wat een gruwelijke tijd moet dit toch voor Rusland zijn geweest.
De zeer moderne muziek, het toneelspel, de zang, de regie, het was allemaal zo fantastisch in elkaar gezet. Speciaal was het gebruik van het klassiek Japanse bunraku poppenspel om hoofdrolspeler, de hond Sjarik vorm te geven.
Het einde, een harmonisch oplopende schreeuw in dissonanten, was wonderschoon gecomponeerd. Het publiek was razend enthousiast en dat deelde ik volkomen.
Ik zou zeggen: "lezers van dit blog, ga erheen zolang hij nog wordt uitgevoerd".

Twee tapuiten tegelijk!

Tapuit. Foto Hans van Zummeren

Heerlijk uitgerust na een diepe slaap werd ik om 7 uur wakker; ontbijtje gemaakt voor ons beiden en voorbereidingen getroffen voor een dag vogels kijken met Cyria. Het was Koningsdag; ik verwachtte grote drukte in de trein naar Amsterdam. De NS kennelijk ook want er reed een enorm lange Intercity; deze was bepaald niet vol om half tien. Om kwart over tien stapte ik bij Cyria in de auto en gingen we naar de Kennemerduinen. Dat is toch wel een heel mooi gebied. Het was er heel rustig ondanks de vrije dag; de vogels lieten zich vooral horen; ik kreeg weer een lesje vogels luisteren; dat valt niet mee om te onthouden, maar ik pik er toch langzamerhand wel het e.e.a. van op door de lessen van Ab en Cyria en af en toe beluister ik ook de verschillende filmpjes hierover op youtube.
Nu in het voorjaar is dit gebied wel op z'n mooist en niet alleen om vogels te kijken. Ik genoot er echt van ook al ben ik hier in de Kennemerduinen vaak geweest; ook onlangs nog met de PROIRA-wandeling waren we hier.
Cyria maakte me attent op het geluid van de gekraagde roodstaart, de boomleeuwerik, zwartkop, grasmus en nog andere kabaloïden; lastig, maar ontzettend leuk. Op zeker moment kwamen we langs een wat kalig gebied; "dit lijkt me echt een terrein voor tapuiten", merkte ik op. De tapuit had ik nog nooit gezien, maar het is een vogel die mij wel bezig houdt omdat hij zich gedraagt als een milieu-indicator. Uit verschillende bronnen heb ik begrepen dat de tapuit als broedvogel uit NL dreigt te verdwijnen. Als oorzaak is gezocht naar het verdwijnen van konijnen, waardoor zijn nestgelegenheid zou zijn verdwenen. Er si ook gekeken naar mislukte broedsels en daaruit bleek dat de niet tot wasdom gekomen embryo's allerlei misvormingen vertoonden; ik heb de neiging om die - naar de beschrijving van de onderzoeker - "teratomen" te noemen. Er bleek een hoge concentratie dioxine in de eieren voor te komen.

Een nieuwsgierige, niet schuwe vos kwam
nog even langs voor een snack denk ik

"Daar zit er eentje", zei Cyria en zij duidde mij waar ik moest kijken, en ja hoor, een rechtop zittende vogel ter grootte van een lijster, driftig hollend en pikkend naar insecten: een tapuit. De vreugde werd wel getemperd toen Cyria me vertelde dat dit doortrekkers zijn; ook hier in deze ongerepte duinen komen niet of nauwelijks broedparen voor. Maar er zaten er nog veel meer; kennelijk onlangs neergestreken tijdens de doortrek. Mijn dag kon niet meer stuk.
Als je met een echte vogelaar aan het kijken bent is die vogelhobby echt ontzettend leuk. Ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik deze in mijn vriendenkring heb!
Nog even langs gegaan bij Theo voor een forse lading groenvoer; heerlijk die verse bladgroenten en ze staan er ondanks de koude zo prachtig bij.

Een bed met spianazie bij Theo

Van Braamt naar Tolkamer

Schaap met twee lammeren

Huib drukte mij nog op het hart dat ik niet moest vergeten om mijn reispapieren mee te nemen voor deze gezamenlijke onderneming; ja ja, Huib was reislustig en zou deze etappe van het Pieterpad met mij meelopen; hij had gezien dat we een klein stukje door Duitsland zouden lopen en wel het stukje dat na WO II aan NL was toebedeeld geworden, maar op 1 augustus 1961 weer terug ging naar Duitsland: Elten.
Koffie slurpend in de Intercity naar Arnhem met een overheerlijk stuk quiche lorraine, spektaart, bereid met ganzendooiers, praatten we bij; het is ongelooflijk hoe we altijd weer gespreksstof hebben; zo gaat dat met oude vrienden.
Naar ik hoop voorlopig voor de laatste keer bereikten we Doetinchem en namen de bus naar Braamt. Het eerste stuk ging door boerenland; een schaap met twee lammetjes verwelkomden ons in deze oostelijke uithoek van het land. Verderop lokten de heuvels van Montferland. Die bossen daar en het door de ijstijd gevormde geaccidenteerde terrein waren prachitg. Het was koud, maar droog en af entoe scheen zelfs de zon. We moesten het tegen onze gewoonte in wat rustig aan doen vanwege het halfzeven/twee maatschappijen probleem; enkele bankjes in de zon gaven daartoe alle gelegenheid; en maar kletsen die twee oudere heren.
Aan het fraaie bosgebied kwam een einde bij het Duitse plaatsje Elten; ik wist nog uit mijn prille jeugdjaren hoe hier bij die "Heim ins Reich" operatie van 1 augustus 1961 een groot aantal vrachtwagens met boter deelnamen aan een administratieve smokkel; Huib vroeg zich af of ik soms TV had gekeken want onlangs was er een documentaire geweest over deze overgangsoperatie. Maar nee, ik putte uit mijn merkwaardig goed geheugen voor onbelangrijke gebeurtenissen.

Je ziet natuurlijk direct dat ik dit ben ha ha. Huib maakte
een foto vanuit een uitkijktoren en daar in de diepte ben ik
zittend op een bankje tot hij weer afdaalt.

Bij Elten hadden we een mooi gezicht op het Rijndal; we liepen een stukje langs de rand van NL, daalden af naar het Rijndal en verlieten al snel weer het Duitse gebiedje rond Elten. We bereikten de Rijn in Spijk en zouden vanaf dat moment door een druilerige maar koude regen doorlopen naar Tolkamer/Lobith waar de Rijn ons vaderland binnentreedt?! Volgens ons was dat al het geval in Spijk, maar ja, dat stelde niet zo gek veel voor.
De terugweg werd wat zwijgzamer afgelegd dan de heenweg; we waren beiden na deze ruim 20 km over koud en zelfs vochtig Pieterpad behoorlijk moe geworden.
Ik ging nog even bij Roos langs om spinazie van Theo op te halen; heb die toebereid en met een paar gekookte eieren verorberd; heerlijk weer die verse bladgroenten. De avond afgesloten met een glaasje wijn en mijn Roosje. Fijne dag geweest ook al was ik inmiddels zo moe als een hond. Morgen vogels kijken.

Een bloggie schrijven met de ielepiel

Erg makkelijk gaat het nog niet. Met m'n pink zit ik de tekst letter voor letter
in te typen. Dat kunnen die meiden in de trein met twee duimen een stuk sneller.
Moet ik ook maar eens proberen.

Tot heden heb ik m'n blog altijd met een PC of met m'n groompie gemaakt; foto's met een camera en schrijven maar. Ook als we op​ reis waren schreef ik de dagelijkse blog; foto's kwamen later wel. Gisteravond heb ik me suf zitten schrijven vanwege de opgelopen achterstand. Beetje neurasthenisch/dwangneurotisch ben ik wel en zo'n dagelijks schrijfsel heb ik me nou eenmaal voorgenomen.
Maar ik vermoedde dat er vast wel een andere mogelijkheid zou zijn en daarom heb ik vriend Dick geconsulteerd, en ja hoor, hij wist wel een app en daarmee heb ik deze blog geschreven en geplaatst.

Met de pink geschreven.

Dankzij de ielepiel vroeg thuis!

Fraai monument voor de mijnbouw die deze stad haar rijkdom heeft bezorgd.

Roos had gisteren gezien dat er dagelijks een Flixbus rijdt die om 10.00 uur vertrekt uit Essen naar Amsterdam. Vanmorgen vroeg heb ik uitgezocht of dat misschien een directe verbinding is die niet stopt in Utrecht en inderdaad was dat het geval. Welnu, ik heb mijn smartphone, mijn ielepiel-apparaatje eigenlijk vooral aangeschaft om niet meer met het wat zware groompie te hoeven sjouwen voor als we iets willen boeken bij de Flixbus. Ik heb ook de Flixbus-app gedownload, d.w.z. met assistentie van zoon Peter. En die heb ik vanmorgen uitgeprobeerd en geconstateerd dat mijn vermoeden terecht was en heb direct met de app ook kunnen boeken; voor 30 euro, geboekt een uur voor vertrek met z'n tweetjes naar Amsterdam.
De door Roos reeds twee maanden geleden geboekte reis van 14.30 hebben we ook nog kunnen terugboeken; dat is de flexibiliteit van het Flixbus systeem.
Essen is niet bepaald de "Fröhliche Stadt" die door Schubert wordt bezongen als in de Blog van gisteren. Het is een doodsaaie voormalige industriestad, overigens met een prachtig museum voor moderne kunst, het Folkwang museum. We waren wat aan de vroege kant en liepen nog wat door de stad voor we de bus namen. In de bus heb ik met de ielepiel de artikelen in trouw.nl gelezen; dat is best een goeie krant als ik het met de NRC vergelijk. En voor we het wisten waren we in Amsterdam Sloterdijk; na de Duitse stop in Oberhausen meen ik is de bus in één ruk naar Amsterdam gereden; scheelt een hoop tijd als Arnhem en Utrecht worden overgeslagen. Laatste stukkie met de trein en dan weer lekker thuis; bloggies schrijven. Ben nu weer helemaal bij gelukkig.

Bij aankomst thuis lag het parkeerterrein bezaaid met bloesem van de Japanse sierkers. Die bloeide vroeger
pas op de 24e april, de verjaardag van mijn moeder die vandaag 91 zou zijn geworden.

Voor 2 euro per uur naar Essen

Op weg naar de feestelijke dienst

Onze laatste uren in Brilon; we zijn er nu vaak genoeg geweest; we willen nu andere delen van het Sauerland gaan verkennen, te beginnen binnenkort in Bad Laasphe. Dus een gevoel van "Abschied". Nog even door de stad geslenterd; we kwamen bij de grote kerk en zagen een rij van kinderen op hun "paasbest" gekleed als bruidjes en de jongens in keurig pak; een katholieke feestdag. Ik was zo onbescheiden om het tafereel te fotograferen. Even later zagen we een fotosessie van een moeder die haar bruid-dochtertje uitvoerig stond te fotograferen bij de oude waterput op de markt; het haar bijzonder kunstig gevlochten.
Verder geslenterd; de Bauernstube bekeken; naar het kerkhof waar ik een serie eenvormige kruisen had gezien vanuit de bus: erebegraafplaats? Het bleek een enorm familiegraf te zijn. Maar verderop wel bij elkaar het droevig resultaat van twee wereldoorlogen; allemaal jonge mensen.

Sobere oorlogsgraven voor de zonen en dochters
van Brilon die vielen in de twee wereldoorlogen

Inmiddels was het tijd voor de bus naar de wereldplaats Meschede alwaar we de Flixbus zouden nemen. Alles weer als een uurwerk. De rit naar Essen met de Flix duurde 2.30 uur en kostte per persoon 5 euro?! Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan! Schertsend zei Roos: "dat is 2 euro per uur. Op de aankomsthalte zag Roos dat er een dagelijkse Flixbus rijdt om 10.00 uur van Essen naar Amsterdam. Zij had de middagbus geboekt die om 14.30 uur naar Utrecht rijdt. "Maar eens even kijken", spraken we af. In het hotel gekomen zocht ik op m'n ielepiel, na een hoop geklooi om WiFi aan de gang te krijgen naar verbindingen van Essen voor morgen naar Utrecht of Arnhem, lauw oene, oftewel: alleen om 14.30 uur. Dat schoot niet op, maar later bedacht ik mij dat het wel eens een verbinding kon zijn die Utrecht overslaat.

Het grote marktplein van Brilon met de waterput
en restaurant Jägerhof op de achtergrond

Maar op dat moment moesten we ons toch een beetje haasten; we moesten naar de opera en die begon al om 18.00 uur; voor die tijd wilden we nog iets eten. Al met al hebben we Bratwurst mit Brot gegeten en waren we al om 17.00 uur gepikt en gedreven bij de opera. Maar er ging al veel volk naar binnen. Er was een voorprogramma met een lezing over de opera: "Le prophète", van Meyerbeer. Uiteraard was de inleiding in het Duits en kon ik het maar half verstaan en begrijpen. Idioot verhaal als gebruikelijk bij de opera, handelend over de figuur Jan van Leyden en de godsdienstwaanzin van de 16e eeuw in en rond de stad Münster. Ik heb daar wel eens wat over gelezen naar ik dacht zelfs in een boek van Yourcenar; maar eens nakijken.

Meschede, wachten op de Flixbus

De opera was een groots gebeuren; fantastische zang; zeer afwisselende muziek van hoog gehalte. Helaas had ik de verrekijker vergeten en kon ik de - Duitse - tekst helemaal niet lezen. Het verhaal was ook niet af te leiden uit het gebeuren maar kon ik achteraf en met de hulp van Roos wel oppikken.
Het duurde wel erg lang; van 18.00 tot 22.30 uur, zij het met een tweetal pauzes. Volkomen verzadigd van de muziek liepen we weer naar ons hotel, dat we overigens nog kenden van een eerder bezoek aan Essen.

Von selben Sopf übergossen

Daar zitten we weer ha ha

Ik had geen zin om vandaag te veel te plannen en stelde Roos voor om een keer het stuk Rothaarsteig vanuit Brilon te lopen. Tenslotte hadden we dat nog steeds niet gedaan doordat we gisteren de bus hadden genomen. Opvallend veel gekwinkeleer van vogels; allemaal bloemen waaronder een geelbloeiende bosanemoon. we genoten er van. Je loopt de toch niet zo kleine stad Brilon uit via een park en komt dan bij het steile gebied waar een bron ontspringt, de Mönn bron als ik het goed heb onthouden. We weken van de Rothaarsteig af en gingen verder langs een saaie weg door een dorpje. Daar maakten we een cirkel op grond van de kaart en gingen zodanig terug dat we de saaie weg door het dorp konden vermijden. En toen kwamen we tot onze eigen verrassing - ik herkende het niet eens direct - bij de plek waar we gisteren de bus hebben genomen.
Weer bij de bron van de Mönn aangekomen stelde ik voor om even van het uitzicht te genieten vanaf een bankje. En daar werden we aangesproken door mensen die we gisteren hadden gesproken in Brilon. Mensen die net als wij graag wandelen en Europa ook wel groot genoeg vonden; "von selben Sopf übergossen", debiteerde ik in neo-Duits.
Terug in het park heb ik een jongeman gevraagd nog een foto van ons tweetjes op een bankje te maken.