Meer dan ik had gedacht

Op één etappe na heb ik de eerste helft, althans het eerste boekje van het Pieterpad klaar. De etappe Sleen Coevorden ga ik nog met Luuk lopen en dan in omgekeerde richting van Coevorden naar Sleen, of beter naar Erm en daar gaan we dan lekker eten bij Chris Moorman; dat laat ik mij niet ontnemen!
En nu las ik net dat het eerste boekje al een kleine 250 kilometer (236 om precies te zijn)  inhoudt en dat heb ik in twee maanden afgelegd tussen alle reisjes en andere wandelingen door; ben ik wel een beetje trots op.
Als het ff wil ga ik morgen aan het tweede boekje beginnen en dat wil ik echt van noord naar Zuid afwerken; morgen de etappe van Vorden naar Zelhem en dan even neerstrijken bij Veldvarkens als dat hen schikt. Zo niet, loop ik door naar het "Witte Paard" en strijk daar neer voor een biertje en wellicht een broodje verschrikkelijk. 

Voor het eind van de dag

Al enige tijd liep ik met het plan rond om eens lage wandelschoenen aan te schaffen; lekker licht en vooral ook geschikt als je een combinatie van wandelen en sociale gebeurtenissen hebt zoals een bridgeweekend, een wandel/opera vakantie o.i.d. En verder lopen lage wandelschoenen, zeker op het lichtere NLse terrein makkelijker. Maar ja, welk merk moet je dan nemen; voor een twijfelaar als ik eigenlijk best een probleem want ik ga het liefst af op een deskundig advies en dat vond ik bij ons in de onvolprezen Biltse bibliotheek.
In het wandelblad "Op Pad" stond een test van lage wandelschoenen met een laaiend enthousiaste uitkomst van de perfecte schoen voor "alle soorten terrein". Dus die wilde ik mij aanschaffen. Helaas had Bever sport dit merk niet; dat is toch wel mijn favoriete sportspullen leverancier via Internet. Maar Internet biedt altijd wel soelaas en zo kwam ik na kort zoeken bij de Internet firma CAMPZ; blijkt een slim internet-concept te zijn dat levert via UPS. En UPS liet mij vrolijk weten dat de spullen - ik had ook maar direct een nieuwe zomerwandelbroek besteld, Lundhags Jonten gorne maat 50 - "voor de avond" bezorgd zouden worden. Eventueel een tweede bezoek en anders zouden de spullen retour gaan. Het internet shoppen bindt je soms aan huis. En zo zat ik als een gekooide tijger met dit prachtige weer de hele dag thuis te wachten op wat komen zou. Tegen de middag loste Roos mij af: "ga jij maar even dit boek terug brengen naar de UB". Heerlijk op de fiets, door het Biltse tunneltje langs de weilanden waar tot mijn verdriet geen enkele grutto, kievit, wulp of haas te zien of te horen was, maar wel in het zonnetje naar de UB. Daarna nog door het landgoed Sandwijck gewandeld waar een zekere Vincent als vaak in het zonnetje op een bankje zat te werken.
Bij thuiskomst bleek dat de spullen waren gearriveerd en ze waren het wachten waard! Erg handige broek die nog wel even moet worden ingekort en de schoenen zitten goed; moeten nog wel ingelopen worden. Al met al was het toch best het wachten waard, maar bezorging via de PostNL vind ik toch handiger; kun je het bij een postkantoor laten bezorgen en ophalen als het je schikt.

Door het dal van de Drentse Aa vanuit Assen

Zo, even poseren voor dit enorme hunebed van Rolde

Vandaag een NS wandeling gemaakt met Roos. Zij had in het kader van de boekenweek en het daarbij behorende boekenweekgeschenk een mogelijkheid om een dag gratis met de NS te reizen. De keuze was Maastricht of Assen; lekker ver weg en goede verbindingen. Het werd Assen.
We hadden afgesproken om elkaar om 8.00 uur op het station te ontmoeten en van te voren nog even te chatten of het idd 8 uur zou worden. Ik had er niet zo gek veel zin in; had gisteravond liggen lezen in het boek "Ivans' oorlog", over de wederwaardigheden van de Russische soldaten tijdens WO II. Dat was zo aangrijpend dat ik er slecht van had geslapen. Treurig wat dat Russische volk allemaal is aangedaan de afgelopen eeuwen, maar wat Hitler en Stalin hebben aangericht is gewoon niet voorstelbaar. Ik voel zo'n medelijden met die mensen.
In de trein naar Zwolle zaten we wat te kouten en later zat ik wat te suffen terwijl Roos een Volkskrantje las. Van de rit met de Intercity weet ik me eigenlijk niets te herinneren; ging lekker vlot. En daar ging het direct vanuit het station naar het buitengebied en het dal van de Drentse Aa. Ik dacht dat ik dat zo langzamerhand wel kende, maar niets is minder waar. Na een kop koffie ergens onderweg ging het wel weer en liepen we door het stroomdal van de Aa; het werd steeds mooier. Na 10 kilometer bereikten we Rolde. Grappig om daar na zo'n korte tijd opnieuw te zijn. We gingen een boterhammetje knagen op een bankje bij een hertenkamp annex eendenvijver. Een merkwaardige "wedloop" tussen een zwarte zwaan en een grauwe gans deed ons verbazen en lachen; die malle beesten bleven elkaar opjagen. Mijn stemming sloeg helemaal om merkte ik; de vermoeidheid was verdwenen en ik werd weer helemaal vrolijk!

De poepenhemel; ik dacht dat het een plek om te poepen was?!

De rest van de wandeling werd almaar mooier. We kwamen langs "de poepenhemel", een kleine schans waar in 1672, het rampjaar, de tent van de bisschop van Munster was opgezet, "Bommen Berend"; in die tijd waren bisschoppen en pauzen altijd bereid tot oorlog?! Berend wilde Groningen veroveren en wachtte hier af hoe zijn troepen het zouden redden. Ik dacht natuurlijk dat poepen gewoon poepen betekende, maar het sloeg op "papen" zoals ik te laat merkte?!

Een fraai ven onderweg

Uiteindelijk bereikten we Assen en binnen enkele minuten arriveerde de Intercity naar Utrecht. We spraken af om door te reizen naar Utrecht en daar een kroketje te scoren; het zou anders verlopen. De trein was veel te kort voor het aantal passagiers; het gratis reizen vanwege de boekenweek zal daar debet aan zijn geweest. Roos vond een zitplaatsje en ik heb tot Zwolle gestaan; Roos reed verder door naar Utrecht; ik nam de stoptrein naar Bilthoven waar Roos al twee minuten zat te wachten op mijn aankomst.
We hebben vervolgens ons kroketje lekker bij de "Kwalitaria" in de Julianalaan gescoord; smaakte uitstekend! Was een heel gezellige wandeldag.

De Metsiers

Een dun boekje, een bekende titel, een overbekende schrijver, Hugo Claus. Roos had dit boekje opgediept uit haar op te ruimen boeken en raadde het mij ter lezing aan. Dinsdag na onze Pieterpad etappe van Hardenberg naar Ommen had ik het gekregen en was ik er in de trein vast mee begonnen. Gek boek, handelend over een merkwaardig asociaal familieverband met een incestueuze relatie als leidraad voor het verhaal. Een wat achterlijke maar fysiek aantrekkelijke broer en zijn zuster die zich sterk tot hem aangetrokken voelt. De opbouw van het verhaal is perfect; taalgebruik is zoals het Claus betaamt Vlaams en daardoor niet altijd makkelijk te volgen maar het geeft wel een sfeer aan van landelijkheid, moeras, koeienstront en een vooroorlogse achterlijkheid.
Al voortdenderend naar Heerlen schoot ik aardig op in het boek en had het voor driekwart uit; kreeg er genoeg van en wilde het eigenlijk wegleggen; het verhaal kabbelde maar voort. Nog even achterin gebladerd en toen zag ik dat de achterlijke broer uiteindelijk wordt doodgeschoten, net als de achterlijke hoofdpersoon in het boek "Of mice and men" van John Steinbeck. Daar moest ik toch wel het mijne van weten en heb ik het hele verhaal tot mij genomen. Ik kon niet anders concluderen dat het geheel toch wel heel goed in elkaar zit. Of ik het nou een goed boek vind weet ik eigenlijk niet. Literair is het niet echt; een sociale roman zou ik het willen noemen.
Ik heb het boek verder gebruikt om een mooie veer die ik al wandelend onderweg vond in mee te nemen. Zal het bij een andere gelegenheid achterlaten in de trein voor een volgende lezer.

De opslag van duurzame energie

Na een bezoek aan de markt zijn we nog even de bibliotheek ingedoken. Ik wilde de "Trouw" van afgelopen dinsdag inzien vanwege het tweewekelijks artiekl van de bionische vrouw, Ylva Poelman. Deze keer ging het over het vermogen van cactussen om in droge omgevingen adequaat water op te slaan en er zuinig mee om te gaan.
Verderop in deze krant zag ik een ingezonden stuk van Marten Fluks, een oud-ingenieur, waarschijnlijk ook gepensioneerd net als ik. Hij was van mening - en volstrekt terecht vind ik - dat de toch vrij moeilijk voorspelbare aanvoer van duurzame energie gecombineerd moet worden met adequate opslagtechniek. En hij spreekt met enige drang naar de beleidsbeslissers dat hiertoe technieken ontwikkeld dienen te worden wil duurzame energie daadwerkelijk zeer grootschalig toepasbaar kunnen worden. Nu is het nog zo dat noodvoorzieningen moeten inspringen indien er onvoldoende aanvoer is van wind - of zonne-energie. Je zou in tijden van overvloedige duurzame energie deze zodanig moeten kunnen omzetten dat je er bij tekorten uit kunt putten. Denk maar aan een accu, perslucht, vliegwiel, omhoog pompen van water. Ik zou hier de elektrolyse van water en productie van waterstofgas aan willen toevoegen

De hele discussie over klimaatverandering en de noodzakelijkheid om hernieuwbare energiebronnen aan te gaan boren speelt al zeker vanaf de jaren 70 van de vorige eeuw. Ik heb dat destijds opgepikt uit de wetenschapsbijlage van de Volkskrant, in die jaren nog, samen met de NRC, een kwaliteitskrant. De Volkskrant had een bijzondere wekelijkse serie over het gebruik van waterstofgas als energiedrager. Naar ik mij herinner was er in de dertiger jaren een stad in Zwitserland, Zürich als ik goed heb onthouden die waterstofgas gebruikte als energiedrager. Waarschijnlijk werd de waterstof gegenereerd door elektrolyse van water d.m.v. energie die beschikbaar was door de waterkracht die in Zwitserland ruim beschikbaar is.
Decennia lang heb ik met toenemende verbazing moeten constateren dat er op dat gebied weinig gepubliceerd werd; wel werd er over groene energie gesproken en dan kwam waterstofgas weer om de hoek, maar dat werd dan wel gemaakt m.b.v. methaangas, waardoor er gewoon een enorme hoeveelheid CO2 wordt gegenereerd; het paard achter de wagen spannen dus.

Misschien verwacht ik wat monomaan dat waterstofgas als energiedrager een panacée zou kunnen worden; je kunt het eenvoudig transporteren net als aardgas; het heeft een hoog-energetische verbrandingswaarde. De bereiding van waterstofgas in tijden van overvloed aan groene energie zou m.i. moeten gebeuren door elektrolyse van water; dat wordt dan gesplitst in zuurstof en waterstofgas. Helaas is dat proces nogal inefficiënt. Wat ik de afgelopen decennia heb gemist zijn publicaties over de verhoging van deze efficiency daar waar de efficiency van fotoëlectrische cellen, de zonnecellen door onderzoek en technische verbetering enorm zijn toegenomen.

Ingenieur Fluks doet een beroep op de beleidsmakers om te investeren in onderzoek op het gebied van de opslag van energie. Ik zou daarbij willen denken aan onderzoek naaar de verbetering van het elektrolyse proces van water.

PS Naar ik meen is er in Duitsland al een proefproject gaande op dit gebied.

Ich hab's geschaft!

Viel niet mee; ik kwam uitgevloerd en - tot mijn verbazing natgeregend - pas om 23 uur aan bij Roos. Gelukkig brandde er nog licht dus lag ze nog niet in bed. Ik wilde nog even gezellig samen een biertje drinken en een beetje napraten over wat we de afgelopen dagen hadden gedaan: Roos was naar de opera Caliban geweest waar haar favoriete zanger Michael Wilmerink de hoofdrol in speelde en ik had vandaag de etappe Simmerath - Monschau uit het oude lijf geperst.

Daar kwam het zijbeekje van de Tiefenbach
"aangerend" door het weiland

 Ik was hedenmorgen helemaal uitgeslapen en had mij voorgenomen om vroeg op te staan; de wekker stond op 5.00 uur. Was niet nodig want om half vier was ik al uitgeslapen en klaarwakker. Net als de afspraak die ik met mijzelf heb gemaakt om het Pieterpad vóór m'n zeventigste nog een keer gelopen te hebben, heb ik ook een jaarlijkse conditietest ingebouwd: de etappe Simmerath - Monschau. En dat wilde ik op deze voorjaarsdag doen.
Om half zeven met de stoptrein naar Utrecht, Intercity naar Heerlen, bus 44 naar Aachen met een dreistufen ticket dat ik bij me had, overgestapt bij de bushof op bus 63 naar Schleiden en uitgestapt in Simmerath. Altijd weer een feest om daar te mogen beginnen aan de prachtige wandeling door het Tiefenbachthal. En wat was het daar een mooi weer; heel wat beter dan vandaag in NL naar ik later begreep; weeronline had deze streek een 9 gegeven. Het was warm genoeg om trui, jas en lange broek in de rugzak te doen; lekker in korte broek daalde ik af via het Tiefenbachtal naar het dal van de Ruhr. Dat eerste stuk maakt me altijd zo vrolijk; lekker relaxed naar beneden met het geruis van het water om me heen; het groothoefblad stond middenin de beek en al bijna in bloei; het zijbeekje kwam als vanouds aangerend door het weiland. Er was opvallend veel water terwijl het toch al lang niet heeft geregend; misschien hier wel, het kan nogal verschillen met NL zoals ik vandaag zou merken.
Over de brug van de Ruhr, een flinke klim en dan het tweede deel van de etappe vanaf Dedenborn. Af en toe at ik een zelfgebakken boterham met boerenboter en beleg dat ik bij de Fleischerei in Simmerath had ingeslagen; wat een kwaliteit die vleeswaren van de zelfslachtende Duitse slagers! Had ik tot de brug over de Ruhr vooral gedaald, daar begint vanaf Dedenborn het zeer geaccidenteerd deel van de wandeling. Het vermoeide me behoorlijk; daar kwam de camping van Hammer in zicht; liep ik toch nog even verkeerd?! Over het bruggetje, door Hammer heen langs de almaal stijgende weg en dan weer het bospad boven het Ruhrdal; veel dalen en stijgen; ik voelde me steeds moeier worden, maar het ging nog best! Het bankje voorbij de oude kersenboom die nog net niet in bloei stond; boterhammetje gegeten en even gerust; ik dacht toen dat ik de bus van half vijf toch niet meer kon halen; achteraf gezien had ik beter de tanden op elkaar kunnen zetten en door kunnen lopen, want ik kwam slecht 15 minuten tekort voor deze bus die de beste terugweg garandeert.

Middenin het stromende water stond het
groot hoefblad al bijna in bloei

Uiteindelijk kwam ik bij het hutje van de dronken muis waar ik mij verkleedde en in lange broek doorliep naar Monschau. Daar de waterflesjes bijgevuld en wachten op de bus van 17.30 uur. Door naar Aachen en 25 minuten wachten op bus 44 naar Heerlen; daar 20 minuten wachten op de Intercity naar Sittard en opnieuw ruim 20 minuten wachten - waarbij ik helaas wel werd onderhouden door een dame die mij een oninteressant verhaal vertelde waar ik niet om had gevraagd - op de Intercity naar Utrecht en weer ruim een kwartier wachten op de stoptrein naar Bilthoven. Het regende flink in Utrecht maar daar heb je als wandelaar je verdediging tegen: m'n kanariegele plastic regenjasje. Met mijn geduldig wachtende stalen ros het laatste stuk van de reis gefietst. Al met al was ik pas om 23.00 uur bij Roos zoals ik al meldde. Gezellig biertje en een glaasje wijn, stukje kaas erbij en ze vertelde mij dat Michael geweldig had gezongen en geacteerd en ik vertelde hoe heerlijk ik had gewandeld en hoe moe ik was.

Het eerste zonnebad van 2017

Was ik van plan om vandaag naar de Eifel te gaan voor een hernieuwde kennismaking met dit favoriete wandelgebied, daar kwam Roos gisteravond nog langs met een biertje en een stukje kaas en dus serveerde ik vanmorgen een genoeglijk ontbijtje; heerlijk, als pensionado's laat je de dagen gewoon over je heen komen; ik zie wel hoe e.e.a. verloopt.
Nadat Roos weg was, beetje gelezen, boeiweitegrutjes in karnemelk gekookt volgens het recept van Maarten 't Hart en er natuurlijk van gesnoept; heerlijk met stroop! Voor mij altijd een beetje vreemd om niets gepland te hebben en te niksen. Zo tegen drie uur koppie thee gedronken bij Roos en haar moestuin bewonderd en water gegeven; leuk hoor al dat jonge groen dat we straks op gaan eten; de raapsteeltjes doen het al goed zo eind maart, maar ook de sla en de andijvie steken moedig boven de grond uit.
Roos moest naar de opera en vertrok zo tegen vieren; ik ging naar de fitness en deed mijn arm-oefeningen. En opnieuw kon ik alles doen met het gewicht zoals dat tot voor een half jaar geleden was ingesteld; deed mij veel genoegen want na die hoofdpijn van een half jaar geleden was zelfs de kracht in m'n armen afgenomen. Maar nu ging het allemaal tadelos. Daarna in de vernieuwde sauna; rook heerlijk naar nieuw hout; zag er prachtig uit.
En tot slot heb ik nog wel meer dan een half uur in de zon gelegen en dat in maart! Op de terugweg neuriede ik gewoon dat liedje van Gerard Cox: "die zomer, die begon zowat in mei". Nou, deze zomer begint echt in maart; nou maar hopen dat het zo mooi blijft voorlopig; morgen wil ik echt naar de Eifel!

Naar de mondhygiëniste

Dit boek kreeg ik 35 jaar geleden van Anneke.

Ik wil niet zeggen dat ik er slecht door heb geslapen, maar ik zag er wel tegenop om weer naar de mondhygiëniste te moeten. Door het gepeuter, maar vooral door mijn overbodig verkrampte reaktie op dat gepeuter heb ik een half jaar geleden die langdurige hoofdpijn opgelopen; het ingrijpen van de manueel therapeut heeft dat grotendeels verholpen, maar eigenlijk voel ik het nog wel een beetje. En vandaag was het weer zo ver. Ik had mij voorgenomen om heel actief bezig te zijn met ontspanning; gewoon voortdurend realiseren dat je niet verkrampt moet reageren. Het is natuurlijk ook wel iets raars dat er iemand langdurig in je mond aan het peuteren is. Het is nu ik dit schrijf al tegen de avond en ik voel gelukkig geen opkomende hoofdpijn zoals de vorige keer. Toen knetterde het 'smiddags al van jewelste.
Na afloop van de behandelingen - ook de tandarts deed haar controlewerk - ging ik aan de wandel o.a. langs de van Eeghenstraaat waar ik wel eens piketdienst op het garnizoensbureua moest draaien in mijn militaire diensttijd. Ik was op weg naar het Stedelijk Museum; ik wilde de TT van het werk van Ed van der Elsken zien. En dan zie je toch wat een zootje het in Amsterdam is; waanzinnige hoeveelheden slordig geparkeerde fietsen, veel rotzooi op straat en als je niet uitkijkt word je voor je donder gereden. Voor geen goud zou ik er weer willen wonen en dat terwijl het vroeger "mijn stadje" is geweest. Jammer, maar het is niet anders.
Een deel van het werk van van der Elsken was mij bekend; ooit kreeg ik van Anneke zijn boek met foto's van Amsterdam in de 50'er - 60'er jaren. Maar het meeste werk was mij onbekend. Daarna ging ik naar het Cromhouthuis op de Herengracht; het doel was de TT met werk van Maria Sybilla Merian, de schilderes van vooral bloemen en insecten. Roos had mij geadviseerd om hier naar toe te gaan, maar de TT wordt pas vrijdag a.s. geopend. Dus naar huis en wat huiselijke dingen gedaan als de was en brood bakken; moet ook gebeuren. Morgen weer mooi weer en het plan is om dan een daggie in de Eifel te gaan wandelen.

Van Hardenberg naar Ommen

Foto genomen door een alleraardigste meneer uit de wereldplaats Rheeze

Met dit mooie weer en de vasthoudendheid die ik op sommige momenten kan hebben schiet het wel hard op met dat Pieterpad?! Ik had mij voorgenomen om het voor mijn zeventigste verjaardag nog een keer te lopen en met de etappe van vandaag zit ik vrijwel op de helft, d.w.z. op de etappe Sleen - Coevorden na heb ik dan het eerste boekje "uit". Van Vorden naar Maastricht is volgens mij langer dan Pieterburen - Vorden. We gaan het zien.
Ik stelde Roos voor om de stoptrein van half elf te nemen zodat we door de half zeven grens van de avondspits heen de trein in Ommen konden nemen. Zo rond kwart over twaalf waren we in Hardenberg; daar woont Janneke, de wandelvriendin van Roos, feitelijk degene die mij op het idee bracht om het Pieterpad in haar geheel te gaan lopen. We gingen bij haar langs, maar ze bleek helaas niet thuis te zijn.
Al snel hadden we met behulp van de GPS de track van het pad gevonden en waren we op weg. Het was al snel warm genoeg voor de korte broek en met een paar melkfles witte benen liep ik naast Roos; zij heeft het niet zo snel te warm, maar trok toch maar wel de maillot uit die ze onder de lange broek droeg.
Ook dit was een fraaie etappe. We kwamen door het piepkleine plaatsje Rheeze alwaar we door een alleraardigste meneer op de foto werden gezet; gezellige prater. We hadden het over de pracht van Rheeze en over de jacht; hij was een actief jager en had in zijn jonge jaren in Drenthe zelfs nog op korhoen gejaagd. Dat waren nog eens tijden.
We liepen door de bossen en door het dal van de Vecht. Zo tegen half zeven kwamen we bij station Ommen. Dit was de tweede forse etappe met die van gisteren; m'n conditie is gelukkig weer op peil. Na die maandenlange hoofdpijn van een half jaar geleden en het daarmee samenhangend conditieverlies is/lijkt gelukkig achter de rug.
Ik had mij ooit voorgenomen om een keer in het restaurantje in het voormalige station te gaan eten. En dat hebben we gedaan. 'sAvonds kon ik m'n ogen met geen mogelijkheid open houden en desondanks nog een whisky en een glaasje wijn gedronken. En vervolgens ongelooflijk vast geslapen. Na zo'n zomerse wandeldag slaap je zo diep!

Van Ommen naar Hellendoorn

Diepe dalen, gevormd in de ijstijd, 15.000 jaar geleden. Imposant landschap.

Huib en ik wandelen zo eens in de drie tot vijf weken met z'n tweetjes; meestal een etappe van het Groene Hart pad, maar ook wel eens een door Huib gekozen fantasiepad. Hij vroeg of ik er voor voelde om deze maandag of anders de dinsdag met hem een etappe van het Groene Hart pad te doen. Ik mailde hem terug dat ik nog twee heel aantrekkelijke etappes van het Pieterpad in de aanbieding had en wel van Ommen naar Hellendoorn/Nijverdal en de etappe van Nijverdal naar Holten. De eerste was de mooiste vond ik en Huib stemde ermee in. En zo liepen we vandaag van Ommen via Hellendoorn naar Nijverdal.
Een ons beiden bekende etappe, maar van een imposante schoonheid; geaccidenteerd met relatief scherpe dalen door het smelwater van de gletschers van 15.000 jaar geleden. De Lemelerberg, het gebied van de Vecht, het was prachtig en het weer liet ons ook niet in de steek.
Het was uiteindelijk 25 kilometer toen we station Nijverdal bereikten; keurig als gepland om tien voor zeven zodat we aansluiting hadden op de trein naar het Westen. In Zwolle namen we afscheid; was een fijne dag.
In de tussentijd had Roos mij via de ielepiel duidelijk gemaakt dat zij dinsdag, morgen dus wel met me aan de wandel wilde. Poeh, ik stelde voor om ook dan een etappe van het Pieterpad te doen, van Hardenberg naar Ommen. Ook een forse, maar de conditie laat het wellicht toe.

De opera Wozzeck van Alban Berg

Foto gecopieerd van http://www.operaballet.nl/nl/opera/2016-2017/voorstelling/wozzeck

Alban Berg is een componist uit de school van Arnold Schoenberg; atonale muziek, moeilijk toegankelijk voor het ongeoefend oor, maar makkelijker dan de muziek van Schoenberg zelf, althans dat geldt voor mij. Toen ik dan ook zag dat er een opera van hem zou worden opgevoerd stelde ik Roos voor om kaarten te verwerven voor de zondagmiddag matinee. Dat was vandaag, de eerste dag van de zomertijd.
Na de forse etappe van gisteren was ik grondig in slaap gevallen en verkwikt opgestaan. Roos maakte een lekker ontbijtje, koffie en daarna ging ik naar de flat om me om te kleden.
We gingen vroeg zodat we ook de inleiding konden volgen en dat was maar goed ook. De inleiding was voortreffelijk; gaf een indruk van de atonaliteit van de muziek van Berg en de acceptatie hiervan bij de introductie hiervan bij het Weense publiek. Het verhaal van de opera is heel indringend en de atonale muziek die Berg hieronder heeft gecomponeerd paste perfect bij dit verhaal en dat werd destijds door het Weense publiek geapprecieerd; men was razend enthousiast. Hoe het verhaal tot stand kwam werd ook heel goed geïllustreerd door de inleider. Voor de grap zei ik tegen Roos: "die inleiding was zo volledig dat we wel naar huis kunnen gaan". Dat hebben we uiteraard niet gedaan, maar we hebben ontzettend genoten van het geheel. De regisseur had een heel eigen draai gegeven aan de uitvoering; moeilijk te begrijpen maar met de inleiding was het geheel heel goed toegankelijk. En de muzie was weergaloos.
Van de solisten was ik diep onder de indruk. Alleen de naam van Eva Maria Westbroek was mij bekend, wat een stem!, maar ook de andere solisten vond ik weergaloos. En niet te vergeten de dansende kinderen; zij deden het zo ontzettend goed. Dankzij de Swarovski konden we de acteurs heel goed zien inclusief de mimiek; ik was onder de indruk van de mimiek van deze jongsten, de dansers.
Ik ben zo blij dat ik - misschien wat laat, maar niet te laat - de opera als kunstvorm ben gaan waarderen dankzij Roos.

Met Luuk van Schoonloo naar Chris Moorman

Luuk, poserend voor de
WhatsApp chat met Peter C.

Ruim twee jaar geleden heb ik met Luuk de etappe van Ommen naar Nijverdal gelopen waarbij ik hem door een domme interpretatiefout tot blarenstoe heb opgejaagd. Desalniettemin heb ik niet geaarzeld om hem te vragen voor de etappe in "zijn achtertuin" - hij is woonachtig in Sleen - omdat hij het wel "humor" vond dat ik verkeerd had gelopen.
Het is een hele rit naar Emmen, maar met het boek van Paustovskij en in het zonnetje vloog de tijd. In Emmen bus 21 genomen naar Sleen waar ik met Luuk had afgesproken. Maar al wie er op de afgesproken halte stond, geen Luuk. Maar één halte verder wel; met een bruine kop van de Curaçaose (hoe schrijf je dat, iets voor het nationaal dictee!) zon stond hij op de halte, natuurlijk te kletsen met de andere wachtenden. Leuk om elkaar weer te zien. We besloten om gewoon in Schoonloo te beginnen en na een 20 kilometer de bus op te zoeken om vervolgens naar restaurant Moorman te gaan voor een biertje bij "Chris".
Tijdens onze kennismaking, enkele jaren geleden tijdens een groepsreis in Nieuw Zeeland had Luuk het altijd over "Moorman" in de wereldstad Erm, voor de duidelijkheid, een gehucht in Drenthe in de buurt van Sleen. Ik was er al eens geweest en had bij die gelegenheid kennis gemaakt met Chris Moorman en we waren zelfs FaceBook vrienden geworden. De afspraak voor vandaag om daar een biertje te gaan doen was ook per FaceBook gecommuniceerd.

Ik wou dat ik deze berk zou kunnen
schilderen. Zo mooi met de fijne takjes tegen
de blauwe achtergrond

Vanaf Schoonloo hebben we vrijwel aan een stuk door met elkaar lopen "ouwehoer'n" op z'n Drents. Luuk had nogal wat meegemaakt sinds hij terug was van Curacao; ook zijn belevenissen aldaar kwamen aan de orde. Ondertussen liepen we een schitterende etappe van het Pieterpad; die Drenthse etappes zijn echt de moeite waard! Vennetjes, gemengd bos, heidevelden; voor Luuk natuurlijk bekend terrein, voor mij genieten!
Ook nog een monument aangedaan, opgericht ter nagedachtenis van de vliegers die tijdens WO II hier in het bos waren neergeschoten en omgekomen.
Aangekomen in NoordSleen hadden we het wel gehad; 23 kilometer en we konden door naar de provinciale weg te lopen precies de bus halen. Luuk had een handige "App" op zijn smartphone waarmee hij precies kon zien bij welke halte de bus was op dat moment. Daarop vertrouwend liepen we vanaf ons rustbankje echt pas enkele seconden voordat de bus de hoek om kwam naar de halte. Niet veel later waren we bij "Moorman". Lekkere Brugse Zotte uit de tap voor mij en een Heineken voor Luuk. Toen Chris kwam hebben we een maaltijd besteld. En dat was weer ouderwets wat ik me voorstel van een restaurant; geen flauwekul met vloeibare stikstof of andere "sterren-onzin"; nee, gebakken kalfslever met gebakken ui en spek, aardappelen en groenten. Ik heb gesmuld. We namen afscheid na een gezellige dag en spraken af om ook de etappe van Sleen/Erm naar Coevorden  samen te gaan lopen.

De info lezend over het monument.

Vitamine D

Chemische opbouw van Vitamine D
Foto afkomstig van: https://en.wikipedia.org/wiki/Vitamin_D

Rachitis, Engelse ziekte was in vroeger jaren een fors probleem. Als klein kind heb ik ook nog een behandeling ondergaan met de hoogtezon vanwege vermeend Vitamine D gebrek. Je maakt deze vitamine zelf aan onder invloed van zonlicht. De autochtone blanke mens van West Europa kan met weinig zon tòch vrij gemakkelijk Vitamine D aanmaken; in de winter kan aanvulling nodig zijn. In mijn jeugd kreeg je dan voor het slapen gaan een lepel levertraan; smaakte afschuwelijk, maar voorkwam in ieder geval Vitamine D gebrek.
Vandaag was ik op de markt; de marktvrouw sprak mij aan: "wat ben je bruin!" Ik heb de laatste weken ontzettend veel gewandeld vanweg het mooie weer en juist in dit voorjaarszonnetje krijg ik altijd een bruine kop. 'sMorgens bij het scheren en in de spiegel kijken was me dat ook al opgevallen en ik word na iedere wandeling een tintje donkerder. Moet maar een zonnepetje gaan opdoen de komende tijd.
De marktvrouw begon tot mijn verbazing over moeheid en Vitamine D en zei dat veel mensen een tekort hebben aan deze vitamine; kennelijk wordt dit tegenwoordig in het bloed gemeten want ik hoorde het al vaker. Ik zou eenieder willen aanraden om vooral regelmatig aan de wandel te gaan zeker in de donkere dagen en dan natuurlijk als de zon schijnt.
Voor donkere mensen is dit waarschijnlijk niet voldoende; die witte huid evolueerde naar alle waarschijnlijkheid om ondanks de geringere hoeveelheid zon op de hogere breedtegraden tòch voldoende Vitamine D aan te kunnen maken. Eskimo's zij overigens wel donker, leven op zeer hoge breedtegraad en hebben geen rachitis; zij krijgen hun Vitamine D binnen door het eten van veel vis en wellicht de lever van de vis waaruit vroeger de levertraan werd bereid.

Het gebruik van de smartphone

Degenen die mij beter kennen weten dat ik - erg - lang heb geaarzeld alvorens mij zo'n hypermodern apparaat aan te schaffen. Ik noemde het ook altijd gekscherend een "ielepielapparaatje". Die gekke benaming maar ook mijn aversie tegen het gebruik ervan was gebaseerd op het in mijn ogen maffe gebruik van deze apparatuur door de mensen in de trein, opstraat, op de fiets, kortom van de gebruikers die ik als verslaafden voortdurend met zo'n ielepiel in de weer zag. Ik dacht dat het apparaat dergelijk gebruik opriep maar inmiddels weet ik beter.
Al sinds het prille begin van de personal computer, de PC ben ik gebruiker geweest; e-mail gebruikte ik al van voor de tijd van Internet; ik weet niet eens meer hoe die programmatuur en hoe dat netwerk van destijds werden genoemd; ik geloof iets van Viditel of daaromtrent. In die tijd was dat zo nieuw dat de gebruikers ervan tot middenin de nacht met elkaar zaten te communiceren. Ook de chat ontwikkelde zich al snel en daarvan herinner ik mij dat het chatten al snel ontaardde in oeverloos geleuter over niks.
En dan nu de tijd van de smartphone. Het is opmerkelijk dat jongeren met een smartphone zich als verslaafden gedragen en dat komt niet door dat apparaat maar doordat groepscommunicatie in die leeftijdsfase zo belangrijk is. Bij ouderen zie je een heel ander gebruik; veel minder dwangmatig. Wèl zie je dat het gemakzuchtig verdrijven van een stuk verveling door het apparaatje mogelijk wordt; eindeloos zitten swipen, iets dat ik wel herken uit de tijd dat ik nog TV had en met de afstandsbediening voortdurend vol verwachting van zender naar zender switchte; het zappen.
En nu ik dan eindelijk zelf zo'n ielepiel heb aangeschaft merk ik dat het gewoon verdraaid gemakkelijk is en dat het me tijd scheelt. M'n e-mail doe ik in de trein of gewoon even snel tussendoor; het WhatsAppen is erbij gekomen en is eigenlijk ook gewoon een vorm van chatten en e-mail; best handig. Je hebt gewoon voortdurend een computer bij de hand! En die verslaving of het verdrijven van de verveling is er bij mij niet bij; daarvoor heb ik gewoon veel te veel ervaring met het gebruik van ICT en electronische communicatie; destijds - ik praat over de tachtiger jaren van de vorige eeuw - was ik een pionier met electronische communicatie in de gezondheidszorg.

Van Hellendoorn naar Holten

Uitzicht op de Sallandse heuvelrug

De Sallandse heuvelrug behoort met het stroomgebied van de Drenthse Aa wel tot de fraaiste etappes van het Pieterpad. Ik had me dan ook erg verheugd om deze etappe te gaan lopen. Er was voor vandaag voortreffelijk wandelweer voorspeld en zo zat ik om 9 uur in de stoptrein naar Zwolle. Ik had beter via Utrecht kunnen reizen want ter hoogte van Nunspeet werd de stoptrein door de Intercity gepasseerd vanwege een te grote opgelopen vertraging. Nou ja, kon ik niet de buurtbus van Nijverdal naar Hellendoorn nemen en dus moest ik deze etappe beginnen in Nijverdal.
Langs de verkeersweg gelopen door Nijverdal in westelijke richting totdat deze het Pieterpad kruiste. Ik keek nog even naar het treinviaductje waar ik de vorige keer met Luuk zonder het te beseffen onderdoor was gegaan. Die arme Luuk had daardoor veel te veel kilometers moeten lopen.

Stomp van een berkenboom "pompt" het water naar boven

Het was inderdaad prachtig weer en de omgeving was nog van de schoonheid die ik mij wist te herinneren; geaccidenteerd zoals Zuid Limburg met uitzichten als op de Veluwe. Ik genoot er ontzettend van. Er was geen sprake van file-lopen zoals 's-zomers op het Pieterpad normaal is. Enkele wandelaars kwam ik wel tegen, maar veel waren het er niet. Terwijl ik mijn middagboterhammetje weg zat te knagen liep er een drietal heren langs; een van hen sprak mij aan of ik het Pieterpad aan het lopen was. Zij bleken drie broers te zijn. Dat zou ik ook wel eens willen met m'n twee broers aan de wandel, maar dat zit er helaas niet in.
Het voorjaar is in volle kracht losgebroken. Ik zag de stompen van nog niet zo lang geleden omgezaagde berken; het sap liep er gewoon uit omdat de wortels niet beter weten dan dat "de bovenbouw" vocht nodig heeft.
Uiteindelijk bereikte ik Holten waar Roos en ik een week geleden begonnen waren met onze etappe naar Laren. Het was een etappe van 15 kilometer en ik was dan ook lekker op tijd weer thuis. Nog even naar Sportcity voor een saunaatje; een spekpannekoek gebakken en soldaat gemaakt en vroeg in de armen van Morpheus en geslapen zoals dat een moede wandelaar toekomt.

Paustovskij en Peter Sloterdijk

Enkele jaren geleden heb ik geprobeerd om iets van Peter Sloterdijk, een geroemd Duits filosoof - dit ondanks zijn typisch NLse achternaam - te lezen: "Het kristalpaleis". Na enkele pagina's reeds moest ik het vanwege een overstelpend aantal mij onbekende woorden, beter gezegd neologismen, van mij werpen; onleesbaar!
Na het mij door Roos onder de neus geschoven boek: "Begin van een onbekend tijdperk", handelend over de eerste jaren na de Oktober revolutie van 1917 in Rusland van de pen van Konstantin Paustovski ben ik verder gaan grasduinen naar deze geweldige schrijver. Zo heb ik nu via de bieb het boek: "De gouden roos" ter hand genomen en daar kwam ik op pagina 123 zinnen tegen die mij zo sterk aan het onleesbare boek van Sloterdijk deden denken. Ik citeer:
Bij proza kan één onbegrijpelijk woord vor de lezer de meest voorbeeldige opbouw verstoren.
Het behoeft geen betoog dat de literatuur slechts bestaat bij de gratie van de begrijpelijkheid. Aan literatuur die onbegrijpelijk, duister of opzettelijk ctyptisch is, heeft alleen de auteur wat en hebben de mensen niets.
Einde citaat
Ik zou Peter Sloterdijk willen adviseren om een voorbeeld aan Paustovskij te nemen als hij tenminste begrepen wil worden door een wat breder publiek.

Van Laren naar Vorden

Onderweg een meneer met een kruiwagen vol
boerenkool: "voor de kippen?!" We mochten
meenemen zoveel we wilden.

Ons laatste ontbijt in het Fletcher hotel. Ik had nog een paar boterhammen uit eigen oven en die heb ik belegd voor onderweg. Afscheid genomen van de andere bridgers; was een prettig gezelschap geweest gedurende deze vier dagen. Lekker gebridged en nageborreld. Vooral de leiding, in handen van Karel en Marianne was bijzonder; Karel is iemand die de sfeer helemaal op vrolijk kan zetten en Marianne voegt daar nog een stuk fotografie aan toe. Helemaal leuk! En toen weer op weg voor de zoveelste wandeling en voor de tweede Pieterpad etappe.
We waren nog niet zo lang op weg toen we een meneer zagen lopen met een kruiwagen vol boerenkool. Roos riep vanuit de verte: "smakelijk eten". De meneer riep terug: "heb je worst bij je?" en even later waren we in gesprek. Hij had zijn vriezer vol met boerenkool en deze kruiwagen vol lekkers was bestemd voor de kippen. Maar wij mochten best wel ieder een ferme struik meenemen en zo geschiedde.
Verzuchtten we dat het Pieterpad nou bepaald niet het fraaiste wandelpad van NL is, daar kwamen we nu toch een paar aardige stukken tegen. Een moerasachtig gebied temidden van bos. De etappe was niet eens de beloofde 15 kilometer maar slechts een ruime 13. Was ook wel genoeg na 4 dagen wandelen.
Heerlijk om dan weer thuis te komen in m'n flatje; het leuke van een paar dagen weg geweest te zijn is toch wel het weer thuis komen. Erg veel trek had ik niet meer na drie avonden hoteldiners. Lekker bijtijds naar bed en geslapen als een marmot.

Langs de Berkel

Het weer hield niet over, maar toch lekker aan de wandel. Na veel heen en weer geloop kwamen we op de van de VVV verkregen Berkel-wandeling. Dit deel van het land is best de moeite waard en alleraardigst wandelgebied. We liepen door het licht geaccidenteerde boerenland; deed ons hier en daar aan Zuid Limburg denken. Zo'n half open landschap is mooi. Uiteindelijk kwamen we bij de Berkel; het pad liep langs dit verrassend brede water tot we weer in Lochem waren. In een cafetaria hebben we gezellig wat gegeten; ik had zo'n trek in een broodje kroket! Krantje erbij en lekker even bijkomen. Terug naar het hotel en snel omkleden voor het diner en het bridgen. Ging een stuk minder dan gisteren; bij de laatste tafel zakten we helaas weg anders had het resultaat nog best mee gevallen. Nu hadden we iets van 46%, ook niet zo slecht.
Drie avonden bridgen was ook voorlopig wel weer genoeg.
Nog even gezellig nageborreld met een corenwijntje met Frans en Joukje; Frans en ik hadden vastgesteld dat we beiden chemici waren; toen Frans begon met studeren, in 1950, was ik "al" twee jaar oud moest ik lachend constateren. Het corenwijntje smaakte er niet minder om.

Zelfs de tweede plaats

De tweede plaats! We kunnen het nog

Eerst maar eens Lochem verkennen; dat was verdraaid snel gebeurd; piepklein historisch centrum. Al snel liepen we voor de vierde keer langs het stoffenwinkeltje op zoek naar het begin van een wandeling door de buitengebieden. Uiteindelijk hebben we een lekker stuk gewandeld in de buurt van het hotel. Op zeker moment namen we afscheid; Roos wilde even naar de kapper om zich een wat korter kapsel aan te laten meten. Ik liep wat rond en kwam verzeild in een hockeywedstrijd van de junioren van Lochem. Leuk om die kleine jongetjes driftig tegen elkaar te zien spelen. Toen ik terugliep zag ik een weiland met een merrie met veulen. Toevallig stond er ook een bankje vanwaar ik goed uitzicht had op de twee paarden. Het veulen kon het niet laten om steeds weer de benen te nemen en stevig te gaan hollen met vier "benen" tegelijk van de grond; echt een dartel veulen. Ik kreeg beter door wat "een dartel veulen" als uitdrukking precies inhoudt nu ik dit zo van nabij heb gezien.
Roos had helemaal een ander gezicht gekregen; niet alleen was het haar een stuk korter, maar haar scheiding zat nu ook aan de andere kant; zag er voor mij heel anders uit. Wel leuk.
En 'savonds ging het toch goed met bridgen?! We werden tweede en werden zelfs in pose gefotografeerd voor het schilderij.

Van Holten naar Laren en nog gebridged ook!

Roos zit geconcetreerd te bridgen

Roos had mij verleid tot het meedoen met een bridgeweekend in Lochem. Leek mij een goed idee om dit te combineren met een tweetal etappes van het Pieterpad: van Holten naar Laren en vervolgens van Laren naar Vorden. En zo vertrokken wij vanmorgen met de sprinter van half tien naar Amersfoort en door naar Deventer voor de sprinter naar Holten. Het café/restaurant naast het station ken ik al meer dan dertig jaar; alle reden om er even een kopje koffie te gaan drinken. Hier was ik met Joke toen ze nog in het voorzitje van m'n fiets paste, nu zelf moeder van de kleine Bram.
Na de koffie verder door Holten; de route van het Pieterpad was iets gewijzigd en we werden nu echt door het centrumpje van Holten geleid waar een markt werd gehouden met een, naar later bleek alleraardigste visboer. Natuurlijk een lekker stukje vis genuttigd; kan ik nooit laten. De visboer moest er erg om lachen dat we op onze wandeling al voor de tweede keer hadden gestopt voor een versnapering. Maar dat was dan ook wel de laatste want nu gingen we daadwerkelijk op weg naar Laren.
Het was weer een etappe die vooral over verharde wegen ging door minder interessante stukken van het oostelijk deel van ons vaderland, maar hier en daar toch ook wel door fraaie bosrijke stukken. Het was behoorlijk koud, maar gelukkig wel droog. Op een bankje bij een kanaal aten we een broodje; ik had voor de gelegenheid een rozijnen/notenbrood gebakken; was erg goed gelukt met de nieuwste procedure; lekker mals.

En tussendoor een lekker hapje

Na vijftien kilometer kwamen we in het piepkleine plaatsje Laren aan waarvandaan 2 keer per uur een bus naar Lochem ging. Na enig zoeken aldaar vonden we Hotel Scheperskamp op de Paasberg. We gingen even wat uitrusten op de kamer en ons installeren. En vervolgens een gezellige ontvangst door de gastheer en -vrouw van Bon-a-Parte, de club waar we nu meer op bridgeweekend waren in dit Fletcher hotel. Begon al goed met een leuke introductie. Vervolgens het diner en daarna aan de bridgetafel. Daar had ik nogal tegen opgezien vanwege het langdurig niet bridgen van mijn kant. Maar het ging helemaal niet slecht en we eindigden uiteindelijk iets onder de 50%; had ik niet verwacht.
Iets te veel bier gedronken door de gezelligheid van het kluppie. Het bleek dat we tot onze verrassing met een stel een gezamenlijke kennis hadden; wat is de wereld toch klein!