Op weg naar Wenen

Roos aan de "Moor im Schnee"

Al een poos wil ik naar Wenen. Eerst hadden we gekeken voor een stedentrip met de ons zo bekende reisorganisatie TUI; die bieden wel reisjes naar Wenen maar niet naar ons zin; vertrek heel laat in de middag, aankomst ver in de avond en vertrek weer 'smorgens in alle vroegte. Van een trip van zogenaamd 4 dagen blijft niet meer over dan 2 volle dagen plezier. Hadden we al ervaren in Praag en vonden we niet geschikt voor Wenen; daar wil je gewoon wat langer vertoeven. En toevallig bood "Traveldeal" een arrangement dat helemaal naar ons zin was.
Vanmorgen konden we rustig naar Schiphol, boarden bij Easyjet en na een vlieg- resp. treinreis liepen we om vier uur in Wenen rond. Het was nog volop licht en we genoten van de herkenning van deze prachtige stad. Roos had ergens een paar adresjes van aanbevolen restaurants; en zo rond etenstijd, toen het donker werd zochten wij die op en gingen aan een onvervalste Weense maaltijd. Natuurlijk nam ik de onvervalste Wiener Schnitzel von Kalb. Roos nam nog een soepje vooraf en een stevige Moor im Schnee als nagerecht. Dat konden we zelfs met z'n tweetjes niet meer op.
Met de U-bahn naar Hotel Lucia, een voortreffelijk hotel waar we drie nachten naar alle tevredenheid zouden verblijven. Geslapen als een os.

Thee halen in Zutphen

Twee kilogram thee is best veel, maar uiteindelijk komt er toch een eind aan. Iets vaker dan één keer per jaar maak ik de gang naar "De Pelikaan", de bekende koffie- en theehandel in Zutphen. Roos had nog wel een flinke hoeveelheid, maar mijn theeblik begon toch wel erg leeg te worden en meer halfpondzakjes had ik niet meer staan. Overigens vinden wij deze thee zo bijzonder dat we er vrij veel van weggeven. Het gaat natuurlijk om de thee naar het recept van de moeder van mijn buurvrouw: "Thee naar het recept van mevrouw Oudemans". Wij spreken altijd van Oudemans thee; een klinkende naam toch?
Eerst even gebeld om te bestellen en toen op weg. Op station Zutphen heb ik zelfs nog verkeerd uitgecheckt met mijn OVchipkaart. Niet te geloven maar daar staan drie verschillende in/uitcheck paaltjes voor NS, resp. Syntus resp. Arriva. Voor buitenlanders en ouderen is dit niet meer te begrijpen en voor domme ik dus ook eerst niet. Maar uiteindelijk is het gelukt door later bij Syntus en Arriva uit te checken en bij NS in te checken en dan maar over Arnhem met NS terug te reizen.
Ik moest nog snel een rozijnen/notenbrood bakken om morgen mee te nemen op reis voor de broodnodige vezels vanwege het hotel-eten in Wenen. Was achteraf niet nodig ha ha.
'sAvonds belde Peter me nog enthousiast over zijn eerste stagedag.

Een rustige zondag

De komende week gaan we naar Wenen; een paar dagen van deze mooie stad met haar cultuur genieten. Vandaag rustig aan gedaan.
'sAvonds is Peter langs geweest; hij kwam direct vanuit Tilburg bij mij langs. Konden we nog napraten over afgelopen vrijdag toen de hele familie weer eens bij elkaar was geweest. De volgende dag zou hij aan zijn stage gaan beginnen; is best heel belangrijk voor hem. Verwachtingsvol gaat hij de komende weken tegemoet.

De kruisbek gezien

Kruisbek. Foto Hans van Zummeren

Als afgesproken was Ab stipt op tijd, 9 uur, voor onze wandeling. Het zou voor mij voor de derde zaterdag op rij Elspeet worden; het Veluwe zwerfpad. Maar eerst flink thee drinken en toen op weg. Natuurlijk moest ik honderduit over mijn wederwaardigheden van gisteren vertellen; zat me allemaal best hoog. Ab had daar alle begrip voor.
De Veluwe blijft een prachtig wandelgebied, hoe vaak je er ook komt. Met flink tempo gingen we op weg; richting Elspeterheide en dan richting Hulshorst. Wat Ab niet doorhad was dat het Veluwezwerfpad geen cirkelwandelingetjes kent, maar gewoon van A naar B wandelingen. En aangezien Ab altijd "leidt" vroeg ik mij op zeker moment vertwijfeld af wanneer we eens zouden keren. Nou dat werd vervolgens een rimboewandeling op geleide van de GPS, dus dwars door het bos tot we op een fietspad uitkwamen en dat ging rechtstreeks naar Elspeet. Bij een "pleisterplaats" met drinkbak voor paarden aten we nog een boterhammetje en daar gebeurde het: een grote oranje-rode vogel liet zich zien; Ab herkende hierin onmiddellijk de kruisbek, een van de vogels die ik nog zo ontzettend graag eens zou willen zien. Hij zat er zo mooi als dat Ab ook nog nooit een kruisbek had gezien. Ab is kleurenblind en dacht dat de vogel groen was, maar het was een mannetje en die zijn rood-oranje. Prachtig dus.
De auto stond rustig op ons te wachten evenals de regen die pas begon op het moment dat we instapten; was goed getimed dus allemaal.
Ab ging mee, Roos kwam ook langs en we hebben lekker boerenkool met worst gegeten, pompoensoep van Roos vooraf en zelfgemaakt roomijs voor toe; helemaal niet slecht!

Naar Westgaarde

In de trein, op weg naar Amsterdam ontving ik een SMS; bericht van Ab of ik morgen met hem aan de wandel zou willen. Ik belde hem terug en zei dat ik op weg was naar een begrafenis maar dat ik graag met hem aan de wandel zou gaan. Het deed me goed dat hij me gebeld had; voelde me behoorlijk onzeker zo op weg naar m'n verleden.
Was al met al verder dan ik dacht; de begraafplaats Westgaarde ligt aan de buitenrand van Nieuw-West; de laatste keer dat ik hier was, was veertig jaar geleden toen mijn oma werd begraven; twee generaties geleden.
Toen ik bij de aula aankwam zag ik dochter Arja door een deur naar binnen gaan en ik ging daar achteraan; verder niemand te zien. Maar wat bleek, ik was daardoor in de familiekamer terecht gekomen en ik werd vriendelijk begroet door Anneke die wel verbaasd was hoe ik in deze kamer terecht was gekomen; kennelijk de hand van Zeus.
Hierdoor kon ik mijn voormalige schoonfamilie, natuurlijk schoonmoeder ook begroeten en mijn deelname betuigen. Was goed.
Ook de dienst was goed; ik heb voluit mee kunnen zingen met de psalmen. Met trots hoorde ik Joke een herdenkingswoord aan haar opa uitspreken; hij had erg veel voor haar betekend. Arja hield ook een speech evenals twee andere kleinkinderen. Het was een heel mooie plechtigheid waarin het leven van vader goed werd herdacht. En toen het moment van de teraardebestelling. De naaste familie bleef achter; de anderen waaronder ik konden nog even bij de kist afscheid nemen. Ik heb stil bedankt voor alles wat hij gedaan had en liep behoorlijk geëmotioneerd terug naar de receptieruimte. Daar heb ik na lange tijd al mijn (schoon)kinderen en twee van mijn kleinkinderen gezien en gesproken. Ook met de anderen fijn gesproken. Al met al was het een heel fijne dag voor mij ondanks het droeve karakter dat een begrafenis natuurlijk kenmerkt. Ik denk er met warmte aan terug.

Dag van reflectie

Morgen wordt mijn voormalige schoonvader begraven. Dat deed mij de hele dag behoorlijk in mezelf gekeerd doen zijn. Hij heeft ontzettend veel voor ons gezin gedaan; veel voor ons betekend. Door de scheiding heb ik hem al tien jaar niet meer ontmoet. Ook de familie heb ik sinds die tijd niet meer gezien. Hoe zou de confrontatie verlopen. Ik wil op een of andere manier mijn dankbaarheid betonen.
Door alles bij elkaar kon ik de slaap niet vatten.

Voor de laatste keer?

Begin Pieterpad

Afgelopen zaterdag ging ROos met haar wandelvriendin Janneke een etappe van het Pieterpad lopen. Het Pieterpad, bekendste langeafstandspad van ons landje, totaal bijna 500 kilometer; van Noord naar Zuid lopend, beginnend in Pieterburen en helemaal naar de Pietersberg onder Maastricht. Deze wandeling heb ik in de afgelopen dertig jaar meerdere keren gelopen; misschien wel enkele etappes overgeslagen maar vele ook meerdere keren gedaan met name de etappes in Groningen en in Limburg.
In dat weekend bedacht ik mij dat ik het Pieterpad nu wel eens systematisch in m'n eentje als er niemand mee wil ga lopen en wel zo spoedig mogelijk beginnen en dat was dus vandaag!

Officieel stempel in m'n wandelboekje

Om 5 uur ging de wekker en ik had geen idee waarom; lag nog te slapen als de bekende os, maar snel realiseerde ik mij dat Pieterburen lag te wachten.

Klaar voor de start

Om iets voor half zeven op het station waar de jonge vrouw die ik daar vaak heb ontmoet om die tijd inderdaad zat te wachten en mij vriendelijk groette. Vanaf Zwolle met de Intercity razendsnel in Groningen. Daar even rondgelopen voordat de trein naar Roodeschool me naar Winsum bracht waar een busje mij als enige passagier door het fraaie Noord-Groningse landschap naar Pieterburen bracht.

Heden theehuis

Foto gemaakt van het beginpunt en een kopje koffie gedronken in het café waar de wandeling ook officieel begint. Een ontzettend aardige jonge knul hielp mij daar; schonk koffie, vertelde honderduit over Pieterburen en vroeg ook of ik een stempel wilde. Nou dat wilde ik wel in het boekje.
En toen ging ik op pad. Het pad begon anders dan in mijn boekje; liep nu een stukje door Pieterburen en dan achter het dorpje langs. Ik passeerde een voormalig gebouwtje waar vroeger godsdienstonderwijs werd gegeven; nu theehuis.

Kerk van Pieterburen

Iets verderop de kerk en vervolgens de eindeloze leegte van het Noord-Gronings landschap. Het was veel kouder dan in Bilthoven; had m'n trui gelukkig niet uitgetrokken; het waaide en met mijn handen diep in mijn zakken liep ik tegen de stevige zuid-westen wind in. Ik moest aan mijn oude buurman Tom denken die altijd zei: "als je naar Groningen gaat moet je een extra hemd aantrekken". Hij had gelijk want het was best koud.
Onderweg lekker een boterham met zelfgemaakte paté gegeten op een bankje bij een wegwijzer. Er kruisen hier verschillende LAW wandelpaden waaronder natuurlijk het Pieterpad.

Allemaal wegwijzers en een etensbankje

Na een uur lopen kwam ik in Eenrum, een mooi plaatsje met een fraaie kerktoren en mooie villa's. Bij eerdere gelegenheden heb ik er wel eens over gedroomd om hier te gaan wonen en dan ICT werk vanuit huis te doen. Zou nu zomaar kunnen met Internet als verbindings techniek.
Onderweg kwam ik nog door Mensingeweer, een piepklein dorp met een enorme windmolen. Dat zijn wel de heel mooie plekjes van Groningen hoor!
En dan de laatste loodjes tot Winsum. Totaal ruim 12 kilometer, dus een korte etappe, maar ik vond het met die kou wel genoeg. Had nog gepland om in een toko in Groningen te gaan eten, maar heb daar van afgezien. Lekker vroeg, 16.30 weer op station Bilthoven; fitness spullen zaten in de fietstas dus een kwartiertje later zat ik lekker op te warmen in de sauna!

Speciale voetgangersbrug voor het Pieterpad

Kerk van Eenrum

Mooie villa in Eenrum

Imposant molen van Mensingeweer

Grappige boerderij met kop-hals architectuur maar
toch de voorgevel gedraaid naar de weg toe

Van Hillegom naar Heemstede met PROIRAten

V.l.n.r. Lex, Huib, Jantien en Cees

Vandaag weer gezellig met een stel oud-PROIRAten gewandeld en ondertussen gezellig met elkaar gepraat. Een goede gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Cees, Lex, Jantien, Huib en ik waren van de partij en we verzamelden ons keurig op de afgesproken tijd op het station van Hillegom. Huib had e.e.a. geörganiseerd en we liepen over de door hem samengestelde "track".
Voor Lex en Jantien was het een thuiswedstrijd. Jantien merkte zelfs op dat ze in haar eigen gemeente aan het wandelen was.
We liepen door enkele landgoederen; misschien kan Huib nog aanvullen welke dat precies waren. Daarnaast ook flinke stukken langs de weg maar dat is in het westen onvermijdelijk denk ik.

Met dank aan Lex sta ik er ook bij (met die fraaie muts ha ha)

Zo rond de 15 kilometer legden we uiteindelijk af. Ik nam op station Heemstede-Aerdenhout afscheid van de anderen die nog even een capucino gingen drinken in de stationstaveerne.
Was een gezellig daggie.

Hoezo conservatief?

Van mijn goede vriend Peter C. kreeg ik een dezer dagen een e-mail waarin hij op heldere wijze weergaf hoe hij mijn "daily blog" inmiddels ervaart. Ooit, jaren geleden ben ik begonnen met deze inmiddels dagelijkse exercitie door toedoen van dezelfde ouwe makker Peter C. Zijn e-mail beschouw ik daarom ook min of meer als een evaluatie.

Citaat

Net ff je blogs gelezen van de laatste 3 weken en ze zijn ook in 2017 consistent.

Wandelen langs 'sheren dreven, ouderwets eten, bridgen en met af en toe een blik in het verleden en de afschuw over de moderne tijd en de gadgets en opengeknipte knieën. Ik neem aan dat je verkoudheid over is want daar las ik niet meer over de laatste tijd?

Einde Citaat

Toen ik dit gelezen had moest ik ontzettend lachen want hij heeft natuurlijk gelijk; je kunt ook niet iedere dag iets nieuws schrijven tenzij je in fantasie gaat duiken. De aanvankelijk doelstelling van dit Blog, het onderbouwen en formuleren van mijn hypothese omtrent het ontstaan van de eerste levensprocessen heb ik inmiddels voltooid en in de huidige fase van mijn leven interesseert het me ook nauwelijks meer en ik heb het ook overgedragen.
Het bericht heeft mij niet gestimuleerd, integendeel, ik overweeg sterk om binnenkort te stoppen met de daily Blog; of ik dat echt ga doen is nog niet helemaal helder maar het is de eerste keer dat ik het serieus overweeg. Kennelijk ben ik nog meer dan ik mijzelf al langere tijd realiseer een ouwe conservatieve zeurpiet aan het worden die van lekker eten houdt en de huidige social media maar tijdverspilling vindt.
Anderzijds is het ook bedoeld als dagboek voor mijzelf en daarom ook naslagwerk; en dat is nooit weg.

Uitgebeend

Voor zover ik mij kan herinneren heb ik niet eerder hardop liggen vloeken in m'n bed terwijl ik in m'n eentje was. En dat was gistermorgen het geval bij het lezen van het boek "Uitgebeend" van Marcel van Silfhout over het proces van de inspectie van de voedselveiligheid. Langzaam maar zeker is, aldus dit boek, de adequate organisatie  met de naam "Keuringsdienst van Waren" afgebroken tot een controle organisatie die slechts controleert of het interne controleerproces van producenten en verwerkers van voedsel wel goed in elkaar steekt. Dus geen monsternames meer, geen inspecties meer. En wat ik het allerergste vond en dat mij aanzette tot voluit gevloek was de behandeling van iemand die uit diep verantwoordelijkheidsgevoel zichzelf als "klokkeluider" had gemanifesteerd; niet om de held te spelen maar om de uiterst laakbare procesgang aan de orde te stellen.

Overigens bekroop mij ook een ander gevoel namelijk dat we in onze voedselvoorziening op de moderne wijze, dus via de voedselindustrie een punt hebben bereikt van overschrijding van de menselijke maat. En kom niet bij mij dat het niet anders kan; ik betrek vrijwel al mijn voedsel bij de producent; ik ken ook nog steeds slagers - de grootste pijn in de voedselketens zit in de vleesindustrie - die precies weten waar het vee vandaan komt dat zij zelf slachten en verwerken en verkopen. Maar, en daar zit 'm de kneep, dat is duurder; de zelfslachtende slager verdwijnt omdat de mensen voor voedsel te weinig over hebben. Alleen met de kerst, want de betere kwaliteit wordt wel onderkend.

IJs maken met de nieuwe machine

Mijn nieuwste aanwinst, een ijsmachine staat te pronken
op het oude kastje dat ik ooit zelf maakte, het
"Yoghi Bear huisje".

Het zelf maken van allerlei gerechten is toch wel mijn lust en mijn leven. Zelfs als kind heb ik wel eens zelf ijs gemaakt weet ik nog. Misschien was ik een jaar of twaalf want ik zat nog op de lagere school als ik mij goed herinner. Mij was verteld dat je een grote pan moest vullen met sneeuw en er dan flink wat zout in moest doen; door de smeltpuntdaling kreeg je dan een heel lage temperatuur. Dan in die pan een kleinere pan doen met daarin vanillevla en roeren totdat de vla bevroor tot ijs. Dat is destijds inderdaad gelukt.
Een jaar of tien geleden heb ik een handaangedreven ijsmachientje gekocht - het woord machientje is nog te veel gezegd - eigenlijk een bak die je in de vriezer koud moest laten worden en die je dan moest vullen met het ijsmengsel en dan handmatig draaien. Werkte niet; was niet in staat om het ijs goed te doen bevriezen.
Maar nu heb ik een apparaat dat zelf koelt; een echte comsumptie-ijsmachine; niet voor commerciële productie geschikt, daarvoor is de capaciteit niet voldoende, maar je kunt er op kleine schaal ijs mee maken en dat heb ik vandaag geprobeerd.
Voor het recept van roomijs ben ik uitgegaan van een combinatie van de handleiding bij het apparaat en het kookboek "Ma Cuisine" van Escoffier dat ik jaren geleden van vriend Dick heb gekregen. Nog dank daarvoor Dick! Geheel tegen mijn gewoonte in - schande voor een chemicus - heb ik receptuur en handelwijze tevoren helemaal uitgewerkt.
400 ml melk met 200 ml slagroom mengen en verwarmen
165 gram suiker en 5 eierdooiers (grote eieren) met de staafmixer enkele minuten met de garde bewerkt tot je er "een lint van kon trekken" (Zo noemt Escoffier het). Vervolgens geleidelijk wat van de warme melk/room toevoegen en mixen. Toen de helft van de melk erbij was gevoegd heb ik alles overgedaan in het pannetje met de rest van de warme melk en op laag "vuur" - wat heet vuur bij een inductiefornuis - voortdurend roerend verwarmd totdat de "vla" aan de lepel bleef kleven (Term van Escoffier), niet aan de kook brengen! Door een puntzeef gegoten en af laten koelen, uiteindelijk in de koelkast. Toen in de ijsmachine gezet die rustig zoemend 40 minuten nodig had om een prachtig roomijs te produceren.
's-Avonds met Roos van het ijs geproefd; was heerlijk. De rest in de vriezer gedaan en de volgende dag was het nog lekkerder! Smaak het zelfde maar steviger door de lagere temperatuur. Volgende keer vanilleijs en bitterkoekjesijs, de favoriet van Roos.

PS 1 Roos: "het was veel te snel op"
PS 2 Eef: "iets te zoet, volgende keer wat minder suiker"
PS 3 Eef: "consistentie moet wat smeuïger; koffielepel maizena meekoken met de vla"

Meel halen in Elspeet

Toen de kap goed stond moest deze wel gezekerd worden.
Intussen draaiden de wieken lustig rond. Mooit gezicht!

Eerst naar de markt in ons eigen dorp. Stevig noten en honing ingekocht bij de Veenendaalse Reformkraam, eieren bij onze altijd spraakzame kippenkraam, fruit bij Johan en aardappelen bij John. De vriendelijke meneer van de Reformkraam vroeg hoe het in Vierhouten was geweest, ons Bridge- en wandelweekend. Ik vertelde hem dat we in Elspeet bij zijn "concurrent" waren geweest, molen De Hoop waar je op steen gemalen meel kunt verkrijgen: "ja, lekkerder kan niet", antwoorrdde hij zonder kinne sinne; fijne kerel.
En vanmiddag ben ik inderdaad naar Elspeet gegaan om meel te gaan kopen. Aangekomen in Elspeet dacht ik wel zo naar de molen toe te kunnen lopen; gewoon terug lopen langs het geel-rood van het Veluwe Zwerfpad. Had ik me maar beter voorbereid, want ik moest het uiteindelijk vragen nadat ik verkeerd lopend het dorp al bijna verlaten had.
Bij aankomst in het molenwinkeltje vroeg de mevrouw: "weer komen wandelen?" Ik moest dat ontkennen, maar een volgende keer zal ik via Garderen naar Elspeet wandelen, net zoals we voor onze jager altijd wandelen van Klarenbeek naar Wilp; het nuttige met het aangename combinerend. Beetje (te) veel meel ingekocht en een zakje uiterst breekbare wafeltjes, zwijnekeutels genoemd, een Veluwse specialiteit. Nog even de trap van de molen beklommen. Op de gang van de molen was de molenaar bezig met het richten van de wieken door het draaien van de kap; toevallig was het vandaag de eerste dag na de kerstvesiering dat de molen weer ging draaien. En inderdaad, zodra de kop in de wind stond begonnen de wieken weer te draaien. Ik wilde wel helpen met het draaien aan het wiel om de kap in beweging te zetten, maar de molenaar was zo'n sterke kerel dat ik niet echt wat kon toevoegen; wat een krachtpatser; hoefde niet naar de sportschool.
Dat heb ik nog wel even gedaan na thuiskomst en vervolgens de bij Coolblue bestelde ijsmachine opgehaald bij ons postkantoortje; een knoert van een doos en een behoorlijk gewicht; dat belooft wat.

Lekker origineel?!

Fietsen met manden voorop. Doet ook "iedereen". Op de voorgrond mijn
eigen stalen ros met ouderwetse fietstassen achterop.

Plotseling had "iedereen" - nou ik niet hoor - de knietjes in zijn/haar broek kapot geknipt. Zelfs nu met die aanhoudende koude zie je van die expres kapot gemaakte broeken. Soms lijkt het alsof de pijpen helemaal aan vlarden zijn geknipt en gescheurd; erg praktisch maar wel origineel, zeker wanneer "iedereen" het doet.
En sinds langere tijd ook een kist aan de voorkant van je fiets. Ik ken dat eigenlijk alleen van foto's van voor de oorlog; slagersjongens die de boodschappen bij de mensen thuis brachten met een loodzware fiets en op de voorvork een enorme mand. Maar nu zijn het toch vooral scholieren. Het gevolg is dat de fietsenrekken niet meer goed kunnen functioneren mopperde hij verder. Laatst was ik bij Albert Heijn en daar stonden twee van die meisjesfietsen met elk zo'n enorme mand voorop. Moest er een foto van nemen.

Escoffier, Coolblue en Maarten 't Hart

Intrigerende kop vindt u niet lezer? Voordat Roos en ik naar de Veluwe trokken voor het bridgeweekend in Vierhouten kreeg ik van haar een knipsel uit het Financieel Dagblad uit de rubriek "Eten en drinken", 27 augustus 2016. Het ging over de status van de chefs, de opperhoofden van de keukens die zich tegenwoordig gedragen als echte sterren; als merk zelfs?! Ik bedoel natuurlijk de chefs van sterrenrestaurants. Verder staat in dit artikel de ontwikkeling van de "Nouvelle Cuisine" als opvolger van de klassieke Franse kookkunst waarvan Escoffier de allergrootste was; de vader van de Franse keuken. En die klassieke Franse keuken heb ik zo goed gekend en zo gewaardeerd; vanaf de jaren zeventig ging ik jaarlijks naar Frankrijk en overal kon je toen nog zo verschrikkelijk lekker eten. Met Lien ging ik in Amsterdam heel vaak eten bij restaurant Chez Ferro, misschien niet helemaal Frans maar meer Baskisch maar toch zeker langs de lijn van Escoffier; veel, vet en bijzonder lekker!
De ontwikkeling van de Franse keuken heeft een wending genomen ergens begin van de zeventiger jaren met Bocuse als profeet. Dit werd genoemd: "De nouvelle cuisine" onder het motto: lichter, minder, duurder. De eerste keer dat ik met deze in mijn ogen krankzinnige ontwikkeling werd geconfronteerd was toen ik met Anneke vanwege de geboorte van onze jongste dochter uit eten ging in een chique Utrechts restaurant, gevestigd in het fraaie pand: "De koninck van Poortugael". We kregen zo bespottelijk weinig te eten dat we thuis een boterham hebben genomen en het was inderdaad peperduur.
En onlangs aten we bij sterrenrestaurant "De Hoefslag" en ook daar de kleren van de keizer; best lekker en bijzonder maar vooral weinig en peperduur. Ik heb me nu voorgenomen om niet meer deel te nemen aan die onzin.
Van vriend Dick heb ik jaren geleden het boek "Ma Cuisine" van de hand van Escoffier gekregen, met inleiding van Johannes van Dam en dat heb ik vandaag eens ter hand genomen. Ingewikkelde recepten dat wel, maar ik zal me er in bijten! Bij Coolblue een ijsmachine besteld; komt morgen zodat ik in ieder geval kan beginnen met ijs maken volgens de recepten van Escoffier; dat moet lukken!
En vanavond heb ik in de geest van Escoffier gekookt. Een heerlijk varkenshaasje afkomstig van Veldvarkens met snijbonen en Frieslanders van moestuinier Theo. Roomsaus gemaakt van het aanbaksel van het varkenshaasje. Gisteren had ik boekweitegrutjes in karnemelk gemaakt en daar nog wat van over gehouden. Die heb ik vandaag gebakken en gegeten met stroop; het lievelingsgerecht van Maarten 't Hart. Geheel verzadigd heb ik vervolgens dit Bloggie geschreven.

Lessen uit het verleden

Het vulpotlood van mijn oude vader waarvan hij niet alleen in zijn werkzaam leven gebruik
maakte maar ook de aantekeningen in mijn exemplaar van de Discorsi schreef

Ergens in het voorjaar van 2003 realiseerde ik mij dat "de klassieken" voor mij een onbekend terrein vormden; tot mijn niet geringe frustratie had ik geen klassieke opleiding gedaan; HBS-B i.p.v. gymnasium Bèta en eigenlijk had/heeft dat mij altijd een beetje dwars gezeten. De enige ingang naar de klassieken die ik mij - onbenul - kon bedenken was Macchiavelli. Zijn boek "De prins" wilde ik gaan lezen. Het boek was niet beschikbaar bij de bibliotheek Bilthoven, was uitgeleend, maar wel zijn boek "Discorsi", een uitgebreid tractaat over politiek, gebaseerd op de eerste decade van Livius' Ab urbe condita, een toen voor mij ook onbekend werk. Van de Discorsi was ik sterk onder de indruk en kocht een eigen exemplaar. Ik leende het boek uit aan mijn vader die het in 2003, zijn stervensjaar ook deels gelezen heeft. Toen ik na zijn overlijden het boek terugvond kon ik nog uitmaken tot waar hij was gekomen; die pagina heb ik gemarkeerd in mijn exemplaar. Ook heeft hij met bibberige lijntjes de uitspraken gemarkeerd die hij kennelijk van belang achtte; nu bij herlezing vind ik het erg roerend om dat terug te zien.
Toen we gisteren terug kwamen uit Nunspeet lag er een "Metro" van die dag met daarin een open brief van onze minister president; een oproep tot terugkeer naar een fatsoenlijke samenleving waarin men zich zou gedragen zoals dat behoort. Trof me om dit van onze hoogste politicus zo "unverfroren" te lezen. 'sAvonds voor het slapen gaan keek ik nog even op Facebook en kwam daar een filmpje tegen waarin Jan Terlouw een emotionele oproep deed tot terugkeer van het onderling vertrouwen; het spreekwoordelijke touwtje door de brievenbus. Verder op Fb een hoop gescheld over de nieuw gekozen Amerikaanse president. Het lijkt wel of de hele wereld in verwarring begint te geraken, precies zoals in de tijd waarin Nicolò Macchiavelli leefde, de tijd waarin hij zijn Discorsi schreef met als boodschap: "trek lering uit de geschiedenis".
Na mijn vroege bedgang van gisteravond werd ik tot mijn verbazing al om 1 uur wakker voor de eerste plas en om 4 uur met het gevoel dat ik nu wel genoeg geslapen had. Lekker fris kon ik dus aan Macchiavelli verder lezen. De inleiding van de vertaler was al een revelatie. Ik vermoed zo dat we heden nog steeds heel veel van Macchiavelli zouden kunnen opsteken; hij is overigens niet mals in zijn oplossingen voor maatschappelijke problemen, oplossingen die gebaseerd zijn op de politiek van de Romeinen tijdens de koningsfase en de republiek, dus niet op de Romeinse keizertijd die Nicolò verfoeide.

Terug naar 2003

De stapel "klassieken" met op de achtergrond het
lege dressoir. Staat wel erg netjes maar zal vast niet
lang zo leeg blijven vrees ik..

Na ons fijne bridge- en wandelweekend op de Veluwe, wandelden we vanmorgen terug naar Nunspeet NS. Door het nog steeds witte bos was dat een genoegen ondanks de lichte "kater" die ik van de twee Brugse Zottes en het borreltje had overgehouden; naarmate ik ouder word kan ik steeds minder alcohol verdragen; helemaal geen alcohol bevalt me eigenlijk het beste; wie had dat ooit kunnen denken?! Tot slot nog door ons eigen bos terug naar de Groenekanseweg waar we afscheid van elkaar namen en ieder zijns/haars weegs ging. Eenmaal thuis gekomen realiseerde ik me weer dat ik mijn rijtje klassieken weer door wilde gaan nemen, te beginnen bij de Discorsi van Macchiavelli; ik word de toch wat voorspelbare romannetjes en biografieën wat zat, laat staan die eeuwige boeken over WO I en II; wetenschap en geschiedenis boeien me wat meer; zal wel weer tijdelijk zijn, maar ala.
Ik had vorige week op instigatie van Roos mijn vensterbanken eens grondig gereinigd met een vochtige doek en tegelijk ook maar het meubilair meegenomen, daarbij de stapel "klassieken" die daar staan te pronken opzij schuivend. Zo'n leeg dressoir vond ik eigenlijk wel heel netjes staan en daarom had ik besloten om die hele stapel maar eens opnieuw te gaan lezen en vervolgens in de kelder op te gaan bergen.
Lekker gekookt; had ik zin in na een weekend restaurant-eten; varkensfilet lapjes in stukjes gesneden en gemarineerd in knoflook/ketjap/sambal en gebakken; uien gebakken en bruine bonen ontdooid. Lekker gegeten en een bakje yoghurt met haverzemelen en honing toe en toen Macchiavelli's Discorsi ter hand genomen. Viel niet mee en ik besloot om maar vroeg te gaan slapen; tijdens het lezen was ik al even in slaap gevallen en helemaal verbaasd weer ontwaakt.
Om 20.00 uur horizontaal, opnieuw met Macchiavelli; niet lang volgehouden omdat de luikjes als vanzelf dicht vielen na al die dagen van wandelen en ingespannen bridgen.

Naar het verscholen dorp

Een ingegraven schuilhut, gerestaureerd

In het boekje van het Veluwe zwerfpad had ik over het onderduikersdorp in de Nunspeetse bossen gelezen; lag in de buurt van Vierhouten en het zwerfpad liep daar - uiteraard - langs. De eerste dag had ik de aanloop al verkend terwijl Roos haar jas aan het repareren was, maar ik was niet helemaal tot het voormalig schuiladres doorgelopen.
Het was weer fantastisch wandelweer; weeronline gaf terecht een 10; droog, helder, het kon niet op. Op een bankje hebben we uitgebreid en langdurig van het uitzicht genoten. En uiteindelijk kwamen we bij het gerestaureerde onderduikersdorp uit WO II. Daar hebben ongeveer honderd personen tijdens de bezettingsjaren gebivakkeerd totdat het door de Duitsers werd ontdekt. Er zaten vooral joden en neergeschoten vliegeniers van de geallieerden aldus het informatiebord.

Schuilhut van binnen

Trieste afloop van een moedig initiatief van de bevolking van Nunspeet die met gevaar voor eigen leven voedsel naar het onderkomen bracht. Een gedenkteken is bij de weg opgesteld met name voor opa Bakker en tante Cor, de initiatiefnemers om deze schuilplaats te realiseren en draaiend te houden. Het heeft opa Bakker het leven gekost; na de ontdekking van de schuilplaats is hij met 8 anderen - aldus het wandelboekje - gefusilleerd.
Een drietal van de onderkomens zijn gerestaureerd en toegankelijk voor de bezoeker. Uiteraard hebben we daar een paar foto's van gemaakt.

Terug in het hotel nog even gestrekt en tot drie keer toe in slaap gevallen. Al dat wandelen van de laatste dagen en weken begint haar tol te eisen; we beginnen behoorlijk moe te worden. En drie dagen bridgen is ook wel het maximum. Weer ontzettend gezellig gedineerd met Harm en Roos. Harm kan ontzettend leuk moppen vertellen en bleek bijzonder goed op de hoogte van de one-man-shows van Toon Hermans. En toen de laatste keer bridgen. Lekker gespeeld hoewel ik tegen het eind m'n ogen nauwelijks open kon houden. Wel de uitslag afgewacht en we hadden heel aardig gescoord. Leuk afscheid genomen van de Haagse groep. We hebben aangegeven dat we volgens jaar wanneer zij weer met z'n allen ergens gaan bridgen dat we dan van de partij willen zijn. We keken met veel genoegen terug en daarbij heb ik net 1 korenwijntje teveel gedronken. Dom dom dom, nou ja, niet meer doen!

Van Garderen naar Elspeet

Molen De Hoop Elspeet

De bus van Nunspeet naar Garderen e.v. rijdt dagelijks ieder uur, perfect voor wandelaars. Exact om 10.33 kwam de bus aangereden en bracht ons van Vierhouten naar Garderen. Daar had ik net als donderdag weer problemen met de oriëntatie ook al ben ik hier de laatste tijd al drie keer geweest, maar uiteindelijk herkende ik het toch wel weer en liepen we het traject dat ik nog niet zo lang geleden liep, dus via het Speulderveld.
Het is zo'n genoegen om door de sneeuw te wandelen. Bij Garderen in de buurt waren ouders met kinderen aan het sleeën van de hellingen naar beneden; het opgewonden kindergeluid klinkt zo winters. En wij sjokten voort over de heide, langs het Speulderveld en uiteindelijk kwamen we aan in Elspeet. Aangezien ik wel zo'n beetje wist hoe laat de bus naar Vierhouten zou vertrekken liepen we de officiële route door naar het dorp en kwamen daarbij langs de molen De Hoop. Daar was een winkeltje waar allerlei producten werden aangeboden waaronder natuurlijk volkorenmeel. En dat wordt daar niet alleen met windkracht gemalen hier in de schitterende molen, maar ook wordt het graan in de buurt verbouwd, dus echt Veluws meel. Roos kon het niet laten en kocht een kilo bloem. Ik ben benieuwd naar de kleur van dit meel want het is niet gebleekt aldus de molenares.
Rozig kwamen we aan in ons hotel en ik ging even gestrekt. Daarna bijzonder smakelijk en gezellig gedineerd; het eten is echt goed hier in De Foreesten; we hadden al besloten om hier nog eens terug te komen met Dekker-bridge. Overigens had Harm ook heel goede ervaring met Zeddam, een onooglijk plaatsje vermoed ik ergens in het Oosten des lands. Roos is direct op de meegenomen computer gaan kijken of Zeddam voor ons uit zou komen; wellicht in april maar dat is nog wat te vroeg om nu al vast te leggen; loopt niet weg.
'sAvonds weer lekker gebridged, maar ik was zo uitgevloerd dat ik de uitslag niet heb afgewacht en direct naar de kamer ben gegaan. We hadden het heel aardig en gemiddeld gedaan. Leuk hoor.

Met Dekker naar Nunspeet

Tussen Nunspeet en Vierhouten hadden we uitzicht over
de uitgestrekte waterpartij van een landgoed

Ja ja, we hebben drie dagen, of beter gezegd drie avonden gebridged met Dekker-bridge, de organisatie waarmee we wel vaker in zee zijn gegaan voor een bridgeweekend. Toevallig hadden we bij het boeken, alweer enkele weken geleden voor Nunspeet gekozen; dus weer wandelen over de Veluwe zoals ik de laatste dagen veel heb gedaan. De sneeuw ligt hier nog steeds op veel plaatsen wel vijf tot tien centimeter dik dus prachtig om door die witte schoonheid te wandelen. Ons onderkomen was Hotel De Foreesten in Vierhouten.
Vanaf station Nunspeet liepen we de vijf kilometer naar Vierhouten, een plaatsje waar ik nog niet eerder was, althans me niet daadwerkelijk kan herinneren. Het ligt in een mooi deel van de Veluwe, uitstekende plaats om wandelingen te maken. We konden gelukkig al direct terecht ook al waren we er al vroeg. Even installeren en toen direct aan de wandel om de omgeving enigszins te verkennen. Roos wilde niet zo lang en ging na een minuut of twintig alvast terug. Bij het uitstappen van de trein in Nunspeet was de loszittende voering van haar nieuwe oude jas losgescheurd en dat wilde ze herstellen. Ze had daar speciaal al naald en draad voor meegenomen.

De enorme houthaard van hotel De Foreesten.

Ik liep verder richting het verscholen dorp, een plek waar tijdens WO II onderduikers verscholen hebben gezeten in de bossen. Na geconstateerd te hebben dat het hier inderdaad fraai is liep ik terug naar het hotel waar inmiddels de andere gasten van Deker ook waren aangekomen. Het was ons al opgevallen dat er wel erg veel inschrijvingen uit Den Haag waren en wat ik al vermoedde bleek waar te zijn; het waren vrijwel allemaal leden van een Haagse bridgeclub. Het was al een heel gezellige boel in de bar; de sfeer zat er goed in dus ik vermoedde - en achteraf terecht! - dat het wel eens een heel gezellig weekend zou kunnen gaan worden.
Aan de vierpersoonstafel sloot een echtpaar aan, Harm en - wat een toeval, zo vaak hoor je die naam niet - Roos uit Zuid Limburg. We raakten direct genoeglijk met elkaar in gesprek en aangezien de tafel van keuze direct vaste tafel was vanwege de organisatie van het diner hebben we drie dagen lang heel gezellig met elkaar gedineerd en ontbeten. Op de laatste avond heeft Harm zelfs een paar ontzettend geestige moppen verteld zo leuk zat de sfeer erin!
En ook tijdens het bridgen ging het heel gezellig; gaf mij gewoon een huiskamerbridge gevoel maar dan in het groot. Nog een biertje na en heerlijk geslapen. Morgen weer aan de wandel en bridgen.

De richting kwijt

Samen in de sneeuw

Afgelopen maandag heb ik een etappe over de Veluwe gelopen waarbij ik eindigde bij de bushalte Het Aardhuis. Eigenlijk had ik de volgende dag verder willen gaan, maar de stroomstoring rond Amsterdam verhinderde dat helaas. Omdat we woensdag beiden een HoVo cursus hebben besloten we om dan vandaag samen over de nog steeds schitterend besneeuwde Veluwe te gaan wandelen. Dat stuk van Garderen naar Het Aardhuis had ik zo mooi gevonden dat ik voorstelde om dat nog eens te doen in de andere richting.
We waren vlot bij de bushalte Het Aardhuis; en daar is de situatie zo symmetrisch dat ik gewoon niet meer als vanzelfsprekend de juiste richting koos. Gaf me een heel vreemd en wat "unheimisch" gevoel van afnemende hersencapaciteit; de ouderdom begint haar tol te eisen helaas.

Grappige bebouwing in Hoog Soeren

Uiteindelijk koos ik een richting in de veronderstelling dat we terug liepen naar Garderen, maar al snel realiseerde ik me dat het tòch de verkeerde richting was. Roos zei: "niet souzen", niet zeuren op z'n Gronings; het maakte haar niet uit welke etappe we zouden doen en zo liepen we ongewild via Hoog Soeren toch verder richting Niersen.
Overigens hoefden we geen spijt te hebben van deze keuze want het was hier zeker zo mooi als de etappe die ik maandag had gelopen. We kwamen een meneer tegen die de pracht van de besneeuwde natuur aan het fotograferen was en uiteraard was hij bereid om van ons samen een foto te maken. Hoog Soeren begon met een tweetal karakteristieke onderkomens die goed uitkwamen tegen de strak blauwe hemel.

Schapenstal?

Onverwacht zagen we ergens een zeer goed onderhouden onderkomen dat we maar schaarden onder de noemer "schapenstal", maar daar was het misschien wat te fraai voor?!
Uiteindelijk kwamen we aan bij een bushalte die we nog kenden van de wandeling van het Maarten van Rossumpad, de halte Papagaaiweg, onder de rook van Apeldoorn.