03 september 2016

Johanna Westerdijk

Zij was de eerste vrouwlijke hoogleraar, benoemd aan de Universiteit van Utrecht. Roos heeft een neus voor goede boeken; had ik "Gods filosofen" al door haar gelezen daar had ze nu een biografie van deze dame die vooral bekend staat vanwege haar grote verdienste voor het laboratorium voor schimmels. Hoe het mij ter ore is gekomen weet ik echt niet meer, maar ik was er van op de hoogte dat er in Baarn, of all places in mijn tijd althans een fameus laboratorium bestond op het gebied van schimmels. Dit referentielaboratorium op wereldniveau is primair te danken aan de tomeloze energie die Johanna Westerdijk, die zich overigens "Hans" liet noemen hiervoor heeft opgebracht.
De biografie is van de pen van Patricia Faasse en verscheen onder de titel: "Een beetje opstandigheid".
De grote man achter haar carriëre was prof. Went, bioloog een markante figuur in het begin van de 20e eeuw aan de faculteit Wis- en natuurkunde. Ik kende zijn naam eerlijk gezegd alleen vanwege het grote biologiegebouw in de Uithof dat naar hem het Wentgebouw genoemd wordt. Maar in deze biografie wordt hij geschetst als een geniaal bestuurder die veel voor de UU heeft betekend. In die hoedanigheid heeft hij het talent Westerdijk op de juiste manier gelanceerd en gestuurd; hij wist kennelijk wat voor vlees hij in de kuip had; een fantastisch gedreven wetenschapper die al haar energie en tijd heeft gegeven aan de fytopathologie en het referentielab. voor schimmelcultures. De beschrijving hoe zij dit lab. door de oorlogsjaren heeft geholpen terwijl er een NSB'er op een vitale plek in het lab. werkzaam was vind ik weergaloos. En vooral ook haar adagium dat goed werk voortvloeit uit een goede sfeer spreekt mij bijzonder aan. Het boek is een echte aanrader!
Ik had het binnen 24 uur uitgelezen; goed geschreven en voor een zelf in het vakgebied van de biologie geïnteresseerde bijzonder boeiend.

02 september 2016

Haus Koekkoek in Kleve

Toren in de stadsmuur van Kranenburg
Alweer enkele jaren geleden, tijdens een bezoek aan het Rijksmuseum vernam ik van een medebezoekster dat er in Kleve een museum was dat speciaal gewijd was aan Koekkoek. Kleve ligt vlak over de grens bij Nijmegen en je kunt er met de bus komen; dat waren we al die tijd al van plan. Roos had inmiddels ontdekt dat er een wandeling liep van Kranenburg naar Kleve en die hebben we gisteren gelopen. Het is de laatste etappe van het grote rivieren pad van de LAW; de etappe van Kranenburg naar Kleve is niet met rood-wit gemarkeerd maar met het teken E8, Europäische wanderweg 8. Maar ik had de etappe op de GPS geladen en dat loopt toch altijd het makkelijkste.
In Kranenburg aangekomen eerst maar een stuk Schwarzwalder Kirschtorte gegeten en belegte Brötchen ingeslagen voor de lunch. En toen op weg. Via een gat in de oude stadsmuur die overigens nog behoorlijk intact is gingen we kronkelige etappe in. Eigenlijk moesten we vrijwel rechtdoor naar het Oosten maar het pad kronkelde door het tussenliggende bos; de afstand van 10 km in vogelvlucht werd zo uiteindelijk 17 km. Maar het was de moeite waard. Raar genoeg werden we er beiden behoorlijk moe van terwijl 17 km voor ons toch niet zo'n enorme afstand betekent. Nou ja, volgende keer beter.
Hoog in het portaal een buste
van Koekkoek de schilder
We kwamen uiteindelijk aan in Kleve en vonden dankzij de aanwijzingen van een Nederlander die een restaurant dreef aan het begin van Kleve direct de Koekkoeksplatz met daaraan liggend het Koekkoekshaus; een schitterend huis dat onbeschadigd uit de puinhopen van WO II tevoorschijn is gekomen. Barend Cornelis heeft hier gewoond. Zijn romantisch vroeg negentiende eeuwse werk deed het goed in de ogen van de koningshuizen van Pruisen, NL en Rusland, daarom kon deze schilder in weelde leven. Ik ben ook een groot liefhebber van zijn schilderijen, met name het winterlandschap dat in het Teylers museum hangt vind ik prachtig; het hoort tot die kunstwerken waarvoor ik speciaal op bezoek ga net als de buste van "de generaal" in Merida.
Helaas kreeg hij op zijn 58e een hersenbloeding waarmee een einde aan zijn loopbaan kwam. Enkele jaren later stierf hij.
Ik heb zijn werk altijd erg bewonderd en vond het heel bijzonder om door zijn voormalige woonruimte te kunnen kuieren. Er hing werk van hemzelf uiteraard; niet de mooiste stukken; die zijn ongetwijfeld verkocht en hangen nu in de musea, maar een bepaald winterlandschap met schaatsers was toch wel weer heel bijzonder.
In bewondering voor zijn werk
Er hing ook nogal wat werk van zijn vader en van zijn broers ik dacht ook van zijn dochter of zuster; een dynastie van schilders dus.
Na afloop dronken we nog een biertje in Kleve en namen de bus naar Kranenburg waar we een hapje gingen eten en de bus een uur later namen terug naar Nijmegen. Was een lekker maar vermoeiend dagje geweest.

01 september 2016

Langs de Kromme Rijn

Oever van de Kromme Rijn, volop groen.
Afgelopen maandag, na de reis van Winterberg naar Utrecht met de Flixbus had ik zin om eropuit te gaan maar niet om te gaan treinen. Ook een drietje had ik niet oz op m'n verlanglijstje staan: "De Kromme Rijn, dat leek me wel wat. Dat is een prachtig gebied en vlak in de buurt van De Bilt. Eerst door het tunneltje onder de Utrechtseweg en dan over het fietspad naar de Uithof; dat is weer even slikken met z'n enorme drukte maar dan kom je weer op zo'n niet eens geasfalteerd fietspaadje. Tegen het hek zet ik dan m'n fiets en loop langs het veld en restaurant van de Veldkeuken naar de Kromme Rijn.
Dan realiseer je toch wel hoe fijn het is om in De Bilt te wonen; bossen en waterpartijen, rust om de hoek. De herfst begint zich al enigszins te roeren; het harig wilgenroosje pluist in de wind; doet me altijd weer denken aan zo lang geleden dat ik met mijn goede vader in een visbootje bij Oostzaan in de vroege morgen zat te genieten van het samenzijn in de natuur; van vis vangen kwam niet veel.

Een meneer in een kano met een gezellig kwebbelende kleuter voorin de kano; of je meespeelt in een Franse roman uit de 19e eeuw en dat zo in de buurt. Ik liep door naar de brug terug over de Kromme Rijn. Daarbij kwam ik een trainende groep hardlopers tegen die ik vriendelijk groette; slechts één van hen groette mij terug. Het leek wel of de leider van de groep me ondersteboven wilde lopen terwijl ik rustig aan de kant ging staan; kwam bijna dreigend over?! Nou ja, ik liep het paadje door naar het wat grotere pad verderop en ging rechtsaf terug naar de fiets. Over de kale akker zag ik al die enorme gebouwen van het universiteitscomplex zich tegen de horizon afsteken; is zo veel meer geworden sinds ik hier woon. Stil moest ik denken aan mijn eigen universiteit in dat kleine gebouw daar in de Lairessestraat in Amsterdam. Ik vroeg mij ook af .... nou ja, wat vraag je je allemaal wel niet af als je zo oud bent als ik en moeite krijgt om de maatschappelijke ontwikkelingen te begrijpen. Zal mijn tijd wel duren ha ha.
Skyline van de Uithof, universiteitsterrein van de UU

31 augustus 2016

Stoner

Via de bieb had ik een tweede boek van de Amerikaanse schrijver John Williams, niet te verwarren met de eveneens Amerikaanse componist met de zelfde naam: Stoner, zijn beste boek als ik de recensies mag geloven. Eerder las ik: "Butchers crossing".
De stijl van Williams vind ik briljant; doet me enigszins aan Tolstoj denken in die zin dat de gedachten en het gedrag van de hoofdpersonen zodanig wordt beschreven dat je hun reden van handelingen goed kunt begrijpen zonder dat het de verhaallijn tot een verveling brengende rijstebrij van woorden maakt. Daarentegen vind ik zijn verhaallijnen "an sich" zo ontzettend neerslachtig dat ik ze nauwelijks meer als realistisch kan beschouwen.
Ik heb het boek uiteindelijk voor ongeveer twee derde uitgelezen totdat figuurlijk gesproken de onweerswolken zich zo in het verhaal begonnen op te dringen zonder dat de hoofdpersoon daar zelf de oorzaak van was dat ik het niet meer kon verdragen; net als dat beroemde boek "knielen op een bed violen" van Jan Siebelink, heb ik het van mij geworpen. Overigens had ik op de achterflap al kunnen lezen hoe het verhaal verder zou aflopen; het drama zou zich nog verergeren en daar had ik geen behoefte meer aan.
Voor mensen die van goed geschreven literatuur en tevens van dit soort dramatische verhaallijnen kunnen genieten is dit boek een absolute aanrader; voor mensen met een karakter als het mijne is het uiteindelijk onleesbaar, althans niet om doorheen te komen.
Ik heb nog een derde boek van John Williams liggen, handelend over keizer Augustus; ga ik ook ter hand nemen; zijn schrijfstijl is weergaloos, dus ga dit laatste boek zeker niet uit de weg. Ben benieuwd of dat ook zo'n dramatische lading krijgt als de eerste twee boeken; het leven van deze eerste keizer geeft daar wel alle aanleiding toe.

30 augustus 2016

Zelf Hamburgers maken

Zelf geconstrueerde "Hamburger" met Ketchup en mayo "on top". Heerlijk!
Wie weet hoe de "Hamburger" aan zijn naam is gekomen; ik bedoel natuurlijk dat broodje met een plat stuk gebakken spul met vettigheid ertussen. Wellicht weet de ontwikkelde lezer van dit Blog dit belangrijke feit, maar ten overvloede hier wat ik ervan denk te weten.
Ergens in de VS, wie weet hoe lang geleden, pakweg 100-150 jaar terug was er een Duitse immigrant die Frikadellen, de Duitse, platte variant van de ons bekende gehaktbal ging verkopen tussen een doormidden gesneden "Brötchen", zo'n lekker rond broodje. Die immigrant kwam uit Hamburg, nou ja, verder hoef ik niets te vertellen; het broodje gehakt ging een ontwikkeling in die eindigde bij de overbekende Hamburger, inmiddels overal te koop net als de pizza.
Al vele jaren kom ik in de Eifel; in de beginjaren vaak met vriend Dick en dan startten we soms in Monschau. Dan kochten we smakelijk in bij de inmiddels helaas verdwenen Metzgerei: frikadellen, soms warm uit de oven, Leberwurst en verderop bij de bakker natuurlijk van die knapperige Brötchen voor onderweg; al wandelend kon je die heerlijke Duitse gehaktballen ruiken; al snel verorberden we die, verpakt in zo'n knapperig Duits broodje; het archetype van de bekende Hamburger.
De eerste keer dat ik in de VS was, alweer een kleine dertig jaar geleden heb ik - uiteraard - een echte Hamburgertent aldaar bezocht en geleerd hoe je zo'n enorm ding met behulp van servetjes naar binnen kon werken zonder vette handen te krijgen; eigenlijk best heel lekker!
Zo had ik een poosje geleden wel zo'n trek in een echte Hamburger, gemaakt van rundvlees, met gebakken uien, Heinz ketchup en mayonaise, maar zonder al die poespas verder die er tegenwoordig bij gepropt wordt. Als vervanger voor dat Duitse "Brötchen" een snee geroosterd casinowitbrood.
Half pondje rundergehakt van slager van Loo, eitje, zout, beschuitkruim, goed mengen en platte balle bakken in de boter om en om. Intussen ook ui-ringen gebakken. En ik heb toch zitten smullen! Ga ik vaker doen.

29 augustus 2016

Aardige mensen onderweg

Foto, gemaakt door de aardige meneer die ons
ook hielp met het vinden van de juiste route naar Olsberg
Het is opvallend hoe aardig de mensen hier in het Sauerland zijn. Bij onze wandeling op de tweede dag wilden we koffie drinken in Bruchhausen; we hadden vernomen dat er een hotel was.
Na ruim een uur lopen kwamen we in Bruchhausen aan; het ligt in een dal en is lang gerekt. Wij dachten dat we wel aan het begin van het dorpje ergens koffie konden drinken. Maar het zou anders lopen. We liepen het vrijwel verlaten dorpje in en zagen drie mensen in de deuropening staan praten. Zo gevraagd wezen ze ons een gelegenheid om koffie te drinken die naar wij dachten te ver van de route af zou liggen. Daarom vroeg ik aan de heer des huizes of hij mijn inmiddels lege waterflesje wilde vullen met leidingwater. Hij nodigde ons onmiddellijk uit om binnen te komen en gaf ons een fles sprudelwasser voor onderweg. We hebben nog gezellig met elkaar zitten praten in de huiskamer. De al wat oudere mensen waren verstokte Sauerlandgangers, bijzonder vriendelijk en naar zeggen erg gesteld op Nederlanders.
Na zo'n twintig minuten gingen wij gesterkt weer verder. Het was weer snoeiheet en Sauerland is "nogal anders" dan NL; het gaat voortdurend van hoog naar laag en omgekeerd. Ik werd er ontzettend moe van. Uiteindelijk kwamen we bij de plek waar we af moesten slaan naar Olsberg alwaar we zouden overnachten; dat was bij een scherpe punt in de route, hoog boven het dal gelegen met een kerkje en een uitzichtpunt.
Toen we daar wat stonden te oriënteren kwamen er twee fietsers aangepeddeld die natuurlijk bereid waren om een foto van ons tweeën op het bankje voor de kerk te maken. Roos vroeg of zij bekend waren met deze omgeving het geen het geval was. Eén van hen was een echte "Briloner" zoals hij zei en hielp ons met zijn smartphone hoe we het beste naar Olsberg konden lopen; ook weer zo'n aardige man die het naar zeggen goed met NLers kon vinden.

Gods filosofen

Gisteravond, toen ik de oververhitte flat enigszins had af kunnen koelen door alles tegen elkaar open te zetten kroop ik in bed; aanvankelijk om de luikjes te sluiten na de toch wel enigszins vermoeiende reis van het Sauerland naar huis en de dagen wandelen, maar al snel om lekker verder te gaan lezen in het boek "Gods filosofen" van James Hannam. Dit boek zou ik zelf niet zo snel ter hand hebben genomen ware het niet dat Roos het op mijn naam bij de bieb had besteld en ik het als lettervreter natuurlijk niet kon laten om het in te kijken; het boeide mij onmiddellijk en ik kon maar moeilijk stoppen. Dat was vlak voordat we naar Winterberg vertrokken en het boek lag dan ook open geslagen op m'n bed om verder te lezen.
Het boek heeft als ondertitel: "hoe in de middeleeuwen de basis werd gelegd voor de moderne wetenschap" en het was vooral die ondertitel die mij tot lezen dwong, en terecht! Het staat vol met wetenswaardigheden over hoe de eerste in het westen bekende natuurfilosofen, de Griekse, met name Aristoteles maar ook Euclides en Archimedes en nog enkele het denken over de natuur beïnvloedden in de middeleeuwen.
Het is fascinerend om te zien hoe vanuit de universiteiten die aanvankelijk werden gesticht om de intelligentia op te leiden tot latere functies binnen de katholieke kerk ook tot inzichten op het gebied van de natuurfilosofie kwamen. Vanuit een diep geloof in de bijbelse teksten probeerde men gods grootheid en harmonie op de een of andere manier te bgrijpen; magie en mysterie maakten meer en meer plaats voor een zekere vorm van begrijpen zonder dat daarbij het geloof wankelde, althans dat was in het algemeen de gang van zaken.
De heden toch wel sterk gevestigde mening dat kerk en wetenschap elkaar van meet af aan dwars hebben gezeten wordt in dit boek ontzenuwd. Een uitspraak die mij nogal frappeerde is van de hand van de kerkvader Augustinus (pag. 340): citaat: gewoonlijk weet zelfs een niet-christen iets over de aarde, de hemel en de andere elementen van deze wereld, over de bewegingen en banen van de sterren en zelfs over hun afmetingen en posities ten opzichte van elkaar [....] Welnu, het is een schandelijke en gevaarlijke zaak als een ongelovige een christen, die zogenaamd de betekenis van de heilige schrift geeft, over deze onderwerpen onzin hoort verkondigen en we zouden alle middelen moeten gebruiken om een dergelijke gênante situatie te voorkomen waarin de mensen bij een christen een geweldige onwetendheid zien en er minachtend om lachen.
Hiermee wordt door een van de oorspronkelijk denkers uit de christelijke wereld een lans gebroken om te onderzoeken hoe de natuur in elkaar zit en niet om vast te houden aan onhoudbare doctrines.
Ik vond het schitterend om te lezen hoe de mensheid al worstelend met de moeilijk te begrijpen buitenwereld met als richtsnoer de oude overlevering in de vorm van de Griekse klassieken en de heilige boeken beetje bij beetje tot begrip komt. Een fraaie afsluiting vind ik de vergadering waarin besloten werd hoe de bezigheden van de beoefenaren van deze nieuwe tak aan het gedachtengoed van de mensheid gemunt zou worden; in 1833 werd vastgesteld dat dit het woordt "scientist", wetenschapper zou worden. En dat begrip hanteren we nog steeds; ik ben er trots op dat ik mijzelf ook zo mag noemen en doe dat met heel veel respect naar al die mensen die in die moeilijke beginjaren het ontrafelwerk ter hand hebben genomen. Het heeft onze beschaafde wereld overigens bepaald geen windeieren gelegd hoewel ik daar ook wel kanttekeningen bij geplaatst heb.


28 augustus 2016

Twee hotel ontbijtjes

Fantastisch mooie kamer(s), met balkon in Hotel Hessenhof
Zullen we bij bezoek aan Winterberg in de toekomst
gaan overnachten! Een aanrader.

Gek hoor; werden vanmorgen wakker in het ene hotel en hebben daar lekker ontbeten om vervolgens onze spullen op te halen in het andere hotel en de tassen in te pakken. We gingen nog wat van de koffie drinken en wat broodjes smeren voor onderweg in de Flixbus. En natuurlijk moesten we afrekenen voor de niet genoten "gunst" van het slapen in de dreunende herrie van een disco. Mocht u lezer ooit naar Winterberg gaan ga dan niet naar het hotel "Muve In" op donderdag t/m zaterdag want dan komt er van slapen weinig.
Met de rugzakken gingen we weer terug naar Hotel Hessenhof met de prachtige kamer en hebben nog maar een keer een douche genomenl het was nu echt op z'n heetst. Om elf uur moesten we de kamer uit en gingen we op het plein op een bankje zitten in de schaduw.
Op het opstappunt voor de Flixbus stond een klein busje waarmee we naar Bödefeld gingen met totaal 4 personen en daarna met de grote Flixbus die in Meschede nog een paar mensen oppikte en vervolgens naar Dortmund en Essen reed voor de grote meute van mensen voor NL.
Keurig op tijd kwamen we in Utrecht. Roos had zin om de vakantie af te sluiten met een ijsje en een wandelingetje door het landgoed Sandwijck. Daarna nog lekker thee gedronken in de tuin tot het te koud werd om buiten te zitten.

27 augustus 2016

Een duur naggie


Hier in Brilon is het startpunt van
de Rothaarsteig 
Eerlijk gezegd had ik vannacht nogal opgezien tegen deze laatste étappe van Olsberg naar Brilon; eerst weer die klim naar het kerkje waar we gisteren na de forse en zware etappe van Willingen afzwaaiden naar Olsberg.
Na een vorstelijk ontbijt ging het allemaal weer prima en liepen we vol energie omhoog via de brug over het spoortje en de weg omhoog en de afslag met afsnijding door het gras naar de forse klim die nu reuze meeviel: "Verroest, daar is het kerkje al", hijgde ik naar Roos die voor me liep. Ik zal niet zeggen dat het een "fluitje van een cent" was de rest van de etappe naar Brilon, maar zo rond half twee waren we daar en belandden we middenin het Altstadtfest met een ongehoord vals zingende band.
Eerst naar de Informatie waar we beladen met folders en een kaart van de Rothaarsteig en niet te vergeten de bustijd voor de bus naar Winterberg vertrokken.
Bratwurst!!




Na een Bratwurst en een ijsje gingen we met de bus terug naar Winterberg. We kwamen weer langs de kledingwinkel waar Roos nu al enkele malen verlekkerd naar een vest had staan kijken. We deden daar succesvol inkopen en liepen naar het hotel. Het was gesloten maar per telefoon hoorden we dat we naar de achterdeur moesten gaan en daar hing tot ons genoegen een enveloppe met onze naam en daarin de sleutel. Vertrouwen in de mensheid is hier in het Sauerland nog "common sense".
Ga hier nooit overnachten op donderdag, vrijdag of
zaterdag. Hotel Muv'in in Winterberg, tenzij je van
disco houdt. Lijkt wel een heimachinegeluid
Op de kamer direct de broodnodige douche genomen en aangezien het al wat laat was geworden gingen we direct eten weer bij de Koperen Pan. Was weer tadelos lekker. Bij ons hotel aangekomen werden we al verwelkomd door een enorme dreunende herrie van de disco. We probeerden nog wel of dit uit te houden was, hetgeen vast niet het geval was dus maar even vragen tot hoe lang die herrie wel niet zou duren.
Schreeuwend met m'n handen als een toeter voor m'n mond moest ik me verstaanbaar maken. De dame van de bediening schreeuwde me toe dat het duurde zolang er klanten waren. Welnu het was zaterdagavond dus dat zou wel laat worden. Gelukkig konden we terecht in het fraaie grote hotel op de hoek, het Hotel Hessenhof; een prachtige kamer. We hebben eerst nog maar een biertje genomen en daarna heerlijk geslapen.



26 augustus 2016

Ouderwets groot ontbijt in Willingen

Een gerieflijk hutje, schuilplaats voor regen en in
ons geval voor de zonnehitte.
Het hier in deze Blog zo vaak besproken hotel Hirsch in Kalterherberg was vooral bij mijn zonen bekend om het fantastisch ontbijt dat hier werd geserveerd. Dat was in de tijd dat de Eifel, althans hotel Hirsch zich mocht verheugen een een flinke toeloop van bezoekers; het hotel was vaak behoorlijk vol. En in die tijd was het ontbijt inderdaad heel uitgebreid met vele soorten vleeswaren, eierfantasiën, confituren, yoghurt, kwark, pruimedanten, je kon het zo gek niet bedenken of het stond op het ontbijtbuffet. Het ontbijt is nog steeds goed, maar het assortiment daar is duidelijk genormaliseerd.
En nu deed het ontbijt hier in het Waldhotel van Willingen mij sterk denken aan dat vroegere ontbijt bij Hirsch. Er stonden als vrijwel overal van die verwarmde bakken met roerei en gebakken spek. En dat spek zag er fantastisch uit; ik schepte daar wat plakken van op mijn bord met wat roerei. Een wat jongere man zag dat spek en ondanks dat hij al ontbeten had raakte hij in vervoering en nam toch nog wat van deze knapperige lekkernij. Roos was verrukt van de Johannesberengelei; we verzadigden ons volledig aan dit lekkers alvorens we ons klaar maakten voor de volgende étappe; dat zou weer een kanjer worden maar minder dan gisteren.
Kerk van Olsberg tegenover het hotel
Het was nog warmer dan gisteren en de ups en downs leken ook wel meer te zijn. Maar we liepen lekker en we keken onze ogen uit; het Sauerland is werkelijk schitterend. Na zo'n 15 kilometer merkte ik dat ik mopperig werd en sloom; tijd voor een beetje zout en wat te eten. We hadden gelukkig een broodje meegenomen van het ontbijt; wat zout in een flesje en wat water om het op te lossen; smaakte me prima en daarna liep het weer gesmeerd.
Uiteindelijk kwamen we aan bij eenmarkante plek waar we van de Rothaarsteig moesten afwijken naar de plaats Olsberg waar we zouden overnachten. Daarna was het nog een kleine vijf kilometer. We sjokten op ons tandvlees naar ons hotel; zag er ook weer prima uit en bleek de volgende morgen eveneens over een zeer uitgebreid ontbijtbuffet te beschikken. Het Sauerland is genieten geblazen!

25 augustus 2016

Wat een enorme étappe zo in de hitte

De eerste milestone die we tegenkwamen. Zo om de 10
km zijn deze geplaatst.
Vanmorgen gestart in Winterberg na een goed ontbijt. Het beloofde een warme dag te worden, dus flink water gedronken en twee flesjes goed gevuld. Wat zout meegenomen van het ontbijt in een papiertje voor als een van ons wat flauw zou gaan worden en geen energie meer had door zoutgebrek; dat kan gebeuren als het zo heet is en je veel water drinkt. Daarna op naar Willingen.
Op het centrale plein van Winterberg begon de etappe 2 die wij in omgekeerde richting zouden gaan lopen.
Al snel kwamen we langs een bijzondere aanwijzing van dat we op de Rothaarsteig waren: een Milestone met het teken van deze bijzonder goed gemarkeerde wandeling.
Onderweg kwamen we door een plaatsje waarvan ik de naam niet heb onthouden maar waar we lekker koffie met pflaumenkuche hebben genomen en het water bijgevuld; was wel nodig want het was niet alleen erg warm maar de wandeling ging fors op en neer; de samenstellers van het pad hebben - zoals we later zouden constateren - er alles aan gedaan om het de wandelaar naar het zin te maken qua dalen en stijgen; het zou een heel forse étappe worden.
De Ruhrquelle
Een leuke onderbreking vormden de verschillende bronnen die we tegenkwamen, waaronder die van de Ruhr, de naamgever van het Ruhrgebied. Een gedenksteen, een informatiepunt, er is veel aandacht besteed aan de interessante details voor de bezoekers/wandelaars.
Op één van de diverse "hoogste punten" hebben we wat zitten lezen en met een ander stel NL'ers gesproken over wandelen. Hadden ook de eilandvijfdaagse gelopen zoals Roos direct zag aan de knalgele shirtjes die zij droegen.
Na een volgende "hoogste punt" begon eindelijk de afdaling naar Willingen. Op het laatste stuk kwamen we drie genoeglijk koutende Willingers tegen die ons via tussendoorafdalingspaadjes naar het hotel Waldhotel brachten. En dat was een fantastische plek waarvan we zeker na het ontbijt constateerden dat we hier terug zouden keren om meerdere dagen achter elkaar te vertoeven. Iets voor de herfst wellicht.

Prima onderkomen in het Waldhotel te Willingen.

24 augustus 2016

Eindelijk naar het Sauerland

Heerlijk gegeten bij de Kupferen Panne
We zijn inmiddels een jaar klant van Flixbus aldus een e-mailtje dat ik van deze attente en moderne organisatie ontving. Nu had ik al enige tijd het Sauerland als gewenste bestemming bij Roos geventileerd, niet in de laatste plaats omdat Flixbus een directe verbinding onderhoudt tussen Utrecht en Winterberg, de centrale plaats van het Sauerland.
Roos had als gewoonlijk de organisatie op haar schouders genomen en rekening houdend met het weer van de komende dagen in het Sauerland vertrokken we vanmorgen. Het was snoeiheet vandaag - het ouz overigens nog veel warmer gaan worden de komende dagen - en het Flixhalfuurtjewachtenomdatdebustelaatis brachten wij door op een bankje aan de overkant van de halte in de schaduw. Maar daar kwam het groene gevaarte de hoek omzeilen en bracht ons onverwijld naar Winterberg. De vertraging van een half uurtje was inmiddels teruggebracht tot 10 minuten dus waar mopper je over!
Winterberg is veel kleiner dan dat je op grond van haar bekendheid zou verwachten; een paar straten met winkels en hotels en dan heb je het wel gehad. We hadden ons hotel snel gevonden maar zagen tot onze schrik dat daar op donderdag, vrijdag en zaterdag Disco was in de kelder. We hadden niet alleen voor vandaag besproken maar ook voor zaterdag omdat we zondag terug zouden reizen. De baas zou proberen of hij een rustige kamer voor ons kon reserveren voor de zaterdag. Nou, dat zou tegenvallen.
Vervolgens gingen we een biertje drinken in het dorp; lekker Beiers bier van de tap bij een gelegenheid die werd gedreven door een jonge Hollander met zijn Duitse vriendin; leuke vent, leuke tent.
Daarna liepen we de grote straat door om een restaurantje uit te kiezen. Mijn voorkeur ging uit naar de Kupperen Pfanne. Roos wilde graag buiten zitten en dit restaurant had geen terras. Uiteindelijk werd dit toch het restaurant van onze keuze nadat Roos even naar binnen had gekeken en zag dat het "echt een tent voor mij was". Inderdaag, allemaal van die leuke Duitse zitjes. En we hebben er toch lekker gegeten!

23 augustus 2016

Dat was zwaar!

Ik had niks met Roos afgesproken of ik wel of niet zou deelnemen aan de les Pilates van Debbie voor vandaag. Na mijn spullen ingepakt te hebben ging ik met de fiets richting Sportcity, maar die eigenwijze fiets van mij reed automatisch naar Roos en voor ik er erg in had stond ik bij haar voor de deur; was helemaal niet mijn bedoeling; had Roos eigenlijk willen verrassen, zo vaak doe ik niet mee met de Pilates les. En zo reden we dus samen naar het fitness centrum.
En daar werden we toch afgeknepen door de altijd vriendelijk lachende Debbie; terwijl iedereen de grootste moeite heeft met de oefeningen doet zij ze al instruerend ook allemaal mee en lacht daarbij: "gaat het jongens", en terwijl iedereen uitgevloerd uitkijkt naar het einde: "jammer hè, dat het al bijna afgelopen is". Of zelfs soms: "zullen we nog even doorgaan". Ontzettend leuke maar zeker voor mij erg zware les. Ik voelde zelfs de spieren die ik vorige week met Peter intensief had gebruikt bij het wandelen in de Eifel.
Na afloop nog even lekker liggen zonnen met Roos.
'sAvonds hebben we gebridged: zomerbridge in de club van Bert Nijdam. Ging best lekker.

22 augustus 2016

15 verhalen van Tsjechov

Vorige week had ik e.e.a. voor eigen gebruik geoogst in de moestuin va Theo; dat moest ik nog komen afrekenen en daarom ging ik vanavond even bij hem langs. En natuurlijk kwamen we weer verder in gesprek over hoe prachtig alles er bijstaat in de tuin en hoe goed het smaakt en vooral natuurlijk hoe gezond het allemaal is.
Ik vertelde Theo ook dat Roos en ik verderop deze week met vakantie zouden gaan naar het Sauerland. Nu was Theo in zijn jonge jaren ook een frequente bezoeker van Duitsland en hij kende zowel Sauerland als de Eifel. Hij vertelde mij dat beide gebieden mooi zijn en met een enigszins valsaardig lachje voegde hij wel toe dat het Sauerland een stuk meer klimmen en dalen betekende dan de Eifel. "Nou dat belooft wat", dacht ik zo bij me zelf terwijl ik naar huis fietste. Ik vind de Eifel vaak al zo klimmen en dalen. Maar ja, daarvoor ga je naar vreemde oorden om de benen te strekken nietwaar.
Bij thuiskomst zag ik in de kelder een boek liggen van de pen van Anton Tsjechow, 15 korte verhalen. "Dat lijkt me wel wat voor in de Flixbus", dacht ik en nam het mee naar boven om in mijn tas te doen.

21 augustus 2016

Mijn schoonzoon is echt geëmancipeerd

Met m'n kleinzoon Bram van Elven. Let op het overhemd.
Toen iemand voorstelde om een "babyshower" voor Joke te organiseren had Pieter, haar echtevriend direct aangegeven dat er absoluut ook mannen bij aanwezig moesten zijn omdat Joke het niet acceptabel zou vinden als het alleen een kwestie van dames onder elkaar zou zijn. Nog zoiets dat ik als emancipatoir ervaar was dat ze niet van tevoren wilden weten of het een jongen of een meisje zou worden.
Pieter komt uit een familie waar tot nu toe uitsluitend jongens werden geboren; het toppunt van emancipatie vind ik wel de afspraak die zij maakten over de achternaam die hun kind zou krijgen; als het een meisje zou worden de naam van Pieter en als het een jongen zou worden de naam van Joke. Ik zou niet weten hoe je deze vorm van emancipatiegedrag zou kunnen verbeteren.
Voorzichtige overdracht naar opa Kees
Vandaag gingen Roos en ik de boreling, Bram bekijken en natuurlijk Pieter en Joke feliciteren met de geboorte van hun zoon. Voor de deur ontmoetten wij leeftijdsgenoten: "jij bent de vader van Pieter", zei ik, hetgeen werd bevestigd. En met z'n vieren klosten we de trap op waar tot mijn grote verbazing Joke stond in een peignoir. Gelukkig zocht ze direct weer haar bed op alwaar ik even met haar kon spreken en haar feliciteren. Direct ging de deurbel opnieuw en daar was Arja, bepakt met allerlei babyspullen. Leuk zo met mijn twee dochters aan het kraambed. Joke had de bevalling goed doorstaan. De twee zussen zo samen te zien praten over deze zo belangrijke en spannende fase in hun levens is toch wel heel leuk om als vader te kunnen aanschouwen. Arja was weer op haar ouwe gewicht zag ik. Knap hoor.
En oma Roos met Bram op de arm

Vervolgens Pieter begroet die met Bram op de arm stond te genieten van zijn nieuwe status als vader. Pas na enig aandringen was hij bereid om de baby even af te staan voor de broodnodige foto's en zo werden de twee opa's en oma's met Bram op de arm vastgelegd. Leuk hoor. Een kop koffie met een beschuit met muisjes hoorde erbij.
We namen afscheid van Pieter. Ik kon het niet laten om hem even een hug te geven. Fijne vent en vast een hele goede vader. Hij vertelde al dat hij zich verheugde op het ouderschapsverlof; zo'n hele dag met je kind alleen om voor te zorgen; daar keek hij naar uit.

20 augustus 2016

Bram, wat een leuke naam!

Kreunend van de spierpijn kwam Peter vanmorgen uit bed. Maar ... geen blaren: "dat gaat wel weer over als je gaat lopen", probeerde ik hem gerust te stellen. Peter mag dan misschien niet gewend zijn aan lange afstands wandelen, hij is wel een stoere en moppert absoluut niet; hij houdt het ook vol ondanks pijn in zijn spieren.
Het bekende pad via het oude Bahnhof en de Kläranlage naar de oude spoorbaan, inmiddels een comfortabel geasfalteerd fiets/wandelpad. Onderweg nog een stel fietsende leeftijdsgenoten gewezen hoe ze in Monschau konden komen.
We daalden af naar de oever van de Ruhr; die is toch wel wat ruiger dan de Helle. De beek zoekt haar weg door de stenige bedding met stroomversnellingen. Vroeger zag je hier wel vaak wildwaterkanoërs, maar die heb ik al lang niet meer gezien. Peter had wel pijn in zijn benen maar voelde het inderdaad minder worden tot zijn genoegen en lichte verbazing. Na de Fischershütte kwam de forse stijging naar het Gipfel kreuz. Ik liet aan hem de keuze of we die stijging aan ons voorbij zouden laten gaan of de uitdaging aan zouden nemen en hij koos zonder aarzelen voor het laatste: "ga jij maar voorop lopen", stelde ik voor. Toen merkte ik toch wel het grote verschil in leeftijd. Daar waar mijn wandelconditie natuurlijk een stuk beter is, daar is zijn algehele conditie natuurlijk beter en hij liep mij er dan ook finaal uit op het sterk stijgende pad. Vond ik wel leuk eigenlijk; was wel trots op hem.
Boven gekomen constateerde ik dat we bij flink doorlopen de bus van half twee nog wel konden halen en zo geschiedde. En daarna liep de aansluiting als een speer. In Aachen een kwartiertje overstaptijd en in Heerlen 4 minuten waar we er 34 van maakten door nog een lekker frietje bij "die oudste frietzaak van Heerlen, 45 jaar! oud" te gaan nuttigen.
In Eindhoven scheidden onze wegen en ging ik in m'n eentje verder naar De Bilt. Aangekomen op de halte Dr Letteplein zette ik m'n GSM aan om te constateren of Roos thuis was. Dat was het geval en we spraken af dat ik een koppie thee kwam drinken. Na dit zeer korte gesprek ging mijn telefoon keihard piepen: "zal wel een welkom in Nederland bericht zijn", dacht ik, maar nee! Het was een SMS-je van dochter Joke dat ik weer opa was geworden. Ze had vanmorgen om 8.43 uur het leven geschonken aan Bram van Elven. Dat was een verrassing. Had ik nog niet verwacht; dacht dat de baby volgende week geboren zou worden. Wat een verrassing en wat een leuke naam.
Mijn dochters en hun mannen kiezen leuke namen voor hun kinderen.
Rugzak weggezet in de schuur en met de fiets naar Roos en haar op de hoogte gebracht van de geboorte van de nieuwe wereldburger. Morgen gaan we op bezoek! Was een mooi kindje aldus Joke in de SMS. Ben benieuwd naar moeder en kind.

19 augustus 2016

Weer eens langs de Helle

Inmiddels is het 30 jaar geleden dat ik voor het eerst langs de oevers van de Helle strompelde; dat was met vriend Dick op mijn eerste meerdaagse wandeltocht, begonnen op koninginnedag 1986. En dan vandaag met zoon Peter. Gisteren hadden we ongeveer 15 kilometer gelopen langs de Perlenbach en de Fuhrtsbach; altijd leuk dat stromende water. Peter is dat wandelen niet gewend, maar gisteren was het goed gegaan; geen blaren en hooguit een beetje spierpijn. Vandaag zou iets meer worden; ik had gedacht een ruime 20 kilometer maar het zouden er een stuk meer worden; maar Peter heeft het gered!
Vader en zoon op het strandje in de bocht van de Helle
bij de uitstroom van de Miesbach
Ik had dom genoeg niet even gekeken hoe laat we de bus naar Mützenich konden nemen en toen we bij de bushalte stonden bleek dat de eerste bus pas over ruim een uur die richting op zou gaan. Dan maar direct vanuit Kalterherberg via de Herzogenhügel naar het dal van de Helle; eigenlijk een vrij lang en saai stuk door dennenbossen, maar al pratend vonden we het een aangenaam traject met wat dalingen en stijgingen. Met de kaart - ik had merkwaardig genoeg de GPS thuis laten liggen maar gelukkig wel de kaart meegenomen - liepen we het geplande pad en kwamen aan bij het paadje bij de Miesbach waar ik ooit dat leuke strandje langs de Helle voor het eerst ontwaarde tijdens een sanitaire stop, vele jaren geleden. We liepen het paadje af, dwars door de volop bloeiende heide en bekeken de Helle die veel lager stond dan vier maanden geleden toen ik hier met Roos was. Het strandje was nu ook zichtbaar, zij het verscholen achter wat hoog gras.
We liepen terug en verder naar het ijzerhoudende bronnetje met radongas (sic) en de brug over de Helle. Vandaar begon de schitterende oeverwandeling langs de Helle; had ik in geen jaren gelopen omdat bij eerdere pogingen - in winterdagen - de wandeling vrijwel onmogelijk was door de conditie van het pad. Zelfs nu was het hier en daar nauwelijks begaanbaar. Peter zag bij het passeren direct dat hier ergens het strandje moest zijn en daar liepen we even naar toe door het struweel en maakten wat foto's. Ook maakte ik een filmpje van het punt waar de Miesbach met licht gepinkel in de Helle stroomt. Roos maakte ooit een gedicht op dit kleine beekje dat zo parmantig van zich laat horen.
Hier stroomt de Miesbach in de Helle
Ik was zo blij dat ik hier weer liep en kon er maar niet over uit. Ook Peter liep te genieten. Het was een heel stuk voordat we de volgende brug bereikten, het einde van dit prachtige natuurpad. Op de kaart had ik al gezien dat je nog verder kon lopen langs de Helle naar Baraque Michel, het hoogste punt van de Hoge Venen. Daar kun je ook een bus nemen weet ik nog. Misschien bij gelegenheid nog maar eens doen!
We liepen terug met behulp van de kaart. Peter begon wat last te krijgen van zijn benen; gelukkig geen blaren maar pijn aan zijn spieren: "gaat wel weer over zeun", sprak de vader geruststellend. Ik was zo bang dat hij blaren zou krijgen zoals hij vroeger zo snel had, maar dat zou gelukkig helemaal niet gebeuren. Wel had hij - wat mijn moeder benoemde als - kakhielen, van die doorgelopen kussens onder je hielbeen.
We gingen nog even zitten in La Béole en daarna had Peter het wel een beetje moeilijk. Het was ook veel meer lopen dan ik had verwacht. Maar hij mopperde niet en liep moedig door. Hij stelde zelfs voor om nog even langs het meertje in de Schwarzbach te gaan. Uiteindelijk waren we zo laat dat we direct in restaurant Brandenburg aan konden schuiven. Het duurde even voordat Frans onze T-bone steak respectievelijk varkenskrabbetjes (spareribs) had toebereid. Heerlijk met een Paulanertje uit de tap weggespoeld. Opnieuw vroeg, zij het iets later dan gisteren om 22.00 uur in bed gerold en geslapen als twee ossen.

18 augustus 2016

Toch drie dagen

Enigszins amechtig na het nuttigen van een
reusachtige T-bone steak. Nu de frietjes nog.
Let op de Paulaner van de tap!
"Pap, misschien vind je het niet leuk om te horen, maar ik zou nog wel eens met je naar Kalterherberg willen naar hotel Hirsch. Je wordt al wat ouder en misschien kun je het straks niet meer, daarom vraag ik je of we daar nog een keer zullen gaan wandelen", alzo vroeg zoon Peter mij vorig jaar. In vroeger jaren ging ik tussen oud en nieuw naar de Hoge Venen met m'n zonen en dan overnachtten we in hotel Hirsch, destijds befaamd om het uitgebreide ontbijt dat daar werd geserveerd. We liepen dan door de sneeuw die rond die tijd eigenlijk altijd wel in dat gebied ligt. Verscheidene van mijn Blogs herinneren aan die voor mij als vader ook zo ontzettend leuke tijd. We logeerden dan ook wel bij vriend Dick die toen in Kerkrade woonde.
Ik stelde Peter voor om niet in de winter maar in de zomer naar de hoge Venen te gaan; dat is eigenlijk een nog mooiere tijd en de dagen zijn dan veel langer zodat je wat langer kunt wandelen.
En zo vertrokken we vandaag; ik uit Bilthoven en Peter vanuit Tilburg waar hij bij zijn verkering was. We ontmoetten elkaar in Eindhoven en reisden verder met treinen en bussen via Heerlen en Aken naar Monschau; onderweg gaf hij aan dat hij op drie dagen had gerekend; ik meldde Roos via de voice mail dat ik een dag langer zou wegblijven.
We kwamen pas om 14.00 uur aan in Monschau en gingen eerst maar een hapje eten. En toen, terwijl het weer in NL een 10 kreeg voor deze dag vertrokken wij om 15.00 uur in de plenzende regen. Maar daarom niet getreurd, maar moedig voortgeschreden. Eerst omhoog naar het dal van de Perlenbach; ik wees Peter op de plek waar hij destijds met Hugo "dammetjes maakte" in het stromende water; dat vonden ze heerlijk en terwijl ik dan thee zette in het nabijgelegen hutje liet ik de jongens lekker klooien met water. Peter wist nog hoe fijn ze dat hadden gevonden. Nu geen thee, maar een biertje in het vooruitzicht. Via het dal van de Perlenbach, langs het stuwmeer, de Höfener Mühle langs de Fuhrtsbach. En tot slot omhoog richting Kalterherberg. Totaal zo'n 15 kilometer. Daar aangekomen naar de kamer en een biertje gedronken in de bar tot we om 19.00 uur naar restaurant Brandenburg konden voor een T-bone steak. Heerlijk gegeten bij Frans onder de gezellige klanken van ouderwetse blues en onder het genot van Paulaner van de tap. We gingen vroeg slapen.

17 augustus 2016

O echt?!

Heideveld tussen Epe en Heerderstrand.
Even verderop zaten twee meiden in een boom!
Voor de "afwisseling" vandaag weer een étappe gelopen van het Maarten van Rossumpad met Roos. We begonnen waar we afgelopen zaterdag waren geëindigd, Epe. Het was schitterend weer, de belangrijkste reden overigens waarom Roos deze wandeling durfde voor te stellen zo vlak na de vorige étappe. Het was ook niet zo'n grote étappe omdat ik morgen met zoon Peter voor een tweedaagse wandeling in de Hoge Venen op pad ga.
Het is nu de tijd van de bloeiende heide en daar hebben we van kunnen genieten. Het eerste stuk liep vooral door de bossen, maar zo halverwege kwamen we over een groot heidegebied met oeroude stuifduinen dus stevig geaccidenteerd. Ergens bij een vennetje stond een jonge vrouw, gekleed in een vrolijke witte zomerjurk ouderwets foto's te maken met een camera op een statief. Toen we daar in de buurt kwamen hoorden we stemmen hoog vanuit een boom?! Daar zaten twee vriendinnen van haar te geiten in die boom en ik kon het niet laten om Annie M.G. te citeren: "Ik heb een tante en een oom, die wonen in een eikeboom", waarop de dames verbaasd uitriepen: "O echt?!", waarop Roos en ik wel zo ontzettend moesten lachen. De dames kenden het oude gedichtje uit mijn peuterjaren niet. Wij hieven al ginnegappend het schone lied aan.
Ik vertelde Roos dat ik onlangs bij de fitness in de sauna een meneer die met zijn voeten in een bak water zat ook had getracteerd op een gedicht van onze vaderlandse kinderdichter: "meester van Soeten, waste zijn voeten". Roos wist zelfs nog meer te citeren uit dit idiote gedicht.
's-Avonds gingen we nog wat googelen naar de gedichtjes uit de bundel onder de naam "het fluitketeltje" en daar zag ik de tekeningen die ik in zeker geen 60 jaar had gezien en vele daarvan kwamen mij nog zeer bekend voor.
Waar we eindigden met deze etappe is mij eerlijk gezegd ontgaan; Roos doet de administratie. Het was ergens bij een zwembad en de buurtbus die we wilden nemen stopte op het laatste nippertje nadat Roos met doodsverachting had staan wapperen op de best wel drukke provinciale weg naar Wezep. Met onze eigen stoptrein terug naar Bilthoven.
PS We eindigden bij de bushalte Heerderstrand.

16 augustus 2016

Butcher's Crossing

Dit boek van de tot voor kort relatief onbekende schrijver John Williams is inmiddels een bestseller geworden, en terecht. Het kwam onder mijn aandacht door een leesadvies van Huib. Het handelt in het Amerika van de 18e-19e eeuw, de tijd van het wilde westen. Een viertal mannen trekt de wildernis in om huiden van bisons te gaan "oogsten". Hier wordt de vreselijke moordpartij beschreven hoe die zich daadwerkelijk heeft voltrokken in dat tot dan toe ongerepte, gigantische land met zijn enorme kuddes bizons die op de vruchtbare vlaktes met gras leefden. Nu was het aldus het boek wel zo dat een bizon nooit van ouderdom stierf maar op hoge leeftijd ten prooi viel aan de wolven door fysieke zwakte. De indianen leefden ook van de bizons maar in volkomen evenwicht, d.w.z. dat de grootte van de kuddes niet verminderde door de jacht van deze natuurvolken.
De vreselijke moordpartij is zodanig dat ik de literaire beschrijving ervan gewoon stuitend vond. Enorme hoeveelheden van de stinkende, met vliegen overdekte kadavers en stapels huiden. Evenwicht met de natuur is ver te zoeken; iedereen weet inmiddels dat het met de bizons in het wild ook snel afgelopen was. Het is een wonder dat de soort via dierentuinen en inmiddels waarschijnlijk in natuurparken überhaupt nog bestaat en dat terwijl er destijds onafzienbaar grote kuddes van rondliepen; de paden die deze dieren met hun hoeven in de loop der eeuwen vormden in de wildernis waren destijds de enige "wegen" in dit grote land.
Prachtig boek waarin de innerlijke roerselen van de hoofdpersoon mooi beschreven worden. De schoonheid van het onbedorven landschap. Maar vooral de waanzinnige slachtpartijen op de bizons. Hoewel het verhaal best openingen geeft voor ranzige of gewelddadige plots waarmee de moderne literatuur vrijwel steeds doorspekt is, is daar hier geen enkele sprake van. De apotheose is eigenlijk een soort anticlimax wanneer een van de zes hoofdpersonen van het verhaal om het leven komt door een natuurlijk ongeval waarbij alle resultaat van de inspanning nog eens teloor gaat ook.