Kleur ontketend

Leo Gestel. Dame met grote hoed in prieel

Een merkwaardige naam voor een tentoonstelling, maar wel terecht want het ging om de ontwikkelingen, eind 19e eeuw/begin 20e eeuw van het min of meer loslaten van het puur realistisch schilderen naar het indrukken achterlaten met behulp van kleur in het schilderij. Vincent van Gogh met zijn vaak exuberante kleurfantasien is natuurlijk een treffend voorbeeld, maar op de TT hing verrassend veel werk van schilders uit de lage landen. Het ging om een TT in samenwerking met het museum voor Schone Kunsten te Antwerpen. Dus er hingen ook schilderijen van James Ensor en van andere Belgische schilders die mij overigens onbekend waren. Van Jan Sluijters hing een aantal bijzondere kleurrijke werken met dansers in een fel verlichte ruimte met elektrisch licht.
Het meest was ik onder de indruk van het schilderij: "Dame met grote hoed in prieel", van Leo Gestel. Ik vroeg de suppoost of ik er een foto van mocht maken; dat mag tegenwoordig vrijwel altijd als je maar niet flitst. Dat schilderij "Dame met grote hoed" heeft mij op het spoor gezet van de appreciatie van de abstracte kunst. De hoed loopt met lijnen over in de achtergrond; de ogen van de vrouw zijn kubistisch opgebouwd evenals de armen en de achtergrond; ik vind het prachtig en begrijp nu enigszins de overgang naar vormloos zoals de latere ontwikkelingen zich voordeden met als belangrijk exponent natuurlijk Piet Mondriaan; daar heb ik overigens nog erg veel moeite mee. Niet met de prachtige werken van Jan Toorop die ook de TT sierden en natuurlijk de spottende koppen, geschilderd door Ensor. Ik had maar kort de tijd omdat ik om half twee bij Arja had afgesproken; ik ga beslist nog een keer terug naar deze TT en kan hem iedereen aanbevelen!

Jan Sluijters

James Ensor

Jan Toorop

Dokter Zjivago

Afgelopen vrijdag hebben we - op mijn dringend verzoek - de bazar van de WVT bezocht. Ik houd ervan om zonder plan wat in te kopen op deze bazar; dat proces vind ik leuk en je steunt er een goed doel mee. Zo heb ik er weer wat kinderspeelgoed, waaronder een schaakspel met bord gekocht. Wie weet ga ik daar met een van de (klein)kinderen weer eens mee schaken.
En natuurlijk de boeken. Er staat een onwaarschijnlijke hoeveelheid boeken en dan voor een paar eurootjes per stuk. Armen vol heb ik ingeslagen, waaronder het wereldberoemde boek van Boris Pasternak: "Dokter Zjivago". Het boek is zo oud dat het gewoon uit elkaar valt; eigenlijk wel makkelijk want dan kun je telkens een stuk meenemen en de bladzijden weggooien.
Inhoudelijk illustreert het op indringende wijze het proces van de oorlogvoering in WO I aan het Russische front, net zo meesterlijk als Tolstoj de strijd tijdens de Napoleontische aanvallen destijds beschreef in "Oorlog en vrede", ook zo'n Russisch meesterwerk. Het ondergaan van de Russische revolutie door de bevolking wordt ook beschreven; bedroevend hoe zo'n revolutie destructief is. Het eerder door mij gelezen boek over de Russische adel ten tijde van de revolutie krijgt hierdoor iets meer profiel. Ik zal ook eens wat over de franse revolutie gaan lezen.
In de schuur ligt nog een hele boodschappentas vol met van die boeken die ik ga lezen en achterlaten in de trein of de prullenbak; of misschien wel via www.bookcrossing.com de wereld in stuur.

Hans en Grietje met muizenissen

Sjoerd is een lachebekje. Evi vindt dat hij
wel in de lens moet kijken. Glimlachende
en tevreden opa. Lekker span dochter!

Dat werd weer eens tijd; was al een poos niet bij Arja en de kleinkinderen op visite geweest. Arja heeft haar handen vol aan haar eigen kinderen en de activiteiten in het kader van haar gastoudergezin. Ik kon pas om half twee terecht vandaag; goed te combineren met een bezoek 'smorgens aan de TT "Kleur ontketend" in het Haags Gemeentemuseum. Maar precies om half twee was ik present. Ik durfde niet te bellen omdat ik geen kinderen wilde wakker bellen, dus maar een SMSje gestuurd en daar ging de deur open met een lachende Arja: "ze zijn wel gewend aan de bel hoor". Walter was ook thuis, maar moest er direct vandoor.
Vriend Dick had mij vorige week een sprookjesboek overhandigd om aan de kinderen te geven en dat viel in goede aarde: "Evi is gek op sprookjes en vooral op prinsesjes", aldus Arja. Vanmorgen was Evi voor het eerst naar de peuterspeelplaats geweest en ze lag nog te slapen; vanuit de tuin kon ik door een kiertje haar lieve slaapsnuitje zien. Gijs was naar school en Sjoerd lag wakker in de box. Hij was flink gegroeid; het baby-achtige is er al helemaal af. Hij moest wel steeds naar z'n moeder kijken met die vreemde meneer. Maar al snel zat hij vertrouwd tegen me aan terwijl ik probeerde om uit het sprookjesboek voor te lezen aan een van de gast-kinderen, Julia van 4 jaar oud; het sprookje Hans en Grietje. Het was omgeschreven naar een stel muizenkindertjes met een "houthakkervader". Kinderen vinden alles "normaal", zelfs een aangeklede muis met een bijl. Nou ja, vooruit maar. Met eigen woorden probeerde ik het verhaal wat af te korten; het is eigenlijk een ontzettend wreed verhaal met een stiefmoeder die wil dat de vader zijn kinderen in het bos achterlaat; met een heks die Hans wil vet mesten zodat ze hem op kan eten en tot slot de heks die in de brandende oven wordt geduwd. Dat zijn toch eigenlijk geen kinderverhalen, maar ze gaan er al vele jaren in als koek: "De sprookjes van Grimm".
Later kwam Evi ook uit bed en zat ik tussen al het kindergedruis net als vroeger in ons eigen jonge gezin; is wel heel gezellig hoor om dat af en toe eens even mee te maken; is zo snel weer voorbij. Nog een foto met de twee aanwezige kleintjes op m'n schoot voor de Blog en toen snel naar huis. Eten en bridgen. We haalden een goed resultaat: 62%; het wisselt wel erg veel van week tot week, maar we doen het met plezier.

Zou het dan toch winter worden?

Van groen via geel tot bruin; het hangt hier en daar nog
aan de boom. Een mooi gezicht.

Vanmorgen met de trein van 9.00 uur naar Harderwijk en met de bus naar Leuvenum voor een wandeling over het Hulshorsterzand, mijn favorietje. Het was weer prachtig weer; de zomer wil dit jaar gewoon niet van ons scheiden. Van de chauffeur die mij afzette bij de halte "Zwarte Boer" mocht het wel zo blijven. Het is natuurlijk heel ongewoon zo'n droge, warme herfst. Normaal is dit het weer van de storm en regen.
Heerlijk om hier weer te zijn; overal hopen herfstbladeren. Als een kind heb ik daar heerlijk doorheen lopen waden, knisperend en krakend. Vooral de bladeren van de Amerikaanse eik lenen zich hier goed voor. Doordat het nog niet echt gewaaid heeft hangen er nog veel bladeren aan de bomen in alle kleuren; een prachtig gezicht als je er oog voor hebt.
Het was heel stil in het bos. Dat was zo te zien gisteren wel anders; overal sporen van ATB'ers, de terreinfietsers. Ook vandaag kwam ik enkelen tegen waaronder tegen het eind een hele groep al wat oudere dames. Maar ook een paar wandelaars; het is ook zo'n mooi gebied met die Leuvenumse beek en verderop natuurlijk die zandwoestijn van het Hulshorster zand.

Vossebessen 

Om 12.30 mocht ik van mezelf een boterham eten; heerlijk zelf gebakken brood met boerenboter en daarop gisteren bereide varkensfilet van de Veldvarkens. Ik had het goed aangebraden in het varkensvet van de eveneens gebakken speklapjes - kon er gewoon niet van afblijven, zo lekker - en vervolgens enkele uren bij 80 graden laten garen in de oven; een perfecte manier van vlees bereiden. Smullen dus.
Toen het laatste stuk door het bos weer en daar zag ik vossebessen; staan er zelfs in de winter als de beesten ze niet op hebben gevroten; de bessen zijn heel stevig en je kunt er vast een lekkere compote van maken. Ook hoorde ik het bekende geluid van overtrekkende ganzen; in het voorjaar wordt daarmee de lente aangekondigd en in de herfst toch wel de komst van de koude. Zou het dan toch winter worden?

Ritselende bladeren

Knisperbladeren in deze droge herfst

Meestal regent het tijdens de herfst, toch? Maar dit jaar niet; het lijkt wel zomer de laatste paar weken; het is droog, het is zelfs warm zo midden op de dag, maar toch duidelijk wel herfst. De bladeren zijn al voor het grootste deel van de takken gewaaid; je hoort de symfonie van de waanzin regelmatig opklinken.
In het bos liggen nu van die heerlijke hopen bladeren op de paden en tussen de bomen. Als een kind kan ik het niet laten om door die hopen heen te lopen en zoveel mogelijk met m'n voeten die bladeren tot knisperen te brengen. Dit jaar heb ik dat al heel wat keertjes mogen beleven. Het doet me denken aan iets dat ik zo rond mijn elfde-twaalfde jaar heb meegemaakt.
Ik zat in de vijfde klas en had al twee jaar franse les gehad van meneer Helenius, het hoofd van onze school, de burgemeester de Vlugtschool, een openbare school in Amsterdam Slotermeer. Een paar van de meest belovende leerlingen kregen dit privilege; ik weet niet of mijn ouders daar extra voor moesten betalen; kan ik hen nu ook niet meer vragen, maar ik denk van niet eigenlijk.
Ik had ook een vriendje in die klas; Henkie Topman; hij woonde in de Jan de Louterstraat, vlakbij ons en zijn vader was kunstschilder weet ik nog. En in de herfst, waarschijnlijk van 1959 of van 1960, dat weet ik niet precies meer ging de familie Topman een dag naar het Baarnse bos, met de trein en ik mocht mee. Dat was me wat; met de trein was al bijzonder; wij gingen slechts met de trein naar Zaandam, naar mijn grootouders en ik herinner me een keer naar vrienden van mijn ouders in Hoorn, maar verder nooit. Ik mocht mee alleen maar om een boswandeling te maken omdat er zoveel bladeren lagen in die bossen. En dat weet ik nog goed; net als deze dagen lekker door de bladeren waden en dat knisperende geluid.
Op de heenweg zat er in onze coupe een Griekse pope; in een zwart gewaad en met een schitterend hoofddeksel op. En met mijn "papa fume une pipe"-frans heb ik als enige van het gezelschap met deze pope "gesproken", althans zo herinner ik het mij nog.
En dat herinner je je dan alleen maar door zo'n hoop bladeren. Morgen maar weer eens lekker knisperen; ik ga van "De zwarte Boer" naar Nunspeet wandelen is de bedoeling.

Smakelijk varkensvlees

De kunikuni beer van "Veldvarkens". Lelijk maar
heel mak en aardig voor de mensen. En ... hij kan er wat van!
(Foto van Roos gepikt)

Daar ben ik al zo ontzettend lang naar op zoek: lekker ouderwets smakelijk en dus wat vetter varkensvlees, niet van dat droge dat bij grootwinkelbedrijf en slagers wordt verkocht, maar goed dooraderd vlees. De huidige fabrieksvarkens zijn erop gefokt dat het vlees zo droog mogelijk is; ik vind het zelfs een beetje zuur smaken. Alleen de speklappen zijn nog redelijk vet. Nog niet zo lang geleden nam ik altijd ingevroren "pluma" mee uit Andalucia, het land van de Iberico varkens. Die zijn ouderwets lekker vet en pluma is echt het lekkerste varkensvlees dat ik ken, afgezien dan van wild zwijn, maar dat is van een andere orde.
En dan heb ik nu, via Facebook kennis gemaakt met "Veldvarkens", een initiatief van twee jonge mensen die in de achterhoek, in de buurt van Zelhem een kleinschalig varkensfok bedrijf drijven en van daaruit ook vlees verkopen.
Natuurlijk combineerden wij het bezoek met een wandeling; van de achterhoek mag je toch verwachten dat je er fraai kunt wandelen. En soms was dat ook werkelijk het geval. Roos had via Googlemaps een wandelroute bepaald en uitgeprint en aan de hand daarvan, af en toe bijgestaan door de GPS wandelden we naar Zelhem en van daaruit naar de Veldvarkens. Joep en Jorieke namen alle tijd voor ons om de varkens te laten zien die allemaal in grote buitenpercelen, omringd met schrikdraad rondliepen.

Drie fokzeugen; heerlijk vrij rondlopend. Wat een heerlij
leven hebben deze dieren zo in de open lucht. Lekker wroeten.

Duroc, wolvarken en Kunikuni varkens, maar ook kruisingen van deze drie soorten liepen rond; prachtige dieren die vrijwel allemaal handtam waren; de fokzeugen waren hier allemaal geboren. Een ongehoord lelijke, maar goede kunikuni fokbeer liep rond in een grasland met een kunikuni zeug; hij was afkomstig van een zorgboerderij, maar werd te groot voor de kinderen en kon hier met succes zijn vruchtbaar werk doen. Met enige moeite maakte Roos een schitterend portret van deze goedaardige lelijkerd (zie foto).
Het kunikuni varken is afkomstig van de maori's die ze gefokt hebben op goed huisdierschap. Hoewel ze er met hun slagtanden vervaarlijk uitzien, althans de mannetjes zijn zij juist ontzettend makkelijk en aardig voor mensen. De wolvarkens kunnen qua lelijkheid wedijveren met de kunikuni; ze zien er potsierlijk uit met hun lange snuit en vooral met hun lange krulharen; zij zijn ontzettend goed bestand tegen koude; vormen een tot 10 cm dikke speklaag als het koud wordt.

Prachtige Duroc zeug met achter haar de reusachtige
Duroc beer.

De Duroc varkens zijn zonder meer schoonheden; donkerbruin en mooi van vorm. De fokbeer was zo groot en zwaar dat hij niet meer geschikt was voor het dekken van andere zeugen dan zijn eigen ras; die zijn stevig genoeg, de andere zeugen zakken door de knieen als ze besprongen worden. Een kleinere collega zat al klaar om de "klus" over te gaan nemen.
Beladen met ingevroren vlees-pakketten liepen we terug naar Zelhem en namen nu maar de bus. Al met al hadden we ook vandaag weer 20 km in de benen.
oosterwijkweg 5

Bij m'n vader voorop de stang van de fiets naar Ella en Oscar

Gisteren, met prachtig weer een wandeling gemaakt met Cyria door de Waterleiding Duinen. We hadden om 10 uur afgesproken achter station Haarlem als meestal; de duinen ervaar ik toch wel als een van de mooiste natuursoorten om te bewandelen; afwisselend, nog behoorlijk natuurlijk en erg rustig. Vooral de waterleidingduinen, waar je niet met honden mag komen en waar je zelfs toegang voor moet betalen (sic) zijn door die maatregelen ongetwijfeld wel erg rustig. En als Schiphol even met pauze is dan is het er zelfs stil. Gisteren was een optimale wandeldag; we liepen een deel van het gebied dat zelfs voor Cyria, die hier veel wandelt onbekend. We babbelen wat af op zo'n dag over allerlei zaken die ons bezig houden zoals muziek. Zij was naar een tweetal concerten geweest met jazz zangers, mij onbekende namen: Liz Wright en Gregory Porter. Eenmaal thuis gekomen heb ik via het onvolprezen Youtube naar muziek van deze twee geluisterd; Liz vond ik vooral "opwindend en sexy" in haar zang, hoewel het filmpje dat ik zag daar natuurlijk door alle trucks van tegenwoordig e.e.a. aan toevoegde. Gregory vond ik melodieus en lief zingen. Beiden ervoer ik helemaal niet als jazz. En daarom dook ik 'savonds nog even in "de oude doos", eveneens op Youtube en vond daar een concert van Ella Fitzgerald dat regelrecht, zonder opsmuk is opgenomen eind jaren 50. Dit concert heeft ze ook uitgevoerd in Amsterdam en daar ben ik bij geweest.
'sAvonds laat gingen we van huis; ik mocht voorop de stang van de fiets van mijn vader zitten, mijn jonge vader van pakweg 37 jaar oud. Hij wilde graag naar die jazz concerten maar niet in zijn eentje. En dat was niks voor mijn moeder, dus "moest" ik mee. Net als het concert hier op Youtube betrof het een samenwerking van Oscar Peterson en Ella Fitzgerald, de legendarische jazz zangeres, Ze werden geintroduceerd door impressario Norman Granz; een echte Amerikaan met hoog opgeborstelde wenkbrauwen. Ik herinner me nog hoe hij Oscar Peterson aankondigde; niet zoals wij hem noemden (fonetisch) Oscar Pietersen, maar (fonetisch) Oscar Pettersen; geweldig. Het concert ging weer helemaal voor me leven toen ik het op Youtube hoorde. Het is overigens pas in 2014 op Youtube gezet.

Waarom ben ik zo met voedsel bezig?

Zo'n ouderwetse, echte spekpannekoek, gemaakt met boekweitmeel,
roggemeel en tarwemeel, een eitje, biest en gist. Gebakken in de reuzel en
opgediend met stroop.  Krokant korstje; je weet niet wat je proeft!

Bij de aanloop naar de wandeling van afgelopen zondag met mijn oude dispuutsgenoten kwam via het zelfgebakken brood mijn grote interesse in alles wat voedsel betreft ter sprake. Eveline stelde mij toen de vraag hoe dat kwam dat ik altijd zo bezig ben geweest met voedsel, een vraag waar ik geen direct antwoord op wist en waarover ik de laatste dagen na ben gaan denken. En meestal heeft dan wel mijn vader er iets mee te maken wanneer het om "dingen van vroeger" gaat. Maar in dit geval ben ik daar niet zo zeker van; mijn vader kwam zelden of nooit in de keuken. Wel was hij gek op bepaalde streekproducten zoals harde worst, gedroogde worst, Drenthse worst en op spek; dat zijn ook mijn favorieten altijd gebleven.
Misschien door de traditionele specialiteiten die oma van Elven, de moeder van mijn vader maakte: "Broeder", een in een linnen zak gekookte deegbal die in plakken gesneden en overgoten met een boter/stroopsaus werd opgediend; gistboffers, dikke met gist gerezen deegballen met rozijnen die gebakken werden in olie of boter en opgediend met suiker denk ik; drie in de pan. Oma ten Brink, de moeder van mijn moeder maakte wel van die speciale dingen als paling, konijn en haas klaar, maar ook daar werd ik niet zo bij betrokken. Ik weet het echt niet hoe ik nou zelf zo met voedsel bezig ben gegaan.
Pas getrouwd, 21 jaar jong kocht ik wel zuurdesembrood bij de reformwinkel in de Zocherstraat, achter bij de Overtoom waar we toen woonden. Dat vond ik heerlijk met dik (room)boter, ham en spiegeleieren; had ik wel zelf bedacht; oma ten Brink had altijd "Duits brood", zuur brood en dat vond ik erg lekker, veel lekkerder dan het NLse slappe brood. Misschien heeft dat de trend gezet. In ieder geval ben ik al in Amstelveen, 27 jaar oud begonnen met zelf brood bakken; zonder ervaring, zonder recept, werd ook eigenlijk niks. Maar in de tuin kweekte ik wel direct en met veel succes, tomaten.
Traditioneel en lekker eten heb ik vooral met Lien gedaan in de Dordogne en bij het restaurant "Chez Ferro"; ik was gek op de Franse keuken daar. Ben ook in Amstelveen begonnen met zelf wijn maken en later in Bilthoven met het destilleren van die wijn met heerlijke slibovitz als resultaat. Zelf brood bakken doe ik inmiddels al meer dan 30 jaar en via Slowfood ben ik helemaal in het traditionele voedsel. Maar hoe het zo bij mij heeft kunnen landen is me nog steeds een raadsel. Voel me er wel lekker bij; net zo'n moderne jager/verzamelaar.

De Goldberg Variationen

Vanmorgen werd ik met hoofdpijn wakker; ik voelde me zoals dat tegenwoordig wel wordt genoemd, "brak". Door het vroege opstaan van gisteren en het lange reizen waarschijnlijk. Roos had een ontbijtje op bed geserveerd en om half negn zaten we aan de koffie beneden. Roos ging naar de Pilates les van Debbie. Had ik geen energie voor en geen zin in. Ik bleef nog wat in de grote leunstoel hangen met uitzicht op het groen van de tuin. Heerlijk die stilte in Roos' huis zonder CV. Bij mij in de flat hoor je altijd het water door de leidingen stromen; niet echt hinderlijk, maar nooit die pure stilte zoals bij Roos.
Na een paar kopjes koffie bedacht ik mij dat ik zin had om piano te spelen. "Kan vast de muziek niet vinden", mopperde ik binnensmonds. Maar dat was niet het geval; het boek met de liederen van Bach lag vrijwel klaar. Die prachtige accoordenreeksen, vol van emotie kan ik niet genoeg horen; die lange rusten tussendoor alsof een antwoord verwacht wordt, een peinzen. terwijl ik dit schrijf hoor ik het gewoon in m'n hoofd.
Ook de partituur van de Goldberg Variationen kon ik makkelijk vinden tussen alle muziekboeken van Roos. Natuurlijk eerst die sterk emotionele nr. 25 waar het verdriet van afdruipt en die ik zo wondermooi vind. Daar heeft Anna Enquist heel gevoelig over geschreven in het boek waarin ze de levensloop van Bach aan de hand van de Goldberg Variationen beschrijft, dooreengeweven met haar eigen verdriet over het verongelukken van haar dochter. "Contrapunt", Een zeer aangrijpend boek.
Het piano spelen deed me goed, het ontspande me kennelijk en mijn hoofdpijn verdween als sneeuw voor de zon. Toen Roos weer thuis kwam, heerlijk opgefrist door de inspanningen bij de Pilateslessen van Debbie was ik ook weer helemaal bij de les. Het was intussen zomer geworden; deze dag werd volgens weeronline een 10 in De Bilt. Terwijl ik op de fiets zat in m'n shirtje was het gewoon warm; ik had ook maar een zomerbroek aangetrokken.
'sAvonds weer gebridged; ging niet geweldig, maar we haalden toch nog 47%. Als we zo doorgaan - we zitten inmiddels in de lagere regionen van de B-lijn -  dan komen we nog in de C-lijn. Kan me eerlijk gezegd weinig schelen; ik heb weer alle plezier in "het spelletje".

Weer langs de Geul

In het zonnetje op het bankje bij Gemmenich

Pff, viel niet mee om weer zo vroeg op te staan. Vorige week donderdag en vrijdag had ik me die taak opgelegd en vandaag weer! Had ik vrijdag met Dick die schitterende wandeling langs de Geul vanuit Vaals gedaan, daar wilde ik die ook aan Roos laten zien. En zij had ook zin om daarvoor zelfs het ochtengloren voor te zijn. Op weg naar het station zag ik een tweetal planeten vlakbij elkaar; dat blijken Venus en Jupiter te zijn. Kennelijk heb ik die heldere Venus altijd voor Mars versleten, want die is - aldus zeggen van deskundige/buurman Hisso - maar een onduidelijk bolletje dat op dit moment eveneens zichtbaar is in de buurt van Venus en Jupiter tijdens de nanacht. Van de week nog maar een keer kijken als ik vroeg wakker ben.

De Geul

Ik wist dat er werk aan het spoor tussen Sittard en Maastricht was en ook aan de weg in Epen zodat we overal hinder zouden ondervinden. Nou ja, weeronline voorspelde een 9 voor Zuid Limburg en dan moet je de gelegenheid grijpen nietwaar. En zo liepen we met behulp van de GPS, waarop ik de track van vorige week nog actueel had staan van Vaals naar Gemmenich. Daar gingen we afwijken van de GPS track; Roos stelde voor om de wit/rood, GR route 563 te nemen en dat hebben we gedaan. Die had wel bankjes zodat we heerlijk in het zonnetje nog een kopje koffie konden nemen. Roos slaagde er zelfs in om via de "zelfontspanner" een foto van ons beiden te maken. Omdat we de trein van 16.00 uur toch niet zouden kunnen halen vanwege alle opbrekingen en het extra stuk dat we hadden gelopen na de zinkviooltjes, gingen we een lunchje genieten bij het gezellige restaurantje "Le Barbeau" in Sippenaeken. Tot slot het laatste stuk langs de Geul die wonderschoon was afgezoomd door bomen in herfsttooi. Het voorjaar is mooi, maar tegenhanger, de herfst is ook prachtig.

Herfstkleuren bij het Geuldal

Uiteindelijk bereikten we Epen alwaar we ons bij het regelmatig door ons bezochte Hotel "Berg en Dal" een lekker "Piters en Poolus" biertje dronken. Toevallig had de naamgever, van het biertje, dhr Piters zelf, vader van de dochter/eigenaar van het Hotel dienst omdat "de kinderen" met vakantie waren. Tja, dat mag ook wel na afloop van het seizoen.
Met pendelbus, bus 57 en via Gulpen met bus 47 naar Heerlen; mijlen op zeven dat wel. We waren te vroeg voor het inchecken om 18.30 maar hadden ons zelf een "Chinees" beloofd. Maar onze "oude Chinees" in Heerlen zat er niet meer en we konden er ook nergens eentje vinden. Toen maar in arren moede een frietje gescoord; was overigens van uitstekende kwaliteit. Vervolgens met de Intercity naar huis. Ik viel telkens in slaap maar was toch volkomen versleten toen ik na een wijntje in bed dook. Maar het was alle moeite meer dan waard! Prachtig Limburg, dank!

Roos'  eerste zinkviooltje en direct door haar gefotografeerd. Had ze nog niet eerder gezien

Wandelen met PROIRA

V.l.n.r. Eveline, Willem, Huib, Han, Cees en Wouter. Ferry en Roos ontbreken
op deze groepsfoto.

Vandaag weer een wandeldag, deze keer met een aantal van mijn oud-dispuutsgenoten, net als zes weken geleden. Roos wilde ook meelopen en nog even met Huib ruggespraak gehouden of dat wenselijk was en dat was ook vlgs de afspraak die we gemaakt hadden. Partners wandelen gewoon mee als ze daar zin in hebben. Dus met z'n tweetjes naar Den Haag CS waar we Eveline zouden ontmoeten bij de piano in de hal. Op station Utrecht merkte ik dat ik m'n GSM niet bij me had gestoken. Zat ik behoorlijk over in voor het geval Eveline vertraging zou hebben of anderzins bij een calamiteit. Bleek ook later erg vervelend want Cees Groen kwam ook per trein maar toen waren wij al vertrokken en daar kwamen we pas achter toen Eveline Huib had gebeld. Zij had gelukkig wel de GSM bij zich. Nou ja, alles kwam uiteindelijk weer goed en ach, wat maakt het uit; het gaat meer om het genoeglijk overleg dan om de kilometers!
Het is nog geen twee maanden geleden dat we voor het eerst gingen wandelen in het kader van de PROIRA-wandelreunie en dan vandaag alweer voor de tweede keer. En ditmaal met z'n achten. Huib en ik hadden afgesproken dat we op twee plekken zouden beginnen; ik zou met degenen die met de trein kwamen vanuit Den Haag CS beginnen en Huib met de geautomobiliseerden vanuit zijn huisadres.

De groep bestond dit keer uit acht personen: Cees Groen, Wouter Huisman, Eveline Beumkes, Han Schellekens, Willem Reijm, Huib vd Donk, Roos en ik. Het werd weer een gezellige onderonsje waarbij we in wisselende combinaties met elkaar spraken. Die vertrouwelijke sfeer is er direct; het is leuk te zien hoe dat proces iedere keer weer onmiddellijk plaats vindt.
Het weer werkte mee; het was gewoon te warm voor een trui onder de jas. De wandeling ging door de duinen. Erg veel hebben we niet gewandeld. Tot twee keer toe hielden we koffiepauze waar de door mij meegebrachte koffie haar weg vond.
Na een kleine 10 km liepen we richting bus en daar namen we weer afscheid. Was weer een fijne dag!

Sleurhuttenfestival op de grens

Stenen markeren de grens. Verderop allemaal caravans.

De grens tussen Belgie en NL kan nauwelijks abrupter dan die in het stroomgebied van de Geul. Daar waar de verdere loop van deze beek door een "natuurlijk" landschap loopt, daar markeert een kampeerterrein met een groot aantal caravans de grensovergang aan de Belgische kant. Het gaat hier, of beter gezegd het ging hier om een mooi kronkelend stuk van de Geul. Daar zie je weinig meer van door de bruggetjes en vooral door al het blik dat het voorheen ongetwijfeld mooie landschap ontsiert. Is overigens maar een relatief klein stuk want verderop is het Geuldal aan de Belgische kant juist prachtig. Dick benoemt deze camping op fraaie wijze als het "Sleurhuttenfestival"; een toepasselijke naam.

Met Dick langs de Geul

Geen selfie maar een onsie, met ernstige toewijding door Dick geschoten.

Vanmorgen weer zo vroeg opgestaan; er was een mooie dag voorspeld en ik wilde graag die fraaie etappe langs de Geul weer eens doen. Nu samen met Dick en dan vanuit Vaals. Dick kent die omgeving inmiddels als zijn broekzak. Mijn bedoeling was om vanuit Vaals naar Plombieres te lopen, door Dick spits vertaald als "loodpils", en dan via het Geuldal en Sippenaeken door naar Epen. Het zou iets anders lopen, maar dat mocht de pret niet drukken.

Er stonden zinkviooltjes in bloei.

We liepen vanuit Vaals zuidwaarts over de hoogte van het Vijlenerbos naar Gemmenich en zakten uiteindelijk via het Geuldal af in de richting van Plombieres. Daar staat een fraai natuurstenen kerkgebouw. Ik had in Plombieres eigenlijk de route die ik met Roos had gedaan willen oppikken maar Dick wilde nog een extra stuk meelopen en wist nog een ander ommetje. Zo gezegd zo gedaan, maar daardoor heb ik eigenlijk wel het stukje door het natuurgebied gemist waar ik eigenlijk voor was gekomen, maar dat komt dan een volgende keer wel weer; had ik ter plekke helemaal niet door anders had Dick vast meegelopen. Nu weer een nieuwe aanloop ontdekt; ik moet deze streek vaker gaan belopen want het is er verrassend mooi en alle paadjes staan op de kaart van de GPS heb ik gemerkt toen ik hier met Roos was en ook nu weer.
Onderweg zinkviooltjes gezien, tot mijn verbazing nog een aantal in bloei?! ze hebben kennelijk nu al het voorjaar in "het hoofd".

Dick voor de kerk van Plombieres

In Epen de pendelbus naar Eperheide en daar de bus naar Maastricht. Ik was nog ruim op tijd voor de trein; kon ruim voor vier uur inchecken. Ik heb wat zitten lezen in het boek van Rem Koolhaas, de bekende architect, "delirious Manhattan", een fascinerend verslag o.a. over hoe Manhattan ontstond en met name ook de komst van de wolkenkrabber aldaar. Ben nog niet veel verder dan de attracties van Coney island die als apotheose uiteindelijk in vlammen zijn opgegaan na een miljoenen publiek te hebben getrokken; publieksvermaak op een onvoorstelbare schaal; en pretpark dat een miljoen bezoekers per dag kon verwerken lag in de planning?!
Ik moet bekennen dat ik tussendoor een paar tukjes heb gedaan. Thuis gekomen een snelle hap die ik 'smorgens uit de vriezer had gehaald; erwtensoep en rijstebrij met boter en suiker voor toe. Vanavond maar weer een beetje bijtijds de koets in. Heb het wel gehad voor deze week. Overigens een prettig aktieve week weer.

Nu echt in de prut, bah!

Het viel niet mee en ik wilde Ab even gaan bijstaan .......

Viel niet mee vanmorgen; weer om 5.00 uur opgestaan, bordje havermout naar binnen gelepeld en een paar koppen thee, jus d'orange en een bakkie koffie opgeslobberd. Op naar Edam. Ik was wat vroeg van huis gegaan en kon daardoor een treintje eerder halen. Daarom al om kwart voor acht in Edam waar Ab na mijn SMS-je met Rob al stond te wachten. Heerlijke slagroomtaart, geschenk van onze mecenas Corine opgehaald bij de bakker in De Rijp en door naar de werkschuur in Grootschermer. Uitgebreid koffie gedronken en taart gegeten en vergeefs gewacht op Willem Messchaert.
En toen met de boot naar het eiland waar ons als gewoonlijk de noeste arbeid wachtte. De machine verrichtte ongetwijfeld de meeste arbeid, maar Ab deed het meeste werk terwijl wij met de relatief grote groep het riet ruimden. Ab stuurde mij vooruit het riet in om alvast de opschietende boompjes uit te trekken. Ik zag dat het nog te maaien stuk behoorlijk nat was en dat er wel wat gaterige stukken tussen zaten; ik had gewaarschuwd moeten zijn! Maar helaas, toen Ab was aangekomen bij de bewuste natte stukken liep de machine een paar keer behoorlijk vast; het werd moeilijker om het werk te doen.

Maar ja, even niet goed opletten en je zakt echt in
de prut. Gelukkig stond Kees vlakbij me en als echte
(voormalig) brandweerman trok hij me uit de zooi.

Op zeker moment voelde ik de noodzaak om in te springen en riet weg te halen zodat Ab beter door kon gaan en daarbij verloor ik mijn voorzichtigheid uit het oog en zakte met beide benen door het trilveen tot hilarteit van de anderen. Overigens was Tjeerd mij in die zin al voorgegaan tijdens het fotograferen van de groepsleden aan het werk.
Gelukkig stond Kees vlakbij en kon hij mij uit de rotzooi helpen. Mijn broekspijpen waren behoorlijk smerig en nat geworden en een van de laarzen zat vol vieswater. Maar het ging eigenlijk wel.
Ik heb wat bij zitten komen van de schrik in de boot en mijn licht gewonde hand met schoon water gespoeld. Daarna heb ik het werk hervat. We gingen door tot 15.00 uur waarna we weer terug gingen naar de werkschuur om de rest van de taart te verschalken.
Gelukkig kon ik met Tjeerd meerijden tot Maarssen en kwam de trein vrijwel direct. Ik was blij dat ik thuis was. Morgen weer vroeg op voor een wandeling in Vaals; weeronline geeft een 8 voor de weersverwachting aldaar. Nu maar vroeg naar bed. De broek te drogen gehangen over de balustrade; kan morgen wel weer aan.

Opera2day met Mariken in de tuin der lusten

Een deel van de hoofdrolspelers. Foto van de site van opera2day geplukt

Een poos geleden hebben we van het operagezelschap opera2day de opera Medea gezien. Daarvoor waren we destijds naar Alkmaar gegaan. Die voorstelling was ons dermate goed bevallen dat we meer van dit gezelschap wilden zien. Ons oog was gevallen op de gloednieuwe opera "Mariken in de tuin der lusten", naar het inmiddels al 500 jaar oude verhaal maar nu in de vorm van een opera gepresenteerd. Gloednieuwe muziek was gecomponeerd door Calliope Tsoupaki; met een voornaam van een van de muzen: Calliope, moeder van Orpheus mag je wel wat verwachten toch? Onze verwachtingen waren hooggespannen en we werden niet teleurgesteld.
Deze keer in onze vrijwel buurgemeente, Amersfoort. We liepen door de motregen door het troosteloze centrum van Amersfoort naar het theater De Flint. Middenin een woonwijk ligt dit prachtige gebouw. Ik was er niet eerder geweest en was volkomen verrast bij binnenkomst. De verrassing was compleet toen we de zaal binnen gingen; dit was net zo'n mooi, intiem operatheater als dat van Koblenz en Essen; helemaal "mijn ding".
De opera was ook boeiend en volspanning niet in de laatste plaats door de krachtige muziek. Na afloop moesten we flink doorstappen om de trein te halen zodat ik nog om 00.00 uur in bed kon liggen. De volgende dag weer om 5 uur op voor iets heel anders: riet ruimen in de Eilandspolder; wat een heerlijk afwisselend leven heb ik toch!

Regen zo fijn als stof

De fijne druppeltjes staan als streepjes op deze foto

Vanavond om 18.00 uur heb ik een weersverschijnsel gezien dat ik in al die 67 jaar dat ik hier rondloop niet eerder heb meegemaakt, althans niet heb gemerkt; een regenbuitje waar je niets van merkte?! Bij een heel laagstaande zon en een wolkendek boven het dorp keek ik naar buiten en zag een sluier van heel fijne druppeltjes of korreltjes. Ik heb van nieuwsgierigheid even op mijn balkon gestaan en voelde niets van dit al, zelfs op mijn uitgestoken handen kon ik eigenlijk niets waarnemen; kennelijk piepkleine druppeltjes die je alleen maar kon zien wanneer ze met tegenlicht oplichtten, net als bacterieen in een donkerveld microscoop. Op het trottoir liepen mensen die ook zonder paraplu of andere bescherming kordaat doorstapten. Kinderen speelden gewoon op het speelveldej van de school aan de overkant.
Natuurlijk heb ik geprobeerd om er een foto van te schieten. Ben benieuwd of die gelukt is.

Wild uit Wilp

Oktober is echt een maand om wild in te slaan. In onze kennissenkring hebben we een jager die ons steeds kan voorzien van een keur aan wild. Hij zit in Wilp en meestal lopen we daar dan heen vanuit Klarenbeek; een schitterende wandeling. En zo ook vandaag; dus vroeg op en zoals meestal het geval is wanneer ik de wekker op 5.00 uur heb gezet, kan ik dan nauwelijks de slaap vatten?! Dus dan nog maar vroeger opstaan; om 4.00 uur zat ik al aan de thee en havermoutpap, mijn ontbijt.
Als leesvoer heb ik momenteel het boek "Het ijzig hart"  van Almudena Grandes weer onder handen. Een boek dat handelt over de Spaanse burgeroorlog maar dan verpakt op een ingenieuze manier in een contemporain romantisch achtergrond verhaal. Nu bij tweede lezing dringt het nog beter tot me door. Dit is werkelijk een meesterlijk boek zoals ik er niet eens eentje per jaar tegen kom en ik lees toch wat af!
Maar niet alleen hedenmorgen om 4.00 uur lag ik weer te lezen in bed, maar ook nadat we weer terug waren na de toch weer 17,5 kilometer die we vandaag hebben gelopen. De tijd ging wel snel tijdens het lezen, oftewel ik heb een lekker tukje gedaan tussendoor.
Morgen ga ik maar eens een voorbout van een ree bakken en (langdurig) stoven. Het water loopt me nu al in de mond.

We kunnen 't nog!

In het Leyensebos zagen we een enorme Heksenkring

Nog niet zo lang geleden kreeg ik het akelige idee dat m'n conditie fors was terug gelopen; na 8 kilometer wandelen zat ik stuk. Daarna heb ik nog wel met Huib gewandeld en in m'n uppie en met Roos in Limburg, maar nooit meer dan 12, misschien 15 kilometer. Zat me niet lekker en daarom had ik me voor vandaag voorgenomen om een volle twintig te lopen, gecontroleerd met GPS. Dus Roos gebeld; ze had er wel oren naar om mee te lopen. Mijn voorstel was om direct vanuit huis te gaan lopen en stelde Roos voor de keuze in welke richting we zouden gaan. Werd richting Hollandse Rading via het Leijense bos, Prinsenlaan, Maartensdijk en terug  via het bos van Hollandse Rading, Ridderoordse bossen en weer door het Leijense bos. Dik tevreden kwamen we iets over drie uur weer thuis; precies 20 kilometer in iets meer dan 4 uur gelopen; gemiddeld 4,7 volgens de GPS. En al rekenend kwamen we op 5,330 km/hr tijdens het wandelen, dus exclusief de stille momenten: we kunnen het nog!

Oss of all places?!

Jan Cunen museum, gevestigd in een schitterend pand

Oss? Was er eigenlijk nog nooit geweest; ken het slechts van het ontstaan van de SP en van Organon Oss, de farmaceut die begon met het maken van hormoonpreparaten uit organen van vee die werden betrokken van het slachthuis: schildklierhormoon en insuline dacht ik. Maar ik was er nog nooit geweest totdat ik deze week in een catalogus over werk van Jacob Israels las dat er een museum was met een belangwekkende collectie van werk van de Haagse school: het Jan Cunen museum, gevestigd in een voormalig "woonhuis" van de steenrijke familie van der Berg, grondleggers van het margarine concern van der berg en Jurgens, voorlopers van Unilever. Niet niks dus.
Bij voorbereiding bleek dat er een TT was van stukken uit het depot, bij elkaar gekozen door Henk van Os. Verder las ik dat het museum voor een forse reorganisatie stond vanwege bezuinigingen op het cultuurbudget door de gemeente Oss. "Misschien gaat het wel dicht", vreesde ik, dus maar snel erheen. "Er zal toch wel een deel van de vaste collectie te zien zijn", hoopte ik.
Door NS-gestuurde samenloop van omstandigheden was ik pas om 13.30 ter plaatse en ondanks dat het museum al een uur open was, bleek ik de eerste bezoeker. Twee allervriendelijkste dames wezen mij erop dat de TT van Henk van Os eigenlijk wel de hele TT ruimte vulde, maar dat er wel wat van de Haagse school bij was. Ook vertelden zij mij over de huisvesting en over de reorganisatie. Naar ik later bij het verlaten van het museum van de dames hoorde was dat ze vreesden dat ik eigenlijk onverrichtterzake snel weer verdwenen zou zijn. Nou ja, misschien gaf de selectie van Henk van Os daar wel enige aanleiding toe; het waren voor de helft van die merkwaardige moderne kunst producten waar ik weinig mee heb, maar er hingen ook een stel werken van Schelfhout, Kleyn, Toorop en zelfs een Isaac Israels. En verder was er een leuke video toelichting van de TT van van Os. Op de middenverdieping bevond zich een heel bijzonder muur-beschilderde ruimte met ook daar een toelichtende video presentatie van de kunstenaar. Dat vond ik niet alleen erg fraai maar ook gedurfd.
In een aparte, rustige ruimte lagen meerdere catalogi van tentoonstellingen waaraan het museum had deelgenomen en daar heb ik mijn hart aan op kunnen halen totdat ik helemaal oververzadigd was van de weiden met koeien, slootkanten, stadsgezichten en ander fraais van de Haagse school.
Jan Cunen museum zal ik zeker af en toe gaan bezoeken als de collectie Haagse school er weer hangt.

Een tandarts in de schilderswijk van Amsterdam Zuid

Vanmorgen bij de tandarts

Na het wisselen van mijn tanden kwam mijn blijvend gebit met schots en scheef staande tanden tevoorschijn. Wanneer zal dat geweest zijn? 1956 denk ik. We waren met het ouderlijk gezin bij tandarts Ree en die stuurde mijn ouders voor consult omtrent de regulatie van mijn gebit, want daarvan vonden mijn ouders gelukkig wel dat het moest gebeuren, naar een tandarts in Zuid, op het Johannes Vermeerplein weet ik nog. Ik herinner me slechts de weg terug naar huis; mijn moeder in tranen op de tramhalte; het kostte het enorme bedrag van 1000 gulden. Daar kon je van alles voor kopen; ze noemde o.a. een wasmachine. Kortom, dat ging gewoon niet. En zo kwamen we terecht bij tandarts Kroese, de tandarts waar ik meer dan 25 jaar patient bij ben geweest. Op de woensdagmiddagen zat de wachtkamer propvol met kinderen met een beugel; we woonden in een 50er jaren nieuwbouwwijk (Amsterdam Slotermeer) met allemaal jonge gezinnen en kinderen van de baby-boom, dus veel regulatiewerk.
Vandaag moest ik naar de tandarts. Sinds enkele jaren heb ik een tandarts in, u raadt het al in die zelfde schilderswijk in Amsterdam Zuid, in de Michelangelostraat en die bevalt me uitstekend. niet meer voor regulatie, maar voor reparatie. Gebeurt bijzonder vakkundig.

Fijn om hem nu in het echt te zien

Vandaag werd ik grondig onder handen genomen. Er moest wat geschaafd worden aan een vulling die wat uitstak, een tweetal tanden moesten wat versterkt worden met een vulling en de grootste "operatie" betrof het vervangen van een amalgaamvulling in een kies, of zo te voelen een tweetal kiezen. Voor dat laatste werd een mini-operatiegebied ingericht in mijn mond. Terwijl ik daar zo machteloos lag realiseerde ik me dat ik mijn fototoestel bij me had gestoken en dat dit toch echt een moment was dat er gefotografeerd moest worden voor de Blog. Met enige moeite slaagde ik erin om het toestel uit m'n broekzak te halen. En de assistente maakte een aantal foto's, waarvan acte.
Na afloop ben ik nog even mijn aversie tegen (al te) moderne kunst gaan voeden in het Stedelijk museum. Opvallend overigens dat er weer een tientallen meters lange rij voor "het van Gogh" stond en dat ik bij "het Stedelijk" zo kon doorlopen. Overigens hingen er een paar schitterende van Goghs en de bekende "Dam van Amsterdam" met die paardentrams op de voorgrond van Breitner. In de zaal van Willem de Kooning kon je nog de echo van zijn bulderlach horen; dat hij deze rotzooi ongetwijfeld voor veel geld aan een gerenommeerd museum heeft kunnen slijten heeft hij vast zelf niet kunnen geloven. Net als Karel Appel zal hij over zichzelf gedacht dan wel gezegd hebben: "ik rotzooi maar wat aan". En die kunstcritici met een heel bijzondere exegese komen; hoe verzin je het?!
En ik heb zelf staan lachen bij de zaal van Wim T. Schippers, schepper van absurdistische kunstwerken zoals hij zelf ook graag te boek gaat. Wat heb ik vroeger van zijn absurdistische TV producties als de Fred Hache show genoten! Verdient zijn eigen zaal volkomen ook al zijn het dwaze stukken die er staan.

Toelichting bij de zaal die in haar geheel aan Wim T. is gewijd.