Klauwierenlaantje op Lesbos

Het zwembad van hotel Pasiphae; een absolute aanrader
op Lesbos. Kijk maar eens bij Arke

Vandaag weer eens naar mijn favoriete eiland, Lesbos. We hebben een hele vlotte reis gehad. Eerst heerlijk geslapen van 20.00 uur tot 2.30 uur; ik had de wekker niet eens nodig en werd vanzelf redelijk uitgerust wakker. Gedouchet en naar Roos gewandeld; het hoosde van de regen middenin de nacht. Met de Schipholtaxi die exact op tijd aan kwam reden we om 3.45 uur naar Schiphol; meteen door naar de balie van Arke. Een ongelooflijke hoeveelheid mensen, maar het liep vlot, zo vlot dat we te vroeg konden vertrekken met als gevolg dat we een half uur vroeger dan schedule aankwamen op het vliegveld van Mytilini. Een fijn weerzien. Ik was er ongeveer vier weken geleden nog vertrokken na de orchideeënreis met Ab en Dick vD.

Roos had minder goed geslapen en was redelijk uitgevloerd; na een eerste wandeling naar het dorp Skala Kalloni en een eerste verkenning moest ze echt nodig even uitrusten terwijl ik naar het zwembad ging om wat te zonnen en te relaxen. Overigens viel ik aan het zwembad ook telkens even in slaap; was toch wel moe.

Herman en Ruud met de vogelgroep; wat hebben we vandaag
aan vogels gezien.

'sAvonds gegeten bij het family restaurant. Toen we terug kwamen zat de SNP groep te eten en begroette ik Herman en Ruud die ik kende van vorig jaar en het jaar daarvoor. Leuk om hen weer te zien. Ik vroeg of ik de volgende morgen mee zou mogen rijden met de ochtendexcursie; dat wilde ik graag weer een keer meemaken. En dat kon; "we gaan naar het klauwierenlaantje", aldus Herman. We rolden vroeg in bed.

Ik schaam me een beetje

Ik liep gistern al om 6.45 op straat

Al jaren heb ik er last van dat ik de dag van 24 uur eigenlijk als iets te lang ervaar. In mijn werkzame tijd compenseerde ik dat door na het eten even de achterkant van mijn oogleden grondig te inspecteren totdat echtgenote Anneke de tijd vond om nog even het glas te heffen. Nu ik op "mu eiguh" woon doe ik dat af en toe door gewoon om 22.00 uur te gaan slapen. Zo ook gisteravond; ik was behoorlijk moe en koud geworden door een dag met Huib door de duinen te wandelen in een vaak wat miezerig weer met motregen. Ook was ik erg vroeg opgestaan die ochtend; het opschuiven van de dag was dus al stevig ingezet.
Vanmorgen werd ik dan ook met zonsopkomst om 4.30 uitgeslapen wakker. Thee gezet, ontbeten en in "Zonen van Mars" van Livius gelezen. Maar zo tegen zessen bedacht ik mij dat ik wel weer even klassieke muziek wilde beluisteren; groompie in bed geïnstalleerd. Sinds ik die WiFi extender in gebruik heb genomen kan ik in bed ook prima internetten. Youtube gestart en daar kwam een heel advies menu van Youtube (lees Google). Bovenaan stond een quintet van Mozart; geen wonder want sinds ik ben begonnen aan dat boek van onze Maassluisenaar over de grote Amadeus heb ik vooral zijn muziek beluisterd en daar houdt Google rekening mee.
Tot voor kort had ik het niet zo op Mozart; associeerde hem toch vooral met zijn wat (ik durf het nauwelijks op te schrijven; ik schaam me een beetje) afgezaagde loopjes. Natuurlijk had ik beter moeten weten want in grote bewondering heb ik de motieven uit zijn Grande Partita en vooral zijn Requiem altijd beluisterd; voor dat Requiem ben ik jaren geleden zelfs lid geworden van het Zeister koor zodat ik het mee kon zingen. Maar nu, om 6.20 uur, terwijl ik dit schrijf lig ik met stille bewondering naar zijn vijfde vioolquintet (K 593) te luisteren; subtiel en zo harmonisch. Net als de grote Johann Sebastian is de veel te jong gestorven Mozart een grootheid in de polyfonie; die muzikale lijnen dwars door elkaar heen, elkaar complementerend, buitelend, sprankelend, vaak emotionerend. En nu quintet nr 5 is afgelopen start Youtube uit zichzelf, na een gepaste pauze quintet nr 4 KV 516 in G klein; wat doet die moderne techniek in combinatie met dat klassieke talent me toch genieten. 

Repair café in de duinen

Reparatie in de duinen

Vandaag had ik met Huib afgesproken om lekker te gaan wandelen in de duinen; dat was er door alle gereis van twee kanten niet van gekomen. Mijn voorstel was om naar de duinen te gaan; Huib vindt dat geen straf ook al is het - zo werd mij duidelijk - feitelijk zijn achtertuin. Hij had mij een gpx-track gestuurd die aangaf hoe ik vanuit het station Den Haag CS naar een afgesproken plaats, een bankje in het Haagse bos moest lopen. Ik dacht die track op mijn GPS geladen te hebben maar wellicht heb ik hem wel gedownload maar vergeten naar de GPS te copiëren, in ieder geval moest ik Huib even bellen om door te geven dat ik hem niet zou kunnen vinden op de afgesproken plaats. "Nou", zei Huib, "loop gewoon het Haagse bos in, dan zien we elkaar wel op de kruising met de Laan van Alkemade, die vierbaansweg". Daar aangekomen zag ik Huib even verderop staan en ik zwaaide naar hem. Hij aarzelde duidelijk om terug te zwaaien; ik had verzuimd hem op de hoogte te stellen van mijn metamorfose; hij herkende me dan ook niet. Na een ongepaste opmerking van mijn kant zetten we de wandeling voort; het is wonderlijk hoe goed je Den Haag kunt verlaten vanaf het CS door het groen; we waren vlot in Meijendel. De nachtegalen gingen toch tekeer; we hebben er deze dag tientallen horen zingen, waarvan eentje zelfs gewoon hoog in een boom, maar die moest ook wel minstens 5 buren op afstand zingen; het barstte van de nachtegalen; fantastisch om te horen.
Huib en ik kwamen zo te spreken over onze passies; groot woord, maar als je goed bij jezelf te rade gaat realiseert men zich in het algemeen toch wel wat je passie feitelijk is; meestal niet je werk hoewel dat wel vaak wordt gesuggereerd. Voor Huib was het toch vooral het technische, het achterhalen van waarom iets het niet doet. En deze passie kan hij ontzettend goed botvieren in het repair café, waarvan hij er inmiddels al meer dan vijf heeft mee helpen opzetten. Dat deed mij eraan denken dat ik hem had gevraagd om eens te kijken waarom mijn GPS een bepaalde functie vertikte te vervullen. Nou, dat was een hele uitdaging voor Huib. Middenin de duinen, met een miezerig regentje slaagde hij er binnen vijf minuten in om het probleem niet alleen te achterhalen, maar het direct ook op te lossen! Bravo.
We liepen naar de bus; Huib wist gelukkig hoe laat deze bus ging; slechts 1 keer per uur en dan is het fijn als je precies weet hoe laat dat is. Echter, hij had de tijd bekeken voor een halte die verderop lag en de bus was vanwege de zondag enkele minuten te vroeg: helaas pindakaas, gemist dus, zodat we maar even een kopje koffie zijn gaan drinken in een theehuis even verderop. Om 20.00 uur was ik thuis; was een gezellige dag.

Uit solidariteit

Zoon Peter na zijn metamorfose

Als jong kind al had zoon Peter lang haar. Eigenlijk tot we een keer met z'n allen op vakantie waren op een camping in Texel; een stel kinderen zat hem te pesten met zijn lange haar: "Jij bent een meisje", zeiden ze telkens. En ondanks dat z'n broer en zussen het voor hem opnamen zat het hem kennelijk toch dwars; hij heeft toen zijn haar af laten knippen. Later, toen geen mens meer kon twijfelen of hij een jongen of een meisje was - Peter heeft, en dit voor degenen die dat niet weten een ongelooflijk diepe bas - liet hij zijn haar weer groeien tot ver over zijn schouders. Maar ja, het man zijn betekent ook het verlies van de haren; het werd de laatste jaren al dunner en dunner; zijn staart was dan wel lang, maar meer een ezelstaartje dan een forse paardenstaart zoals zijn zussen. Peter besloot om zijn haar rigoureus af te laten knippen. Om hem een hart onder de riem te steken beloofde ik hem solidair te zijn en ook mijn haar af te laten scheren tot een biljartbal.

En toen we met vakantie waren in Griekenland kreeg ik een mailtje van Peter, met strikte geheimhouding vanwege een foto met een hoofd, slechts gesierd door een enorme baard en verder als een biljartbal. Ik mailde hem terug dat ik de zaterdag van terugkomst ook onder het mes zou gaan en dat was vandaag. Die lieve Roos zette zich aan de titanenklus; eerst met de grove schaar en toen met een klein maar fijn schaartje en tot slot met een scheermes. We hadden geen van beiden ervaring in het volledig kaal scheren, maar het is gelukt.

Vader en zoon kaalkoppen

Het lijkt wel of ik wat beter kan horen; het voelt onwennig en een beetje koud aan; het voelt aan als een vissenhuid (toevallig heb ik vanavond een zeetong gebakken en in mijn handen gehad en de huid gevoeld; leek ook wel haartjes te hebben die één kant op stonden).

Of ik het ook werkelijk zo zal houden zoals ik eerst van plan was weet ik nog niet; ik sta nog met verbazing naar mijn spiegelbeeld te kijken, maar ach, dat zal wel wennen. Voorlopig is het niet aangegroeid en wil ik het ook zo houden.

Weer op honk

Roos corrigeert mijn stuk waaraan ik zojuist de
(voorlopig) laatste hand heb gelegd.

Een regenachtige dag; we gaan vanavond weer naar huis. Goede gelegenheid om de laatste hand te leggen aan het stuk over het ontstaan van leven. Was ik er in Attenhausen aan begonnen met name vanwege de uitstekende internet verbinding (kom daar eens om in Griekenland?!) daar wilde ik er nu wel een punt aan draaien. Roos had me aangeboden om het engels onder handen te nemen en onduidelijkheden in de tekst zo veel als mogelijk te expliciteren.

Eerst maar eens lekker ontbijten; na het overvloedige maal van gisteravond is het wel verbazingwekkend hoe zo’n uitstekend hotelontbijt er toch weer in gaat. Het Bayerisches Hof hotel was ons uitstekend bevallen; we mochten tot 12.00 uur van de kamer gebruik maken en dat hebben we tot de laatste minuut gedaan. Na het ontbijt schoof ik achter de PC en na het onvermijdelijke uitstelgedrag was ik stevig aan de gang gegaan. En toen ging Roos er mee aan de gang; heerlijk om er zo samen mee bezig te gaan; zij maakte de tekst een stuk helderder.

Om twaalf uur hebben we de kamer verlaten; we konden de bagage gelukkig achter laten in het hotel. Lekker een stuk wandelen door de stad; een geweldig gezellig tentje gevonden om een kop soep met een glaasje wijn te nuttigen. 1 mei is een feestdag in Duitsland; het restaurantje zat stampvol maar we mochten aanschuiven bij twee jonge vrouwen die gezellig met elkaar zaten te kletsen. We hebben uitgebreid gezeten en genoeglijk met elkaar zitten praten; niet te geloven, maar we hebben altijd stof tot praten.

Het regende nog steeds, geen reden om binnen te blijven dus hup het groen in, een parallelweggetje van wat we gisteren hadden gelopen. Het rook heerlijk naar daslook dat daar uitbundig groeide. Uiteindelijk kwamen we aan in een parkje met allemaal verschillende planten en bloemen. Daar kwamen we een echtpaar tegen uit Hamburg en we raakten uitgebreid met elkaar in gesprek. Hij was anaesthesist. Ze hadden een advies voor ons: Neustadt an die Weinstrasse in de Pfalz; leuke plek waar wijnproeverijen en boerengezelligheid de boventoon voeren. In de Pfalz, moeten we maar eens heen. Nog ergens wat gegeten, zo tegen vijven weer terug naar het hotel en de bagage opgehaald en toen met de bus naar het vliegveld van München; een onoverzichtelijk vliegveld als je Schiphol gewend bent, maar met hulp vonden we toch relatief gemakkelijk de incheckbalie en hadden we onze boardingpass.

Verrassend snel waren we weer op Schiphol; zo'n zachte landing had ik nog niet eerder meegemaakt; je voelde niet dat het vliegtuig de grond raakte. Die KLM piloten kunnen er wat van. Bij het verlaten van het vliegtuig heb ik de copiloot kunnen complimenteren; vond ie leuk!

Snel met de trein en de bus naar huis. We namen afscheid op de bushalte Dr Letteplein. Was een heerlijke vakantie!

Het plekje van de zonsverduistering

De fraaie barokke kerk van Ottobeuren

Het hotel in Ottobeuren op tijd verlaten om de bus van iets voor tienen te halen; op naar Memmingen en de trein genomen naar Freising waar we rond half twee aankwamen. Het was prachtig weer, dus snel de bagage naar de kamer gebracht en na een broodje op een terrasje eropuit. We wilden de plek proberen terug te vinden waar we op 11 augustus 1999 de volledige zonsverduistering hebben aanschouwd. Roos wist het eigenlijk goed te duiden. Via een gloednieuwe universiteitswijk kwamen we in een rustig bos dat ons wel bekend voorkwam. En ja, daar vonden we de plek waar we stonden toen we dat natuurverschijnsel in zijn volle glorie konden zien; de zon die steeds verder verdween achter de maan en op het moment suprême volledig verdween, waarbij de corona tevoorschijn kwam als een oplichtend paarlensnoer. 

In de volle zon, op het plekje waar we 16 jaar geleden de
volledige zonsverduistering hebben mogen zien.

Ik kon geen adem meer halen van bewondering; nooit heb ik zoiets bijzonders gezien. Ik beschouw het als een ongelooflijk voorrecht dat we op één van de weinige plekken waren waar de volle zonsverduistering zichtbaar was. Liep ik (niet Roos) toen in de regen en met hangend hoofd van teleurstelling de heuvel op waar de verduisteringstijd maximaal zou zijn, daar werd het langzaam maar zeker droog, wolkenarm en op het belangrijke moment ontstond er een groot gat in de bewolking waardoorheen we de zonsverduistering konden aanschouwen. We hoorden daar bovenop de heuvel het bewonderend gejuich uit de plaats Freising waar de mensen bijeen waren op het grote plein bij de dom. Toen we weer terug liepen regende het weer?!

Wij genoten vandaag van het weerzien van deze plek en bleven er geruime tijd zitten. Daarna gingen we terug naar Freising en hebben ons opgefrist voor het diner. En dat diner was een onbeschaamd feest van lekker eten. We hebben ons beiden aan de grond vast gegeten. Zelfs een nagerecht, Kaiserschwarm (geloof ik) waarbij we wel om twee couverts bestek vroegen hebben we er voor het grootste deel ingeschoven met bier en heerlijke wijn. In bed gerold en heerlijk geslapen. Wat een feest is deze vakantie toch.

Melk uit de automaat

Deze stier is voor het vlees en zal de Pinksteren niet overleven

De zon scheen veelbelovend door het raam van de slaapkamer van de Kirschenfee hier in Attenhausen; weeronline beloofde een 9! Het zou een heerlijke wandeldag worden. We namen uitgebreid afscheid van Marcus en Peggy en gingen op weg. Eerst langs de boerderij van "de buren" om melk te tappen. Uit een automaat kon je met muntgeld heerlijke volle boerenmelk tappen; ik vulde één van mijn waterflesjes en nam alvast een paar slokken; smaakte heel goed. De vriendelijke boer vond het wel leuk om een praatje met ons te maken en al snel kwam het gesprek op de koeien. We mochten uiteraard het vee bewonderen; mooie koeien van een Zwitsers ras stonden er in een kleine loopstal; er stond ook een jonge stier in de stal die voor de voortplanting moest zorgdragen. Ik groette de bofkont; bij een andere boer hadden we een stal gezien waar een zestigtal stieren stonden te vreten louter voor de vleesproductie en deze stond er slechts te wachten tot één van de dames hem nodig had; wat een verschil.

Deze bofkont is voor de dames en wordt voorlopig niet
geslacht als hij een goed karakter heeft, aldus de boer.

We gingen op weg; Roos had de route voortreffelijk uitgestippeld; we liepen op haar uitgeprinte kaart door de zon. Het landschap was prachtig, veel afwisselender dan gisteren. De Allgau is een fijn wandelgebied; de paden zijn uitstekend gemarkeerd. Onderweg zagen we ook tal van vogels, naar we dachten de gekraagde roodstaart, de rode wouw, de grijze roodstaart, buizerd en tal van normale als mussen, spreeuwen en mezen. Genieten dus met de mini-Swarovski.
Langs en over watertjes, dwars door de velden en uiteindelijk in Ottobeuren met haar uit de verte zo prachtige kerk met dubbele toren. Op het helaas door auto's gedomineerde marktplein een overheerlijk "dunkeles Bier" gedronken en tot slot naar het hotel. Een prachtig hotel, voormalig Kurhotel, nu gewoon een fijn chique hotel. Lekker gegeten en vroeg naar bed.

De molen in Katzbrui

Vijf oudere mannen zaten genoeglijk te eten in het
halfduister. Had iets weg van "de aardappeleters"

Weer lekker ontbeten bij het leuke onderkomen hier in Attenhausen, die Kirschenfee. Na de onweersbui van afgelopen nacht was het bepaald nog niet droog. Onze gastheer beschikte over uitstekende internetvoorzieningen, een ethernet verbinding over het stroomnet. Had vriend Dick mij wel eens over de mogelijkheden hiervan geïnformeerd daar kon ik er nu gebruik van maken. En aangezien het toch nog regende kon ik de dag beginnen met internetten.
Omtrent mijn hypothese over het ontstaan van het leven had ik vanuit de wetenschappelijke wereld een positief bericht ontvangen; voor mij alle reden om de hypothese eens grondig uit te werken in een engelse versie en daar heb ik de regentijd voor gebruikt; het vloog uit m'n vingers. Mag ook wel als je er tien jaar over hebt nagedacht nietwaar?

Niet helemaal scherp maar de foto spreekt voor zichzelf

De vriendelijke gastheer bracht ons met de auto naar het begin van onze wandeling nadat de regen om 11.00 uur minder was geworden. Weeronline beloofde eigenlijk een redelijk droge dag en die kwam ook. Het was misschien wat koud en winderig, maar we hadden er weinig last van. Zo tegen lunchtijd kwamen we aan bij de molen in Katzbrui, werkelijk een plek tussen niets en nergens; rustiek, aan een watertje (nogal logisch voor een watermolen) en er brandde licht. We gingen binnen in de heerlijk warme gelagkamer waar een vijftal behoorlijk bejaarde mannen genoeglijk zat te eten. Er heerste een heel bijzonder sfeertje; geen radio of ander geluid dan dat van etende en zachtjes converserende mensen.
Ondanks dat we de laatste week veel te veel hebben gegeten en onze gastheer van de Kirschenfee een avondmaal voor ons zou verzorgen hebben we heerlijk geluncht; Roos nam een wildgoulash en ik een forel uit eigen vijver, toebereid op de manier van de molenaarsvrouw, dus gebakken en met amandelen. We hebben zitten smullen; Beiers biertje erbij en het leven was weer helemaal waard om geleefd te worden; wat hadden we het weer naar ons zin.

Mooie kerkje op de route

De molen stamt uit 1661 en is voor het laatst uitgebreid in 1866 en verder nauwelijks gemoderniseerd, afgezien van elektrische verlichting. Een warme Kaminofen in de hoek, houten tafels die de sporen dragen van honderden keren geschrobt zijn. We vonden het fantastisch om daar te zijn en hadden er niet verbaasd van staan te kijken als Franz Schubert bij ons had aangeschoven.
Toen voor het eerst op de beroemde Wiesengänger route van de Allgau. Inderdaad, weilanden, vaak links en rechts van het pad; leuke dorpjes onderweg, maar toch betrekkelijk weinig afwisseling, tenzij je gek op Friesland bent.
Na precies 20 kilometer waren we weer terug in Attenhausen en even later zaten we aan de Klösen van de hand van onze gastheer. We hebben er met smaak van gegeten. Een biertje gaat onze heerlijke dag besluiten. En nu om 19.00 uur van deze dag breekt zelfs de zon door! Morgen belooft weer een prachtige dag te worden net als gisteren.

Naar Memmingen

Uitzicht vanuit ons wat erg nederig onderkomen in Sougia

Toen Roos het mij vertelde dat we vanuit Chania niet naar Hahn, maar naar Memmingen verder zouden gaan had ik werkelijk geen idee wat dat te betekenen had; verrassing dus. Vandaag was het dan zo ver; we hadden ons gisteravond geïnstalleerd in een bijzonder nederig onderkomen in Chania; helaas was Pia, waar Roos maanden geleden telefonisch had geboekt vol; ze zorgde wel voor een ander adresje waar we hoog boven de stad een kamertje konden betrekken en een badkamertje met WC waarvoor je bijna een athleet moest zijn om er gebruik van te kunnen maken. Vreselijke stad dat Chania, middenin de nacht een alarm dat aan bleef houden; motoren met "stoere jongens" die maar rond bleven lawaaien.
We hadden de bus van 7.00 uur naar het vliegveld; de reis werd sterk bekort door het fantastische boek van Cheryll Straighed over haar barre wandeltocht over de PCT.

Velden vol paardenbloemen en één Roos

En daar landden we in Memmingen, in de Allgau. Met de bus naar Memmingen, geld getrokken en ontzettend lekker gegeten. En toen gewandeld naar Attenhausen. Onderweg spraken we een allervriendelijkste dame die ons wees op een aantrekkelijk pad door de velden; prachtige velden vol met paardenbloemen, maar, tot onze schrik, helemaal geen insecten dus ook geen zwaluwen of andere vogels. Wel mooi maar toch doods. Zelfs bij een open stuk water zag ik geen zwaluwen.
Vlak voordat we bij ons onderkomen zouden aankomen begon het keihard te regenen, maar dat hield niet aan. We werden allervriendelijkst ontvangen en vorstelijk onthaald op een broodmaaltijd met allerlei lokaal lekkers. Ik was doodop van die vier uur non-stop wandelen na die week bergwandelen in Sougia. Het heeft 'snachts vreselijk geonweerd heb ik horen zeggen, maar i.t.t. de motorfietsers konden de ratelende donders me niet wakker maken, laat staan wakker houden. Als een blok geslapen.

Het derde vermoeden van Evert

Oesters bevatten veel van het sporenelement zink

Een vroeger wel voorkomende aandoening door een tekort aan een sporenelement was "krop" of "struma", een dikke keel (vandaar de naam krop als van een duif) doordat de schildklier opzwelt. De schildklier produceert een hormoon waar jodium onderdeel van uitmaakt, het thyroxine; zit er onvoldoende jodium in de voeding dan doet de schildklier er alles aan om toch voldoende thyroxine te maken, zwelt op, hypertrofieert zoals dat wordt genoemd. De boodschap die ik hiermee wil overbrengen is dat een tekort aan een sporenelement kan leiden tot hypertrofie van het orgaan dat dit sporenelement nodig heeft voor een optimaal functioneren.

Nu betreft mijn derde vermoeden niet de hypertrofie van de schildklier maar van de prostaat, dat manlijke orgaan dat is gepositioneerd rond de pisbuis en dat het grootste deel van het vocht van het ejaculaat produceert. Als dit orgaan hypertrofieert, opzwelt, drukt het de pisbuis gedeeltelijk dicht en kun je maar moeilijk plassen als man. En omdat het gevoel van te moeten plassen bij mannen ook nog eens wordt bepaald door diezelfde prostaat heb je bij oplopende druk van de urine ook steeds het gevoel dat je "moet"; een bekende "oudemannenkwaal".
Voor de duidelijkheid, de spermacellen worden door de testikels geproduceerd en samen met het prostaatvocht geëjaculeerd, maar daar gaat het nu niet over.

Zink is net als jodium (en selenium en nog enkele andere elementen) een sporenelement; je hebt het absoluut nodig voor goed functioneren van het lichaam doch slechts minimale hoeveelheden. Normaliter haal je dat uit de dagelijkse voeding; die moet dat dan natuurlijk wel voldoende bevatten!
Het sporenelement zink wordt vooral gebruikt door de prostaat; wat dit orgaan er precies van maakt weet ik niet en kan ik ook niet achterhalen. En nu is mijn vermoeden dat er onvoldoende zink in de dagelijkse voeding zit; dat je er dus te weinig van binnen krijgt en dat de prostaat z'n uiterste best doet om toch datgene te doen wat van het orgaan verwacht mag worden en daardoor vergroot, hypertrofieert. Het gevolg is de bekende "oudemannenkwaal".

Dat er te weinig zink in de voeding zou zitten heb ik overigens niet zelf bedacht maar hoorde ik jaren geleden van een relatieve deskundige: door uitputting van onze landbouwgronden en de overmatige toepassing van kunstmest nemen de planten te weinig zink op uit de bodem en voorzien ons daardoor van te weinig van dit essentiële element.
Ook vanuit natuurbeheer hoor ik vergelijkbare verhalen dat de insecten het slecht doen omdat er een tekort aan sporenelementen in de planten worden opgenomen in dit geval door uitloging van de veelal zandgrond door de zure regen en de stikstofdepositie.

Voor de zekerheid en omdat dit vermoeden al jaren geleden bij mij is opgekomen slik ik al decennia lang Davitamon 30 waarin alle benodigde sporenelementen voorhanden zijn. En ..... ik eet zeer regelmatig een zoute haring omdat ik tijdens een congres desgevraagd ten antwoord kreeg dat zeevis zink bevat en daarbij werd de haring aanbevolen, voorwaar geen straf.
De voedingsgids noemt slechts oesters als bron van het sporenelement zink. Op de boerenmarkt op vrijdagmiddag in Utrecht staat "de eerlijke visser", Jan, met z'n immer ongeschoren gezicht en met mandenvol grote en voordelige oesters. Probeer maar eens!

Minas met de blonde krullen

Hier loopt de kleine Minas in z'n eentje
door de hoofdsraat van Sougia

De eerste ochtend hier in Sougia zaten we koffie te drinken toen een klein jongetje, jaar of drie, vier bij ons kwam staan en in het Grieks wat kwam babbelen. Helemaal zonder moeder of ander toezicht liep hij daar op het terras. Hij was niet opdringerig of lastig, maar je voelt je er toch wat ongemakkelijk bij. De man van het terras nam hem bij de hand, sprak hem toe en het ventje liep weer verder door het dorp. De meneer van het terras sprak er met enige lichte verontwaardiging over dat het kereltje hier zonder toezicht of controle maar langs de straat zwierf.
De volgende dag zagen we het ventje weer; rustig op een trap zittend en wat pratend met volwassenen die een auto aan het afladen waren; niemand die het vreemd vond. Ik had wel een foto van hem willen nemen. Ik zag hem op het strand met een klein kindje dat met moeder aan het spelen was; hij was heel lief met het kindje, hielp het met het zonnehoedje als het kind het op de grond gooide; heel lief en behulpzaam ondanks zijn nog zo jeugdige leeftijd.
Vanmorgen zag ik hem weer lopen en had ik gelukkig mijn fototoestel bij me; ik maakte een foto. Moet je in NL doen, dan krijg je direct een verontwaardigde, verontruste moeder aan de deur die wil weten wat je met die foto wilt doen. Ook hier zei ik op wat verontschuldigende manier tegen de man van het terras waar we nu zaten dat ik het zo bijzonder vond dat zo'n klein kind hier rond kon lopen. Ach, zei de meneer van het terras, er zal hier niets gebeuren, alleen het verkeer is natuurlijk een gevaarlijk punt. "Ach", dacht ik, "welk verkeer", het is hier zo ontzettend rustig in Sougia met die ene weg door het dorpje. Hij vertelde mij ook dat het kereltje Minas heet. Minas met de blonde krullen zou hij ongetwijfeld in Homerus' tijd genoemd worden.

Moeders verjaardag

Zo'n datum vergeet je nooit; de verjaardag van mijn moeder, 24 april. In 1926, dus 89 jaar geleden werd zij in Heerlen geboren. In liefde want haar vader, Jan ten Brink en haar moeder, Mien Fonteijne waren dol op elkaar; een door en door Amsterdams echtpaar. Vader Jan was geweldig in krachttermen heb ik begrepen; het eerste woord dat mijn moeder kon zeggen was: "domme", en dat kwam regelrecht van de toch wel wat grove krachtterm die ik hier niet zal uitschrijven. Jan is gestorven toen mijn moeder negen jaar was; Mien was zo verdrietig dat ze tot niets meer kwam tot haar schoonzus haar weer op de been kreeg omdat ze de kleine Nellie helemaal verwaarloosde in haar verdriet. Ze hebben de twaalfeneenhalf jarige bruiloft niet eens gehaald.
Moeder en dochter werden onafscheidelijk; Nellie sliep bij Mien in bed. Ze hadden het goed dankzij het pensioen dat Jan had opgebouwd bij de spoorwegen; hij was machinist; ik bezit nog zijn pet in mijn rariteitenkabinet, destijds een relikwie, nu een oude pet, waarvan binnenkort niemand meer weet van wie hij was.
Mien hield van lekker eten en braadde voor iedere zondag een kippetje en een konijntje en dat aten ze dan met z'n tweetjes op; de rest van de zondag lagen ze dan uit te buiken?! Gestoofde paling was ook zo'n lekkernij die mijn moeder met mijn oma wisten te waarderen.
Op 20-jarige leeftijd huwde Nellie met mijn vader Henk; een gelukkig huwelijk; ze konden niet piesen en poepen zonder elkaar zou Mien gezegd kunnen hebben. Iedere maand weer zat ze hoopvol babyspulletjes te breien, maar telkens een teleurstelling, totdat in 1948 de schrijver dezes het levenslicht aanschouwde. Helaas een jongen?! Mijn moeder heeft altijd een dochter willen hebben en het is een frustratie voor haar geweest dat ze drie jongens kreeg. Ach ja, je krijgt niet altijd wat je wilt.
Ze zou dus vandaag 89 zijn geworden, maar in 2004 is ze overleden. Maar 24 april zal altijd in het teken van mijn oude moedertje blijven staan.

Grieken lopen niet

Een schaamteloos groot stuk taart op het terras

Nou, wij wel; we lopen ons helemaal suf hier in de omgeving van Sougia. Vanmorgen eerst maar eens koffie gedronken op een terrasje. Het viel mij op dat een Griek zijn brommer gebruikte voor een rit van nog geen 100 meter; Sougia is zo klein dat je voor lokaal transport echt geen gemotoriseerd voertuig nodig hebt; de benenwagen voldoet prima. Maar een Griek loopt niet, aldus verzekerde Jan de orchideeënman mij onlangs; hij woonde al ruim 12 jaar op Lesbos en kende de Griekse gewoontes. Vroeger liet men zich door een ezel vervoeren en tegenwoordig door een auto of brommer.

Wij gingen na de koffie maar weer eens een kloof doen; de opgang naar Lissos maar dan verder door de kloof. We wilden proberen om de uitgang te vinden van deze kloof bij de grote weg. Toen we uiteindelijk de kloof verlieten, hoog boven op een vlakte, bleek het pad nog veel verder te lopen. Ik wilde mijn GPS maar eens consulteren om te kijken of die grote weg nog ver weg was, maar helaas, deze zat in een tas op de kamer. Nou ja, dan maar terug zo besloten wij. Aangenaam moe en rozig door het wandelen en de zon kwamen we weer aan in Sougia. Er stonden, heel aardig van de beheerders cakejes op onze kamer; en we eten al te veel. Had ik mij voorgenomen om wat af te vallen hier door veel te lopen, daar wordt dat effect teniet gedaan door al het lekkere eten; tot nu toe had ik iedere avond eigenlijk te veel gegeten en kwam ik overvol van tafel.
Maar vanavond hebben we ons ingehouden en ons beperkt tot een hoofdgerecht; het nagerecht krijg je hier altijd als je om de rekening hebt gevraagd en dan van het huis. We hadden afgezien van de raki, die je ook altijd van het huis krijgt en gingen nu tevreden naar huis zonder al te volle pens.
Was weer een fijne dag!

Op naar de Irinikloof

In de Irinikloof met het waterstroompje

En inderdaad, om 6 uur ging de GSM/wekker. Ik lag al een poosje wakker en zette hem direct uit voordat hij kabaal zou gaan produceren. Het is wat gehorig hier en ik wilde de buren niet mee laten genieten van mijn wekker. Roos kwam ook bij de wereld en rustigjes aan bereidden we ons voor op de wandeling door de Irinikloof. De schemer verdween al snel voor het ochtendlicht en op naar de bus. Die vertrok klokslag 7.00 uur maar al wie er waren, niet degenen die ons gisteren op het idee hadden gebracht; zeker de wekker verkeerd gezet?!

Hoewel er regen was voorspeld werd het weer een heerlijke zonnige dag; geen druppel regen. De busrit naar Irini duurde meer dan een half uur; de weg kronkelt door dorpjes alvorens ze de Irinikloof aandoet. Daar aan het begin van de kloof was een ontbijtrestaurantje waar we met nog vier wandelaars uit de bus van Sougia koffie en een ontbijtje scoorden. De mevrouw van het ontbijt had weinig wisselgeld zo bleek. Wij hadden gelukkig voldoende muntgeld om te voldoen.

We liepen nog even de verkeerde richting op maar vonden al snel de juiste. Toen we zo’n tien minuten onderweg waren kwam één van de stellen waar we net mee hadden zitten ontbijten ons tegemoet lopen. Wat zou er aan de hand zijn? Zij waren bij de toegang tot de kloof terug gestuurd omdat ze geen kleingeld hadden. Ze hoopten dat ze ons tegen zouden komen en dat wij wel aan de financiële verplichting van 2 euro p.p. konden voldoen. Nou dat ging gelukkig goed en we liepen even met elkaar op. Gezellig wat gekout; we zouden elkaar gedurende de dag nog een aantal keren tegenkomen waaronder bij het afsluitend deel, het restaurantje waar we de fantastische wandeling met een obligate fresh orange juice besloten. Heerlijke dag weer.

De steiger van captain George

Het verlaten strand van Sougia. Helemaal voor ons tweetjes.

Onze eerste echte dag in Sougia; hadden we het gisteren al een beetje verkend en lekker gegeten daar gingen we vandaag weer echt los!; op naar het antieke Lissos, door de kloof en de griezelige afdaling. Eerst koffie gedronken op een terrasje bij het strand en nog een "fresh orange juice" om het af te leren. En daarna op weg. Heerlijk vertrouwd langs het haventje met het bootje van captain George waar ik vorige keer met doodsverachting de golven heb geriskeerd. Door de kloof gewandeld en weer ontzettend genoten van de pracht van de natuur; overal bloemen, dat is toch wel de pracht van mei en juni; vogelgezang, gekras van de raaf, rotsmussen en toen weer naar boven geklauterd en over de vlakte naar het antieke Lissos. Daar afgedaald en onze weg gezocht naar het strandje. De mozaïeken hebben we al vaak genoeg gezien. Lekker in ons blootje in de zon gelegen aan het verder verlaten strandje. Roos ging zelfs te water; zij wilde het piepkleine steigertje van captain George wel weer eens terug zien. Ik vond haar maar stoer want zo warm is het water nog niet om deze tijd.

Bloemen in de Lissoskloof

Weer omhoog geklauterd; merkwaardig hoeveel makkelijker dat eigenlijk gaat dan afdalen; die afdaling vind ik maar een eng gedoe, maar het klimmen over het zelfde traject gaat een stuk makkelijker.
We hadden boven een stel Nederlanders gesproken en die zagen we weer in het dorp; zij wilden de volgende dag de Irinikloof gaan lopen; vonden wij een goed idee en we zeiden al dat ze niet verbaasd moesten opkijken wanneer wij ook de volgende morgen om 7 uur bij de bus zouden staan.
Op het balkonnetje, in de zon mijn nek laten verbranden terwijl ik wat zat te soezen. sAvonds lekker gegeten bij Wassilis, we kennen inmiddels zijn naam. We worden grappig genoeg overal herkend terwijl we pas twee keer hier in Sougia geweest zijn. Heerlijk gegeten.
'sAvonds voor het slapen gaan de wekker gezet en maar eens goed gecontroleerd of de tijd wel goed stond in mijn GSM/wekker.

Lekker weer in Sougia

Om 6.00 uur staan ze al op hun passagiers te wachten. Drie
Boeings 737's van Ryanair op een rijtje. Foto vanuit de hotelkamer

Gistermiddag met de trein naar Eindhoven, de start van onze trip naar Sougia. Overnacht in het Tulip hotel dat vast zit aan -, of beter gezegd, vergroeid is met het vliegveld Eindhoven. Dat was makkelijk. Misschien wat luidruchtig met landende en stijgende vliegtuigen, maar niets van dat al. De isolatie was zo fantastisch goed dat je echt niets merkte van de vliegtuigen ook al startten en landden ze vlakbij.

We moesten wel weer vroeg op; onze vlucht ging om 8.00 uur lokale tijd, dus de wekker gezet, voor de zekerheid op 6.00 uur. Had ik in het verleden al eens vergeten om de juiste tijd in te stellen toen we met vakantie waren op Lesbos, daar had ik nu vergeten om de correcte NLse tijd weer in te stellen na mijn weekje Lesbos van vorige week. Het gevolg was dat de wekker al om 5.00 uur afging tot groot ongenoegen van Roos.

We waren echt onder de indruk van het hotel en de kamer; wat een gemak zo vlakbij het vliegveld. We liepen zo van het hotel de luchthaven binnen en daar een lekker bakkie gedaan nadat we door de checkin waren. En keurig om 8.00 uur, zoals we dat van Ryanair gewend zijn kozen we het luchtruim. De vlucht ging eigenlijk verdraaid snel; een Elsevier van buurvrouw Drukje verkortte de reis aanzienlijk; om 12.25 uur lokale tijd, dus na iets van 3.30 uur vliegen waren we in Chania. Voor de zekerheid een taxi genomen naar het busstation, noten ingeslagen en met de bus naar Sougia. Een oogstrelend landschap; het leek wel een excursie met de lijnbus van noord naar zuid door Kreta; ruig berglandschap. Op de bergen lag hier en daar nog sneeuw.

Met koekjes en een lief briefje werden we welkom geheten

En daar kwamen we even na vieren aan in het lieflijke Sougia. Eerst een biertje op een terrasje en daarna naar het onderkomen, Aretousa appts. Prachtige kamer en leuke ontvangst door de beheerder en zijn vrouw die ons nog kenden van vorig jaar.

Naar het strand en genoten van de laatste warme zonnestralen; het zeewater viel me reuze mee qua temperatuur. Morgen misschien maar eens gaan zwemmen. Lekker gegeten, wijn ingeslagen, yoghurt e.d. ingeslagen en naar de kamer. Nog wat gelezen en vervolgens enigszins uitgevloerd ingeslapen. Heerlijke eerste dag weer in het bijzondere Sougia.

Dezer dagen

Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik die Volkskrant las over Jérôme Heldring, de toen hoog bejaarde voormalig hoofdredacteur van NRC Handelsblad die nog steeds 2 keer per week een column schreef in genoemde krant. Dat inspireerde mij destijds tot het schrijven van een dagelijkse Blog. Het is me in die tussentijd wel eens gebeurd dat ik er geen zin in had en ik heb ook wel eens "in de vooruit" gewerkt, maar al met al heb ik toch wel vrijwel dagelijks een Bloggie afgeleverd, zelfs toen ik voor een week of zes op vakantie in Nieuw Zeeland was zonder toegang tot internet.
En nu las ik een artikel van Bart Jan Spruyt in de Elsevier over Heldring en over zijn laatste boek, letterlijk zijn laatste boek, want hij is na verschijning hiervan in 2012 een jaar later overleden op 95-jarige leeftijd. Dat boek, dat verscheen onder de titel van zijn column: "Dezer dagen", bevat een bloemlezing uit de columns die hij schreef tussen 2002 en 2012. Ik heb het boek met veel genoegen gelezen en kan het niet anders dan eens zijn met wat ik hierover lees in de wiki pagina over Heldring en op de achterflap van het boek. Een fenomenaal geheugen, een brede eruditie, maar vooral ook zijn wens om niet maar een mening te verkondigen maar feiten en het vormen van de mening aan de lezer zelf over te laten. Scherpe analyses van politiek, historie en vooral ook religie en daarbinnen de katholieke kerk. Zij ontkomen niet aan zijn scherpe vaak wat vileine analyses.
Opmerkelijk vind ik zijn gevecht met de religie, met het godsbeeld van een rechtvaardige god die o.a. de holocaust toeliet. Evenals Bart Jan Spruyt verbaas ik me enigszins over deze fascinatie tegen de achtergrond van zijn uitbundig verklaard agnosticisme. Kan misschien ook niet anders als je uit een geslacht van dominees en handelaren bent voortgekomen.
Ik blijf Jérôme Heldring dankbaar voor het voorbeeld dat hij mij heeft gegeven in het artikel, boven genoemd. 

Philips lacht zich helemaal rot?!

2 Philips LED lampen a raison van 23 euro bij het Kruidvar?!

Deze week ging de ouwe gloeilamp in m'n WC kapot; zat er al minstens 8 jaar, nog van de vorige bewoners, want ik had er nog nooit een nieuwe in hoeven te draaien. Ik zag dat hij vol vuiligheid zat, want gereinigd had ik hem ook niet eerder.
Toevallig had ik deze week bij de aankoop van een stel onvolprezen tandenborstels bij "het Kruidvat" gezien dat daar ook van die moderne LED lampen verkocht werden; sinds enkele jaren verplichte aankoop omdat gloeilampen verboden zijn door een regeringsbesluit. En nu was ik voor 2 van die lampen, houd je vast, 23 euro kwijt, en dat bij "het Kruidvat", een zaak die bekend staat om haar lage prijzen; wèl twee echte Philips lampen!
Dat regeringsbesluit is vast en zeker het gevolg van een lobby circuit, want wat maakt dat kleine deel van het licht nou uit op die enorme hoeveelheid energie die fabrieken en huishoudens verbruiken; ik denk aan wasdrogers e.d. enorme energieslorpers. Maar Philips heeft haar "lichtsectie" in ieder geval nog een tijdje boven water weten te houden op die manier.

Diac

Het Diacin Utrecht

Lekker uitgeslapen; ik was behoorlijk moe van een dag wandelen, gisteren met vriend Dick in het prachtige Zuid Limburg en misschien zelfs nog wel van de Pilatesles van woensdagavond bij Debbie. En dan slaap je toch wel heel erg lekker. Roos verwend met een heerlijk ontbijt met verse jus d'oranges en twee gekookte eitjes en natuurlijk de overheerlijke Oudemans thee van de theewinkel "de Pelikaan" in Zutphen.
Het vrijdagse ritueel: naar de markt; eerst bij John aardappelen en uien en vervolgens bij "die rooie" sinaasappelen en groenten, bij "de sristelijke vriend" volkoren meel en biologische bloem; een lekker cabecoutje bij de rijk gesorteerde kaaskraam van "de ringetjes" en tot slot noten bij "Apollo". Roos ging vast vooruit om koffie te zetten en ik reed even later op de fiets, voorzichtig manoeuvrerend, extra tas achterop, naar Roos. Vlakbij haar huis stonden drie mensen van mijn leeftijd of misschien iets jonger ernstig met elkaar te praten; licht verontwaardigde gezichtsuitdrukking. "Gaat vast over de gezondheid, althans de ongezondheid", dacht ik. Het lijkt wel of dat zo langzamerhand nog het enige onderwerp is waarover mensen op middelbare en oudere leeftijd kunnen praten. Dat was me al eerder opgevallen. Dus zette ik m'n oren wijd open en ja hoor, in het voorbijgaan hoorde ik slechts één woord: "Diac", oftewel het Diaconesseziekenhuis. En ik kon er niks aan doen, maar ik schoot toch in de lach; hikkend van het lachen kwam ik bij Roos aan met al m'n boodschappen. Ik was haar een verklaring schuldig. En daarna lekker aan de koffie.
Nog even de 7e 3-stemmige Invention van Bach geprobeerd; daar sprak "Maarten" over in een van zijn boeken; toch wel weer fijn om even piano te spelen.

Een kind van negen

Mozart was als wonderkind gedurende drie jaar op reis langs de hoven van Europa. In die tijd, als negen-jarige schreef hij een werk, Galimathias musicum ( kv 32), in den Haag nog wel. Terwijl ik dit beluisterde steeg mijn verbazing; je zit hier te luisteren naar het werk van een kind?! Zeker niet die genialiteit van zijn latere werk, maar menig volwassen componist krijgt dit niet uit zijn pen. Het is werkelijk niet te geloven.
De laatste dagen ben ik erg bezig met Mozart en geniet van zijn muziek. Gisteravond bij de sportschool vroeg ik me af waarom daar de ondersteunende muziek altijd van die stompzinnige dreunmuziek moet zijn en waarom niet een bijpassend rythmisch stukje klassieke muziek; zal voor de meeste mensen "even wennen" zijn, maar op den duur zal eenieder het weten te waarderen denk ik.