Een klaproos als liefdesnestje

Copulerende Kevers in de bloemkelk van klaprozen

Bij één van onze rustplaatsen tijdens de wandeltocht in Turkije rolde iemand een rood zitmatje uit. Prompt kwamen er een bepaald soort torren op af, in grote getale en die begonnen direct met elkaar te copuleren. Ook op de rood/oranje pet van Ad kwamen deze torretjes af om de liefdesdaad aldaar te voltooien, althans uit te voeren.
Merkwaardig vond ik dat maar. Totdat ik de natuurlijke paringsplek van deze soort vond: de bloemkelk van de klaproos; in iedere klaproos die ik in een bepaald gebied inspecteerde zaten de bekende kevers. Grappig en vast wel bekend bij de echte entomologen. Kennelijk is de kleur bepalend om de ontmoeting te doen plaatsvinden. Bij veel insecten zijn het geuren resp. feromonen die de geslachten naar elkaar lokken; in dit geval kennelijk een niet algemeen voorkomende omgevingskleur.

Rode pet vol met kevers

Geen koninginnedag in Doesburg

Prachtig plekje in Doesburg

Het is wel even wennen hoor dat 30 april geen feestdag meer is. Voor Peters' vriendin Esther is het een beetje zuur; ze had altijd vlaggen en feest op haar verjaardag en dat is nu afgelopen. Het was een groots gebaar dat koningin Beatrix bepaalde dat de verjaardag van haar moeder, Prinses Juliana na haar abdicatie toch de datum van Koninginnedag zou blijven. Maar ja, nu hebben we voor het eerst sinds een eeuwigheid weer een koning en die is ook in het voorjaar jarig; logisch dat koningsdag op 27 april wordt gevierd. Maar het is wel even wennen hoor.
Roos had vandaag iets te doen in Doesburg en had een hele leuke wandeling bedacht langs de IJssel. Prachtig plaatsje Doesburg; 16e- en 17e eeuwse panden, fraai gerestaureerd. De hele stad ademde een rustieke sfeer uit. Natuurlijk eerst koffie met gebak en de stad nog verder verkennen en vervolgens langs de IJssel gewandeld. We konden de route snel vinden.
Het was mooi weer met zon en zonder regen, totdat we Dieren weer bereikten. Het begon een beetje te spetteren; op dat moment passeerden we een klein Indonesisch eethuisje waar we een heerlijke, zij het wat verlate lunch hebben genoten. We kregen nog een forse onweersbui op ons hoofd, maar in Bilthoven was het droog.
We hebben afgesproken dat we deze wandeling erin zullen houden. Daarom breng ik nu een trefwoord: dagwandeling aan.

Een echte Kok

Het middelste pand is een "echte Kok"

Vorige week woensdag was ik met mijn goede vriend Peter C. de architect in Amsterdam voor een stadswandeling langs panden van de Amsterdamse school. Dat is heel bijzonder want door zijn deskundigheid word je indringend geconfronteerd met de aspecten van de architectuur. Bijvoorbeeld het "kettingverband", een manier van metselen die door de architecten van de Amsterdamse school werd gehanteerd; behoorlijk karakteristiek. Het smeedwerk op de Amsterdamse bruggen, de beelden van Hildo Krop, door Jan Wolkers bestempeld als Marxistische tuinkabouters. Het zijn allemaal détails die het genoegen van het bezoeken van de stad veraangenamen. Zo leerde ik wat een "geknipte voeg" was en vertelde ik Peter e.e.a. over de voegspijker.
Tussen alle panden stond een zeventiende-eeuws pand dat zodanig was opgeknapt dat het wel van Anton Pieck leek; het viel behoorlijk uit de toon. Eerlijk gezegd vind ik dat het mooiste; je ziet het ook veel in Brugge, een stad waarvan je niet verbaasd zou staan te kijken als de mensen daar in laat-middeleeuwse kledij op straat zouden verschijnen. Peter vertelde dat dit een pand was dat vlak na de oorlog was gerestaureerd door de architect Kok, een typische Kok dus. Deze wijze van restaureren is nu niet meer gebruikelijk. Misschien zag het pand er bij oplevering zo uit, maar een pand ontwikkelt zich ook in de tijd; een pui wordt veranderd, de kleine ruitjes zijn in de loop der eeuwen vervangen door grote. En daar houden de moderne restauratiearchitecten kennelijk rekening mee. Het moet natuurlijk geen museum object worden zo'n restauratie project; je moet herstellen wat bouwvallig is geworden of ongewenste moderniseringen verwijderen, maar niet helemaal terug naar de opleveringsvorm. Zit wel wat in moet ik toegeven.
Voor mij zijn de Anton Pieckhuisjes in het vervolg "echte Koks".

Heeft niets met Kok te maken. Een leuk kattenladdertje.

Het nachtegalenlaantje

De Japanse tuin van Clingendael

Vandaag met Roos en Huib gewandeld in de duinen bij Wassenaar. Huib haalde ons op van station den Haag CS. En van daaruit kun je merkwaardig genoeg vrijwel ongestoord door een groene omgeving lopen. Via Clingendael met z'n rododendrons en z'n Japanse tuin liepen we de duinen in. Huib kent daar de weg uitstekend; het is zijn achtertuin. Voor mij zijn de duinen aldaar een pracht! Valleien met stuifzand, afwisselende boompartijen, veel struikgewas maar ook waterpartijen; erg afwisselend dus. Ik hoorde allerlei vogels die ik ook wel dacht te kunnen thuis brengen: zwartkopmees naast de bekende soorten als merel en roodborst.
Onderweg dronken we de door mij meegenomen koffie; het was mooi weer maar niet warm genoeg voor de korte broek.
Halverwege verliet Roos ons; zij had een eetafspraak voor vanavond en wilde op tijd thuis zijn. Huib en ik gingen verder en liepen het gebied Bierlap en Kijfhoek in waar Huib een toegangspas voor bezit. Waren we in het begin van de wandeling al weinig mensen tegen gekomen daar liepen we nu in alle eenzaamheid en dat vlak in de buurt van een stad met een half miljoen inwoners. Op een zeker moment, we liepen over een vrij breed pad met aan beide zijden lage, dichte struiken hoorde ik een nachtegaal en meteen een tweede, een derde en nog meer. Uiteindelijk dacht ik wel 6 nachtegalen vlak bij elkaar te kunnen horen; een schitterende vogelzang. In de Gargano was ik vorig jaar al zo onder de indruk van een tweetal nachtegalen dat tegen elkaar in zong, maar dit was wonderbaarlijk.
We hadden afgesproken dat ik bij Huib en Thea zou blijven eten; ik had Thea ook al een tijd niet gesproken. Daarna naar Joke en Pieter als die tenminste thuis waren en dat bleek het geval. Lekker Indiaas gegeten. Gezellig wat bijgepraat.
Joke was nog aan het koken; ik lepelde nog een kop soep mee en we zaten gezellig bij elkaar. Na de maaltijd liet Pieter mij de foto's zien van zijn wandeling door de ruigte van IJsland. Spannend, afzien en in één geval vond ik het zelfs huiveringwekkend. Een fantastische ervaring waar Pieter de rest van z'n leven op terug zal kijken. 

Met IVN op vogelexcursie

In één van onze buurtkrantjes had ik gelezen dat het IVN hedenmorgen om 6.00 uur een vogelexcursie zou houden op landgoed Oostbroek. De nadruk zou liggen op het herkennen van de geluiden. Dat leek me wel wat. En gisteren schoot het me weer te binnen, dus niet vergeten!
Vanmorgen om 5.00 uur opgestaan; eenmaal buiten gekomen miezerde het een klein beetje, maar daarom niet getreurd; de vogels kwinkeleerden al dat het een lust was. Lichten op en met de fiets, onder het "Biltsche tunneltje", bruggetje over; net op dat moment hoorde ik een bosuil alsof hij me groette. Langs de weg naar de Uithof, door de landerijen waar ik zelfs weidevogels hoorde; wat wonen we toch mooi! Over de snelweg met de kurketrekkerbrug. Daar merkte ik dat er iemand achter me reed: "ook naar de vogelexcursie?", vroeg ik hem. Hij bleek zelfs één van de gidsen te zijn. Eenmaal op het landgoed stond er al een groepje te wachten. De groep zou later aangroeien tot zo'n vijftien man. In het donker volgde de eerste uitleg van Jaap, die naar bleek mijn vroegere overbuurman op de Parklaan was. "O, van dat gezin met die vele kinderen", zei Jaap later. Ja dat klopt, vier is wat veel har har.
Jaap leerde ons de zang van de winterkoning, de zwartkopmees, de merel versus de lijster. Het was wat nattig weer; er was niet veel te zien. Ik zag in een boom een spreeuw met een worm in de snavel, verder wat watervogels op de plas; daar voorla veel kikkergeluid.
Het is wel een heel mooi gebied dat Oostbroek. Jaap vertelde ook dat juist landgoederen met hun afwisseling en vaak wat land- en tuinbouw een grote groep van verschillende vogels aantrekt. Hij toonde ons ook een broedplaats van de bosuil. De andere gids vertelde over bomen; de es die hier veel groeit wijst op vruchtbare grond; kleiruggen, ooit afgezet door de oude Rijn. Het zijn al die verschillende gradiënten, waar ook Jap het altijd over heeft die de natuurwaarde bepalen van een gebied.
Na afloop had Jaap nog voor koffie gezorgd met een plakje koek. Helemaal af. Ik overweeg om lid te worden van het IVN. Ga me er eens op oriënteren.

Koningsdag

De vrijmarkt op de Hessenweg

Het is even wennen; geen koninginnedag meer, maar koningsdag op 27 april. Na drie koninginnen maak ik dan nu voor het eerst in mijn leven een koningsdag mee. Begon goed met een echt muziekcorps door de straat. Vind ik een prachtig gezicht, zo'n keurig marcherende groep geüniformeerde muzikanten. De trommels roffelden plechtig.
En natuurlijk was er ook vrijmarkt. Zo tegen 11.00 uur bedacht ik mij dat ik maar eens wat speelgoed moest gaan inslaan voor de kleinkinderen. Roos kwam al langs met een ontzettend leuk beertje voor Evi om hier bij mij thuis mee te spelen.
Uiteindelijk zou ik drie keer naar huis moeten, zoveel had ik ingeslagen. Het begon al met een voorzitje voor op de fiets. 2 euro meen ik. En verder een brandweerwagen waarvan het verkopende jongetje zo blij was dat ik hem kocht (ook voor 2 euro meen ik). Het was zijn lievelingsauto geweest; nu was hij er te groot voor.
Boekjes, memoryspel, puzzles en nog wat knuffels; ik kan er de Kenwood doos goed mee vullen. Gezellig hoor die vrijmarkt; en aan die 27e april zal ik wel wennen.
Vroeger was 30 april een magische datum voor me; samen met m'n vriend Fred van Maanen had ik de Julianaclub opgericht die als doelstelling had om op 30 april naar Zaandam, waar mijn grootouders toen woonden te wandelen. Het wandelen heeft er bij mij dus altijd wel ingezeten.

Kirke, Circe of gewoon Serse?

De enige graffitti die we zijn tegen gekomen

Ergens op de weg vonden we deze liefdesverklaring. Roos en ik dachten onmiddellijk aan de afkomst van deze naam; misschien een romantische gedachte, maar we dachten beiden direct aan Kirke, de godin met de mooie vlechten die mannen veranderde in dieren door tovenarij als verhaald wordt in Homeros' Odysseia, de zwerftocht van Odysseus.
Niet geheel toevallig had ik een paar dagen voor de afgelopen vakantie naar het land van de Lyciërs de Odysseia in de schitterende vertaling van Imme Dros weer eens ter hand genomen. Ik kan daar van smullen.
Overigens noemt Imme deze godin Kirke, maar ze is meer bekend met de naam Circe (Latijnse schrijfwijze). Onder classici (of moet je soms schrijven klassitie har har) is de uitspraak onderwerp van discussie. Het is natuurlijk niet meer te achterhalen hoe de namen oorspronkelijk werden uitgesproken; dat geldt voor klassiek Grieks wellicht nog meer dan voor het recentere Latijn. Maar het lijkt ons niet onwaarschijnlijk dat de naam Serse nog een relict is uit de tijd vóór de gedwongen exodus van de Grieken uit Turkije en is gebaseerd op de naam van de Godin met de prachtige vlechten.
En laat ik nu vandaag bij de passage zijn aanbeland waar de mannen van de slimme Odysseus in handen vallen van de tovenares Kirke. 

Het dubbel gelijk van de Elsevier

Peter raadpleegt de gids van de wandeling

Vandaag had ik afgesproken met vriend Peter C. om een stadswandeling te gaan maken in Amsterdam. Dus zo rond 8.30 uur naar het station gefietst; een drukte van jewelste op het fietspad. Komt me daar zo'n snotneus op een zgn. snorscooter met een snelheid van minstens 50 km/hr inhalen op mijn helft op me af gescheurd. Ik ging direct het wandelpad naast het fietspad op om het vege lijf te redden. De klootzak roste rustig verder.
Achteraf realiseerde ik mij dat dit helemaal verkeerd voor me had af kunnen lopen. Jaren geleden vertelde Coby den B., mijn toenmalige hoofdanaliste mij een verhaal van een bizar auto ongeluk. Hier waren twee auto's bij betrokken; eveneens een inhaalmanoeuvre waarbij werd uitgeweken buiten de weg om. Echter, beide bestuurders hadden hiervoor gekozen met als gevolg een frontale botsing van de twee, naast de weg. Had mij dus ook kunnen overkomen; zo'n brutale, volgens zichzelf ongetwijfeld zeer getalenteerde bestuurder had er ook voor kunnen kiezen om het wandelpad op te gaan.
In het vervolg zal ik zeker niet meer via de Soestdijkseweg naar het station fietsen althans niet meer in de spits.
Eenmaal in de trein las ik in de Elsevier een berichtje over het gevaar van de "snor"-scooter op het fietspad; kennelijk was het zelfs al tot de politiek doorgedrongen dat het onhoudbaar is om deze keihard rijdende blauwbeborde slagschepen te mengen met de langzame fietsers. Krankzinnig gewoon.

Drukke oversteek bij het Rijksmuseum. Allemaal toeristen

Een heel interessant artikel dat ik las in die zelfde Elsevier ging over de heropening van het Rijksmuseum en vooral dat het zo veel toeristen aantrok. Nou dat was duidelijk; voor het Rijks, bij de oversteekplaats was het dringen geblazen met vooral Aziatische toeristen. Het is ongelooflijk druk in de binnenstad van Amsterdam. Heerlijke dag gehad met Peter; we hebben van alles van de Amsterdamse school bewonderd. Volgende keer gaan we verder.

Ben ik nou gek?

Nog even een avondwandeling door ons bos; vaste prik, een"drietje". Het was een heerlijke zoele avond. Ik wilde eigenlijk nog even op "ons" bankje gaan zitten om van de avondstilte te genieten. Helaas zat er al iemand. Dus die groette ik vriendelijk. Tot mijn stomme verbazing keek hij mij aan maar groette niet terug. Ostentatief groette ik nog een keer en de idioot reageerde nog steeds niet. Schouderophalend verliet ik het toneel en in verbazing liep ik terug.
Verderop, aan het eind van de wandeling, bij het weiland met de Lakenvelders is ook een leuk bankje. Daar had ik ook wel even willen nagenieten. Helaas was ook dat bezet. En daar zat een dame die mij vroeg of ik wat zocht. "Nee hoor, ik kijk maar wat", antwoordde ik haar. "Je zit me zo aan te staren", was haar wonderlijk antwoord.
Een rare afsluiting van een verder heerlijke zomerse dag.

Een aquaduct met een hevelwerking

Op de achtergrond het duidelijk als hevel lopend aquaduct
Met dank aan Toos voor de foto

Bij Patara, onze laatste overblijfplek bij de vakantie in Turkije waren veel Griekse, maar ook Romeinse resten waaronder een aquaduct. Elsbeth, onze weergaloze reisleidster wist te vertellen dat dit een sifon aquaduct was. En sifon betekent hevel. En inderdaad kon je zien dat het aquaduct van boven naar beneden en weer naar boven liep. De Romeinse ingenieurs hebben hier dus weer een kunststukje geleverd. Je zag enorme blokken van honderden kilo's waarin een uitsparing was gehakt en een volgend blok dat daar precies in paste. Binnen die buisvormige holte liep een buis van aardewerk.

Kunstig uitgehakte stenen. Passen in elkaar en ondersteunen
de watervoerende gebakken pijpen.

Deze stukken moeten dus waterdicht op elkaar zijn aangebracht; een kunststukje waarvan ik niet zou weten hoe je dat voor elkaar zou moeten krijgen. En dan moet je de hevel natuurlijk nog vullen ook?! Dat het geen verzakking was kon je duidelijk zien; de enorme stenen die het geheel ondersteunden lagen nog onberoerd op elkaar. Dit is nog eens duurzaamheid!

Boontjes planten met Gijs

Gijs legt de boontjes

Vorige week had schoonzoon Walter me gevraagd of ik zou willen helpen met het aanleggen van een klein stukje moestuin. Hij had een strookje in de tuin waar hij wat zou willen zaaien in het kader van de bewustwording van de kinderen. Natuurlijk wilde ik dat en vandaag was de grote dag. Arja had me gisteren opgebeld om te vragen of het schikte.
Van Utrecht naar Den Haag reed geen trein vanwege werkzaamheden; over Schiphol ging net zo snel; ik was precies op de afgesproken tijd van 10.30. Arja belde nog of ik er al bijna was; Gijs had geen geduld meer; hij stond me al in de vensterbank op te wachten. Ik was er al bijna toen ze belde.
Lekker met de kleinkinderen knuffelen; Arja maakte koffie; Walter kwam terug van boodschappen doen. Heerlijk geluncht met vers afgebakken broodjes en Gelderse worst (omdat ik dat zo lekker vind) en filet Americain (vind ik ook zo lekker en koop ik nooit har har).

En hier samen met kleindochter Evi

En toen was het tijd voor de moestuin. Ik had wat bonen meegenomen van verschillende soorten; om te zaaien heeft dat de meeste kans dat het wat wordt. De grond was nou niet bepaald vruchtbaar te noemen; naast een heg, puur zand. Walter pakte de grote schep en spitte het geheel om met "hulp" van Gijs. Een gleuf gemaakt en toen heb ik samen met Gijs de boontjes gelegd zoals dat heet.
Er ging wel iets door me heen toen ik dat zo deed met m'n kleinzoon. Inmiddels bijna 30 jaar geleden deed ik dat in de moestuin op de Hoflaan samen met Joke, toen een jaar of drie, daarbij geassisteerd door "eendje kwak", haar knuffeltje; boontje onder het vleugeltje en losgelaten op de juiste plek. Gijs deed het keurig en bedekte de boontjes ook weer met z'n harkje. Walter begoot het geheel met een flinke bak water.
Ik vind het geweldig dat schoonzoon en dochter hier zo'n belang aan hechten. De afstand tussen voedsel bereiding en consumptie wordt hiermee verkleind. En de kinderen krijgen zo aanschouwelijk het proces van ontkieming en groei onder ogen. Complimenten! Doet m'n boerenhart goed.

Lycische resten in Patara

Stenen boog aan de kant van de weg

Gisteren kwamen we terug gevlogen uit Turkije; een fijne vakantie maar ook weer fijn om thuis te zijn. Een enquête van SNP kon ik met tevreden gevoelens invullen. Maar eerst wil ik nog iets kwijt over de opgravingen in of liever gezegd, bij Patara. Het antieke Patara ligt veel dichter bij zee en is nog een kilometer van het huidige Patara, dat overigens veel kleiner is dan het antieke, verwijderd.
Langs de weg naar het amfitheater is een behoorlijk aantal graven, badhuizen en huizen. Ook een triomfboog siert het antieke Patara.
Het was er zo rustig; enkele bezoekers liepen tussen de antieke resten die tot ons genoegen bijzonder zorgvuldig waren geconserveerd. Steunconstructies die ervoor zorgden dat de staande constructies niet verder in elkaar konden storten. Verbodsborden en hekken die ongewenst bezoek tegen hielden, een toegangspoort met kaartcontrole (zeer laag geprijsd overigens).

Triomfboog van de heer modestus (bescheiden)

Zo stil was het 40 jaar geleden ook in Ephese waar ik toen met Lien was; de enige keer dat ik eerder in Turkije was tijdens een vakantie op Samos. Daar komen nu naar ik dacht een miljoen bezoekers per jaar. Misschien kan Patara dat ook nog verwachten.
Er stonden twee amfitheaters net als in Merida. De ene was nog redelijk intact, de andere was schitterend gerestaureerd. We doorliepen de tweede die als enige van de twee toegankelijk was en bewonderden het geheel.
Wat we ook zo fraai vonden was dat deze antieke stad nog helemaal in de oorspronkelijke omgeving lag; geen nieuwe stad eromheen, maar landerijen, bloemen, vogels; Ab zag een roodkopklauwier die voor ons poseerde op een elektriciteitskabel. Alle genoegens kwamen op dat moment bij elkaar; de vakantie kon niet beter eindigen. Wat ben ik blij dat ik geweest ben!

Thee en zwaluwen in Patara

De kassen in de vlakte van Patara

De laatste verblijfplaats was Patara. Na de afsluiting van een wandeling werden we opgehaald met een busje en reden we naar Patara. Eerst door de vlakte van Patara, een voormalig moerasland dat was herschapen in een soort "Westland"; veel kassen, geraamten met plastic overdekt, langs de weg. Turkije is zelfvoorzienend en voert zelfs voedsel uit zonder dat dit ten koste van de bevolking gaat, aldus onze gids Elsbeth. Eindelijk weer een goed hotel. De eenvoudige onderkomens die we tijdens de trektocht hadden bezocht hadden mij niet mogen verleiden tot het nemen van een douche. Verder werd het wekken door Pavarotti zoals wij het noemden, oftewel de vijf keer per dag keihard afgespeelde oproep tot gebed in de dorpen, hinderlijk.

Zwaluwnest in het lokale theehuisje

Patara was een vriendelijk, klein toeristenplaatsje. Leuk om even doorheen te lopen. Na enige moeite hadden we eindelijk een plek waar we baklava konden scoren; lijntechnisch niet erg verstandig, maar wel erg lekker.
Ook zijn we binnen gelopen bij een theehuisje met een allervriendelijkste jonge vrouw die op ingenieuze wijze, op een houtvuurtje met ijzeren plaat, een soort plat brood maakte met diverse vulling. Hebben we voor de terugweg in het vliegtuig meegenomen; was heerlijk. Maar in de ruimte, waarvoor ik m'n sandalen had uitgetrokken zoals de gewoonte was, hebben we heerlijk thee gedronken en yoghurt met honing gegeten. Die honing aldaar was heel bijzonder van smaak vond ik.
Aan het plafond, bij de verlichting zat een paartje huiszwaluwen te broeden.

Akkerrandjes

Klassieke akkerrand. Korenveld met bloemen

De landbouw bestaat in het bezochte gebied vooral uit het weiden van schapen en geiten, het houden van bijen, olijven, maar ook graan. En zo'n "ouderwets", biologisch, zouden we hier zeggen, graanveld is een waar genoegen om te bekijken. Misschien wat moeilijk te zien op de foto, maar tussen de halmen zie je bloemen. Dat komt in onze velden echt niet meer voor; hooguit aan de randen van de akkers als er subsidie voor wordt gegeven. "Gewas beschermingsmiddelen", oftewel landbouwgif doet de rest. Insecten en wilde bloemen (onkruid) zijn de dupe en daarmee natuurlijk ook de vogels en andere dieren die in de natuur thuis horen. Als je de akkertjes in Turkije vergelijkt met die bij ons dan zie je duidelijk het verschil. Wat het beste is laat ik graag aan de verbeelding van de lezer over.
Ab vertelde, terwijl we hier stonden over de mogelijkheden hier voor reptielen; zie je bij ons ook niet meer in het boerenland?! Ik vond het prachtig om te zien maar werd ook wat weemoedig bij de gedachte wat we in NL sinds de vijftiger jaren hebben verwoest op het platteland. 

Toch een eng paadje

Zomerkamp van de veehouders

Bij George house aangekomen was er nog alle tijd om naar het strandje, diep beneden te gaan. Roos en ik gingen op weg; met enige hulp van een Turkse meneer vonden we de "opgang", beter gezegd, de neergang naar het baaitje beneden. Ik kwam niet ver; het pad liep al snel langs een afgrondje; ik hoefde niet zo nodig verder; wat zou er verderop nog komen. Roos ging alleen verder en ik ging terug naar ons verblijf. Later hoorde ik dat dit stukje het enige "enge" stuk in de hele afdaling was; jammer, want het heeft me wel angstig gemaakt.
Een deel van de groep was weer aan de wandel gegaan; een stuk dat we voor een deel de volgende dag opnieuw zouden lopen. Toen de groep terug kwam vertelde één der wandelaars dat ze door iemand over de akelige stukken was gepraat. Nou, toen geloofde ik het wel en heb ik besloten om de volgende dag met een taxi te gaan. Gelukkig waren er nog twee van de groep die aldus besloten, zij het om andere reden. Ed had zijn knie wat overbelast en Toos om andere reden.

Buik inhouden!

Achteraf jammer want Roos vertelde me dat ik het best had gedurfd en dat ben ik met haar eens. Wij maakten met de bus een rit die enigszins vergelijkbaar was met die van vorig jaar in Albanië, zij het lang niet zo spectaculair. Haarspeldbochten en het klom maar door. We hadden ook de bagage van Emiel en Liora bij ons. Tot mijn verbazing zat de rest van de groep al op ons te wachten; die wandeling langs het kustpad was dus erg snel gegaan! Had ik ook moeten doen, maar ja, gedane zaken nemen geen keer. De rit was ook leuk en wij hadden nog lekker wat in de zon gezeten.
Op een bloemig plekje werd een foto van ons tweetjes gemaakt. Ab zei nog: "houd je buik in", wat ik natuurlijk direct deed onder homerisch gelach.
Het tweede deel van de wandeling heb ik meegelopen; was weer prachtig en voerde door de bekende streken. Onderweg zag je kleine zomerverblijven; primitief opgebouwd, vooral op plaatsen waar water beschikbaar was; een soort kampjes van wat mensen en vee. Leuk om te zien. De mensen groetten altijd vriendelijk.

De ongewervelden, invertebrata

Spaanse vlag

Het landschap vond ik ontzettend imposant; heel vergelijkbaar met het Galicicapark vorig jaar in Macedonië. Nog niet zo veel vlinders, maar wel heel veel honingverzamlaars; je hoorde een voortdurend gezoem om je heen. Kwam ook voor een belangrijk deel door de honingbijen; op sommige plekken stonden wel tientallen bijenkorven opgesteld; bij het ontbijt kregen we ook strijk en zet honing opgediend, heerlijke honing overigens. We zagen ook hier en daar een imker, met masker op aan het werk.
De wilde insecten hadden natuurlijk onze aandacht. Ab maakte me opmerkzaam op een prachtige vlinder. Op de foto misschien wat onscherp maar in werkelijkheid weergaloos mooi: een Spaanse vlag; grappige naam voor een insect net als "Portugees oorlogsschip" voor een bepaald soort (samengestelde) kwal. Het leek wel of er twee vlinders op elkaar zaten; verrassend mooi beest.
Tijdens een van onze wandeldagen kwamen we een hoop rotzooi tegen; een stel matrassen. Dick, onze herpetoloog kon het natuurlijk niet laten om te kijken of er misschien reptielen onder zaten.

Schorpioen

Nou, misschien geen reptiel, maar wel een engerd: een schorpioen. Natuurlijk moest Dick het beestje fotograferen. Voorzichtig, met een stokje werd het lichtschuwe dier het pad op gewipt en gefotografeerd. Na de fotosessie hebben we hem weer op z'n plek gelegd en toegedekt met het matras.

Hoezo hoogtevrees?!

Ons verblijf in George house

We gingen nu op weg naar de volgende verblijfplaats, de eerste echt op het "platteland", eenvoudig onderkomen. De route voerde ons door een schitterend landschap; een echt GR pad door bossen, langs grote rotspartijen maar vooral ook door landbouwgebieden die (nog) niet geteisterd worden door kunstmest en "gewas beschermingsmiddelen", oftewel vergif. Dus ontzettend veel wilde bloemen, insecten en natuurlijk vogels. Een lust voor het oog. Het historisch genoegen maakte langzamerhand plaats voor het natuurhistorisch genoegen. De uitzichten, het gezoem van de insecten, wat genoot ik er van. En de paden liepen helemaal niet, althans niet in overgrote mate direct langs de kust over enge kliffen. Wel over stenige paden zodat je goed moest opletten waar je je voeten neerzette vanwege het gevaar van uitglijden met alle akelige gevolgen van dien.

Mooie paden

We kwamen uiteindelijk aan in George house; zeer eenvoudig onderkomen met een soort cabines waar je met z'n tweetjes kon slapen maar meer ook niet.
Een buitenplek met een meer dan schitterend uitzicht over een baai in de diepte. De plek staat bekend in deze wandeling vanwege de fraaie zonsondergang; was inderdaad het geval.
Wij gingen ergens zitten en daar schoven twee ons onbekende jonge mensen bij ons aan. We kwamen in gesprek; daar waren ze duidelijk op uit. Het bleken broer en zus te zijn, Emiel en Liora uit Tel Aviv. Hij was historicus; een boeiend gesprek ontvouwde zich.
En 'savonds ontzettend lekker en wellicht wat veel gegeten. Mijn pens wordt toch wel wat erg manifest. Moet ik misschien eens wat aan gaan doen?!
Het was de eerste plek waar ik gebruik maakte van slaapzak en kussensloop; die laatste heb ik er helaas laten liggen bij het opruimen.

Begin van het seizoen

Ons eerste terrasje in Turkije

Net als vorige maand in Macedonië waren we ook nu erg vroeg in het seizoen. Na de ochtendwandeling door het voormalig Griekse dorp daalden we in een tweede wandeling af naar een kustplaatsje, aan het strand. Belangrijk vertier waren de enorme deltavliegers; van een hoogte van 2000 meter, een berg ergens verderop, kwamen ze als reusachtige ooievaars naar beneden gezeild; langzaam, elegant, instructeur met een "passagier" op schoot. Professioneel werd er zacht geland, precies op de plek die daarvoor was ingericht.
Wij gingen lekker lunchen; eerst een ijsje gescoord en de hele boulevard afgelopen; daar was een leuk restaurantje met een vriendelijke meneer die in een dikke trui rondliep. Wij niet; we genoten van het zonnetje; hij maakte een foto van ons tweetjes terwijl we zaten te genieten van onze eerste vakantiedag!
Het was nog heel erg rustig in het plaatsje waarvan ik echt de naam niet meer weet. Leuk was het zeker; het belooft een leuke vakantie te worden; niks meer hoogtevrees.

De Lycian way

Ruïne van het voormalig Griekse dorp

Leuke, gemêleerde groep enthousiaste wandelaars. Bij het ontbijt al druk in gesprek met elkaar; haardvuur was weer opgestookt; zo koud was het niet.
De eerste dag voerde ons door een verlaten voorheen grieks dorp. In 1923, bij de volkeren "uitwisseling" tussen Turkije en Griekenland werden anderhalf miljoen Grieken het land uitgezet en kwamen er 500.000 Turken vanuit Griekenland naar Turkije. Hierdoor staan er heel wat voormalig Griekse dorpen leeg, waaronder het hier bezochte.
Een merkwaardig gezicht; duidelijk een welvarend dorp geweest; een behoorlijk groot aantal huizen, nu voor het grootste deel ingestort. Een kerkje met zwaar beschadigde fresco's; de ogen waren eruit gekerfd. En dat terwijl deze etnische Grieken hier duizenden jaren hebben verbleven. Klein Azië, het hedendaagse Turkije, vormde daar waar het de kuststeden betreft onderdeel van de antieke wereld. Niet alleen Griekse steden, maar ook Ilium, het bekende Troje bevond zich aan de Turkse kust. De Lyciërs woonden hier destijds; daar is deze wandeling ook naar genoemd: de Lycian way, merkwaardig genoeg uitgesproken als de Lykian way.
De wandeling is met de internationale tekens wit-rood gemarkeerd. De markering is vers aangebracht. Zij kent een aantal varianten waarvan wij er eentje zouden gaan lopen.

Toch naar Turkije

Deze week zouden we op vakantie gaan; een wandelgroepsreis met de SNP over de Lycian way, langs de Turkse kust. Net als vorig jaar met Ab en Dick; zij hadden deze reis gekozen en ik had het vorig jaar zo leuk gevonden dat ik, na overleg natuurlijk, had besloten om mee te gaan, gewoon leuk zonder bij na te denken. Roos wilde deze wandeling ook graag maken en ging dus ook mee.
Maar de laatste dagen kreeg ik zo'n "unheimisch" gevoel: een kustpad in Turkije kon wel eens erg hoog langs de kust lopen; kliffen, smalle enge paadjes, niet bij stil gestaan stommerd! En toen ik de papieren van de SNP onder ogen kreeg en het woord "hoogtevrees" werd genoemd besloot ik om af te zien van de reis, dit tot verdriet bij Roos. Ik was ook al gestopt met bridgen en nu dit weer.
Ik berichtte de SNP  dat ik van deelname af zou zien. Maar, achteraf heel gelukkig, werd ik gebeld door iemand van de SNP die mij duidelijk maakte dat het echt niet zo'n enge wandeling was; zij had hem zelf ook gemaakt en, afgezien van dag 6, was het absoluut niet erg hoogtevrees gevoelig. De gids/reisleidster voor deze trip, Elsbeth, stuurde mailtjes rond; ook haar legde ik mijn probleem voor en ze maakte me duidelijk dat de wandeling vooral over begroeide schapenpaadjes liep.
Op schiphol kennis gemaakt met Elsbeth en daar gingen we op weg naar de Turkse kust. Dus vanmorgen, misschien niet helemaal relaxed, maar toch op weg naar Dalaman, alwaar we 'savonds werden opgewacht in het eerste hotel. Rond een knapperend haardvuur maakte de groep kennis met elkaar; biertje erbij; helemaal gezellig.