Roundupje spelen

Hier ben ik aan 't schoffelen in de
tuinderij Eijckenstein.

Sinds ik bij de demonstratie tegen Monsanto ben geweest houd ik mij in m'n gedachten, vooral tijdens het wandelen heel intensief bezig met de consequenties van het decennia-lange gebruik van landbouwgif op deze enorme schaal. De consequenties voor de natuur zijn mij inmiddels wel duidelijk; die zijn niet meer te bevatten. Niet alleen de klauwier is door al die vuiligheid niet meer tot broeden in staat in ons land, maar dat geldt ook voor het korhoen en voor tal van andere vogels. En dat komt omdat de insecten-fauna enorm te lijden heeft onder deze troep.
Ach, zullen velen denken, die rot muggen en die andere vieze beestjes kunnen me gestolen worden. Zo denk ik er op sommige momenten ook over hoor. Ik weet nog toen ik met Roos op Lesbos bivakkeerde dat ik die "kolere muggen" 'snachts ook niet het beste toewenste. Maar het is een teken aan de wand dat ik al jaren in NL geen last heb van muggen. Ook schijnt het dat de ramen van de auto's niet meer onder de korsten met insecten zitten zoals vroeger. Prima zullen velen denken!
Maar realiseer je goed hoe dat komt; er zijn gewoon veel minder insecten; de aarde is niet meer in staat om haar natuurlijk biologische functies te vervullen. Dat kan kennelijk lang goed gaan, maar hoe lang? En hoe komt dit eigenlijk?
Vandaag ben ik weer eens lekker naar de tuin van Luuk geweest en heb ik een halve middag staan schoffelen; onkruid verwijderen tussen de sla en de aardappels. Dat is wat je op chemische wijze met roundup van de firma Monsanto ook doet (als de sla en de aardappelen tenminste door genetische manipulatie bestand zijn tegen dit landbouwgif). Bij Luuk geen gif; ik mocht op de ouderwetse, handmatige wijze het onkruid bestrijden; lekker werkje zo in de zon en gezellig staan kletsen tijdens het werk met Renée. En ik zag allerlei torretjes en mieren op de grond rondlopen; hoort bij biologische land- en tuinbouw. Het is gezonder om van dit soort bedrijven je voedsel te betrekken dunkt mij.

Hijs chris, hijs kromijs

IJscoman bij mij in de straat

Mijn broertje Henk was er niet van af te brengen; de ijsboer (zo werd een dergelijke ambulante handelaar in schepijs in A'dam genoemd) kwam bij ons door de straat en riep de hier boven genoemde kreet: "Lekker ijs, lekker roomijs", gevolgd door ijs met chocola. Henkje, mijn broertje werd zo genoemd (Henkie mocht beslist niet!) hield bij hoog en bij laag vol dat de ijsboer riep: "Hijs Chris, hijs kromijs, ijs met chocola", dit tot grote hilariteit van mij en broer Jan; ach wat wisten wij van kindertaal. Ik weet het nog goed. Henk zal toen een jaar of drie geweest zijn denk ik.
Ook kwam er een haringboer door de straat: "Harinkie, harinkieieieie" schreeuwde hij door de toen nog zo stille buurt. Auto's had je nog nauwelijks daar in die buitenwijk Slotermeer waar wij destijds woonden. Henkje zei: "Haakie, haakie", ach, wat is dat lang geleden.
Daar moest ik aan denken toen ik van de week bij de eerste zomerse dag sinds tijden de ijscoman (zo noem je dat in Bilthoven) voorbij hoorde klingelen.

Creatief gebruik

Vaak zie je zwervers met zo'n AH-karretje hun huishouding vervoeren. Maar onlangs zag ik vanaf m'n balkonnetje (het was eindelijk mooi weer deze week) een jongeman die van die huis aan huis bladen rond bracht met z'n hele handel in zo'n boodschappen karretje. Ik denk niet dat dit de bedoeling was van AH, maar creatief is het zeker!

Salade uit eigen tuin

Jonge beukenblaadjes

Vorig jaar heb ik paardenbloemblad als ingrediënt voor de salade geïntroduceerd. Roos werd daar zo enthousiast van dat ze allerlei andere eetbare plantenonderdelen ging toepassen; vlierbloesem, ganzenvoet, zuring, melde, hondsdraf en meer van deze "onkruiden". Best lekker. Van Renée vernam zij dat ook jonge beukenblaadjes een smakelijk ingrediënt vormen voor in de salade; ik heb dat geproefd en inderdaad is dat heel smakelijk.
En zo kwam het dat Roos vandaag gasten te eten kreeg met als één van de onderdelen van de maaltijd een fantasievolle salade. Zij noemde de onderdelen: "Hondsdraf, paardenbloembladeren, melde etc. en tot slot beukenblaadjes", waarop Tjeerd spits antwoordde: "Dat hoopte ik al". Ik moest wel zo verschrikkelijk lachen om dat spitse antwoord, dat de tranen me over de wangen biggelden.
Een spits antwoord is volgens zeggen een antwoord dat je altijd iets te laat bedenkt en dat verdraaid geestig is. Nou Tjeerd heeft altijd een spits antwoord paraat; dat is één van zijn charmes!

Opa boekie

Gijs met het vogeltijdschrift. Foto van FB

Iedere keer als ik bij de (klein)kinderen langs ga neem ik een boekje mee voor Gijs; de laatste keer had ik m'n jas nog niet uit of hij zei al: "Opa boekie". Ik kon hem wel opvreten; lekker joch. Deze keer had ik een tijdschrift bij me over vogels. En nu hoorde ik van Arja dat hij er ook graag in kijkt en het "boek" ook zelf pakt. Weer eens wat anders dan het eerste boekje dat ik hem gaf over een paard waar allemaal beesten op wilden zitten. Dat boek nodigt nogal uit tot speels gedrag van de voorlezer; Arja verstopte het boekje wel eens omdat ze dat zo zat werd. Las iemand anders dat paardenboekje voor dan vond Gijs de actie van de voorlezer meestal onvoldoende, althans niet spannend genoeg en ging hij met boek en al naar z'n moeder (har har).

Het boek over de "Wortelkindertjes", waar ik eindeloos uit heb voorgelezen met m'n eigen kids vindt Gijs niet geweldig geloof ik; ik heb er nog niets over gehoord tenminste; komt misschien nog wel. Maar dat hij in beesten is geïnteresseerd vind ik eerlijk gezegd ook veel leuker. Over een paar jaar zal ik hem al die opgezette dieren in Naturalis (Leiden) eens laten zien; vindt hij vast prachtig!

Arja schreef: De reiger noemt hij steeds grote eend :)

De verbondenheid met de aarde

Schematisch plaatje van hoe mycorrhiza schimmels
zorgen dat mineralen worden vrijgemaakt voor de boom.

Eén van de boeken op mijn nachtkastje is:"Het bomenboek" van de hand van Koos van Zomeren; ik kreeg het ter lezing uitgeleend van Chris, buurman van Roos. Geen boek om in één adem uit te lezen; wel een boek dat je regelmatig aan het denken zet. Gisteravond las ik het hoofdstuk over zwammen, feitelijk grote netwerken, mycelium geheten die als bloeiwijze de paddenstoel kennen. De meest intrigerende vind ik wel de mycorrhiza, schimmels die in zeer nauwe samenwerking met bomen zorg dragen voor het vrijmaken van voor de groei noodzakelijk mineralen uit de anorganische grond waarop de betreffende boom groeit. Realiseer je dat deze vrijgemaakte mineralen hiermee ter beschikking komen van het hele eco-systeem, dus niet alleen voor de boom maar ook voor andere organismen, inclusief mens en dier.
Fascinerend vind ik die tussenschakel tussen dode en levende natuur; de mycorrhiza (Lat: wortel-schimmel) die de dode natuur, de anorganische grond, ontsluit en daarmee bruikbaar maakt voor de plant en daarmee voor alle organismen die uiteindelijk op hun beurt afhankelijk zijn van de plantenwereld en dat zijn alle organismen; alle levende organismen zijn voor hun metabolisme afhankelijk van de zonne-energie die door planten wordt vastgelegd en daarbij ook mineralen en sporenelementen nodig hebben.
Deze bespiegeling hangt natuurlijk ook samen met de geestesstemming die bij mij is ontstaan na de demonstratie van gisteren tegen de onverantwoordelijke onnatuurlijke wijze van voedselproductie, maar vooral ook uit bewondering voor de schoonheid van de natuur waarin alles met elkaar samenhangt. Laten we daar collectief zuinig op zijn!

Weet wat je eet

Protestbijeenkomst op de dam in Amsterdam

Vandaag was er een wereldwijd georganiseerd protest tegen de chemische reus Monsanto, producent van genetisch gemanipuleerde zaden voor de voedselproductie en herbiciden, chemische bestrijdingsmiddelen van onkruid. Natuurlijk, zo op het eerste gezicht lijkt het een geniale uitvinding: via GMO zaden maken die resistent zijn tegen een bepaald gif waar onkruiden juist van dood gaan! Halleluja, nooit meer last van onkruid, spuiten maar en je hebt een maximale opbrengst aan o.a. mais of sojabonen. Maar de keerzijde is wel dat je miljoenen tonnen landbouwgif in de roulatie brengt, net als destijds met DDT. Je vernielt natuurlijke ecosystemen volledig. En wat ik mij niet eerder realiseerde totdat ik een Youtube filmpje hieromtrent zag is dat het voedsel dat je op deze manier maakt natuurlijk ook dit landbouwgif bevat.
Vanmiddag waren Roos en ik bij de demonstratie op de dam in Amsterdam; na de protesten tegen de kruisraketten in 1979 had ik nooit meer geprotesteerd; ik kom dus niet erg snel in het geweer. Maar dit onderwerp zit mij hoog; niet voor mezelf; ik eet als rasechte "foodie" vrijwel nooit iets van de voedingsindustrie en verder zal het mijn tijd wel duren. Maar ik heb zo'n verdriet om de natuur, om al die ecosystemen en natuurlijk ook met de nieuwe generaties die we opschepen met deze vervuiling en deze kwalijke manier van voedselbereiding. Ik zie die gezichtjes voor me van m'n kleinkinderen en al die andere kleintjes in m'n omgeving.
Onwillekeurig zag ik mezelf van gisteren terug; op de knieën, met smerige handen, wroetend in de grond om onkruid te verwijderen tussen de uien en de knoflookplantjes op de tuinderij Eyckenstein. Zo kan het ook. Daar geen insecticides of herbicides, net zo min als bij Theo M. waar ik meestal mijn groenten van betrek en ook niet bij boer Dirk. Het kan dus echt anders!
En ik moest ook denken aan wat ik in de trein op de heenweg las over de tapuit, een vogel die uit Nederland verdwijnt. Uit onderzoek blijkt dat dit komt door dioxines in de grond; de tapuit leeft van grote insecten; de larven van deze insecten leven jarenlang in de (met dioxine vervuilde) grond en accumuleren dat. De tapuit accumuleert het verder, het komt in de eieren. Men vond dat de jongen in de niet uitgekomen eieren sterk misvormd waren; de concentratie dioxine was onverwacht hoog in deze eieren. Nu gaat het mij niet specifiek om die tapuit, maar wel om dit ongewenste effect door opzettelijke, structurele milieuvervuiling in het kader van onze westerse cultuur die altijd gericht is geweest op meer, meer en nog eens meer.
Het protest van vandaag was gericht tegen Monsanto maar het is het hele complex van voedselbereiding dat feitelijk hiermee aan de kaak wordt gesteld. Het motto van deze dag was dan ook: "Weet wat je eet!"

Raapsteeltjes

De eerste voorjaarsgroente: raapsteeltjes

Vandaag leek het eindelijk weer eens een mooie, beter gezegd, een droge dag te gaan worden. Eerst koffie gedronken bij Roos en daarna een verrassende wandeling gemaakt bij de Kromme Rijn. We komen al jaren in die hoek maar vonden vandaag een paar paden door het bos aldaar, die we niet kenden en die fraaie uitzichten toonden. Roos plukte wat wilde planten voor een salade. We fietsten terug en onze wegen scheidden; Roos ging naar Utrecht; ik ging via de markt en de kippen van Peter naar de tuinderij van Eyckenstein om Luuk te helpen.
Twee uur lang op de knieën onkruid verwijderd tussen de uien en de knoflookaanplant. Natuurlijk met wat groenten naar huis: een euro rabarber en een euro raapsteeltjes. Heerlijk raapsteeltjes en vooral wanneer ze nog zo knapperig vers zijn; zo van het veld in de stamppot. Ik had nog wat spekvet en uitgebakken spek staan van een vorige batch raapsteeltjes. Je kookt de aardappels, prakt ze fijn, doet spekvet en spekjes door de aardappelprak en roert er dan de gewassen en fijn gesneden (rauwe!) raapsteeltjes doorheen. Dan nog wat zout en .... een klein scheutje azijn. En als ik dat scheutje azijn door de raapsteeltjes doe moet ik altijd weer aan die keer denken in de Jan Hanzenstraat.
Raapsteeltjes eten heb ik volgens mij van Lien geleerd; mijn moeder maakte dat nooit. Ik vond dat heerlijk, stamppot raapstelen. Lien stond het een keer klaar te maken en deed er een scheut azijn in. Ik wist toen niet dat azijn onderdeel van het recept was en werd onredelijk boos omdat ik dacht dat daarmee de hele stamppot verpest werd; ik vind azijn namelijk een vrij smerig ingrediënt in de keuken en ben er dan ook uiterst terughoudend mee. En ik was zo boos dat ik de deur uit liep; had ik nooit eerder gedaan en heb ik later ook nooit meer gedaan. Nadat ik was afgekoeld kwam ik terug en hebben we de raapsteeltjes opgegeten. Ik vond ze heerlijk en heb Lien mijn excuses aangeboden. En Lien ... zij vond ze te zuur (har har). Nou ja, een lullig verhaaltje maar ik moet er altijd weer bij glimlachen; kwaaikop die ik was.

Feest in Enkhuizen

Foto van Facebook gepikt

Vandaag was het precies 40 jaar geleden dat m'n broer Jan en schoonzus Thea in het huwelijk traden. Zij vierden dat in het mooie plaatsje Enkhuizen; zij wonen vrijwel vanaf het begin in West Friesland en dat bevalt hen prima. Op de uitnodiging stond deze foto, genomen op de huwelijksdag.
Jan heeft ook nog een film, inmiddels gedigitaliseerd van die huwelijksdag. Prachtig om te zien hoe de mode vanaf die tijd is veranderd; hoe je zelf bent veranderd en helaas ook diegenen die er nu niet meer zijn. Zo gaat het in het leven nou eenmaal.
Maar gisteren stonden die twee daar met hun twee dochters en alle familieleden en kennissen. Wat handen geschud van mensen die ik vaak decennia geleden voor het laatst zag. Terwijl ik met Thea's moeder sprak vroeg ik aan een andere mevrouw of zij ook familie was. Ze begon te lachen en zei: "ik ben een zus van Thea!" En toen herkende ik haar direct: "Moniek!" en ik moest zelf ook lachen. Toen ik Moniek voor het laatst zag was ze nog een jong meisje; geen wonder dat ik haar niet herkende. Thea's broer herkende ik wel omdat ik inmiddels m'n tijdklok wat had bijgesteld en geen knulletje verwachtte, maar een vijftiger, hetgeen bevestigd werd. Tja, we worden allemaal ouder. Op zeker moment kwam Janneke naar me toe: "er is een nicht van je moeder". Dat was Hennie, een dochter van de jongste broer van m'n grootmoeder, een generatie "hoger", maar vrijwel van de zelfde leeftijd als ik; ik hoef dus niet "tante" te zeggen (har har). We hebben uitvoerig familie aangelegenheden door zitten praten waarbij we een paar wederzijds niet bekende "familie geheimen" uitwisselenden; die hebben inmiddels hun lading verloren door het verlopen van de tijd maar blijven natuurlijk anekdotisch. Zo tegen 21.30 uur vertrokken Roos en ik weer; uiteindelijk waren we pas om 00.30 thuis. Een hele onderneming dus, maar het was de moeite waard. Nog vele jaren Jan en Thea!

Het torentje van Michel de Klerk

Vanaf het moment dat mijn geheugenfunctie voldoende was ontwikkeld ken ik dit torentje. Met de trein naar Zaandam, waar mijn grootouders woonden reden we langs de Spaarndammerbuurt en daar stak heel prominent een torentje boven de huizen uit. Het heeft me altijd geïntrigeerd waar dat nou precies was en wat de functie van die toren was. En vandaag is het er van gekomen om dat eens nader uit te gaan zoeken.
Eigenlijk wilde ik vandaag de tweede étappe van het Marskramerpad gaan lopen; van Oldenzaal naar Borne. Maar ja, het zou slecht weer worden; we waren veel te laat opgestaan en toen besloot ik maar om naar het (gratis!) lunchconcert in het concertgebouw te gaan. Het was zowaar droog dus te voet naar station Bilthoven. Aangekomen op station Amsterdam Zuid zag ik tot m'n schrik dat het al 12.00 uur was, dus met tram 5 naar het concertgebouw. Hoewel ik er toch eigenlijk heel vroeg was, namelijk om 12.10 en het concert pas om 12.30 zou beginnen, kon ik er niet meer in; de (kleine) zaal was vol?! Maar daarom niet getreurd; door de stad gezworven, over het Bickerseiland achter het CS, Haarlemmerpoort. En daar was op het Haarlemmerplein een culinaire/boerenmarkt. Natuurlijk een paar lekkere dingen ingeslagen en verder gelopen de Spaarndammerbuurt in, naar het museum Het Schip.; was ik nog nooit geweest ondanks verschillende adviezen; werd dus tijd. Tijdens de rondleiding die bijzonder prettig werd verzorgd door een architectuur-historica, werd toelichting gegeven op het complex; een postkantoor en bewoning, ontworpen door architect Michel de Klerk; fantasievol, veel kleur, ornamenten en vooral erg mooi. De rondleiding voerde o.a. buiten langs het gebouw en hield tevens bezoek aan een voormalige woning in het wooncomplex in. Deed me ontzettend denken aan de woning van mijn grootmoeder in de Kinkerstraat, waar ik geboren ben. En tot slot ging de rondleiding, voor mij eerlijk gezegd onverwacht naar "de toren" van Michel de Klerk. Zo te zien louter als versiering; daar was dan die toren die ik al zoveel decennia had bewonderd en nu stond ik er in en kon ik de binnenkant ervan bewonderen. Stevige constructie van hout met daarop keramische afdichting; deed me wel wat!

Gezellig op bezoek

Gezellig op bezoek bij de moeder van mijn vriend Peter C.

Afgelopen maandag, tweede pinksterdag had ik afgesproken met vriend Peter C. Op mijn nadrukkelijk verzoek zouden we eerst zijn hoog-bejaarde moeder bezoeken. Zij heeft inmiddels de gezegende leeftijd van 94 bereikt en heeft nog volop vrolijke zin in het leven. Verwachtingsvol kijkt zij uit naar de komst van het zoveelste achterkleinkind; ze wil nog zo graag want ze vindt het "zo leuk" vertelt ze dan met een sappige Amsterdamse tongval. Ze had zich ook verheugd op ons bezoek; we hadden een heel plezierige conversatie als altijd. Bij familie gelegenheden van Peter, zoals de promotie en de trouwerij van z'n dochter en bij zijn verjaardagen wanneer ik daar aanwezig ben dan praat ik altijd graag met haar; we kunnen het goed vinden.
Altijd vrolijk, altijd geïnteresseerd, niet voortdurend over gezondheidsproblemen, geïnteresseerd in de ander; kortom een genoegen om bij haar op bezoek te zijn en over allerlei gezellige dingen te praten en vooral ook over vroeger.
Zij is voor mij een voorbeeld hoe je oud kunt worden. Het is overigens wel een heel project om 90-plus te zijn, dat merk ik ook bij deze grande dame; het lopen gaat moeizaam, het gehoor neemt af, en forse gezondheidsproblemen, dat wel, maar ze blijft er vrolijk bij en neemt het leven zoals het is!
Ze had zelfs aan mijn verjaardag gedacht; ik kreeg een enorme doos met ongetwijfeld heerlijke bonbons van haar. Dankjewel daarvoor!

Een filosofische gids: Wandelen

Van Roos kreeg ik voor m'n verjaardag een boek met de korte, veelzeggende titel: "Wandelen" en als ondertitel: "Een filosofische gids". Dat wandelen mijn grote hobby is moge duidelijk zijn; met filosofie heb ik een wat wonderlijke relatie; ik doe m'n best het te begrijpen maar moet het helaas toch wel met Bèta-genoot Maarten 't Hart eens zijn dat filosofie en flauwekul niet alleen maar de eerste letter gemeen hebben.
Maar het hier genoemde boek, van de hand van Frédéric Gros spreekt me heel erg aan, ondanks de ondertitel. Heel vaak heb ik een bijzonder sterk gevoel van herkenning. De afstand die schrijver neemt van het gangbare, drukdoenerige bestaan en dit dan tegenover de intense beleving van het wandelen als manier van leven plaatst, biedt mij bijzonder veel voldoening; vooral het gevoel dat ik niet alleen maar een zonderlinge levensstijl bezig, zo weinig geïnteresseerd in materiële zaken, zonder krant, TV of andere door de maatschappij opgedrongen, in mijn ogen volstrekt overbodige "gadgets".
Dankjewel Roos!

Die Kindertotenlieder

Hedenavond laat zag ik op de FB pagina van m'n schoonzoon Walter een roerend berichtje omtrent de twee jongetjes waarvan na dagen zoeken de lichaampjes waren gevonden: "Rust in vrede kereltjes...". Het bericht liet me niet los; ik zocht op Internet wat er zoal was gebeurd en vroeg me in alle gemoede af hoe iemand er toe kan komen om z'n eigen kinderen om het leven te brengen; afschuwelijk. En tegelijkertijd hoorde ik in m'n hoofd de navrante klanken van die Kindertotenlieder waarin de onrechtvaardigheid van vroeg geknakt kinderleven doorklinkt; hier intens verdriet van de vader; Rückert schreef de teksten nadat hij twee kinderen had verloren aan de roodvonk. De gedichten werden getoonzet door Gustav Mahler die later eveneens een kind verloor aan de roodvonk.
Bij het horen van deze muziek zal ik in het vervolg altijd aan deze vreselijke gebeurtenis moeten denken.

Authentiek eten op Lesbos

In de keuken van het restaurant moest je
aangeven wat je wilde eten.

Had ik bij de orchideeënreis in de Gargano streek in Italië fantastisch lekker en authentiek gegeten, daar lukte het de laatste jaren in Griekenland eigenlijk nooit meer om authentiek Grieks te eten. In het restaurant van hotel Pasiphae waar SNP ons had ondergebracht was het eten prima maar niet authentiek Grieks zoals ik dat van 35 jaar geleden kende. En dat wilde ik zo graag weer eens meemaken; met een keuken waarin je moest uitzoeken wat je wilde eten. Tijdens één van de dagen van de vogelreis op Lesbos streken we op lunchtijd neer in een zo te zien niet door toerisme aangestoken klein plaatsje waarvan ik helaas de naam niet weet (zal ik Herman vragen). En jawel hoor, daar kon ik authentiek Grieks eten. Een vleesgerecht van de spies, geroosterd lamsvlees met een vulling van lamslever. Had ik overigens nooit eerder gegeten, maar het smaakte me best. Het was zo'n plaatsje waar ik graag eens voor een paar dagen zou willen neerstrijken. Lesbos voelde voor mij sowieso aan als een plek waar me heel erg thuis zou kunnen gaan voelen; alles nog de menselijke maat alsof je de jaren 50 nog kon beleven. Hier wil ik terug komen!

Het uitzicht van een kleine boomklever op Lesbos

Foto van de fotografen en andere vogelaars.

Zo tegen het eind van onze vogelreis op Lesbos moest nodig het alom bekende nest van de kleine boomklever worden bezocht. Dat bevindt zich op een in ornithologische kringen bekende site ergens in een bos van Lesbos. Van schuwheid van het ouderpaar is gelukkig geen sprake; dat is ook geen wonder want er staan voortdurend fotografen en vogelaars om de ouderdieren bij het voeden van de jongen te observeren en te fotograferen. Er stond een batterij van vele telescopen en met enorme telelenzen uitgeruste fototoestellen opgesteld om bij iedere vertoning van één der ouderdieren te kunnen waarnemen resp. te fotograferen. Voor mij was het eenvoudig; wanneer je het mitrailleurgeluid van de repeteer-fotografen hoorde dan waren de vogels te zien. Op die momenten pakte ik mijn verrekijker of keek ik door het oculair van één van de telescopen. Prachtige beestjes hoor, maar ik moest wel lachen om deze vertoning. De mooiste vond ik toch wel het repeteer-fototoestel met afstandbediening, van een Engelsman. Hij hoefde slechts op een knop te drukken van de afstandsbediening en daar ratelde zijn apparaat.
Ik kon het niet laten om vanuit het perspectief van de vogels een foto te maken van al die vogelliefhebbers met hun apparatuur. 

Crocodile Dundee op Lesbos

Herman als Crocodile Dundee met een
reuze-hazelworm

Herman droeg strijk en zet een soort cowboy hoed. Verder wist hij alles over de natuur en over de landbouw; daarmee leek hij in mijn ogen net Crocodile Dundee uit de bekende film. Toen Machteld zich in haar enthousiasme om bijeneters te zien in een afgrond stortte, stond Herman binnen twee seconden en even zo vele stappen naast haar. Er was gelukkig niets aan de hand bij die gelegenheid; de auto stond wat al te dicht bij de rand van de beek en Machteld was wat al te enthousiast.
Maar toen onze twee reisleiders een keer aan kwamen rijden waarbij Herman een enorm reptiel (een reuze-hazelworm van anderhalve meter) in zijn hand buiten het raampje hield was hij voor mij toch echt Crocodile Dundee ten voeten uit. Wat moest ik lachen. Gelukkig kon ik een foto maken van dat moment.
Het reptiel kroop over de weg; Ruud als fervent herpetoloog ging erachteraan en kreeg hem onder aanmoediging van Herman te pakken, aldus ging het verhaal. Het moest natuurlijk aan de groep getoond worden. Vervolgens werd het dier vrijgelaten aan de goede kant van de weg zodat het wat veiliger was. Overigens hebben we nogal wat dood gereden beesten op de weg zien liggen, maar ook enkele reptielen zoals deze reuze-hazelworm kunnen redden van een gewisse dood op de autoweg.

Hoe krijg ik het allemaal op?!

Overzicht Tuinderij Eyckenstein
Foto februari 2012 van R.J.

Ook vandaag ben ik weer lekker aan de gang geweest bij Luuk op de Tuinderij Eyckenstein. Ik heb een behoorlijk groot stuk vrij gemaakt van kweekgras, een hardnekkig onkruid dat zich via wortelstokken krachtig weet uit te breiden. Het gevecht tegen het kweekgras is een "ever continuing story" daar op Eyckenstein. Het viel me niet mee; in het begin ging het snel, maar naarmate ik vorderde begon de vermoeidheid, gevoed door onwennigheid mij toch parten te spelen. Even uitrusten op een bankje en tien minuten later weer aan de gang. Op het juiste moment kondigde Luuk de theepauze aan. En gesterkt door een kop kruidenthee met een overheerlijk stuk rabarbertaart maakte ik het werk af. Bij het opstaan duizelde het me gewoon. Had ik gisteren een flinke zak mosterdsla met verse knofjes, daar had ik vandaag een paar stengels rabarber.
Op de terugweg heb ik een forse hoeveelheid paardebloembladeren voor de kippen van zoon Peter geplukt. En toen weer door de groene zône terug gewandeld. Ik vind dat toch wel een heerlijke combinatie zo heen wandelen, iets meer dan een uur, een paar uur in de tuinderij werken en dan weer terug wandelen. Het was vandaag droog en niet zo koud meer, kortom een heel aangename dag al met al. De kippen vielen aan op de door mij klein gemaakte bladeren. Zal ik in het vervolg maar vaker doen; leuk om met die kippen bezig te zijn. De broedse kip heb ik hardhandig van haar eieren gejaagd, de ren in. Protesterend ging ze ook aan de bladeren en vooral aan de waterbak. Mal beest?!
Op de terugweg kwam ik langs de moestuin van Theo waar ik normaliter mijn groenten van betrek. We hebben afgesproken dat Roos en ik in hun vakantie de moestuin zal onderhouden. Voor dit moment kreeg ik een enorme zak verse spinazie mee die ik onder geen beding mocht betalen. Thuis gekomen vroeg ik mij af hoe ik al dit lekkers weg moet gaan eten. Ik heb ook nog een pan (kippenbak)soep staan, copa en andere vleesconserven uit de Gargano. Nou ja, komt tijd, komt raad. En ik wil zo graag afvallen?!

Eindelijk een beetje regen

Vrijwilliger aan het werk op de Tuinderij
(foto van FB geplukt)

Natuurlijk houd ik als wandelaar vooral van zonnig, droog weer, maar wanneer het te lang droog is dan begint er iets in mij te knagen van zorg voor natuur en de land- en tuinbouw. En het was de afgelopen maanden niet alleen veel te koud maar tevens veel te droog; het had al zeker drie maanden nauwelijks geregend. Maar sinds ik terug ben van Lesbos saust het gelukkig af en toe van de regen.
Renée J. had mij er via FaceBook al eens dringend op gewezen dat ik me weer eens bij Tuinderij Eyckenstein moest vervoegen en daar heb ik vandaag gehoor aan gegeven. Eerlijk gezegd was die tuin door het langdurig winterreces een beetje in mijn soppig brein weggezakt. Na mijn orchideeënreis en vogelreis en natuurlijk die onvergetelijke verjaardagspartij was ik wat "in de bonen", ik moest echt weer in mijn dagelijkse routine komen. Het was vandaag dinsdag, dus dan is de zuivelboerderij Boom en Bosch ook geopend, het was een beetje aardig weer dus met de rugzak op via de groene zône naar de Tuinderij gewandeld. Luuk had een leuke klus voor: het planten van voorgetrokken bonen. Dat heb ik bijna twee uur volgehouden en na de thee ben ik weer vertrokken, te voet naar de zuivelboerderij. Het regende stevig onderweg; ik voelde me weer helemaal opgeklaard door dat wandelen in de regen en het werken met de handen in de aarde.
In heel vroeger jaren was ik een keer licht overspannen van het werk. Onze toenmalige huisarts, Ben Pater had als therapie geadviseerd om met de handen in de aarde te gaan werken; in de tuin. "Er is niets beters dan dat om je evenwicht weer terug te vinden", suggereerde hij! Helaas is Ben veel te vroeg overleden; ik denk nog vaak aan hem; hij had gelijk en via deze Weblog zou ik zijn advies aan iedereen die wat uit evenwicht is door willen geven.

De zwartkopgors en de bijeneter

Zwartkopgors. Foto van de hand van Harold Mulders

Tijdens de vogelreis op Lesbos werd ik telkens weer gefrappeerd door de schoonheid van de vogels; een enkele keer ook door het gebrek aan schuwheid; met de verrekijker, maar vooral met de telescoop kon je de vogels in hun volle pracht aanschouwen. En telkens benoemde ik stilletjes de pracht van de dag. Was het de eerste dag de grauwe klauwier, daar kwamen de volgende dagen de zwartkopgors, de witvleugelstern, de oostelijke blonde tapuit, de blauwe rotslijster en tot slot de bijeneter om de hoek kijken. De mooiste vond ik wel de bijeneter met z'n tropisch aandoende kleuren met als tweede de zwartkopgors. De laatste dag; we waren bij zoutpannen op een tweede locatie aangeland. De mogelijkheid tot het maken van een ferme wandeling werd door mij aangegrepen en ik keerde in m'n eentje terug bij het dorpje waarvan de naam mij helaas is ontschoten. Daar sloeg ik de verkeerde weg in; tot mijn geluk ontwaarde ik niet slechts het mij inmiddels bekende silhouet van de bijeneter en het specifieke geluid maar zag ik tevens een vlucht van zeker zo'n twintig stuks op een elektriciteitskabel zitten.

Bijeneter. Foto Harold Mulders

Met de kijker erbij werd ik dubbel en dwars beloond. Ze vertrokken en ik liep verder tot ik me realiseerde dat ik de verkeerde weg had gekozen en ik omkeerde. De GPS leidde mij uiteindelijk weer terug naar de goede plek; de bijeneters waren bij de tweede passage van de elektriciteitskabels niet meer aanwezig; ik had geluk gehad want van zo nabij hebben we deze tropisch pracht tijdens deze reis verder niet kunnen aanschouwen.

Mijn vijfenzestigste verjaardag

Hiep hie hoera!

Roos en ik gingen begin van deze voor mij gedenkwaardige dag op het achterbalkon staan luisteren naar de twaalf uur luidende torenklok; net als precies 40 jaar geleden, toen ik 25 werd. De daarop volgende verjaardagsochtend piepten de SMS'jes, Facebook felicitaties en e-mails met goede wensen binnen om niet te vergeten twee geënveloppeerde kartonnen wenskaarten, tegenwoordig wel eens denigrerend "snail-mail" geheten, maar mij zeker niet minder dierbaar. Kortom ik werd niet vergeten!
De apotheose was toch wel het verjaardagsdiner 'savonds bij de Biltsche Hoek. We zouden vroeg beginnen zodat het voor de kinderen van Arja en Walter niet te laat zou worden. En zo tegen half zes kwam de hele meute binnen; allen behalve Arja en Walter (har har). Zij kwamen als laatsten binnen rond zes uur; Gijs zag er al heel moe uit van een logeerpartij hier in De Bilt, maar hij zou zich tot het eind van de avond kranig houden evenals Evi.
Het werd een ouderwets dolle boel; gezellig al die rakkers bij elkaar; ik voelde me ontzettend gelukkig te midden van degenen die mij zo dierbaar zijn: kinderen, mijn reservezoon Douwe, schoonkinderen, kleinkinderen, en natuurlijk mijn lieve Roos. Daarenboven serveerde de Biltsche Hoek mij zo'n overheerlijke enorme Tong, Sole à la meunière; ik heb dus ook nog eens gesmuld. Tot slot kwam de manager van De Biltsche Hoek met een vuurspuwende kaars en zette het bekende verjaardagslied in. Met een hiep hiep hoera eindigde deze fijne avond. Ons gezelschap vertrok als laatste en ik moest de meute nog aansporen ook.
Ik zal er nog lang van nagenieten. De foto's die gemaakt zijn kunt u hier zien (als het tenminste allemaal werkt).